September 2010 Print
Written by Maya   
Saturday, 02 October 2010 13:47

 

 

               

Woensdag 1 september  2010

Servicebeurt

Raja en Luna moeten hun jaarlijkse vaccinaties, dus gaan ze in hun respectiecelijke mandjes. Op de heenweg gaat dat meestal met veel geblèr gepaard, vooral van Raja. Luna ondergaat z’n lot in stilte, maar hij vindt het wel prettig om regelmatig aangeraakt te worden en mijn kattenliefde herbevestigd te krijgen. Bij de vet krijgen ze een prachtig Hills-blik kado om brokkies in te bewaren en daarna wordt eerst Raja onderzocht. Maran luistert wel heel erg lang naar d’r hartje, en dat is geen goed teken. Hij hoort iets van ruis hetgeen op een beginnend lekkende hartklep zou kunnen duiden en op later leeftijd dus hartproblemen. Dat heeft ze natuurlijk van haar vader Jan. D’r gebit ziet er prachtig uit en ze laat het zich allemaal aanleunen. Bij de vet zijn het totaal andere katten dan thuis. En dan blijkt dat er maar één katten-rabies-vaccinatie op voorraad is. Helen verbijt haar ergernis, vooral omdat het voor ons toch een hele operatie is om naar de vet te komen. Zodra ze nieuwe voorraad heeft, zal ze bellen. Dan halen we het gewoon op en vaccineren zelf. Jan is ervaringsdeskundige en het gebeurt sub-cutaan, dus alleen vel optillen, naald erin en klaar is Luna in dit geval. Hun dochter Simone zit ook op de onderzoekstafel en steekt ampullen in d’r mond, moeder Helen vist ze er weer uit, en veegt ze af aan haar shirt. Simone praat met de poezen en geeft Luna kopjes. Dat had de assistente ook al geconstateerd: Luna is ’n vrijer. Na hun servicebeurt laten we R&L achter bij de vet, dat lijkt ons wel zo veilig als we nog even boodschappen moeten doen. Eind van de ochtend pikken we hen weer op en keren huiswaarts, naar Onyx.

Halverwege de middag gaan we op bezoek bij Elsabe en Hans Nel die op Zoetfontein wonen. Het is slechts 10 kilometer, maar daar doe je een half uur over. Wij hadden Zoetfontein destijds ook op het oog, maar gelukkig niet gekocht. Ze hebben aan het huis en bijgebouwen niets veranderd, alhoewel het er veel verzorgder en netter uitziet. Ze hebben een groot grasveld met bomen en stukje bloeiende bloementuin die er werkelijk prachtig bijligt. Die wordt bijgehouden door Johannes want E&H wonen hier niet permanent. Hans heeft de boreholepump op solar, dus dat scheelt aanzienlijk in de kosten.  En het werkt uitstekend aldus Hans. In huis hangen de jachttrofeën tot in de slaapkamer aan toe. Ik word daar helemaal beroerd van. Dat weten onze buren ook, en dus is een onderwerp dat verder niet wordt aangeroerd, alhoewel ze alleen zo nu en dan een bok schieten (letterlijk) en zeker geen katten, giraffes etc. Ze lieten me al eerder weten dat ik hun farm groen kan inkleuren op de Waterbergkaart (leopard friendly dus).

 

 

Een afschuwelijke ontdekking

Zij hebben het pad naar de gorge van betonnen rijstrookjes voorzien zodat dat nu veel gemakkelijker toegankelijk is dan in vier jaar geleden. Op de plek die wij toen ook prachtig vonden, hebben ze een eenvoudige mountaincottage laten bouwen met deck vanwaar je een groot deel van de gorge met stijlrechte wanden en 300 meter lager gelegen Poer se Loop ziet liggen. De eagles vliegen onder ons en in de verte horen we the call of a leopard. Ze vertellen trots dat er vanaf deze plek geen enkele vorm van “beschaving”  zoals bouwwerken of lichten te zien zijn. Maar ze hebben geheel buiten de waard gerekend. Als het begint te schemeren wordt een enorme bal oranje licht zichtbaar net links van de mountain range die daar eindigt in het dal. Van de nieuwe Matimba powerplant. Het is de eerste keer dat ze het zien en kunnen hun ogen niet geloven. Wat een afschuwelijke ontdekking die de illusie van pristine wilderness op slag vernietigt. Dat was ons dus ook ten deel gevallen als we hier onze intrek genomen zouden hebben. Als we weer terugrijden, stijgt het pad een paar meter zodat je over de Mountainrange heen kijkt op twee reusachtig verlichte kerstbomen: de Medupi en Matimba powerplants. Echt vreselijk.

Ab Klink in de bocht

Hij wil niet verder onderhandelen met PVV vanwege feit dat vrijheids van godsdienst in gevaar zou zijn. Wat zijn die hollandse politici (uitzonderingen daargelaten) toch ongelofelijk stom. De Islam, de “godsdienst” bij uitstek die de grondbeginselen van de (democratische) Rechtstaat veraf-schuwt en verwerpt, vrijheid van godsdienst en van meningsuiting incluis. Je zult maar onder de sharia komen te vallen. Maar meneer Klink en kornuiten, wordt lekker wakker als het te laat is.

Vrijdag 3 september

Operatie njala

We krijgen Hans en Monique op bezoek met als hoofddoel onze njala terug te halen bij de overburen. Ik heb een baal lusern achter op het bakkie uitgespreid en er een deken er overheen gelegd zodat ze een lekker bedje heeft richting huis. Plus een sjaal om haar ogen toe te dekken. Jan heeft voor water en brokkies gezorgd. Ik vrees dat ze in de stress echt geen behoefte aan brokkies zal blijken te hebben, maar ’t is wel ontzettend lief.

Hans heeft z’n dart-gun met de nodige medicamenten en een stethoscoop meegebracht. De najala’s worden bij Pat en Brian tweemaal daags gevoederd. Ons meissie is ook naar de voertrog gekomen, maar het gezelschap schrikt als we het terrein oprijden en gaat er vandoor. Onverrichter zake keren we dus huiswaarts.

Rond de midddag komt Abram melden dat ons meissie weer teruggekomen is, dus we gaan spoor-slags weer naar de overkant samen met A&O. En weer is ze weg en Brian loopt te chagrijnen. Al die tijd heb ik al het gevoel dat hij met de mond belijdt haar terug te willen geven, maar dat eigenlijk niet wil. We besluiten te wachten en na een uurtje wordt ze weer gesignaleerd. Hans en Brian sluipen samen naar haar toe, want er is besloten dat Brian zal darten. Het is altijd z’n beroep geweest met schietijzers omgaan, hij heeft de meeste ervaring en dus ook de grootste kans raak te schieten. We horen het schot en alle beesten gaan er als een hazewind vandoor, alhoewel: als ik een pijltje in m’n kont gekregen zou hebben, zou ik wel harder wegsprinten. Volgens Brian en Hans is ze geraakt, want ze vinden een onderdeel van een huls terug. Met z’n achten kammen we het terrein gedurende twee uur twee keer helemaal uit. Maar nergens een tijdelijk verdoofde njala te vinden. We geven het op omdat het al donker begint te worden. En het vreemde is: Brian en Pat zitten rustig met Mike op het terras in plaats van mee te zoeken. Het geeft te denken toch….? Het laatste stuk van het terrein dat ik loop ligt achter de staffquarters en het is daar een zeldzame klerebende. Het terrein ligt bezaaid met toiletpapier en ik vind er een aantal totaal verroeste ijzeren voorwerpen en draad dat ik Brian overhandig onder vermelding van het toiletpapier. Er komt geen kommentaar op anders dan schouderophalen

Race- vs slowcooker

Ik baal als een stekker en ben het met Oliver eens: Brian heeft opzettelijk op de voerbak geschoten en het pijltje is gewoon in het zand terechtgekomen. Met een sneltreinvaart flans en steam ik het diner in elkaar terwijl Monique helemaal op de slow-cooker-toer is. Een keramiekpot waar je s‘ ochtends van alles al inkiepert en die de hele dag vervolgens op Eskom staat klaar te komen. En dan mijn race-cooker, annex steamer: in drie minuten tijd de groenten en in zoet-zuur-saus gewokte reuzengarnalen op tafel.

Na een gezellig diner gaan M&H weer op Rhenosterfontein aan en trekt Geert de stekker uit het onderhandelingen stopcontact. Hij heeft er geen vertrouwen meer in met die CDA-dissidenten. Cohen, Femke en c.s. zitten ongetwijfeld aan de champagne en de beer z’n huid al te verkopen voordat hij geschoten is. En ach, met die arme SP-er-Roemer blijkt nog steeds niemand te willen praten, laat staan dat ze naar zijn schitterende programma willen kijken. Vindt Donner dat ze allemaal maar eens een weekendje rust moeten nemen en gaat Mark zelf maar eens een regeerakkoord schrijven! De linkse rakkers schreeuwen moord en brand dat dit het schofferen van de majesteit is. Maar de majesteit draait er zelf haar hand ook niet voor om, om te schofferen; één geval mocht ik van zeer nabij meemaken. De nederlandse ambassadeur in Zuid Afrika die niet op een staatdiner bij Trix mocht komen met zijn levenspartner omdat ze niet getrouwd waren.

Ik zit, ondanks m’n lange broek, compleet onder de schrammen en halen van door het doornige struikgewas lopen, opzoek naar onze njala.

Zaterdag 4 september

A&O hadden gisteren verzonnen dat ze moesten voeren voordat we de njala gingen ophalen en dus stond de tractor-met-aanhanger al bij het huis om de balen lusern af te laden. We moesten toen spoorslags naar de overkant, en toen we eindelijk terugkwamen, was het voor hen al veel te laat om het karwei af te maken. Maar geen nood: de elanden hebben zichzelf rijkelijk bediend. Drie van de vier balen zijn van de trailer afgehaald en vrijwel geheel opgegeten. Alleen de oranje touwtjes die de balen bijeenhouden zijn als bewijsmateriaal overgebleven. Jan lost de laatste baal, rijdt de tractor terug naar de factory en komt terug naar huis lopen... Dat is erg moeilijk te geloven voor diegenen die Jan in NL kenden: hij ging rustig met de auto of scooter naar de buren die 100 meter verderop woonden. Want van bewegen slijt je immers alleen maar, aldus Jan’s theorie waar ik geen verant-woordelijkheid voor neem. Maar nu heeft hij er anderhalve kilometer met de benenwagen opzitten.

brokkenpiloot

Daarna gaat hij boodschappen doen en blijkt op de terugweg Maria (Elisabeth’s dochter) te hebben meegebracht. Ze is het weekend hier bij Oliver en wilde de missizz gedag zeggen. Dat gaat altijd gepaard met een big hug waarna ze zich aan een drankje en de Africa Geographic’s zet. Ik ga verder met waarmee ik bezig was: irritante vervelende huishoudelijke klusjes. Maar ook het laatste stuk van de (ooit lekkende) vijver waterdicht maken. Ik heb daarbij meer last dan gemak van m’n zonnenbril en leg hem op een steen.  Niet echt slim, want als ik het rondje verven bijna klaar heb, moet ik nog een lastig stukje doen en ga daarbij pontificaal op m’n zonnenbril staan. Nadat ik twee weken eerder al een contactlens fijn kneep bij het schoonmaken. Jan denkt de zonnenbril nog te kunnen redden, maar de operatie mislukt en de zonnenbril kan definitief naar het zonnenbrillenkerkhof. Ik begin een echte brokkenpiloot te worden en in Jan z’n voetsporen te treden.

Eerder vanochtend belde Pat dat onze njala gewoon weer aan de dis was verschenen alsof er niets gebeurd was, en dat was er dus waarschijnlijk ook niet. Want zo stom zal ze toch niet zijn terug te gaan naar de plek waar ze eerder door een pijltje werd getroffen? Een absoluut stomme zet om Brian te laten schieten, dat is wel duidelijk.

Zondag 5 september

We ontbijten buiten op het terras aan de nieuwe tafel en tussen de spleten van het deck speelt een gespikkeld bosslangetje kiekeboe.

We laten de vijver vollopen en zetten de zwaan erin. Dezelfde zwaan die in Wapenveld ook in de vijver stond. We vrezen dat het water erg koud zal zijn, maar dat lijkt alleszins mee te vallen. Het is eigenlijk gewoon lekker warm. De zwaan blijkt te diep te staan, dus moeten er bakstenen onder die Jan in de factory gaat halen. Ik waad intussen door het meer dan kniehoog diepe water om blaadjes te vangen. Er kan ook weer gezwommen worden in het grote zwembad. Heerlijk!

Oh, what a day!

Eskom heeft het laten afweten, dus we leven de hele dag al op de generator. Rond etenstijd belt Everdina en we kletsen gezellig de tijd vol, waarna ik aan het  zondagse diner begin. Bij het inschakelen van de steamer valt de generator uit. Eigen schuld, want ik ben vergeten om de zwembad pomp en heater uit te zetten. En dat kan de generator niet allemaal tegelijk aan. De kaarsen komen uit de kast en Jan gaat naar de generator om hem weer aan de praat te krijgen. R,L en O zijn in geen velden of wegen meer te bekennen, maar in het donker zoekt het ook niet zo handig. Als het licht weer aanfloept is in één oogopslag duidelijk waar ze mee bezig waren: ze hebben een muis in een hoekje gedreven waar ze zelf niet meer bijkunnen, maar waar ik het beest angstig hoor piepen. Het is wel een hele rare muis want hij heeft een pluimstaartje. Het lijkt net een mini-eekhoorntje. Het eten is inmiddels gaar en klaar, dus we besluiten de muis daar maar even te laten zitten alvorens aan de reddingsoperatie te beginnen. Hij zit daar nu wel even veilig. Maar na de eerste hap begint het beestje nog harder en angstiger te piepen en vliegen de katten door de kamer waarbij één van de houten giraffes omver wordt gelopen en z’n kop verliest. Kortom tijd om in te grijpen. De muis z’n achterlijfje blijkt verlamd, maar toch zet Jan hem in een doosje in de workshop in afwachting van een wonder, en lijm ik de kop weer aan de giraffe. Maar het is een lelijke breuk die ik niet mooi meer aan elkaar krijg. Doodzonde.  En dan is het eindelijk tijd voor een koud supper.  Oh what a day!

Maandag 6 september

Boswaaistertmuis

Jan gaat naar de patiënt in de workshop kijken. Het achterlijf is nog steeds verlamd dus het arme beestje moet uit z’n lijden verlost. Dat vinden we allebei vreselijke dingen, zelfs voor een muis. Want het was een hele mooie muis: een Woodland Dormouse (Boswaaistertmuis). A very attractive small rodent resembling a tiny squirrel. Grey or buffy grey, dark around thee yes, white on the lower parts of the face and the chin. The underpants are ligh grey, the feet are white and the tail is bushy, usually with a white tip. Total length 17 cm, head and body 9,4, tail 7,5 weight 28 g. Widespread in woodland, sometimes lives in roofs and outbuildings, eats fruit, insects and seeds and litters of up to three are born in summer.

The elephant whisperer

Ik lees het laaste deel uit van Lawrence Antony’s boek. Hij moet Mnumzane laten afmaken en ik huil tranen met tuiten. De olifant was onhandelbaar geworden en kieperde zelfs de gamedrive vehicles omver. Niemand was meer veilig voor hem behalve Lawrence zelf. Blijkt, nadat het arme beest met een .375 kaliber is omgelegd, dat hij een door en door verrotte tusk/tand had en dus de laatste maanden gefolterd werd door helse kiespijn. Hetgeen z’n wangedrag in retrospectief verklaarde. Ik kan Lawrence’s spijt en zelfverwijt bijna letterlijk voelen.

Bij de NWS spelen blau apies in de boom. Die doen geen kwaad (maar laat ze niet in huis, want ze halen de kasten leeg) dus hoef ik er niet achteraan. Het zijn wel koddige apies met hun zwarte gezichtjes.

Om halféén rij ik naar de poort om Gisela en Richard te ontmoeten. Ze hebben witlof voor me meegebracht uit Pta. We houden het kort want a.s. zaterdag komen ze op visite. Dat wordt weer smullen vanavond. Gisela en Richard hebben een plot op Tholo bij Abrie en Erica gekocht en daar een huis gebouwd. Het is de bedoeling op termijn daar permanent te gaan wonen, maar nu hebben ze ook nog een zogenaamde “small holding” in de buurt van Pretoria.

Ik bel Brian omdat we de ketting voor de tractor nodig hebben. Hij heeft onze njala niet meer gezien vertelt hij op norse toon en kapt het telefoongesprek onmiddellijk af. Terwijl hij anders geen kans onbenut laat om uitgebreid en ongenuanceerd op George te kankeren. Hij liegt gewoon. Zich kennellijk niet bewust van het feit dat Pat zaterdag gebeld heeft met de heugelijke mededeling dat het meissie nog leeft. A&O hebben haar trouwens ook zowel zaterdag als zondag gezien.

Dinsdag 7 september

De kaart voor Anka en Ed’s trouwdag blijkt bij het hotel, waar ze deze heugelijke dag vieren, aange-komen. Je kunt hier best wel prachtige kaarten met glitters etc. kopen trouwens en ik vind het leuk om iets tastbaars te sturen voor zulke aangelegenheden in plaats van alleen een emailtje.

Verder houdt ik me onledig met het voorbereiden van de WLF meeting voor donderdag a.s. en probeer mijn vrienden en kennissenkring ervan te overtuigen dat ze toch echt de petitie STOP THE SERENGETI HIGHWAY moeten tekenen. Welke randdebielen zoiets toch verzinnen is mij een raadsel. Werkelijk alles maar dan ook alles moet kennelijk voor de, op expensie- en voorplantingsdrift beluste, mensheid wijken.

Zag ik eerder elke avond beesten bij de NWS en het keukenafval, het is nu oorverdovend stil. Geen levend wezen te bekennen. Ik denk dat de stevige wind die al weer avondenlang om het huis giert de boosdoener is.

Donderdag 9 september

Deceptie valley

Even na tienen vertrekken we richtring Welgevonden voor de WLF vergadering. Ruim zes weken geleden werd deze datum vastgesteld op basis van het aantal personen dat liet weten de vergadering vandaag bij te kunnen wonen. De ene na de andere laat het afweten en zelfs nu nog komen er verhinderingsberichten. O.a. van Ronnie Haywood van Nature Conservation terwijl hij nu juist een heel belangrijke deelnemer is. Auto stuk. Waar heb ik dat meer gehoord? Wat een deceptie eigenlijk nadat ik nog …tig reminders heb gestuurd en gisteren de hoofdrolspelers nog eens een keer gebeld over hun al dan niet aanwezigheid. Uiteindelijk zijn er 5 bestaande en 4 nieuwe leden waaronder Moniqie en Hans Vestjens en Lee plus een collega van Mokolo Nature Reserve. Lee zegt ooit lid te zijn geweest, maar hoorde op enig moment niets meer van het WLF. Ik ben blij hem weer aan boord te hebben, want dat betekent een hele grote groene vlek op mijn kaart erbij.  Want dat is ook een van onze projecten: het creeëren van red-green-zones waarbij in de green-zones de overheid mondeling beloofd heeft geen permits meer zal uitgeven voor trophy- and problem-animal-hunting.

Op zich is het wel een constructieve vergadering waarin wordt besloten dat we een meer formele structuur moeten adopteren om bijv. sponsorgelden en donors te zoeken. En als je dan niet alleen een berg loshangend zand bent, meer iets zoals een stichting oid, geeft toch net iets meer vertrouwen.  En ook niet onbelangrijk: om membersfee in rekening te gaan brengen. Maar  van alle 13 mei j.l. afgesproken 3 focuspunten punten is dus gewoon geen zak terechtgekomen. De rapporteurs hebben het laten afweten, sturen geen vervangers (behalve het “research-team”) en geven van hun bevindingen ook schriftelijk via email geen blijk.  Wat een waardeloze mentaliteit toch, maar daar heb ik het geloof ik al eens eerder over gehad.

Na de vergadering treffen we Monique en Hans opnieuw, maar nu bij La Fleur, een leuk restaurantje, in Vaalwater. Zij kunnen niet zonder lunch en ik neem een butternut soepje. Maar dat ligt als een steen op m’n maag en je kon je lepel er rechtop inzetten.  Bovendien zaten er twee zoete oliebollen in en een flinke klodder room erop.  Niet bepaald mijn ding en al met al niet voor herhaling vatbaar dus.

Tussendoor hadden we al sinasappels bij de citrusfarm opgehaald zodat nu alleen nog wat bood-schappen bij de Spar resteren. Zoals altijd blijk je daar je geld niet kwijt te kunnen behalve een bos rozen.

DWDD is weer begonnen; een schrale troost na zo’n belabberde opkomst van de vergadering waar ik zo ontzettend veel tijd in had gestoken. Maar dat is nu eenmaal het lot dat je treft in de vrijwilligers-wereld.

Vrijdag 10 september

Ik zet me aan het maken van het verslag van de vergadering van gisteren en Jan gaat boodschappen doen in Ellisras, nu er bij de Spar weer eens niets te koop was. Als we geen visite zouden krijgen, overleefden we het weekend wel, maar we krijgen wel visitie morgen van Gisela en Richard. En als het niet al te hard waait kunnen we wel braai maken.  En verder is het bloemen-water-geef-dag.  In de winter kon ik met één à twee keer in de week wel volstaan, maar de temperatuur is inmiddels weer zodanig  gestegen dat ik de potplanten elke dag water moet geven  bij gebreke waarvan ze ’s avonds slap in hun pot hangen. En het half mens bij Hans en Grietje is vandaag ook aan de beurt. Meestal wordt ik wel vergezeld door een kat, maar dit keer blijven ze lui op het terras in de schaduw liggen. Het zwembad moet gebackwashed, zo ook het filter bij de grote voorraad tanks. In de kas lever ik elke dag een veldslag met het oprukkend klaver dat ik er maar niet onder krijg en de njala’s achtervolgen me overaL bedelend om voer. Jan brengt straks vast weer een lekkere kool voor hen mee, want ze zijn gek op koolbladeren die ze uit m’n handen eten.  Ook de varkens zwermen als bijen om me heen.

Oliver heeft vandaag het fence gelopen en is dan verder die dag vrij. Maar hij komt desalniettemin ’s middags toch met de balen lusern die op vier verschillende plekken bij de waterholes worden neer-gegooid. Dat is toch wel hartstikke jofel. Wij zijn de beroerdsten niet, zij ook niet. En Abram heeft dan wel lang weekend, maar hij blijft gewoon hier op de farm en Emmy komt hem gezelschap houden. Normaal gesproken geen kos op deze vrijdag voor degene die lang weekend heeft, maar dat kan ik niet maken vind ik. Dus Abram z’n box wordt ook gevuld. En ik stop in beide boxen een biertje en een zak chips en voor Emmy een sapje.

Jan heeft het vaccin bij de vet opgehaald, dat hij bij Luna inspuit terwijl ik hem knuffel en liefkozend toespreek. Het is toch zo’n schat van een kat, maar wel veel te dik. O.a. door de slagroom die hij elke avond van Jan krijgt. Ik krijg het hen niet afgeleerd.

Zaterdag 11 september

Ik haal G&R om drie uur op bij de poort waar ze op de minuut nauwkeurig arriveren.  Ik had ze eerder een spectaculaire zonsondergang beloofd, maar dat zit er helaas niet in want het is erg bewolkt. Ze rijden achter me aan en we komen een stel rooibokkies tegen. Ze zijn vol bewondering over het huis, en drinken koffie in de hide waar we zo ongeveer uitstormen. Het kan zijn dat de wind gaat liggen voor de braai, maar ik moet het nog zien. We verhuizen dus naar het terras voor het huis dat meer in de luwte ligt.

Voor het diner moet worden overgeschakeld naar plan B: noodles met meatballs in hot-sweet chilli-sauce. Gisela zegt dol op koken te zijn en vraagt of ze kan helpen. Eigenlijk liever niet, maar dat zeg ik niet hardop. Dat is zo ongemanierd. Zij krijgt de sla dus voor haar rekening en brengt onze wijn-glazen mee zodat we tijdens het koken gewoon door kunnen pimpelen.

Het is al laat voordat ze weer richting dal vertrekken, kennelijk vonden zij het ook niet ongezellig. De volgende keer wordt een tegenbezoek geregeld en ik heb er weer een boodschappendienst bij!

Zondag 12 september

In de badkamer hoor ik een heel raar aanstormend aanzwellend geluid en ploft er iets heel zwaars op het dak: Whaaaaaaahoe!!!!! dondert het boven mijn hoofd. Dat is tenminste duidelijke taal. Een hele grote bobbejaan die het nodig vindt om vanaf ons dak de meute schreeuwende krijsende mede-apen te overstemmen en tot orde te roepen. Ik whaaahoe terug, de aap schrikt zich rot en smeert hem.

De voormalige lekkende vijver lijkt het dit keer te houden, maar er wordt elke dag uit gedronken en er vindt verdamping plaats natuurlijk. Maar gelukkig hebben we weer een nieuw mislukt project: de 1000L water-voorraad-tank in de garage die voor het snelle vullen van de firefighter had moet en zorgen. Hij zat nog maar half vol doen het bouwwerk al begon door te buigen ondanks het feit dat er extra stutpalen waren geplaatst. Jammer, want het was op zich een goed plan.  Maar niet alleen het gewicht bleek een probleem: het lukte Jan ook niet om de firefighter zo te sturen dat hij recht onder de tank terechtkwam. Dus moet er een nieuwe list verzonnen worden.

De twee meest tamme njala’s blijven de hele dag bij huis en gaan onder de boompjes in de schaduw liggen. De varkens idem dito wetende dat er op enig moment gevoerd wordt en daar willen ze geen seconde van missen. Het is een hele kunst om partijen gescheiden te houden tijdens het voeren, de varkens domineren bij voorkeur alles en de njala’s laten zich gemakkelijk verjagen.  Die hebben geen zin in een stoot onder de gordel die de vlakvarks uitdelen.

Maandag 13 september

Koppie onder

Bij het opendraaien van het poolcover zit Onyx altijd te donderjagen, blaadjes te vangen, touw achterna te zitten en steeds waarschuw ik hem: pas op, straks val je in het water. Tot nu toe ging het goed, maar nu verliest hij z’n evenwicht, plonst in het water en gaat helemaal koppie onder. Maar hoe snel hij er ook  in gevallen is, hij is er nog veel sneller weer uit, kan niet geloven wat hem overkomen is en begint als een bezetene te poetsen. Ik rol hem in een grote handdoek hetgeen hem een heleboel poetswerk bespaart. Het restje om z’n veren weer in orde te krijgen mag hij zelf doen.

Ik had George van de overkant voorgesteld om onze njala maar te kopen nu het darten mislukt is, maar daar heeft hij geen oren na. Want ze mengt niet op met de kudde, dus je probeert haar nog maar een keer te darten, aldus George. Waarschijnlijk denkt hij dat we dat toch niet meer den en de njala eigenlijk automatisch de zijne  gaat worden.  Opnieuwe darten laat wel even op zich wachten want Monique en Hans gaan morgen weer naar NL, de herfst tegemoet. Het zal wel eind oktober/begin november worden voordat ze weer terugkeren.

Acacia caffra

En wederom waait het ontzettend hard, komen er windhozen langs en verdwijnen slurven zand in de lucht. De klipspringers proberen de jonge blaadjes te pakken te krijgen die hier en daar aan de dood-ogende bomen verschijnen. Maanden geen druppel regen gehad, maar toch wagen de blaadjes het er maar op. Het is voornamelijk de Acacia caffra (Gewone haakdoring) die in blad komt en snel gaat bloeien met langwerpige gele geurende pluimen. Die blare, veral die jong blare, word graag deur swartrenosters, kameelperde, koedoes, rooibokke, rietbokke en gewone duikers gevreet. Vee vreet die blare en peule, veral in tye van droogte wanneer boere die onderste takke vir beesvoer afsny. Die  harde hout maak goeie heiningpale omdat dit bestand is teen termiete en boorwurms. Klein meubelstukke wat van hierdie hout gemaak word, is duursaam, met ’n aantreklike bruin kleur en satynglans. Hierdie baie aantreklike boom is ’n uitstekende keuse vir die tuin omdat die oop kroon dit vir gras moontlik maak om onder die boom te groei. Een van die beste inheemse bome om vir bonsai te gebruik. Die gewone haakdoring het ’n redelik aggressiewe wortelstelsel. In die Oos-Kaap is die hout gesog vir die maak van tabakpype. Die bas word soms vir die looi van oeer gebruiki. Lang, dun takke is buigbaar en word vir die maak van mandjies gebruik. ’n Aftreksel van die bas word vir bloedsuiwering gebruik. Maagongesteldheid by babas word behandel met ’n lawement wat van die blare en melk gemaak word.

Ik heb Richard Eskom weer gebeld waarom we, weken na zijn bezoek, nog steeds geen documenten voor de downgrade hebben ontvangen en we dus nog steeds gepeperde rekeningen krijgen. Maar conform goed gebruik vraag ik hem eerst hoe het met hem gaat. Ontzettend slecht klaagt hij. Hij very sick, heeft griep maar kan gelet op de workload niet thuisblijven. Dat moet wel doen hoor Richard, anders wordt het van kwaad tot erger. Dat vreest hij ook, maar zijn verantwoordelijkheids-gevoel zit hem in de weg en hij belooft achter de papieren aan te gaan zodra hij weer in Ellisras is.

Woensdag 15 september

Wim wordt 86 en krijgt uiteraard onze felicitaties. Oud voorzitter Raad van Commissarissen van Plukon. In NL zagen we elkaar nog elk jaar, nu beperken de contacten zich tot email alhoewel Wim het zelf prettiger vindt om achter de typemachine te kruipen om een gewone papieren brief-met-postzegel te sturen. Aangevuld met krantenberichtjes over wat hij nu weer als luis-in-de-pels van de gemeente heeft uitgespookt. Volhouden Wim!

Maria is gekomen om te poetsen, Jan is met plan C voorraad vat firefighter begonnen en de jongens hebben weer heet water. Afgelopen weekend hadden ze geen warm water en op aanraden van Jan hebben ze de geyser bijgevuld. En dat bleek de oplossing. Dat betekent dat er ergens iets moet lekken in de koppelingen, maar overdag vind je zulke kleine lekkages niet omdat de zon het vocht onmiddellijk verdampt.  En stop de serengeti-highway heeft weer een nieuwe site. Het is niet alleen een groepje notoire dwarsliggers dat tegen is, maar zo ook UNESCO, IUCN, Dr. Jane Goodall, en erkende wetenschappers from all over the world.

http://www.savetheserengeti.org/issues/stop-the-serengeti-highway/#axzz0za7LlBf0

Voor het eerst dat we hier wonen komen er tarentale bij het huis (pintade, guinea fowl, parelhoen). Het zijn er slechts zes, maar het is een beginnetje. Meestal zijn de koppels tot wel twintig stuks groot.  Het zijn zulke parmantige beesten en ze doen alles hetzelfde. Gaat er één drinken, dan gaan ze allemaal drinken. Springt er één op de rots, dan de rest ook, gaat er één aan het fladderen zelfde verhaal. Alhoewel alvorens ze aan het fladderen/vliegen hebt, moet je wel bijna met je auto over hen heen rijden, want de blijven bij voorkeur dom lijnrecht voor je auto uitrennen. De afrikagangers kennen dit verschijnsel wel.

Vrijdag 17 september

Het is vannacht begonnen te stormen en dat blijft het de gehele dag doen. Onaangenaam dus en je ogen vol zand zodra je buiten komt. Voor contactlensdragers ook niet echt lekker. Maar toch ga ik zwemmen waarbij het lijkt of ik op volle zee met hoge golven beland ben.

Eskom begint mij steeds meer zorgen te baren en we gaan op onderzoek uit hoe onze borehole-pompen bijvoorbeeld op solar kunnen worden overgezet.  Want ons water is dan weliswaar zoge-naamd gratis, maar om het op te pompen comes with a price. En wel een behoorlijke.  En Eskom is nog lang niet klaar met haar betalende cliëntèle de nek om te draaien, dus als we een list kunnen verzinnen, zullen we dat niet laten. We hebben dus twee boreholes bij de staffquarters in de buurt. Maar er is er ook één vlak bij ons huis die volgens Brian maar heel weinig water geeft en 120m diep is.  Jan gaat met A&O en een meer dan 100m lang touw eens kijken of, en op welke diepte ze water treffen. Dat blijkt op 44m al het geval te zijn maar waarbij we dus niet weten hoe groot / hoeveel liters er beschikbaar zijn. Maar als we zo dichtbij en op deze diepte genoeg water hebben, dan is switchen naar solar opeens wel heel erg aantrekkelijk. We studeren nog even verder, to be continued.  We zouden de solar ook bij de staffquarters kunnen laten installeren, maar dat is zo dicht bij het Witkoppad en dus het dievengilde, dat we dat liever vermijden.

Ik ga de cameratrap bij de kameelperdvoerbak ophangen en kom de drie kameelperde, rooibokke, elande en een “kudde” van zeker negen zebra’s tegen. Dat heb je nou altijd: zolang je maar niet op zoek gaat naar……… dan kom je van alles tegen.

Zaterdag 18 september

Nu de ooit lekkende vijver het (b)lijkt te houden, zet Jan de vorig jaar reeds aangeschafte waterlelie en papyrus in het water. Hij heeft ze in de lekkere vette klei gezet. Behalve zand en rots hebben we namelijk ook een heel klein stukje terrein (alles bij elkaar nog geen 10 vierkante meter) dat uit klei bestaat. Hoe het er gekomen is, is ons een raadsel, maar nu komt het even goed van pas. Het water in de vijver is lekker warm, dus de lelie zal wel goed gedijen.

 

 

Website op afbetaling

Tijdens onze laatste WLF meeting heeft iedereen dus weer eens bezongen hoe hard we een website nodig hebben, maar niemand tast er voor in de buidel. Dus financier ik hem zelf wel. Dat kan bij Francois op afbetaling had hij mij al eerder aangeboden, en daar ga ik dus nu maar gebruik van maken.  En als ik het ook nog zwart kan regelen, dan kan er mischien wel wat van de prijs af ook. Het doel heiligt de middelen immers nietwaar?

Aan het einde van de middag constateren we dat één van de Truuzen-kleinkinderen mank loopt. Ze heeft waarschijnlijk een doorn in haar hoef gekregen. En die krijgen wij er echt niet uit. Het is wel een sneu gezicht om haar zo te zien strompelen. Op enig moment gaat ze op d’r buik liggen en komt mams haar liefkozen in haar nek. Hoe lelijk ze ook zijn, maar dat ziet er toch wel erg lief uit. Waarschijnlijk wordt ze leopard-voer en dat vinden we eerlijk gezegd niet eens zo heel erg. Want we hebben wel erg veel varkens rondlopen. We beloofden Truus destijds goed voor haar kinderen te zullen zorgen, en daar horen nu ook de kleinkinderen bij, maar er zijn grenzen aan deze belofte.

Zondag 19 september

Jan oogst verse aardbeien uit eigen kas, nadat ik er gisteren al een flinke bos anjers en duizend-schonen uithaalde en we houden een fotosessie met de njala’s. Voor vriend Henk die niet weet wat njala’s zijn anders dan mogelijk kleine hertjes. En Google bracht ook al geen uitkomst.  

De hele dag scharrelt er een varken rond de trap voor het huis en soms staat hij erop. Ik jaag het beest diverse malen weg, maar zonder enig effect. Op enig moment zie ik waar hij op uit is: Jan heeft alvast brokkies voor de njala’s klaargezet. In mijn (on-)wijsheid zet ik de bak binnen waarna ik ga zwemmen. Jan zit zoals gebruikelijk op zondagmiddag aan de TV/voetbal gekluisterd.

Je hebt wat gemist

Komt Jan mij tijdens het zwemmen vertellen. Het varken stond binnen, was dwars door de hordeur gekomen, bak brokkies omgegooid, en dat alles merkte Jan pas toen het “rust” was en hij naar beneden kwam om koffie te halen. Of iets anders te snaaien, want dat hoort er wel bij “snacken” tijdens het voetbalkijken. Het varken schrok zich rot en verdween goddank weer door het gat in de deur waardoor hij naar binnen was gekomen. Maar stel je voor wat een ravage hij had kunnen aanrichten in de woonkamer als hij niet onmiddellijk het gat terug gevonden had maar in paniek de verkeerde kant zou zijn uitgestormd?. Gelukkig is het de hordeur waar Onyx eerder al een gaatje in maakte (van een nog kleiner gaatje) en ontsnapte toen hij koud een week bij ons was.

Het waait vandaag bij wijze van uitzondering eens niet, dus vanuit de hide zie ik zebra’s, elanden en een blou wildebeest met kalf van vorig jaar, njala bull en de tarentale. De blou wildebeesten gaan er op een gegeven moment lekker bij liggen herkauwen terwijl de civet elke keer een lekker hapje van het keukenafval komt nemen.

Painted dogs

George in der Maur is al jaren lang bezig om African painted dogs on CITES te krijgen voor een betere beschermings status. Onlangs zette hij een petitie op en heeft inmiddels een 100 pagina’s tellend rapport klaar voor de illegale handel in painted dogs. Dit rapport is in eerste instantie bedoeld om aan de IUCN canid specialist group aan te bieden. De petitie vormt daar een onderdeel van. Help George er een succes uit te slepen en teken z’n petitie aub: www.painteddogsoncites.org .

Maar er zijn nog meer aandachtsgebieden die onverminderd dringend aandacht en aktie behoeven zoals bijv. de bouw van een snelweg door de Serengeti.  Dit desastreuze plan moet echt een halt worden toe-geroepen zoals al eerder hierboven opgemerkt op:

www.change.org/petitions/view/find_fund_an_alternative_to_the_serengeti_highway

En ik schrijf er vaker over: het schrikbarend toenemende aantal gevallen van rhino-poaching. Voor 2010 staat de teller inmiddels op 200. Voor iedereen die dit eveneens zorgen baart en een stem wil laten horen: www.stoprhinopoaching.com en

http://www.causes.com/campaigns/64346?m=83896074&recruiter_id=124252698&cause_id=141272

Vergeef me mijn gezeur over deze onderwerpen, maar het tempo waarin de mensheid, met hun niet aflatende heers- en vernietigingszucht, onze mede planeetbewoners uitroeit is ronduit schokkend.

Er gaan stemmen op, en feitelijk gebeurt het ook al, om de hoorn maar te gaan vergiftigen. Proeven laten zien dat er geen translocatie plaatsvindt vanuit het dode hoorn-materiaal naar de rhino zelf. Ik ben hier absolute voorstander van en niets politiek correct gezwam dat het de relatie Azië – Afrika zou verstoren en/of men beschuldigd zou kunnen worden van moord. En men is inmiddels gewaarschuwd: het consumeren van rhinohoorn is vanaf nu DODELIJK.

Dinsdag 21 september

We gaan naar Ellisras en nemen twee lifters mee. Het zijn Stuart en zijn vrouw wier naam mij maar niet wil geworden nadat ze het een paar keer herhaald heeft. Zelfs bij benadering niet. Zij werken op een de farm “Linyanith”, een hunting farm. Ze schieten er alles waar de cliëntèle omvraagt en kunnen 20 personen cateren. Maar het jachtseizoen is gesloten dus is het erg rustig op hun farm. Ze zijn allebei keurig in de kleren gestoken en van Zimbabwaanse afkomst. Dat zijn over het algemeen goed gemanierde en perfect engels sprekende mensen. Althans degenen die wij tegenkomen tot dusverre.

Erik Engerd

De reis naar Ellisras is mede ingegeven omdat ik naar de opticien moet omdat ik enige tijd geleden een contactlens fijnkneep. Ik vind de man van het type Erik Engerd  maar toch wel kundig. Ik ben z’n eerste cliënt in deze praktijk die nog harde zuur-stofdoorlatende lenzen draagt. Hij onderzoekt mijn ogen grondig en kan niet geloven dat na 36 jaar lang dragen van dit type lens, mijn ogen absoluut onbeschadigd zijn. Geen spoortje dat er op zou kunnen wijzen dat ik lens-drager ben. En dat is raar, want hij heeft meegedaan aan een onderzoek naar de effecten van harde lenzen op ogen van dragers ervan. 29 mensen en er duizenden foto’s van gemaakt, en bij iedereen bleken er afwijkingen ontstaan. Ik zou de resultaten van het onderzoek dus compleet in de war hebben gestuurd, maar volgens Jan zou ik er onmiddellijk uitgeschreven zijn omdat het niet past in datgene wat de opdrachtgever probeert te bewijzen. Een softlensfabrikant die de hardelenzenfabrikant probeert om zeep te helpen. Ik vrees dat Jan gelijk heeft.

Erik Engerd begrijpt ook niet dat ik door m’n lenzen nog kan zien omdat ze zo gekrast zijn, en bij het oplezen van de kleinste lettertjes op de muur slaakt hij de ene kreet na de andere van verbazing. Toegegeven ik heb echt een ontzettend goed en scherp zicht met mijn lenzen waarvan het recept de laatste 15 jaar niet gewijzigd is.  Hij stelt voor ze in ieder geval te laten polijsten en uitzoeken uit welk materiaal ze bestaan en of ze hier nog gemaakt worden. En in die tussentijd moet ik gewoon soft lenses proberen, want echt als je die eenmaal gedragen hebt, wil je nooit meer iets anders. Dus krijg ik softlenzen in mijn ogen gedrukt. Die zijn veel groter dan mijn huidige en hèt grote voordeel is: je kunt er ’s nachts mee slapen en er komt nooit zand of ander stof tussen omdat ze op je ogen vast-geplakt zitten. Dat laatste lijkt me wel wat, maar zodra we weer in de auto zitten naar de volgende stop, blijk ik de nummerborden van de voorgangers niet meer te kunnen lezen. En dat kon ik echt heel goed. Ik heb het idee dat ik door een mist kijk. Op de terugweg ga ik nog wel even langs bij E.E. want feit is natuurlijk wel dat mijn eigen lenzen op je oogvocht drijven en waarbij het traanvocht een corrigerende factor is. Deze zachte lenzen doen dat niet en dat moet van invloed zijn op de kromming van je eigen lens en dus ook je zicht.

E.E. bevestigt dat mijn redenering correct is en dat ik hiermee moet leren leven. Ik ga z’n pleziertje nu nog niet verpesten, bovendien heb ik geen andere lenzen, maar hier ga ik toch echt niet mee leren leven. Ondanks alle andere voordelen die mij zijn voorgespiegeld.

Als ik ’s avonds in de bieb de dag zit te overdenken, merk ik opeens ook dat ik de titels van de boeken niet meer kan lezen. Niet dat dat zo belangrijk is, maar ik kon het wel en zie nu alleen strepen op de banden. Mijn besluit stond al vast, maar krijgt nu nog een extra zetje. Ik weet zeker dat ik alle oude lenzen bewaard heb tot aan de hele kleintjes aan toe van zo’n 36 jaar geleden. Voor je-kennie-wete. Dus graaf ik in een paar doosjes die weliswaar mee geëmigreerd zijn, maar nog nooit uitgepakt.  En ja hoor, ik vind uiteindelijk nog twee paar lenzen. Inderdaad de hele kleintjes en ook van het huidige wat grotere formaat. Ik maak ze schoon en laat ze een poosje weken in vloeistof. De softe lenzen gaan eruit en de antieke erin, en zie daar, ik heb mijn scherpe zicht weer terug. Het was een leuk, maar wel heel kort en mislukt experiment.

woensdag 22 september

Vandaag is het international rhinoday en bereikt ons het heugelijke nieuws dat er in Limpopo een bende rhinopoachers  is opgepakt waaronder een businessman en twee veterinairen-en-echtge-notes. Can you believe it???? De ene veterinair luistert naar de naam “Toet”, precies ja, een neef van Kaviaar Toet. Ze worden morgen in Musina voorgeleid en zouden de doodstraf moeten krijgen, maar die strafmaat is helaas ook hier afgeschaft.

The crocodile is back!

Maria kon niet komen omdat Pat en Brian zelf veel gasten hebben. Jammer, maar het stof loopt niet weg. Als ik naar de NWS loop om de cameracard om te wisselen, hoor ik rechts van mij iets hissen. Zeker en slang dus zeg ik dag slang! Als ik terugkom ligt Onyx op de plaats waar ik het gehis hoorde, en ik hoor het gehis nog steeds. Blijkt op 20 cm afstand een grote rockmonitor zich aan het opblazen te zijn om Onyx af te schrikken en driftig met z’n tong heen en weer flitsend. Maar Onyx is allerminst impressed en probeert steeds een stukje dichterbij te kruipen. Hij is de RM tot op 10 cm genaderd. Ik sla het een poosje gade in de hoop dat de RM een mep uitdeelt om het Onyx voor eens en altijd af te leren, maar neen, hij blijft zich alleen steeds maar opblazen en hissen. Dus pak ik Onyx op en neem hem mee naar binnen. De RM is niet giftig, maar familie van de komodo varaan en zoals bekend, kun je beter de bacteriën die die beesten in hun speeksel hebben maar beter niet in de bloedbaan krijgen. Want ook hier geldt: afblijven want his bite causes death! Of het dezelfe RM is die we al eerder troffen en transloceerden weten we natuurlijk niet zeker, maar zoveel komen we er nu ook weer niet tegen.

Bij gebreke aan Maria had ik zelf de bijkeuken een beurt gegeven en de smerige frituurpan onder handen genomen. Dat is Jan z’n ding, frituren, maar schoonmaken: ho maar. Als ik de pan verschuif, zie ik een flinke schorpioen. Hij lijkt mij niet meer onder de levenden te zijn en als ik hem verschuif, breekt hij in gruzelementen. Die schorpioen ligt hier dus niet sinds kort, maar al weken, zo niet maanden. Dat is nieuwe schoonmaken kennelijk tegenwoordig. Je stoft er gewoon omheen in plaats van er ook ONDER.

Verder plant ik de druif die we gisteren kochten. Vind Jan leuk omdat z’n opa ook druiven teelde in het Westland. Ik zeg hem tegen een zonnige muur en nu maar afwachten of hij wil aanslaan. ’s Avonds tel ik zeker 10 zebra’s bij de NWS en de civet terwijl er in de verte een veldfire woedt. Eerder vandaag ging Jan ons huisvuil verbranden omdat het 5 minuten even windstil leek. Razend  kan ik worden over zoveel stompzinnigheid waarbij haard en huis op het spel worden gezet.

Donderdag 23 september

De borehole vlak bij huis geeft dus water op 44 m diepte en is meer dan 90 meter diep. We testen het water en dat licht zuur is volgens het zwembadstrookje. Het ziet er vies uit maar dat is niet zo vreemd indachtig het feit dat het al minstens 10 jaar in de roestige pijp stilstaat. We weten het pas echt als de pijp helemaal leeggetrokken is en zich vult niet schoon vers water. Wij zijn er wel uit, dit borehole gaan we exploiteren en wel op solar.

Oliver heeft lang weekend en het feit dat het morgen een nationale feestdag is (Heritage day) betekent dat hij al naar Shongoane is vertrokken en Abram de fence loopt. Daarna gaat ook hij weg want sy pa is baie siek. Hy gaan mooi kyk by sy pa. Ik heb voor beiden gistreren een extraatje in hun kosbox gestopt: R20 voor de taxi.

Vrijdag 24 september

Dugas z’n 33e sterfdag. Hij is nu al bijna langer dood dan hij geleefd heeft. Zoals altijd zet ik een roos bij het grafornament en haal herinneringen met hem op over vroeger. Er zijn mensen die dit niet, maar ook mensen die dit wel begrijpen. Voor Simba heb ik nog steeds niets gemaakt, ik kan me er niet toe zetten. Mischien omdat we nooit iets van hem hebben gevonden, ik weet het niet.

Boerin

’s Middags ga ik zelf voeren. 16 balen lusern op 4 verschillende plekken.  Het is erg warm en het lusern kan gemeen prikken. Ik had handschoenen moeten aandoen, maar om daar nu pas aan te denken is een beetje laat. Het is erg dankbaar werk, want de zebra’s staan op een afstandje al klaar om aan te vallen. We voeren driemaal per week en zitten inmiddels op 50 balen/wk à EUR 4,75/stuk. Na deze toch zware operatie stort ik me in het zwembad om af te koelen; Jan was mij al voorgegaan. Ik zwem elke dag drie kwartier om de vetrollen onder controle te houden hetgeen tot nu toe aardig lukt.

Zaterdag 25 septem ber

Abrie van Tholo heeft interesse getoond in onze afgedankte geysers. Hij bouwt een kamer bij zijn lodge voor zijn moeder en daar hoort ook een badkamertje bij. Op Tholo doen ze helemaal niet aan Solar en dat is nu even mijn geluk. Hij kiest de 150L geyser die uit het gastenhuis is gekomen en er nog brandnew uitziet ondanks z’n leeftijd van 10 jaar. Maar hij lag daar mooi en droog op een zoldertje. Ik verpats de computer er ook maar bij, een veel te ongewikkeld ding zonder geheugen. Dus je hebt er niets aan in dit land met ….tig Eskom-storingen waardoor hij steeds z’n geheugen verliest.  De geyser ligt in de factory waar ook de trailer staat. Abrie vraagt of we die verhuren. Niet dat ik weet, maar we zullen het de baas vragen of je hem kunt lenen om spullen in Ellisras op te halen. Dus gaat Abrie met mij richting huis en Jan.

We zitten in de hide waar Abrie aan de coke is. Hij drinkt geen alcohol, dus ook geen lekker biertje bij deze hitte. Jan blijkt daar al wel aan toe. Jan vraagt of Frits nog steeds rondloopt op Tholo. Dat lijkt het geval. Wie is Frits nu weer vragen jullie je af: een (door Eloff Sand en Klippe gesponsorde) gecollarde leopard. Verder lijkt Abrie afgezien te hebben van de verkoop van Tholo en zich te beperken tot het verkopen van de plots. Het heeft zo moeten zijn, aldus de zwaar gelovige Abrie.  Want z’n moeder is nu bij hen komen wonen en dat impliceert rechtstreeks veel meer familie bezoek. De familie parkeert hun auto’s altijd bij ons omdat de meesten met hun not 4x4 uit de stad komen, en je voor de afdaling richting Poer Se Loop en Abrie/Tholo toch echt een 4x4 nodig hebt. Abrie is best een geschikte knul die veel van de omgeving weet. Zo ook dat Roelof bij Nungu weg is.

Abrie vertelt dat hij een jonge kameelperd bull zoekt, dus gaan we de onze over een jaar of twee uitruilen met een koei  van hem. Want ons knulletje kunnen we niet houden denkt Jan omdat hij op enig moment dan z’n moeder met een “bezoek”  vereert en dat moet echt voorkomen. De komende jaren zal Pa er wel voor zorgen dat de koei  exclusief voor hem bestemd is, maar op termijn wordt dat toch problematisch.

Na de social talk en drankjes vertrekt Abrie met onze trailer weer naar huis en ga ik m’n verplichte baantjes trekken.

Dinsdag 28 september

Herfst?

Het is grijs weer en opnieuw stormt het geweldig. Het lijkt wel herfst in plaats van gevorderde lente. Abrie brengt de trailer terug en laadt de geyser en aanverwanten op waarna hij zijn portemonnee trekt. De trailer gaat direct achter ons bakkie omdat we “grote” boodschappen hebben op ons  wekelijkse uitje naar Ellisras. We moeten weer naar Kransberg Engineering ivm de solarpomp voor het borehole. Alles is …tig keer tot in de kleinste details besproken, niets vergeten en wij wachten de quote verder even af. Duncan, onze salesman,  is een jonge knul met een aardig nog wat kinderlijk gezicht, maar verder een beer van een vent. Zijn moeder (werkt ook in het bedrijf) is duitse, getrouwd met een zuid afrikaan, die eveneens in het bedrijf werkt, dat al 30 jaar bestaat en een goede reputatie in de wijde omgeving heeft. Zijn moeder spreekt accentloos engels, Duncan ook, maar onderling praten ze duits. Onze discussie gaat dan ook deels in het duits, engels en afrikaans.

Daarna haal ik mijn gepolijste lenzen op bij de opticien en schrik me rot van de prijs. Even polijsten à raison van EUR 40 plus 30 voor de oogtest. Bert Kieft (mijn nederlandse opticien) zou hier z’n vingers bij aflikken waarschijnlijk. Ik stel de aanschaf van nieuwe lenzen dus maar uit tot volgend jaar want ik heb weer een goed en een reserve paar.

Stinkblommen

We maken nog een stop bij Connie’s plants waar we een paar bloeiende planten kopen waaronder geraniums. Jan is gek op die stinkblommen waarvan je òf de geur lekker vindt, of er van walgt. Hij behoort tot de eerste, ik tot de laatste soort.  En een mooie bloeier die veel weg heeft van een Protea, maar het niet is. Die doen het in dit klimaat niet, daarvoor moet je naar het Fynbos aan de Kaap. Resteert het aanvullen van de voorraad koffiebonen bij Wiesenhof en dan zijn we toch bijna de hele dag weer zoet geweest.  De katten mogen niet meer naar buiten en dat zullen we weten, de hele avond blijven ze aan het donderen, vechten, elkaar achterna zitten waarbij niets en niemand ontzien wordt.

Roelof belt dat hij na 4 maanden afwezigheid weer terug is op Nungu, maar op tijdelijke maande-lijkse basis. Zijn echtgenote Helen bevalt het bij Nungu niet en Peter Malungani wil nu éénmaal alleen een koppel. Dus stelde hij een nieuw koppel aan dat hij na een maand al weer de zak gaf. Vandaar dat Roelof tijdelijk en in z’n eentje terug is. Roelof meldt dat er weer solarpaneldieven-gilde aktief is aan het Witkoppad, en er bij Nungu ook één gestolen is. Maar hij heeft ook nog een ander probleem: een huge male leopard die een buffel kalf  à R 350.000 veroberd heeft. En daar is Peter helemaal niet blij mee. Ergo: het luiperd moet gevangen en verplaatst. Ik geef Roelof de contact gegevens van Fred Berrangé die dit soort dingen doet wetende dat het verplaatsen van predators meestal meer problemen oplevert dan het oplost.  Een onderwerp dat t.z.t. uitgebreid op de WLF site uit de doeken gedaan zal gaan worden.

Woensdag 29 september

Sex schandaal

22 jaar geleden traden wij in het huwelijk op Nassau/de Bahama’s waarna wij ’s avonds in Gray Cliff het diner genoten samen met twee stel vrienden. Met Maren und Hans-Werner hebben we nog steeds contact, met Gerda en Joop niet meer. Vertrokken met de noorderzon en een schuld van EUR 10.600 aan mij achterlatend. Ik deed juridisch advieswerk voor hun bedrijf en had een prachtige deal uitonderhandeld met een wederpartij. De gevorderde EUR 60.000 door een ex werknemer die in een sex-schandaal in Thailand verwikkeld was, wist ik tot EUR 5.000 terug te brengen. In rechte zou moeilijk aantoonbaar geweest zijn dat het sex-schandaal iets te maken zou kunnen hebben met de arbeidsrelatie, en dan kun je het dus maar beter op een schikking aansturen. Alles op papier in kannen en kruiken, door alle partijen getekend, maar mijn bevriende opdrachtgever weigerde tenslotte de EUR 5.000 na …..tig smoezen te betalen. Daar gaat je reputatie in het advocaten-wereldje.

Via google komen we erachter dat Gray Cliff nog steeds bestaat en een indrukwekkende winelist heeft. In mijn herinnering hadden ze wel 6 bladzijden met champagnes waar door ons een Dom Perignon rose van 1,5L werd uitgekozen. Er kwam geen eind aan de fles, maar Hans-Werner was op slag nuchter toen hij de rekening onder z’n neus kreeg. Hij ons de fles aangeboden. $1.500! We hebben de stop heel lang bewaard, maar na de emigratie is hij niet meer opgedoken.

M’n trouwjurk was door een schoonzus van Gerda gemaakt en ik pas er nog steeds in. Maar een echt handig kledingstuk is het natuurlijk niet, alhoewel kort en van gele taftzijde. Oud en Nieuw vieren wij met Anka en Ed op Morukuru, mischien een goede gelegenheid?

Bij het opstaan trof ik een rood hart in de woonkamer van rode lichtjes. De slinger die met kerst normaal gesproken dienst doet als kerstversiering. Lief en creatief. En we gaan proberen het nog 22 jaar met elkaar uit te houden.

’s Avonds bereikt ons het heugelijke nieuws dat Rutte, Verhagen en Wilders eruit zijn. Nu nog afwachten was ze uitonderhandeld hebben en ze hopelijk gedurende de komende 4 jaren Links tandenknarsend kunnen laten toekijken hoe geweldig ze het doen en hoe Nederland zienderogen opknapt van deze omslag en ruk naar rechts.  Maar eerst het CDA congres nog even afwachten en bezien welke CDA’er zich nog meer onsterfelijk belachelijk wil maken.

Donderdag 30 september

Uit het niets met stip op nummer één

Jan heeft besloten dat de factory dichtgebouwd moet worden. Project nummer 132 op de lijst dat nu met stip op nummer één geplaatst wordt. De factory is een grote open schuur  van 16x20m vlak bij de staffquarters waarin Andrew Poole (de eigenaar van deze farm nog voor George Talbot) een houtverwerkings bedrijf uitoefende.  Meer dan een golf platen dak en wat kippegaas is het eigenlijk niet. Wij slaan er het lusern op en moeten dat altijd met zwaar zwart zeil afgedekt houden om het droog en de apen weg te houden. En dat lukt aardig, maar Jan wil het beter. Gelijk heeft hij met het naderende regenseizoen waarbij het hier horizontaal kan regenen. Dus hebben A&O de hele week  al klippe verzameld en beginnen te metselen. Maar niet nadat ze eerst met Jan het deck bij het zwembad weer omhoog gekrikt hebben, en extra palen er onder die in het cement gaan. De verbouwing drie jaar geleden gaf  toen al behoorlijk wat voeten in de aarde en is wel zeer onderhouds-intensief. Maar op den duur wordt je aardig zelfredzaam als je niet voor elk akkefietje even op de fiets kunt stappen richting bouwmarkt.  In Nederland liggen de Sinterklaas- en Kerstspullen waarschijnlijk al weer in de winkel. Wij gaan de 22e naar Pretoria om inkopen te doen voor gasten die we de 24e krijgen tot en met de 1e november en welke direct worden opgevolgd door Mirjam en Peter. En daar verheugen we ons mega op!

 

President Obama twitterde enige tijd geleden  dat de VS opnieuw de Global Leader zullen worden op economisch gebied. Werden ze dat ook maar op het gebied van milieu- en natuurbescherming. Maar neen, inmiddels is besloten dat de grijze wolf moet worden uitgeroeid want de boeren hebben er last van. Op http://www.change.org/petitions/view/help_stop_the_federal_wolf_killing_plan wordt dat keurig uit de doeken gedaan hoe één en ander in z’n werk en uitgevoerd gaat worden. Je maag draait er van om. Daarom voeg ik een uitermate intressant wetenschappelijk artikel bij over de amerikaanse wolf en de interactie met mens en vee. Rob Harrison – White heeft een gelijksoortig onderzoek gedaan naar de jakhals. Diens boek wordt later dit jaar gepubliceerd, maar hij komt tot eendere conclusies.