Oktober 2010 Print
Written by Maya   
Friday, 05 November 2010 11:17

 

Vrijdag 1 october 2010

Een pijnlijk afscheid

We krijgen Els en Gerrit op de koffie. Tswana is verkocht en ze komen dus afscheid nemen. Els was al een slanke verschijning, maar ze is nog frêler geworden. Ze hebben een heel moeilijk jaar achter de rug en dat is niet ongemerkt voorbijgegaan. Ik betreur hun besluit om Tswana te verkopen ten zeerste want ik ben zeer op hen gesteld geraakt en het waren hele goede buren. En wat daar voor in de plaats komt, moet je maar afwachten. Ene Thomas uit Tsjechië of Slowakije. E&G hebben de koper nooit ontmoet, want alles is via de procureur gegaan. We zitten in de hide want het is heerlijk weer en bij wijze van uitzondering stormt het vandaag niet zo hard. De njala’s komen ook op bezoek, eten de koolbladeren uit mijn hand terwijl Els foto’s maakt. Ze probeert zo veel mogelijk van de omgeving, waarvan ze op het punt staan afscheid te nemen, vast te leggen.

Jan heeft eerder vanochtend de kreupele eland nu ook zelf gezien en de kwestie overziende is de beste oplossing het arme beest uit z’n lijden te helpen alvorens de hongerdood te sterven. Een eland is te groot voor een luiperd en degene die er aan gaat beginnen (levend en wel aan de achterkant bij de anus) is de bruine hyëna. Want die heeft van het begrip dierwelzijn nog nooit gehoord (en gaat dat ook nooit doen ook). En dat kunnen en mogen we niet laten gebeuren. Terwijl Jan een poosje naar het beest zat te kijken kwam er opeens een windvlaag-zonder-wind bij hem langs. Een zwarte slang met kronkelende haast

Abram en Oliver maken het slaghuis skoon en we zetten de koeling alvast aan. Want Gerrit komt dus vanmiddag met Manuel z’n tracker en Wayne (PH) terug om de eland een clean genadeschot te geven. Ze achtervolgen hem ruim twee uur, maar het beest blijkt, ondanks z’n handicap, toch sneller te zijn dan z’n drie achtervolgers te voet. Kennelijk doet zo’n shotgun in je rug wonderen!

Volgens A&O komt het beest altijd op het geluid van de tractor af bij de OWS, en als dat zo blijft, bellen we Wayne opnieuw die dan met de jongens op de tractor alsnog probeert het beest uit z’n lijden te helpen. Dit zijn waardeloze, maar noodzakelijke beslissingen waar je je als boer mee geconfronteerd ziet.

 

Met pijn in m’n hart neem ik afscheid van E&G, maar hopelijk vergeten ze Afrika niet en komen ze zo nu en dan “buurten”.

Zaterdag 2 october

Bosbok

Abram belt met de vraag of we toevallig naar Vaalwater gaan want hij wil Moussa gaan bezoeken. Maar wij komen het weekend wel door met wat we in huis hebben, dus ik moet hem teleurstellen. De weekeinden zijn altijd heerlijk rustig, rommelen we maar wat aan en hoeven we geen staff te instrueren of te servicen. De klipspringers  lopen rond en de laatste dagen komt er ook steeds een bushbok bij de NWS drinken. Ze leven solitair en hebben hevig te lijden onder poaching met honden en strikken, en ook jagers schijnen ze erg graag neer te knallen.

Het blijft maar stormen, dus ’s avonds in de hide geen leuke sightings meer. Dat komt ook omdat de manke eland en een ouder njala mannetje alles komen opvreten zodra ik het neergegooid heb. En krijg ik dus 100 cameratrapfoto’s met een elanden pens, -achterwerk of njala horens. De kleinere beesten hebben het dus voor het nakijken. Het zijn toch zulke link michiels die beesten en ze leren wel heel snel. 

Maandag 4 oktober

We moeten nu wel nodig naar Vaalwater want we hebben de post al bijna drie weken niet opgehaald. Meestal rekeningen van Eskom en de Munisipaliteit (landtax). Het papierwerk met Telkom is afgeschaft; ik krijg een email zodra ik de nieuwste factuur kan downloaden. Vaalwater staat steeds minder op de agenda vanwege de afschuwelijke wegcondities. Potholes waar je zelfs met je bakkie wel inpast. Maar het blijft toch een leuk “durp”. Bij de citrusfarm blijkt het seizoen, en dus de beeslemoene, afgelopen te zijn en bij Rollermeule Voere halen we het mieliemeel voor de jongens. Daarna een heerlijke milkshake bij the Bushstop, even bij de Spar naar binnen voor het geval er toevallig iets in de schappen staat, en dan weer gauw naar huis.

Een stoeterij

De jongens komen op maandag, woensdag en vrijdag tegen half vijf met de tractor om te voeren. De zebra’s staan dan al te wachten, maar ook het blou wildebeest-met-kind staat al tussen de struiken te wachten, zo ook het oudere njala mannetje en onze 6 parelhoenders komen ook al heel snel aangedribbeld. Ze komen nu elke dag langs die koddige kippen. ’s Avonds tref ik zeker 10 zebra’s, maar als ze me horen gaan ze er in galop vandoor. Behalve de drie zebra’s die er altijd zijn, die trekken zich van mij, geluid of wat dan ook, helemaal niets aan. We hebben een behoorlijke stoeterij zullen we maar zeggen! Gelukkig hoef ik ze niet te borstelen of met ze naar de hoefsmit en heb ik ook geen last van koliekproblemen!

Dinsdag 5 oktober

Technisch onbenul

We gaan de borehole vlak bij huis met solar uitrusten en de panelen moeten  in een stevig bouw-werk worden verankerd om te voorkomen dat ze dezelfde avond na installatie nog gejat worden.  Rondom de panels wordt een u-vormig frame gelast, met poten er aan, en die poten komen in de cement/spouw van de nog te bouwen dubbele muur.  Bouwen met klippe betekent per definitie dat het een dubbele muur wordt want een enkel muurtje met klippe blijft niet overeind staan. En dat wordt in dit geval wel lastig uitvoerbaar zonder iemand onder de panelen en binnen het frame in te metselen.  Maar, ondanks het feit dat Jan mij een technisch onbenul vindt, heb ik toch wel een heel goed idee. We hebben nog wat gewone bouwstenen over die we voor de bedden in de kas gebruikten. We maken een mal en bouwen daar het bakstenen muurtje binnen. Vervolgens komt Johan de panelen in het stevige ijzeren frame lassen, dat zo wordt uitgevoerd dat het net rondom aan de  buitenkant van het stenen binnenmuurtje past waarna Oliver de klippe gaat opmetselen en de spouw opvult met kleine steentjes en beton. Eventuele dieven moeten dus wel heel goed voorbereid komen om de panelen te stelen. Een haakse slijper en een generator (want er is geen stroom in de buurt) en dat vereist toch enige voorbereiding voor het dievengilde.

Onyx is overdag altijd buiten tenzij ik bobbejanne-geroep hoor. Dan blijven alle deuren stevig gesloten, want hij maakt ze zelf open. Maar halverwege de middag vind ik hem in z’n slaapmand en dat is op z’n zachtst gezegd nogal vreemd. Ik loop naar hem toe en zie dat z’n ene oog helemaal dichtgeplakt zit. Ik maak het voorzichtig schoon, maar z’n oog is helemaal weggedraaid. Een eng gezicht waar je met gemak van in paniek zou kunnen raken. Maar dat lost het probleem niet op. Hij heeft eerder een ontstoken oog gehad en daar moet ik nog ergens een tubetje zalf van hebben. Ik zoek me een breuk, en blijk het gewoon netjes  in de medicijnenla te hebben opgeborgen. Ik druppel de zalf in z’n oog wat hij geen pretje vindt.  Ik vraag me af wat er gebeurd kan zijn. In principe kan hij een spitting cobra zijn tegengekomen die ik eerder vandaag ook zag, maar dan is het wel raar dat hij alleen gif in z’n ene oog heeft gekregen. En hoelang het geleden is weet ik ook niet omdat ik in het gastenhuis bezig was. Dus om hem nu alsnog onder de kraan te houden of z’n oog met melk te wassen?? Ik weet het eigenlijk niet.  Hij blijft de hele dag in z’n mand, maar eet ’s avonds wel z’n drumstick op en z’n oog is weer een heel klein beetje open. Ik zet de zalf behandeling dus nog maar even voort.

Avondvisite

Het is inmiddels helemaal donker buiten en anders dan gebruikelijk na het eten, ligt Onyx niet in z’n mand, maar zit in de badkamer gefixeerd naar buiten te kijken.  Ik vraag of het heel spannend is, maar krijg geen antwoord. Zelfs z’n oren bewegen niet ten teken dat hij mij gehoord heeft. En dan zie ik wat zijn onverdeelde aandacht heeft: een spitting cobra vlak voor het raam die naar binnen zit te kijken met z’n hood op. Ondanks het feit dat slangen op temperatuur, geluid en beweging afgaan, ziet deze aan de andere kant van het glas Onyx toch heel duidelijk zitten. Je ziet z’n lange lijf (meer dan een meter lang) helemaal mee in- en uitademen. Om hem nog wat beter te kunnen bestuderen halen we de zaklantaarn erbij en Jan probeert foto’s te maken. Dat lukt niet echt door glas heen, maar we krijgen hem te pakken. De slang is niet blij met het licht en probeert in de lichtbundel te bijten en dat gaat wel zo razend snel dat je het bijna niet kunt voorkijken. En dan realiseer je je weer even hoe snel een slang is en hoe snel hij kan aanvallen als hij pissig is. Want dat is deze inmiddels behoorlijk. Hij probeert steeds feller in de lichtbundel te bijten totdat we ophouden om hem te plagen en hij wegzeilt. Onyx is al die tijd blijven meekijken. Kennelijk not impressed by the snake en dan is het dus ook niet aannemelijk dat hij er eerder die dag mee in aanvaring is gekomen.

Mosambiekse spoegkobra (Naja mossambica, M’fezi)

Die spoegcobra se byzonderhede. Word gemiddeld 1 – 1,2 m, af en toe langer as 1,5 m.Die rugkant is leiklurig tot olyfbruin en elk skub het ’n donker rand. Die onderkant is salmpienk of soms gelerig met swart dwarsbande3 en vlekke aan die keel – soms vorm hierdie merke ’n enkele breë band. Die algemeenste van die streek se kobras. Kom meestal in vogtige savann en laaglandwoude voor waar dit ’n voorliefde het vir klipperige plekke, hol bome, termiethope en diere se gate, dikwels naby standhoudende water. Kan naby ’n skuilplek lê en bak of op ’n bewolkte dag kos soek, andersins is dit snags meer aktief. Onvolwassenes is wel bedags taamlik aktief. Dit is ’n sku slang wat selde sal pal staan. Kan die kop bak maak as dit vasgekeer wordt, maar sal die houding nie lank behou nie. Sy vernaamste verdediging, afgesien van te skuil, is om gif te spoeg.  Die giftande is spesiaal aangepas om gif te spoeg: die gifkanaalopeninge aan die punte wys vorentoe en reghoekig tot die giftande, wat die slang in staat stel om sy gif verder as 2 m te kan spoeg. Die maak die kop nie altdy bak voordat dit spoeg nie en sal sy bek soms net effens oopmaak voor hy dit doen. Dit kan doeltreffend vanuit ’n verborge plek in ’n rotsskeur spoeg. Die gifvoorraad is skynbaar onuitputlik.  As gif op die hare, gesig of arms beland, doen dit geen skade nie, maar in die oë veroorsaak dit onmiddellik ’n brandgevoel en moet dit onverwyld met baie water of enige andere neutrale vloeistof uitgewas word.  Maak jag op skurwepaddas, soo0gdiertjies, voëls, akkedisse, insekte en slange, waaronder die Pofadder. Kan aangetref word waar dit in hoenderhokke en naby huis kos soek. Ovipaar. Lê 10-22 eiers in die midsomer. Pas uitgebroeides is 23-25 cm lank. ’n Algemene slang met ’n kragtige gif. Verantwoordelik vir talle byte in KwaZulu-Natal en Mpumalanga. Gif is hoofsaaklik sitotoksies, en veroorsaak ernstige plaaslike weefselskade wat dikwels veloorplanting vereis. Net ligte neurotoksiese simptome soos lomerigheid kan voorkom en sterfgevalle is seldsaam. Die vroeë toediening van teengif kan die omvang van die weefselskade beperk.

Donderdag 7 oktober

Ik moest zelf gisteren aan de bak om het huis schoon te krijgen omdat Maria kan niet komen.  Pat is dinsdag j.l. met klachten in het ziekenhuis opgenomen, en nu moet Maria op de winkel passen, letterlijk en figuurlijk.  En vandaag komt Charley MIELE de ovendeur vervangen. Maar het blijkt een deur van een nieuwe generatie ovens te zijn, dus past de deur niet kwa uiterlijk. Charley demonteert de bestaande deur, haalt hem helemaal uit elkaar en maakt het schoon. Dat is iets wat de consument zelf echt niet kan.  Hij is er bijna twee uur mee bezig. Maar duidelijk is dat ik de oven ook niet meer kan schoonmaken met een lekkere sopdoek, want het probleem van de kier tussen de twee glasplaten (waar van alles tussen kan druipen) wordt niet opgelost.  Eigenlijk een miskoop eerste klas.  Terwijl Charley poetst, strijk ik de was.  Ook niet m’n favoriete hobby, maar ’t moet wel gebeuren.

Vrijdag 8 oktober

Pat komt vandaag weer naar huis vertelde Brian  vanochtend toen ik hem belde of we nog wat voor hem konden betekenen in Ellisras. Maar hij is helemaal door het diervoer heen en hun bakkie is nog steeds stuk. Ik beloof hem dan ook 5 balen diermeel mee te zullen brengen. Verder staat de IC Health Clinic op het programma. Dit naar aanleiding van een artikeltje in de Mogol Pos over geel koors. Ik moet daar nog steeds tegen ingeënt worden. Want als je naar landen noordelijker dan Z.A. reist, is dit verplicht. Toen we terugkwamen uit Tanzania in 2008 mocht ik Z.A. niet eens meer in omdat ik geen certificaat had. Het kwam uiteindelijk allemaal goed, maar dat gezeur moeten we niet opnieuw hebben. Jan heeft een vrijstelling i.v.m. z’n diabetes. Belachelijk natuurlijk om uitzonderingen toe te staan als je naar de ernstige gevolgen kijkt indien je besmet raakt. De Clinic is vlakbij de dierenarts gevestigd maar onvindbaar. Uiteindelijk blijkt het achter een advocaten-kantoorgebouwtje verstopt. Er zit een receptioniste die mij naar een volgende hok doorverwijst. Daar zit een oudere dame die ik vermoed Ingrid te zijn. Ik had haar gisteren aan de bel ivm de afspraak. Plus een moddervette blanke en nog moddervettere swartvrou. Die zitten samen foto’s te kijken op een laptop. Hun functie is mij volslagen onduidelijk, maar de blanke schijnt naderhand van de “afdeling” betalingsbewijzen te zijn.

Geel koors

De gele koorts wordt ook door een muskiet veroorzaakt, maar één die overdag aktief is in plaats van de malaria muskiet die zich beperkt tot een paar uur bij het ochtendgloren en rond zonsondergang. Van de jaarlijks 200.000 gele koorts slachtoffers, gaan er zo’n 30.000 dood. De gevolgen van een beet zijn een beetje hetzelfde als van een hematoxic slang: je begint uit al je organen te bloeden. Intenten is dus één ding, maar  er zijn ook zogenaamde muzzy-pats bij de apotheek te koop die je op je huid plakt en dan 24 uur bescherming bieden. En het drinken van bitter lemon schijnt ook tamelijk effectief te zijn. Daar hebben de muskieten een bloedhekel aan, anders dan aan een bierdrinkende man. Daar zijn ze wild op!

Ik krijg de injectie in m’n rechterarm en kost R300. Ik vind dat schrikbarend veel eigenlijk voor die paar mil vloeistof die ik ingespoten heb gekregen. Jan vraagt of er bijverschijnselen kunnen optreden. Die vallen over het algemeen mee aldus Ingrid, maar als ik in ademnood kom te verkeren, dan moet ik onmiddellijk terugkomen. Maar van het prikje blijft zelfs geen pijnlijke of gevoelige plek over en de komende 10 jaar ben ik gevrijwaard van de gele koorts.

Bij NTK halen we de balen voer en bij Connie’s plants nog een protea-achtige plant en zure grond. Want daar houden deze planten van. Het worden struiken van ruim een meter hoog en moeten door flink snoeien in vorm worden gehouden aldus het weinig zeggende label. Maar ze geven prachtige snijblommen.

Stop Smoking!

Op het Witkop pad rijden Dawn en Herman ons achterop en dus moet er even gesocialtalked worden. Maar gelukkig heeft Dawn diepvriesspul in de auto dat snel in de vriezer moet, dus het wordt een korte social talk. En Pat ligt als een dood vogeltje gekleed op bed. Ze is al zeer frêle en lijkt nu zelfs  nog kleiner. Ze verontschuldigt zich daarvoor, voelt zich veel beter dan de afgelopen dagen liegt ze en de rest van haar leven aan de medicijnen en roken verboden. Want er is beginnend hartfalen bij haar vastgesteld. Brian heeft daar al wat opgevonden: een “sigaret” waar je vloeibare nicotine ingiet en als je er aan trekt licht de punt ervan rood op. Maar er komt geen rook uit. De noodgedwongen mede-roker  krijgt er dus geen kanker van, maar de gebruiker zelf natuurlijk wèl. En bovendien is het een erg duur (genots-)middel.

Zaterdag 9 oktober

Go Away!

Lekker uitslapen maar de grey lourie heeft daar andere gedachten over. Hij begint al vroeg te roepen. Het is de eerste keer tijdens ons verblijf hier dat we een grey lourie in de buurt hebben en Onyx raakt er zelfs helemaal upset van. Dat rare geluid heeft hij nog nooit gehoord. Ze noemen hem hier ook wel de Go Away Bird omdat hij kweeeeeeeee kweeeeeeee kweeeeeeee roept. Sommigen horen daar dus go away in, maar daar heb je wel heel veel fantasie voor nodig.

Vandaag moeten we op tegenbezoek naar Gisela en Richard, maar Jan is helemaal niet lekker. Z’n bloedsuiker is hoger dan de waarde die de meter kan aangeven. Hij snapt er niets van en bolust nog eens flink bij. Maar de bloedsuiker wil maar niet dalen. Totdat hij de naald uit z’n lijf haalt, en die blijkt er kromgebogen in te zitten. Ergo: de afgelopen nacht/uren is er geen druppel insuline meer binnengekomen, althans niet op die plekken waar het moet komen. Ik moet het bezoek dus afzeggen, maar G&R zijn telefonisch niet bereikbaar op Tholo vanwege slechte ontvangst. Ik bel Erica van Tholo met het verzoek om even bj G&R langs te gaan, maar ze blijkt met haar gezin in Suncity te zijn.  Haar vader is wel op Tholo en ze gaat proberen hem te pakken te krijgen om de booschap over te brengen. Dat lukt na …..tig telefoontjes eindelijk. Het duurt tot ver in de middag voordat de bloedsuiker een dalende lijn gaat inzetten.

Ik heb opeens tijd over dus nu de geplande visite niet doorgaat, dus ga ik maar haché maken. Niet zoveel werk, maar de beef die ik ervoor gekocht heb, is niet gaar te krijgen. In het ergste geval gaat de pan in z’n geheel naar de staff als Jan zal blijken het niet te believen. Maar het ruikt heerlijk!

Na het eten ga ik een poosje in de hide zitten. In de verte woedt een flinke fik, en OLH probeert de rest van de omgeving ook in de hens te zetten want overal om mij heen bliksemt het. Het blou wildebeest met haar jong ligt te herkauwen en twee elanden hangen boven de voertrog en gaan zo nu en dan een slokje drinken. Ze zullen niet vertrekken totdat de hele trog leeg is. Ik ben nog maar koud binnen of er steekt een storm op zo hevig dat hij nauwelijks te beschrijven is. Binnen waait het bijna net zo hard als buiten en dan ruik ik het ……. regen.  De regen sec ruik je natuurlijk niet, maar de aarde die nat wordt en begint te geuren. Maar veel stelt het helaas niet voor; slechts één druppel in de regenmeter. Maar het begin is er in ieder geval! (Hopen we).

Zondag 10 oktober

101010

Dit getallen-reeks- fenomeen maken wij bij leven nog slechts tweemaal mee: 111111 (numeriek de meest bijzondere natuurlijk) en 121212 en dan is het over tot de volgende eeuw.

Na de middag gaan we naar Gisela en Richard. Even bij de buren op bezoek. Van gate tot gate precies een half uur en slechts 6 kilometer verderop.  Ze hebben dus een plot op Tholo. Slechts 3 (van de 49) ervan zijn inmiddels bebouwd. Het  ziet er dus nog steeds tamelijk “pristine”  uit, maar hoe zal het zijn met 49 bebouwde plots? Gewoon een straat aan de linker- en rechter oever van de Poer Se Loop. Ik begrijp niet hoe je je farm and so far ongerepte natuur zo kunt verpesten. Nou ja, ik begrijp het dus wel: geld, geld, geld en nog eens geld.

G&R hebben een werkelijk prachtig huis laten bouwen. Eenvoudig, strak maar ook chique en elegant. Er zijn kwalitatief goede materialen gebruikt en de muren zijn gewoon recht en haaks. Het is een huis naar mijn hart met rondom prachtige openslaande hardhouten harmonica deuren waardoor de huiskamer één wordt met het even grote terras. Kortom prachtig!

 

Gluurders

We maken een gamedrive over Tholo en komen de vijf giraffes tegen, een heleboel kudu’s (vergezeld door oxpeckers om hen teken-vrij te houden), waterbokken, guinnea fowls en rooibokkies. Tholo is ruim 1900 ha groot en grenst aan Lala Salama. En uiteraard gluren we bij de twee andere huizen naar binnen. Het ene huis zou het mijne echt niet zijn (met zeven slaap en –badkamers), maar het huis op plot nr 7 is spectaculair. Rondom helemaal glas, strak modern ingericht, maar hier en daar een prachtig afrikaans stuk zoals een heel groot schilderij op een grote witte wand, een tafel van houtsnijwerk, etc. Dit huis heeft “slechts 4 slaap- en designer badkamers die zo uit het blad “Homeowner”  zijn weggelopen. Strak maar zonder fantasie of eigen artistieke inbreng. En dat is op zich wel jammer. De hanglamp spant de kroon: een hele grote kale takken kroon van een boom (zal ongetwijfeld kunststof zijn) die bijna de hele woonkamer beslaat en waar de lampjes bovenop gemonteerd zijn. Echt schitterend.  Buiten is er een koi vijver, een drinkplaats voor beesten en een zwembad dat die naam niet verdient. 2x3 à 4m en afgedekt met dezelfde planken als de deckplanken. Dat klinkt mooi als het één strak glad geheel zou zijn, maar dat is het niet. De afdekplaat is op een rail gemonteerd zodat het beweegbare/verrijdbare deel tenminste 15 cm boven de rest van het deck uitsteekt. En aan het einde van dat deck zie je een ijzeren frame steken waar de afdekplaat motorisch op moet kunnen wegzoeven als het bad gebruikt moet worden. Dit aspect vind ik ronduit lelijk.  Het huis staat heel dicht bij de een paar meter dieper gelegen rivier waar je naar toe kunt lopen en waar een heleboel beesten komen drinken aan de sporen te zien. Behalve het zwembad en de wat fantasieloze badkamers dus echt schitterend mooi.

Terug bij hun huis genieten we een drankje en Gisela heeft een heerlijke haring salade gemaakt. Tegen negenen breken we op en  brengen G&R ons naar de ruim 4 kilometer verderop gelegen toegangspoort.  Wat een heerlijke gezellige dag.

Dinsdag 12 oktober

Het is de hele dag ongelofelijk heet en dik boven de 40 graden. We krijgen het ene been nauwelijks voor het andere. We doen het dus maar rustig aan en koelen af in het zwembad. Zo heet hebben we het in onze herinnering nog niet meegemaakt. In Nederland zou je dan ’s avonds geheid op een flinkse portie donder en bliksem getrakteerd worden, maar hier niet.

Woensdag 13 oktober

Johan belt al om zeven uur dat hij het frame voor de solar panelen  niet kan komen lassen omdat z’n moeder gisteren overleden is. Ze was er slecht aan toe en het was te verwachten, maar onze planning was net even anders. Hij kinkt erg aangeslagen terwijl moeder toch niet echt jong geweest meer kan zijn. Ik condoleer hem met dit verlies en wenst hem veel sterkte.  Hij belooft weer te bellen als alles achter de rug is.

Maria is deze week gelukkig weer wel van de partij en ook Andries belt om acht uur al dat hij by die cross is. In tegenstelling tot gisteren is het zwaar bewolkt, stormt het als een waanzinnige en is het slechts 15 graden. Ik haal Andries op en vrees dat hij van het dak gaat afwaaien. We hebben hem namelijk gevraagd om de schoorsteen te komen vegen. Hij is alleen gekomen en heeft geen werk verzucht hij. Hy sukkel baie. Later zal blijken waarom hij nog meer sukkelt dan voorheen al het geval was.

Wij hebben zelf een ronde schoorsteenveegborstel waar ooit een kogel aanhing, maar die is onvindbaar. Dat is niet zo’n probleem, we hangen er een sinasappelnet aan met een steen erin. Andries klimt op het dak en komt tot de conclusie dat de kap van de schoorsteen er niet af kan. Dat wordt dus een heel gepriegel en gejongleer om de borstel naar binnen te krijgen. Als dat uiteindelijk gelukt is blijkt de borstel kant noch wal (letterlijk èn figuurlijk) te raken. De schoorsteen is vierkant en wel driemaal zo wijd als de in nederland gangbare schoorsteenkanalen. Daar weten we uiteindelijk geen list op te verzinnen anders dan zo’n borstel proberen aan te schaffen als we volgende week toch naar Pta gaan. Andries heeft een stukje fiberglas nok stukgetrapt, dat kon ook echt niet anders, en repareert dat met bitumen en glasvezeldoek.

Abram is al die tijd in de buurt gebleven om de ladder etc. vast te houden, en na dit avontuur leuten we gezellig koffie. Ik maak een hele grote beker cappucinno voor ze met een bak koekies. Jullie mogen er maar ééntje hoor, waarschuw ik ze plagerig. Andries kijkt beteuterd, maar begrijpt dan dat het een grap is. We vragen hoe het met z’n kinderen gaat en dan zegt Abram dat hij een baby heeft. Nou Andries dat zal toch niet waar zijn? Jij bent toch al lang uit de kleine kinderen man, toch? Neen dus, en hij wijst aan hoe groot het wurm is: een pasgeboren baby. Nummer vijf. En nu heeft de familie het nog moeilijker om iedereen gevoederd te houden.  Nu moet je echt naar de het hospitaal hoor Andries jy weet hulle maak daar gratis toe. Abram lacht zoals gebruikelijk als ik mijn hobby uitoefen om iedereen gesteriliseerd te krijgen.  En dan vertelt Jan, en beeldt met zijn handen uit,  hoe dat gaat: er gaat een draad omheen en die wordt stevig vastgetrokken. Heeltemal vas? Ja heeltemal vas. Die grap is niet echt een aanmoedigingspremie om Andries naar het ziekenhuis te krijgen om zich te laten steriliseren.  

Vloeken in de kerk

Dit is op kleine schaal HET levende bewijs dat de honger nooit de wereld uit te helpen zal zijn omdat er ondanks voedselschaarste of -gebrek, men gewoon doorgaat met het op de wereld zetten van onverantwoorde aantallen kinderen. De voedselproductie zal nimmer de nog steeds explosieve geboorte-aanwas kunnen bijbenen. Totdat de hele planeet kaalgekapt is voor landbouw-areaal en alle beesten daardoor reeds uitgestorven en/of uitgeroeid zijn, pas dan zal de mensheid realiseren zich in het nauw en onmogelijke gefokt te hebben. En waarom iedereen hier toch z’n ogen voor gesloten houdt ondanks allerlei alarmerende rapporten over het bij dit tempo straks zelfs niet genoeg hebben aan twee planeten? Neen, er moet meer jonge aanwas komen om de vergrijzing tegen te gaan. De vergrijzing ga je maar op één manier tegen, door aan de onderkant de productie tijdelijk te staken of tenminste af te remmen in plaats van op te voeren. Maar vooralsnog lijkt dit vloeken in de kerk te zijn.

We moeten het met Andries nog even over z’n honorarium hebben. Maar daar wil hij niets van weten want die job is nie klaar nie. Nou is dat natuurlijk ons probleem dat we niet de goede spullen in huis hadden om hem de schoorsteen ordentelijk te laten vegen. De taxi heen en terug kost sowieso R30 en hij krijgt er R70 bij want is hij toch mooi bijna de hele dag zoet voordat hij weer thuis is. Hij toont zich ontzettend dankbaar waarna Jan hem weer naar de tarroad brengt.

Jan heeft de kreupele eland weer gevonden en overlegt met mij om Brian met z’n shotgun te laten komen. Wij denken nog steeds dat het nodig is om het beest uit haar lijden te verlossen, maar ook Brian krijgt haar niet onder schot.  Haar been ziet er lelijk uit en ze is magerder dan de andere elanden, maar niet schrikbarend. Maar één ding is inmiddels wel duidelijk: ze wil niet dood.

Later die middag olie ik het zwembaddeck nog even. Ik had erop gerekend dat Jan Maria wel even naar het hek zou brengen, maar die hangt met een mars en een hypo in een stoel.  Dat moet ik dus zelf maar even doen, kosboxen A&O vullen en dan nog proberen voor het donker het deck gereed te krijgen. Het lukt allemaal, maar ik lig daarna op apegapen.  Ik voel me een oud wijf/wrak. Jan probeert m’n leed te verzachten; als je zelf kinderen had gehad, was je waarschijnlijk nu ook al lang oma geweest. Nee zit ik daar even op te wachten? Ik ben geen oma, heb dat nimmer willen zijn en zal dat nimmer zijn ook.

Rechts Yes!

En toen stond het nieuwe kabinet op het bordes. Een stelletje bejaarde heren onder leiding van de jongste vrijgezelle MP in NL ooit. De drie vrouwen lijken op het laatste moment van straat geplukt en zo staan ze er bij ook. Vooral die in het paars geheel rechts (voor de kijkers links-) buiten.  En wat vloekt Trix d’r paarsige complêt  toch ongelofelijk bij die rode loper. Zou ze het expres hebben gedaan om haar politieke voorkeur op deze manier alsnog een ieder nog eens lekker in te wrijven? Ze weten zich geen houding te geven en vrolijk kijken is er al helemaal niet bij. Maar eerlijk gezegd: Rosenthal en Opstelten hadden hiervan echt geen deel mogen uitmaken. Ongeacht hun bestuurservaring en doortraptheid, maar als je zelf bezig bent geweest met de vorming van zo’n kabinet, dan mag je er vervolgens zelf geen plaats in nemen. Het is niet kies en moreel verwerpelijk. En Gerd Leers op immigratie is natuurlijk helemaal te gek voor woorden, of is het juist heel perfide? Veel buiten de pot piesen immers als Geert het er niet mee eens is, is er niet bij. Tenzij het hele kabinet binnen vier weken al weer naar huis wil natuurlijk en voor de rest van hun leven op wachtgeld teren.  En bijklussen in het sprekers- of adviseurscirquit. EUR 8500 voor Balkenende terwijl je voor Bill toch al gauw een ton moet neertellen. Ik had op het einde opeens medelijden met hem; de manier hoe hij nog een laatste keer daahaag zei tegen Mark met een brok in z’n keel. Hij had het er duidelijk moeilijk mee. En ongeacht de manier waarop ik naar JPB keek, ik kon me een beetje in z’n gemoedstoestand verplaatsen.

En dat het nieuws dat Yuri opnieuw “gebruikt” heeft. Can you believe it? Zit je zo’n joch eerst te vergeven/prijzen omdat hij er zo openlijk over praat en beterschap belooft. En dat hij er van geleerd heeft en hem dit nooit maar dan ook nooit meer zal overkomen? En waarom in ’s hemelsnaam naar Portugal gevlucht? Wat is dit? De turnbond is er helemaal klaar mee: voor het leven geschorst. Hugo Borst zal later opmerken dat Yuri dan mischien in NL uitgekakt is, maar altijd nog voor Colombia kan gaan turnen. Humor!!!!

Vrijdag 15 oktober

Abram heeft lang weekend en heeft Jan gevraagd hem weg te brengen met de palen etc. die hem vorig jaar al waren toebedeeld. Hij heeft ook om hout gevraagd. Gisteren heeft Abram de trailer al helemaal volgestouwt en nu zijn ze op weg. Maar Abram wil eigenlijk ook al direct weer mee terugkomen samen  met Emmy. Kennellijk bevalt het hier toch net even iets beter om je vrije tijd door te brengen dan in Vaalwater. Van z’n salaris heeft Abram in ieder geval een tray bier aangeschaft zodat het weekend in gepaste dronkenschap kan worden doorgebracht. En Moussa schijnt te kunnen lopen (bijna 2 jaar oud) volgens Jan. 

Brand, brand en nog eens brand

Gisteren heb ik de loopplank naar de hide geolied en vandaag is het laatste deck aan de beurt.  En ik ben al zo moe, maar het moet klaar zijn voordat de regens komen. Ik leg m’n kwast neer en zie opeens enorme rookontwikkeling recht voor me ter hoogte van Nungu. Dat is niet pluis en ik probeer Roelof te bellen. Tevergeefs.  Ik mail Peter met mijn verdenking en bel hem nadien. Maar volgens z’n secretaresse heeft hij mijn boodschap al gekregen en is druk bezig de manschappen te instrueren. Ik ga alle buren waarschuwen en bellen want dit ziet er slecht uit. De rookontwikkeling blijft toenemen en als het donker is, zien we een heel lang lint vurige tongen boven op de bergtoppen staan likken, en die als aardbeien-tova-saus van de berg afdruipen richting het dal. We hebben onze hulp aangeboden en bij ons staat de firefighter in de aanslag met de vuurslaners en een koelbox vol met flesjes water voor de brandblussers. Maar volgens Peter kunnen ze het zelf wel aan. Ik waag het te betwijfelen. De vuurhaard blijft zich uitbreiden en wij gaan met een bang hart naar bed. De gordijnen laten we open om zodoende de ontwikkelingen te kunnen blijven volgen.

Maar Nungu is het niet enige probleem; ook bij Shayamanzi staat het in de hens. Vanuit ons huis lijkt het also het vuur Jan se Pad al bereikt heeft. Jan gaat om 00H00 nog een keer polshoogte nemen, maar het vuur blijkt kilometers aan de overkant van de tarraod te woeden. Het feit dat het lijkt alsof het op ons terrein is, geeft aan dat we inderdaad heel hoog wonen en ook naar het noord-oosten kennelijk vele kilometers uitzicht hebben waar we ons eerder niet van bewust waren. Maar van een goede nachtrust is echt geen sprake.

Zondag 17 oktober  

We zijn gisternacht en vannacht zonder schade zijn doorgekomen. We zien bij Nungu geen vlammen meer dansen, die zie je sowieso overdag vrijwel niet, maar het rookt onverminderd zwaar door.  

Een draakje

Jan gaat naar de factory om iets op te halen en komt terug met een probleemgeval. In een hoge plastic ton (waar het deksel gewoon naast lag) was een rockmonitor gevallen en Jan vreest voor het leven van het beestje want hij ziet er ernstig verzwakt en verdroogd uit. Gewapend met handschoenen ga ik met hem terug om het slachtoffer op te kunnen pakken en mee naar huis te nemen om de monitor te kunnen  monitoren… Het beestje ligt nog ongeveer op de zelfde plek als waar Jan hem vond. Ik pak hem voorzichtig op en hij blijkt nog verrassend veel kracht in z’n lijffie te hebben.  Hij begint naar me te blazen en lijkt zo sprekend op een draakje. We stoppen het voor het transport nog even terug in de ton en bij het huis probeer ik hem in een kleinere doorzichtige bak te zetten, maar daar is hij helemaal niet van gediend. Tijdens het verzinnen van de volgende list, geven we hem een bord met kattenvoer om alvast wat te eten en aan te sterken. Maar z’n stress levels zijn daarvoor nog veel te hoog. We besluiten hem los te laten in de workshop, daar is hij beschermd in zijn zwakke toestand tegen predatoren en daar zitten zoveel insecten en ander voedsel dat een rockmonitor normaal gesproken eet, dat hij het daar in ieder geval een tijdje kan uitzingen alvorens de wijde wereld weer in te stappen.  Met een sneltreinvaart verdwijnt hij onder een kast. Met z’n verzwakte toestand valt het alleszins mee. Als ik later nog een keer ga kijken, staat hij rechtop tegen de muur waar een flink spinrag zit. Hij heeft de weg naar z’n voedselbronnen kennelijk al heel snel gevonden.

Maandag 18 oktober

We moeten naar Ellisras en zijn in record tempo klaar met de boodschappen. Bij Connie’s plants wil ik nog wat zure grond halen en dan blijkt tot mijn verrassing het assortiment Protea’s heel erg uitgebreid. Er is één absoluut topstuk bij met prachtige grote rode blom. Maar er staat nog een andere meneer zich aan de Protea’s te verlekkeren. Ik wil ze allemaal verkondig ik hardop, waarop de man geschrokken zegt, maar laat er aub eentje voor mij over. Het was maar een grapje hoor en we laten hem de eerste keuze. Eerlijk is eerlijk, hij was immers het eerst. Hij kiest het topstuk en blijkt een belg die al meer dan 30 jaar in Z.A. woont, voor Siemens gewerkt heeft, en nu zich met pensioen heeft teruggetrokken op Groenfontein, net even buiten Vaalwater. Dat is zo’n ontwikkelingsproject met allemaal 21ha plots. Hij heeft al een hele verzameling Protea’s die hij in de volle zure grond zet.  Gelet op onze bodemgesteldheid blijven ze bij mij mooi in een pot die nog bij de pottenboer in Bela Bela aangeschaft moet worden. Daar komen we a.s. vrijdag immers toch langs.

Ik heb nu een Red Repens, een Pink Ice and High Gold. Het kaartje van nummer vier is nu al kwijt.

’s Middags krijg ik telefoon van Marcus Eskom. Of hij morgen langs kan komen in verband met de downgrade. Ik spring een gat  in de lucht dat het twee maanden na Richards bezoek er nu eindelijk van gaat komen. ..

Dinsdag 19 oktober

Ik heb het aan de stok met een incasso-bureau. Ik zou een rekening van een bloedonderzoek in juni j.l. niet betaald hebben. Maar ik heb nooit een rekening gezien. Als ik een kopie opvraag blijkt de rekening naar postbus 1182 te zijn gezonden ipv 182. Nog een geluk dat de brief van het incasso bureau wèl in de postbus terechtgekomen is. Dat zal wel van de postverdeler afhangen, want ik maak me sterk dat er in Vaalwater niet eens een nummer 1182 bestaat. Het blijkt om een bedrag van R835 te gaan dat het incasso bureau vordert, terwijl de oorspronkelijke factuur slechts R710 blijkt. Uiteraard ga ik die oorspronkelijk rekening alsnog betalen en bel Mevrouw van Wyk van het  incasso bureau om haar dit heugelijke nieuws te brengen. Maar die houdt bij hoog en laag vol dat het mijn risico is als post zoekraakt of naar een verkeerd addres wordt gestuurd, en dat ik dus ook de boete moet betalen. Ik vraag wel soort recht ze gestudeerd heeft waarna ze de hoorn op de haak knalt met de mededeling dat ik “blacklisted”  zal worden.

Ik betaal de rekening aan het ziekenhuis (en dus niet aan het incasso bureau) en stuur beiden een email met tekst en uitleg waarom ik de oorspronkelijke rekening nu pas betaal en dat Mw van Wyk zich impudent jegens mij gedragen heeft door de hoorn op de haak te knallen en mij geheel ten onrechte te hebben geblacklist. Van het ziekenhuis krijg ik een leesbevestiging waarom ik gevraagd heb, Mw van Wyk laat het afweten.

 

Eskom, fase nr drie

En dan komt Marcus met …  alleen de zoveelste set papieren die ondertekend moeten worden. Dus nix downgraden, daar komt een separate contractor voor. En het downgraden moet niet al te letterlijk worden genomen, wat naast de bestaande transformator, wordt een nieuwe gebouwd. Worden wij geacht dit te begrijpen? Marcus is een blanke lange magere jongen die het al lang opgegeven heeft om zijn werkgever te begrijpen.  Hij vraagt wel of we giraffes hebben, want in dat geval moet er ook nog bescherming rond de nieuwe transformator worden aangebracht. En dat alles voor de somma van R675 dat Eskom zich via de bestaande debit-order al toegeëigend heeft. Dat is het enige wat goed functioneert in dit land: tijdig rekeningen sturen en incasseren.

Tot onze verrassing vallen er s’avonds een paar druppels regen en onweert het. Slechts één mil maar de wereld ruikt opeens stukken minder stoffig.

Woensdag 20 oktober

Ik heb Maria opgehaald en van de regendruppels is al niets meer te merken.  Droog en stof is ons lot want we hebben al vijf maanden geen noemenswaardige regen meer gezien. Ik houd me bezig met het gastenhuis. Hoe ze het regelt is mij een raadsel, maar Maria is altijd om klokslag vier uur klaar. Nu heeft ze wel haar vaste routine,  maar de hoeveelheid strijkgoed kan nogal behoorlijk variëren. Ik breng haar terug en klets even gezellig bij met Pat. Ze voelt zich stukken beter en rookt niet in mijn aanwezigheid. Maar van Maria weet ik dat ze nog steeds wel rookt en zich te pletter hoest.

Kreupele Eland

Weer terug op de farm komt Jan mij op z’n quad tegemoet gereden. A&O hebben de kreupele eland weer gevonden, dood dit keer.  Ze kan nog niet lang dood zijn en aan d’r linkerachtervoet heeft ze een afschuwelijke wond. We hebben getracht haar tweemaal uit haar lijden te verlossen maar dat lukte niet. Ze moet ontzettend veel pijn hebben gehad als ik naar het afschuwelijke gat kijk. Maar dat lijden is nu over. De begrafenisondernemers beginnen binnen enkele uren, nadat de schemer ingetreden is, hun werkzaamheden. We hangen er een cameratrap bij. A&O vertrouwden haar vlees niet meer, dus ze wordt niet geslacht. Waardeloos om een beest zo te moeten verliezen. Jan gaat het handboek “gamefarmer”  er maar eens op na lezen wat de oorzaak kan zijn. Hij komt met de meest afschuwelijke conclusies die echt gillende onzin zijn, maar dat kun je hem als stads haags jongetje niet kwalijk nemen. Mond en klauwzeer. Ik vraag hem of hij wel eens een geval van M&K gezien heeft. Neen dus, maar ik wel. En één ding is wel zeker; onze eland heeft echt geen M&KZ. Anthrax komt vervolgens langs, dat heeft zulke symptomen ook helemaal niet, maar Jan ziet in gedachten onze hele veestapel al afgemaakt.  En als dat het al zou zijn, moet het lijk verbrand om verspreiding te voorkomen. Zekerheidshalve gaat hij toch maar terug naar de eland om in haar bek te kijken. De enige constatering die hij daarbij doet is dat ze al oud was omdat er van haar tanden niet echt veel meer over is.

Donderdag 21 oktober

Jan gaat de card uit de camera halen en zoals verwacht hebben de begrafenisondernemers er geen gras over laten groeien. Twee bruine hyëna’s. Maar de klus is in één nacht niet gereed gekomen, de opruimwerkzaamheden worden na zonsondergang gewoon voortgezet.

We bereiden onze reis naar Pretoria voor, de solar geyser wordt ontkoppeld, de koelboxen geladen plus wat extra dekens voor de potten die ik bij het pottenboertje ga kopen voor de Protea’s.

Vrijdag 22

Wij vertrekken om half acht en nemen Emmy en Moussa mee naar Vaalwater. Moussa moet voor een check-up naar de clinic. En hij kan zowaar lopen. Maar een ander dan prrrrt prrrrt komt er nog niet uit z’n mond. Hij lacht wel altijd, het is een vrolijk kind, maar de toekomst ziet er toch niet echt veelbelovend uit. Zaterdag pikken we hen weer op, want Emmy kan de komende 10 dagen het gastenhuis bijhouden.

De reis verloopt voorspoedig en bij het pottenboertje schaf ik 4 potten aan na stevige onderhande-lingen. We  betalen de potten en hij zal morgen op ons wachten om ze op te laden. Daarna naar Suntank om de solar geyser tank af te leveren. Omri is vertrokken, zijn vrouw wilde niet langer in Z.A. wonen, dus zijn ze naar Israël teruggekeerd. Daarvoor in de plaats is Murih gekomen. Een Deen. Ik vertel hem dat dit de laatste keer is dat we de geyser terugbrengen en dat het volgens mij verstandiger is een nieuwe tank te geven. Maar ze gaan de oude opnieuw onderzoeken en testen en morgen zien/horen we wel wat de situatie is. Vervolgens staat de tandarts op het programma. Een servicebeurt voor mij, en voor Jan is het de eerste keer hier. Hij ging nog steeds in NL naar z’n tandarts tijdens familiebezoek. Al z’n tanden gaan op de foto.  De tandarts, Juan van der Merwe, en Jan worden niet blij van hetgeen ze aantreffen. De NL tandarts heeft er met de pet naar gegooid. Er wordt een behandelplan afgesproken en er moet een keuze worden gemaakt: brug vernieuwen of implantaten. Eén ding is wel zeker:  het wordt een dure grap.

Om half vier zijn we in Menlyn waar ik Zaneli ontmoet. Ze komt uit Joburg/Melrose Arch met gezichtsverzorgingsprodukten etc. want de Inter Store Transfer van Edgars naar Ellisras was toch niet zo’n succes. Ze komt samen met een collega omdat Zaneli geen auto heeft. Zaneli is zwart, de collega wit, maar duidelijk is dat ze in de smeerseltjes-industrie zitten: beiden een mooie gladde gave huid.

We overnachten bij Capital House waar we alleen Jake treffen. We worden als familie verwelkomd en gezoend. Pat is naar haar moeder in Florida. Daar ging het even niet zo goed mee, maar het schijnt weer de goede kant op te gaan. Moeder is 93 en kreeg onlangs een nieuwe schouder omdat ze niet langer auto kon rijden vanwege een versleten schouder. Maar het autorijden heeft ze inmiddels toch wel opgegeven.

007

Bij Brooklyn mall hadden we een nieuw Sushi restaurant gespot en daar gaan we nu lekker eten, edoch: geen licht in het etablissement te bekennen. Bij de ingang staan twee japanners met een peuk in hun mond. Duidelijk bouwvakkers en het restaurant gaat volgende maand pas open. Dus treeft plan B in werking: de Thai die daar vlakbij gevestigd is. Maar guess what… Thai in geen velden of wegen meer te bekennen. Plan C eindigt bij de italiaan hetgeen maar een matig genoegen blijkt. Met een flinke bel wijn bij Capital House kijken we nog even TV:  “a view to a kill” met Roger Moore and Grace Jones. Al drie keer gezien, maar het blijft leuk alhoewel het inmiddels allemaal wel ontzettend gedateerd begint te worden.

 

Zaterdag 23 oktober

Bij het ontbijt ontmoeten we Alexander en ook met hem moet geknuffeld. Hij is hier al zo lang als wij hier ook komen. We nemen afscheid van Jake en Alexander en ik ga naar de kapper. Was Lauren tot nu toe bordeaux rood, nu is ze gillend blond. Ze brengt mijn kapsel  weer op orde waarna we Woolworths gaan plunderen. We krijgen 10 dagen achtereen gasten en die moeten we iets fatsoenlijks voorschotelen. Aan de kassa moet een absoluut record worden afgerekend, maar vrijwel alles van het boodschappenlijstje hebben we kunnen vinden. Helaas blijkt de witlof out-of-season.

De volgende stop is Suntank waar we geen Murih maar Yoram treffen. Er staat een nieuwe solartank voor ons klaar, want ook bij Suntank zien ze geen heil meer in de oude. Helaas zitten alle aansluitpunten op andere plekken, dus Jan weet weer wat hem te doen staat: allemaal nieuwe connecties maken en het leidingwerk verleggen. Het zal mij benieuwen wanneer ik weer een bad kan nemen.

Kerstkadootje?

En dan gaan we weer op huus an. Op de N1 worden we aangehouden door een politie agent.  Een swartman. Vervelend, want Jan heeft gisteren de buitenspiegel  van het bakkie gereden en daar zal oom agent wel een boete voor willen uitschrijven. Maar oom agent gluurt aleen maar naar binnen in het bakkie en vraagt of hij de “Maglite”  voor Christmas mag hebben. Een Maglite is een (prijzige maar bijna eeuwig durende) zaklantaarn. Maar die mag hij niet hebben omdat we anders in het donker de slangen bij ons huis niet meer zien, leg ik hem uit. Dat vind oom agent kennelijk een plausibele verklaring want zonder verder ergens naar te kijken, kunnen we weer doorrijden richting Bela Bela waar het pottenboertje op ons wacht.  De potten worden naast de solartank en koelboxen vastgesjord om het laatste traject van de reis aan te vangen en Emmy op te pikken. Aan het eind van de middag zijn we weer thuis en mogen Raja, Luna en Onyx nog even naar buiten.

Zondag 24 oktober

Ik heb vandaag een missie: de 4 Protea’s in de potten zetten. De potten zijn loeizwaar, maar gelukkig hebben we een karretje op twee wielen waar ik ze op kan hijsen om ze vervolgens door de woonkamer naar het terras te brengen. In elke pot gaat eerst een emmer stenen die ik in het veld opraap, vervolgens een emmer zand die ik elders op het terrein opschep en tenslotte zure grond en dan de plant. Het is loodzwaar werk maar het resultaat is prachtig. Nu ben ik over het algemeen nogal ingenomen met mezelf, dus dat is niet zo gek. Maar Jan moet ook toegeven dat het er schitterend bij staat. Die was de hele dag er beroerd aan toe omdat de naald (wederom) krom in z’n lijf zat en er dus geen insuline binnenkwam.  En voor je daar achter bent, dat duurt meestal even.  Verder nog een laatste inspectie aan het gastenhuis waar Judith en Rob vanaf morgen een week zullen verblijven.

De cameratrap verraadt dat er de afgelopen dagen hulptroepen zijn ingeroepen: 3 bruine hyëna’s, 3 bosvarks, 3 jakhalsjes, een roofvogel, een civet en ook de vlakvarks komen zo nu en dan ruiken: ruim 2000 foto’s van matige kwaliteit omdat de aktiviteiten zich vooral ’s nachts afspelen en de batterijen van de camera kennelijk leeg begonnen te raken.

’s Avonds dreigt er onweer, dus alle stekkers gaan uit de stopcontacten en zo missen we het telefoontje van Rob dat ze veilig geland zijn. Ze overnachten in Emerald Guesthouse. Lekker dicht bij het vliegveld. Een erg eenvoudig onderkomen, maar met schoon bed en meer heb je niet nodig.

Maandag 25 oktober

Vandaag komen Duncan en Johan om de solarpanels en –pomp te installeren in de borehole vlak bij huis. En dat geeft heel wat voeten in de aarde. Jan en ik hadden een anti-diefstal-plan voor het frame om de panels gemaakt, maar de werkzaamheden worden zo niet uitgevoerd constateer ik tot mijn verbijstering. Jan heeft zich laten aanlullen dat het technisch niet uitvoerbaar is. Dus moet er ingegrepen worden en reik ik als technisch onbenul een oplossing die ze zelf kennelijk niet hadden kunnen verzinnen en waar ze echt niet omheen kunnen.

Sencha Classic

Judith en Rob arriveren begin van de middag; ik haal hen alleen op bij de gate want Jan moet toezicht houden op Johan.  Er komen heerlijke dingen uit de See–buy-fly tassen zoals marsepein voor Jan en Sencha Classic voor mij en voor Rob. Want ook hij drinkt deze delicate thee die wordt geacht  kanker buiten de deur te houden vanwege de anti-oxidanten en het feit dat deze groene thee niet gefermenteerd is.

Het is de eerste keer dat J&R in Africa zijn omdat ze er gevoelsmatig niet zoveel mee hadden. Maar daar gaan wij mooi verandering in aanbrengen. Compleet verslaafd zullen ze over een week weer naar huis gaan. Rob is een oud-Berenschot-collega van Jan en ze hebben elkaar meer dan 30 jaar niet gezien.  Het blijkt meer dan aangenaam gezelschap en er wordt wat afgelachen. Rob heeft een aangepast dieet waarbij melk o.a. verboden is. En al je gaat nadenken waar ze dat allemaal instoppen…. Een schier eindeloze lijst. Maar desalniettemin valt er van het ontbijt en diner toch nog heel wat te maken!  Maar een beetje gezondigd wordt er wel zo nu en dan.

Woensdag 27 oktober

Verkenden J, J&R gisteren het vlakke gedeelte van onze farm, vandaag staat de Mokolo dam op het programma. Daar moet je echt niet in het weekend naar toe omdat je dan over de hoofden kunt lopen; door de week tref je er geen hond. Op de weg er naar toe kom je over de Mogol rivier die nu ook erg laag staat, maar we spotten wel een croc in de rivier. Dat zal blijken tevens de enige te zijn, want er staat een straffe wind op het meer met flinke golfslag die de croc’s of onzichtbaar maken, of de croc’s hebben er zelf ook geen zin in met al dat water dat in je ogen spat. Via een citrusfarm (waar we hopeloze tevergeefse pogingen doen met bellen en toeteren om de aandacht te trekken van een verkoper; maar verder dan 7 blaffende honden komen we niet) rijden we naar Vaalwater om even in wat soevenierwinkels rond te browsen en de standard milkshake. Op weg naar huis spot ik twee rhino’s bij Ant Safaries waar we een poosje naar kijken: het is een moeder met kalf. In korte tijd hebben J&R al behoorlijk veel wild gezien. Maria heeft het huis weer lekker aan kant en is door Oliver met de tractor naar de poort gebracht omdat wij niet op tijd thuis konden zijn.

Donderdag 28 oktober

Onderkinnen en rimpels

We gaan naar Mama Tau hetgeen ikzelf altijd als een feest ervaar. Het is al de 5e keer dit jaar dat we er naar toe gaan. Ondanks Beverly’s belofte is Dirk er niet. Die moest naar een ingelaste bijeenkomst over de veiligheid in de buurt. Dirk is lid van het Waterberg Leopard Forum, maar ik heb hem nog nooit ontmoet. Er is nog een gezelschap voor een rondrit: Hollanders en zij heet…Maya. Ze zijn met een landrover van Bushlore en a female ranger called Mell. Ongetwijfeld een afkorting van Melanie. Rob maakt foto’s en filmpjes en aan het einde wacht ons een verrassing: het welpje van twee weken oud wordt getoond en we mogen het ook vasthouden. Het welpje is door z’n moeder verstoten en ze vonden het pas na 9 dagen. Een godswonder dat het welpje niet is opgegeten zoals gebruikelijk nadat de moeder het verstoten heeft. Na een paar uur komt ze terug om het kind op te peuzelen. Fijn zo’n moeder. Maar Oupa voedt de cub 4x daags met de fles met special formula from the States dat nogal duur is volgens Oupa.  De foto’s die Jan van mij maakt zijn niet echt flatteus te noemen: rimpels en onderkinnen. Maar volgens hem zie ik er gewoon zo uit en ik weet ook wel dat hij gelijk heeft helaas.  We rijden via Ellisras terug en komen daarbij langs een reserve waar je altijd een hele kudde giraffes kunt spotten. Zo ook nu.  Via een laatste tussenstop bij Wiesenhof keren we huiswaarts en n zo komt er een einde aan al weer een heerlijke dag.

Vrijdag 29 oktober

Baaaaaaaaaalen

De solarpanels van de borehole zijn sinds maandag j.l. aktief, maar er komt geen water in de tanks. Integendeel. Ik zie de oranje bal steeds verder omhoog kruipen. Ik ben al …tig keer wezen luisteren of ik water in de tanks hoor lopen. Heel af en toe is dat het geval, maar veel vaker niet. Ik heb er geen vertrouwen in en bel Duncan die toevallig tijd heeft om langs te komen. Binnen een uur zijn we er achter dat het borehole nu al droog staat en dat er maar 50 liter water per uur inloopt. 300 liter per dag in plaats van de geprognotiseerde cq verwachtte 6000 liter. En daarvoor doe je niet zo’n mega investering. Duncan denkt dat ik boos op hem ben, maar dat is absoluut niet het geval. Dat we aanvankelijk water op 45 meter vonden was kennelijk het gevolg dat het water de afgelopen 10 jaar opgestuwd was in de pijp, maar geen graadmeter was voor het werkelijke water-aanbod. A&O hebben de hele klippe constructie klaar en het ziet er prachtig uit. Maar het moet afgebroken en wel vandaag omdat het maandag a.s. veel te ver is uitgehard. Met een steenbijtel en hamer ga ik aan de slag. Judith wil graag helpen, maar daar komt niets van in. Zij heeft vakantie en ik moet de klus gewoon zelf klaren. Tegen zes uur heb ik het frame weer vrij zodat het frame met de panels er weer uitgetild kan worden. Met een lamme rechterhand, bestoft en bezweet val ik in het zwembad om  even (nou ja, tegen de 100 baantjes) te ontspannen. Wat is dit ontzettend zonde, en balen. Maar we hebben er weer een lesje bijgeleerd. Gelukkig hebben we kwa capaciteit een pomp gekozen die ook vanuit de andere boreholes kan pompen vanwege het kleine beetje aarzeling dat we bij dit nieuwe borehole hadden. Een geluk bij een ongeluk.

Zaterdag 30 oktober

J&R hebben ons voor een etentje buiten de deur uitgenodigd. Dat kan zijn omdat ze het leuk vinden om ons dat aan te bieden vanwege mijn culinaire prestaties so far, maar het kan ook zijn dat ze sterven van de honger en mijn culinaire-verrichtingen absoluut niet weten te waarderen. What ever the case may be, rijden we via de route touristique naar Ellisras, naar the Ocean Basket. Het is en blijft een prachtige tijdvretende route. Het is nog lekker warm en eten op het terras op ca het drukste kruispunt van Ellisras waar de vrachtauto’s van en naar de Matimba en Medupi powerstations karren. De sushi en sashimi zijn heerlijk, maar zoals gebruikelijk; de porties zijn aan de zeer royale kant. Rob koos een schotel uit die wij hem van harte moesten afraden omdat wij de omvang er van konden vermoeden. Daar zou je met gemak met z’n vieren van hebben kunnen eten. We wisten hem over te halen  om een bescheidener schotel te kiezen .

Zondag 31 oktober

Ma en kind hebben zich vrijwel elke dag laten zien, maar pa kameelperd was naar de rivier gegaan. Vandaag is hij gelukkig terug gekeerd zodat ook hij uitgebreid bewonderd kan worden. En Rob maakt een paar tochtjes op de quad. De beste kermis-attractie ever, aldus Rob. Helemaal verkocht, net zo als Jan. Ik was eerder deze week ook even op het ding weggeweest om de card uit de camera te halen bij de dode eland waar als niets meer van over was behalve d’r schedel en horens.  Een tochtje waarin ik de herbevestiging vind dat het een smerige lawaai- en stinkbak is.

’s Avonds worden we getracteerd of een flinke portie noodweer dat ons veel onweer en bliksem brengt, maar ook 6 mil regen. De voorlopig laatste attractie voor J&R want morgen, 1 november, is het al weer hun laatste dag in S.A.  De dagen zijn werkelijk omgevlogen.