2011
December 2011 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Monday, 02 January 2012 12:31

 

 

               

December 2011

Zaterdag 3 december

Oliver is niet met lang weekend gegaan. Hij heeft volgende week immers toch vakantie liet hij ons gisteren weten toen we nog even langs de staff quarters reden op weg naar Ellisras om kerstkadootjes etc. te gaan kopen. Altyd as ek daargaan ek soek net die bier. Wat een zelfkennis!

De kerstkadootjes bestaan uit dekbed met overtrek voor Maria, A&O krijgen een tegoedbon voor cement, handcreme voor Emmy en Elisabeth, snoepgoed voor het kleine grut, showergel voor Kleinbooi, Klaas en Frans etc. Merendeels kleinigheidjes maar toch R800 er aan kwijt. We waren ook even bij Ivan 4x4. We hebben alvast een compressor gekregen, en hij heeft zelf inmiddels ook gillende ruzie met de campertrailer fabrikant Challenger.  De compressor was het meest noodzake-lijke want ook de grote compressor die Jan maart j.l. kocht liet het onlangs afweten. Die is terug naar de leverancier en of we daar nog wat van horen…? 

Bij Pick ’n Pay was het ongelofelijk druk. De maandboodschappen voor de staf moesten worden gedaan. En omdat ze volgende met vakantie gaan, minder dan gebruikelijk.

Het was de bedoeling om de boodschappen voor de gehele volgende week in huis te hebben omdat we a.s. dinsdag wederom gasten krijgen, maar als we van de parkeerplaats bij P’nP wegrijden, begeeft de ventilator van de airco het. Dus Jan gaat ongetwijfeld maandag terug naar de garage, want hij kan echt niet zonder. De post onderhoud en onvoorzien  is hier wel heel erg groot.

En vanochtend ben ik aangevallen door een leger hornets. Jan loopt al dagen nesten dood te spuiten, maar had er kennelijk één over het hoofd gezien. Ze steken me in m’n nek en rug, dwars door m’n kleding heen, en ik krijg ze niet van me afgeslagen dus zet ik het op een gekrijs dat Jan niet kan ontgaan om me van m’n belagers te komen verlossen en anti histamine te smeren. Hornet steken doen echt godsgruwelijk zeer  en ik moet m’n allergie pillen slikken als ik adem wil blijven kunnen halen. Ik ben er super allergisch voor is bij de vorige steken wel gebleken. Dit nest gaat er uiteraard ook aan en de jongens moeten maandag maar weer eens even grondig op inspectie. En waarom die krengen het alleen op mij voorzien hebben?

Er steekt een hevige thunderstorm op met rukwinden die alle stoelen (en alle andere dingen die niet aard en nagelvast aan de bodem verbonden zijn) elders doen belanden, maar wij zijn blij met elke fikse bui. En zo snel hij gekomen is, vertrekt de bui ook weer onder achterlating van 6 mil regen.  Dat is iets waar je je over kunt blijven verbazen in dit land. De snelheid waarmee het weer verandert.

En wat Ton betreft is de samenwerking met Magdaline uitstekend verlopen alhoewel de ceremonie van afgelopen nacht erg lang maar alle moeite meer dan waard was. Hopelijk kom ik in de aftiteling van z’n film/documentaire! Word ik ook eens genoemd!

 Maandag 5 december

Sinterklaas

Jan heeft altijd een hekel aan Sinterklaas gehad. Had geen zin om kadootjes te kopen of te verzinnen en gedichten vond hij al helemaal een ramp. Terwijl ik het altijd onzettend leuk gevonden heb, de gezelligheid, de pakjes en de gedichten. Kocht ik in het verleden nog wel een wat voor hem met een gedichtje; ik heb de moed inmiddels opgegeven. Alleen de herinnering aan vroeger is nog spring-levend. Maar tijdens het avondetend begint Jan aan de onderkant van de eettafel te roffelen en hoort wie komt daar kinderen, hoor wie klopt daar kinderen te zingen. Ik kijk hem aan en op de manier waarop hij terugkijkt weet ik dat Sinterklaas aan de deur staat, danwel in ieder geval langs geweest is. En jawel hoor: een pakje bij de buitendeur. Een kadootje met een prachtig lang gedicht! Wat ontzettend lief… En tja, ik had dus niets voor hem. Jan vreest dat hij er nu voor de rest van z’n leven toch weer aan vast zit.  Reken maar!!

Eerder vandaag struikelde hij  trouwens bijna over een rockmonitor.  De Cape ash is vrijwel leeg-gevreten, dus de rockmonitoren vertrekken langzaamaan naar andere voedsel bronnen. De monitor lag bij de voordeur en begon hevig te blazen toen Jan nietsvermoedend langsliep. Echt zulke prachtige voorwereldse beesten en helemaal lekker hun buikjes dikgevreten aan de emperor rupsen.

Dinsdag 6 december

Tegen vieren arriveren Aileen en Steve. Bij de Spar SMSten ze conform afspraak, zodat ik weet hoelaat ik bij de poort moet zijn. Ik ben daar om vier uur en er komt een auto aan. Maar het blijkt Leon Strydom, de buurman. Hij spot mij bij de poort en blijft stug de andere kant uitkijken bij het openen en dichtdoen van zijn poort, en dat is best nog een hele kunst. Ik sta klaar om hem te begroeten, ondanks dat het een ongelofelijke zak van een vent is, maar kan mijn woorden dus sparen.

Eventjes laten arriveren A&S. Begin zestigers in een rood huurautootje. Ze volgen me naar het huis waar Jan met handwarme gastendoekjes klaar staat. Steve gaat voor een biertje, Aileen houdt het bij een kopje zwarte sterke thee (het zijn tenslotte engelsen…) met een wolkje melk. Ze zijn voor de vierde keer in Zuid Afrika en hebben het hele land inmiddels zo’n beetje gezien. Ze komen dan ook op bezoek bij hun dochter Jo-Anne in Johannesburg die twee weken geleden afstudeerde. Ze werkt inmiddels bij NO TRADE, een anti rhino poaching project. Jo-Anne is al 37 en nog altijd single. Ze hebben ook nog een zoon David die met Cathy verloofd is, en volgend jaar voor twee jaar in Malawi komt werken voor WATER AID. Nog meer redenen voor A&S om naar Afrika te komen.

Het is best prima weer, maar de zon gaat achter de wolken onder helaas.

Woensdag 7 december

Steve heeft last van z’n linkeroor en wil eigenlijk even naar een dokter. Vooral omdat ze zaterdag moeten vliegen en als je dan oorpijn hebt is dat geen pretje. Ik bel Topsy of Steve  vanmiddag langs kan komen. Geen enkel probleem, aldus Topsy. Maar eerst een bushwalk naar de rivier. Was het aanvankelijk bewolkt, nu brandt de zon op onze (bedekte) hoofden). Al kletsend zakken we af richting Poer se Loop waar Jan ons anderhalf uur later ophaalt met thee (en melk jawel….) water- meloen en appels.  Ik heb de Poer se Loop nog nooit zo droog aangetroffen.

Als Steve en Aileen naar Vaalwater zijn, kan ik lekker zwemmen en Maria hun was doen. ’s Avonds maken we braai, maar Aileen moet het laten afweten. Steve vreest dat ze te veel zon gehad heeft, en warm in de auto naar Vaalwater. Kortom ze is in bed gedoken onder het uiten van duizenden excuses dat ze verstek moet laten gaan bij het eten en het heerlijke vlees waar ze zich zo op verheugd had. Wat ze zijn zo ongelofelijk beleefd deze britten. Als de wereld daar eens een voorbeeld aan zou willen nemen?? Met Steve’s oor was weinig aan de hand trouwens, Poortier heeft er een prop was uitgehaald.

Donderdag 8 december

Waterberg Meander

Aileen is gelukkig weer helemaal opgeknapt en ze zijn helemaal klaar voor een dagtocht rond Vaalwater: de Waterberg Meander. Er zijn vier routes van verschillende afstanden die langs de toeristische attracties voeren zoals de beadshop. Daar maken ze gebruiksvoorwerpen zoals sandalen, riemen, etc. versierd met kleine kraaltjes. Ik heb er op aangedrongen dat ze iets voor onderweg meenemen, want heel veel café’s om wat te eten of drinken kom je onderweg echt niet tegen.

Tegen zessen zijn ze weer thuis alhoewel ze om half zes al bij de poort waren. Ze hebben ruim een half uur bij de giraffes gestaan, gekeken en gefotografeerd terwijl de giraffes rustig doorkauwend zich de aandacht lieten welgevallen. Ik had ze al gezien toen ik Maria wegbracht, dus was er wel gerust op dat ze er nog zouden staan voor A&S. Naast de giraffes zagen we een kudde elanden met kleintjes, rooibokkies en blou wildebeesten. Als je er niet speciaal op uitgaat, kom je over het algemeen van alles tegen.

Het was een prachtige tocht geweest en ze waren blij dat ze picknick spullen hadden meegekregen, vooral toen ze een prachtige picknick plek vonden. Voor de derde avond op rij laat de zon zich bij zonsondergang niet zien, maar het is onverminderd lekker weer.

Vrijdag 9 december

Het is koud, winderig en regenachtig, dus ontbijten we binnen. De dagen zijn omgevlogen en ook zij vertrekken als vrienden met een big hug en mooi stukje in het gastenboek. Ze nemen een alternatieve route over Thabazimbi en Warmbad naar Johannesburg om de verkeersellende tussen Vaalwater en Nylstroom te vermijden. Ze blijven daar nog 1 nacht om nog wat tijd met hun dochter door te brengen alvorens zaterdag huiswaarts te keren waar hen een hele volle agenda wacht. Bijvoorbeeld hun hond Molly ophalen bij Steve’s broer die 400 kilometer weg woont. Maar hij gaat met de trein omdat dat goedkoper (en relaxter) is dan met de auto.

 

Het voelt altijd raar en leeg als gasten vertrokken zijn. Ik had eerder deze week al aardappel- en kool salade gemaakt voor de staffbraai vanmiddag. Nog een paar kadootjes inpakken en groene slaai en dan moet het maar weer. De overige braai ingrediënten waren eerder vanochtend al richting staff gegaan zodat ze het een en ander zelf kunnen voorbereiden en alvast op de tafel uitstallen.

De Braai

Het is inmiddels gaan miezeren, dus ze hebben een braaivuur in de factory gemaakt. Als we tegen vieren komen, is er niets voorbereid. Geen stoelen, de schotels en drank staan niet uitgestald, nix. Het gezelschap is chagrijnig. Abram opnieuw vanwege z’n gekortte kerstbonus, Maria en Elisabeth die elkaar niet moeten, Klaas en Kleinbooi (van buurman Ben Schutte) die erbij zitten alsof ze  hun doodvonnis verwachten, Solly (Maria’s totaal onverwacht opgedaagde oudste zoon) idem dito. Kleine Maria begint op bevel van Abram heen en weer te lopen naar de staff quarters (50 meter) om  de stoelen en de schotels etc te halen. De rest van het gezelschap blijft gewoon zitten waar ze zitten. Waar doen we het eigenlijk voor? Want we krijgen ook nog min of meer het verwijt dat Kleinbooi alleen maar kip lust en dat ligt niet op de braai. Toevallig zit er in de pastaschotel wel kip, dus hij komt wel aan z’n trekken, maar zo’n opmerking…. Ze praten alleen met elkaar in het Tswana en als we wat vragen of opmerken is de reactie minimaal. De kadootjes worden in ontvangst genomen, er kan zelfs een “dankie” vanaf, maar worden verder niet opengemaakt, behalve door kleine Maria, Fanny en Salomon (Elisabeths kinderen). Fanny is wel blij met z’n chocolade kerstmannetjes en gooit de papiertjes op de grond. Ik zeg Liesbeth hem die zooi in de afvaldoos te moeten laten droppen en aldus geschiedt. Kleine Maria eet twee borden met kop er op achter elkaar op, Solly eveneens. Alles zal diezelfde dag nog blijken op te gaan, maar wij hebben het na een uur helemaal gehad en gaan naar huis. Morgen brengt Jan de hele handel naar Shongoane met de laatste stenen die op de trailer geladen liggen. En moet de Koelkast schoon en uitgeschakeld zijn. Zoals ik er nu over denk, was dit de laatste kerstbraai.  Voor ruim R800 aan kadootjes gekocht, daar komt nog eens zo’n bedrag voor het cement bij, een kerstbonus en vakantiegeld… Je wilt toch een beetje eer van je inspanningen?

Zaterdag 10 december

Gisterochtend belde hetzelfde gezelschap dat eerder een bushwalk kwam maken of ze vanochtend opnieuw mogen komen. Natuurlijk mag dat, maar er komt geen hond. Vanwege het weer wel begrijpelijk, maar bel dan beleefdheidshalve gewoon even af.

Jan is om half acht vertrokken met een bakkie vol richting tussenstop Ellisras (om frames en cement te komen voor Oliver), Abram was hem gisteravond al gesmeerd. Het aantal zakken cement dat  al richting Shongoane is gegaan is aanzienlijk, maar Jan krijgt de teleurstelling van z’n leven: er blijkt slechts een  randje van 3 stenen op elkaar te zijn gemetseld. Waar is al dat cement in godsnaam gebleven en wat hebben A&O uitgespookt die week dat Abram hem mocht gaan helpen? Wat zijn het toch ongelofelijke minkukels ook. We proberen ze nu bijna 5 jaar van alles bij te brengen en helpen ontwikkelen. Zonde van de tijd, energie en geld blijkt keer op keer. Daar houden we ook maar mee op.  Als ze kaffers willen blijven, mij best.

Kerstkaart 2011

Ik ga de kerstboom opzetten en als ik de bovenste takken er bijna ingestoken heb, klautert Onyx langs de stam omhoog. Heel erg leuk, maar dat schiet niet op. Want hij begint ook nog eens de takken die ik zojuist er ingestoken heb, er weer uit te vissen en naar beneden te gooien. Leuk, leuk, leuk. Ik wurm hem twee keer uit de boom (hij klemt zich stevig om de stam), maar Onyx is niet meer te houden. Uiteindelijk heb ik hem weer losgeworsteld en spreek hem heel ernstig toe daarbij diep in z’n smaragd groene ogen kijkend. De boodschap komt dit keer over en hij gaat elders z’n vertier zoeken. Normaalgesproken vindt hij dat buiten, maar omdat het voor de tweede achtereenvolgende dag koud en nat is, heeft hij daar helemaal geen zin in. Maar de kerstkaart 2011 is geboren!

Ik test de kerstverlichting altijd voordat het de boom in gaat en dat doet alles het nog, maar eenmaal in de boom gedrapeerd, laat de helft het afweten. Aan het eind van de middag staat hij dan eindelijk, maar voor de piek heb ik een trapje nodig. Dat doe ik morgenochtend wel…

Zondag 11 december

Het mottert onverminderd door en Luna heeft de piek van het tafeltje gemept. Dat heb je er nu van als je dingen op hen beloopt laat of uitstelt.  Des te vervelender omdat het fenomeen ‘piek” in Z.A. onbekend is. Na de middag begint het op te klaren. Veel regen is er uiteindelijk niet gevallen, maar het heeft 3 dagen lang lekker in de aarde kunnen trekken.

Dinsdag 13 december

Gisteravond belde Hans Vestjens dat ze weer in het land zijn, en hij wil Jan spreken. Ze hebben weer kranten bij zich en Jan moet nog boeken aan het teruggeven. En zie daar het arrangement: Jan gaat morgen 160 kilometer rijden om oude kranten op te halen en ze binnen een paar dagen weer terug te brengen, want de kranten moeten mee naar hun zoon in Zambia. 320 kilometer rijden om even oude kranten te lezen? En ik maar proberen om het boodschappen doen terug te dringen tot 1x per week. Eigenlijk word ik razend om over zo’n geldverspilling. Bij elke uitgave moet tegenwoordig wel drie keer  worden nagedacht of het wel uitkan… En het wordt alleen maar erger. Het pensioenfonds stuurde deze week een mail dat volgend jaar het pensioen dus ook gekort gaat worden, maar met hoeveel blijft nog een verrassing. 7 jaar niet geindexeerd geweest. Ben benieuwd of op de salarissen bij dat fonds ook gekort gaat worden. Ik vrees van niet.  Jan gaat toch, maar zal geen kranten meebrengen die hij over een dag of drie weer moet terugbrengen belooft hij.

Pechvogels

Op de een of andere manier hebben de Vestjens best veel pech. Met hun disloyale en oneerlijke personeel, een nieuw personeelslid dat na 1 dag werk een hartaanval achter het stuur van hun bakkie kreeg. Niet alleen het nieuwe personeelslid dood, maar het bakkie ook zwaar gehavend. En nu zijn er weer strikken aangetroffen op hun farm, een buurman die zich met enige regelmaat wild van hen toeëigent, buren die niet wilden helpen toen de laatste keer brand bij hen uitbrak, en ga zo maar door. Ze hebben hebben zelfs beveiliging aangetrokken. Op dit moment hebben ze twee mannen aan het werk, waarvan Simon nog tamelijk jong en als de dood voor Tokoloshi. Als je bed niet op poten staat, dan komen die monsters ’s nachts langs om je te vermoorden. Simon is de huisjongen (voor zolang het duurt dan natuurlijk) die door Monique zo goed en kwaad als het kan de kneepjes van het huishouden worden bijgebracht.  Kerst brengen ze door bij hun zoon Bas (en diens verloofde Tess) die voor bepaalde tijd in Zambia doktert.

 

Woensdag 14 december

Er moeten weer boodschappen worden gedaan. Altijd een depressing event wat mij betreft. Op weg naar Ellisras zien we het al weer vanuit de verte: de politie onder hun favoriete boom. Snelheids- of andere controle. De meest perfecte tijd van de week want de verkeersdrukte op woensdag is close to zero. Zoiets doe je op maandag ochten of vrijdag middag als je een beetje goede vangst wilt hebben, maar daar wordt je zooooo moe van. Dit keer niet één maar wel drie politie auto’s en zeker 12 agenten. Ook wij worden aangehouden (blij dat er tenminste nog iemand langskomt) en naar de berm gedirigeerd door een paar agenten. Dan komt er een grote witte agent op ons af die wij keurig begroeten natuurlijk. Er komen nog meer agenten op ons af, maar ik ontwaar bij een van de auto’s ook Bobby. Kijk, zeg ik tegen Jan, daar heb je Bobby ook. Jan had z’n raam al opengedraaid en roept: hé Bobby, hoe is het nou met m’n fire-arms-licentie (ja het steekt nog steeds ongelofelijk… ik wel, hij niet) en Bobby komt op ons bakkie afgeslenterd. Alle andere agenten druipen af. Altijd handig zo’n bekende bij de politie! Tja, zegt Bobby minachtend, je ziet  waar ze me nu mee opgezadeld hebben nietwaar? Dan is er echt geen tijd om achter licenties aan te zitten. We ouwehoeren nog wat en we kunnen doorrijden. We zijn heel snel klaar met de boodschappen en vlak voordat we Ellisras uitrijden komen de drie politie auto’s Ellisras ingereden…. lunchtijd.

Coïteren met je moeder

We hebben naar het Groot Dicteer der Nederlandse Taal gekeken. Een belachelijk zwam verhaal van Joost Zwagerman (neen, we hebben het ook niet zo op z’n boeken) over, om met de woorden van Bart Chabot te spreken, dat all jongetjes hun moeder willen neuken. Een fabeltje als je het mij vraagt, hij had beter iets kunnen verzinnen over R.K.-geestelijken die kleine misdienaartjes misbruiken. Lijkt me actueler eerlijk gezegd. Dit helaas keer zonder Martine die een operatie moest ondergaan, en zonder moeilijke woorden. Maar de jip-en-janneke-taal en seks hadden wij niet goed. 

Donderdag 15 december

Oom agent

Ik word gebeld door een bekende stem, maar herken het telefoonnummer niet. Na enige tijd heb ik het door: het is Lebo. Ze vertelt dat haar vader vlakbij is en of hij het firewood mag komen ophalen dat ze onlangs verzamelden toen Magdaline c.s. hier waren om kruiden en knollen te verzamelen. Pa zou al voor de poort staan aldus Lebo. Jan gaat op pad, maar er staat (nog) geen pa voor de poort. Jan rijdt het Witkoppad op en jawel, daar komt een politie auto aan.

Er moet een zaag uit de workshop aan te pas komen om het hout hapklaar te zagen en Jan neemt pa dus mee naar huis. Een keurig in een prachtig stijf gesteven politie outfit gestoken man. Zonder hem ooit gezien te hebben, drukt hij mij aan z’n borst bij wijze van begroeting. Hij volgt ons naar binnen, richting terras en wil wel graag een cool drink, want hij zweet nu al van het laden van het hout, zo laat hij weten. Hij vindt het huis prachtig en het uitzicht adembenemend mooi. Hij praat honderd uit en wij vragen hem honderd uit. Wat er toch mis is met die plaaswerkers die geen ambitie hebben. Hij zou het niet weten, maar het merendeel van de bevolking zit zo in elkaar verzucht hij. En de toenemende criminaliteit door allerlei nationaliteiten die hier het land zo maar illegaal binnenkomen draagt ook al niet bij aan de verhoging van de feestvreugde. En het feit dat de politici daar ver boven (en hij wijst naar de nok van ons huis) het toch allemaal niets interesseert. Zij hebben het goed, dikke auto’s en geld zat en 24/7 beveiliging op kosten van de belasting betaler, dus wat zou je je nou toch zorgen maken over al die anderen? En alle poaching? Het interesseert de overheid geen bal, aldus pa agent.  Hij spreekt alle zwarte talen, afrikaans en uitstekend engels. Het kan dus allemaal wel; uitgroeien tot een fatsoenlijk mens en voorbeeldig wereldburger, ook al ben je zwart.

We complimenteren hem met z’n mooie Lebo dochter en vragen of ze inmiddels op zichzelf woont. Nog niet, volgende maand mischien. Want rond deze tijd viert de criminaliteit hoogtij en dan wil pa niet dat z’n dochter in haar eentje met haar twee kinderen alleen in een huisje zit. Ze heeft kennelijk geen echtgenoot. Jan vraagt of dat hier gebruikelijk is dat de kinderen nog naar pa luisteren. Nou en of: my no is stop; period. Kom daar in Nederland nog maar eens om zegt Jan. En dan komt het gesprek op de volwassen leeftijd van kinderen: 21 en de daarmee gepaard gaande grootse viering van dat feit hier. Je hoopt dat je je kinderen tegen die tijd alles hebt bijgebracht wat er bij te brengen valt: fatsoen en een opleiding. Maar lang niet iedereen is op die leeftijd al klaargestoomd om zelfstandig verder te gaan. Vooral niet die kinderen wier ouders geen werk hadden en dus ook geen opleiding genoten hebben, aldus pa, en die houden we gewoon bij ons, zelfs al zijn ze soms al 40!.En het grote aantal kinderen dat de swartman hier nog steeds weet te produceren helpt de zaak ook niet echt vooruit. De ingevoerde kinderbijslag (R200 per kind) vindt pa dus een absolute denkfout van de overheid (maar wel een hele goeie natuurlijk om kiezers aan je te binden). Het had gemaximeerd moeten worden op 2 of 3. Want wat gebeurt er nu: des te meer kinderen, des te meer inkomsten is de korte termijn gedachte! Wat een verstandige woorden allemaal die mij uit het hart gegrepen zijn!

Hij zit er nu al ruim een uur en ik probeer voorzichtig het gesprek richting zaag te loodsen. Jan begrijpt de hint en pa rukt zich uit deze heerlijke ontspannen sfeer en omgeving los. Maar hij komt terug!  Ik vraag hem of hij weer terug gaat naar z’n werk. Dat gaat hij inderdaad. Hij had verteld dat hij iets moest onderzoeken….. Ik stel hem gerust, dat dit inderdaad een heuse investigation was naar al die buitenlanders die hier maar komen wonen, of het nette mensen zijn, of ze hun personeel goed behandelen, of ze bijdragen aan de economie van het land, de boel een beetje netjes voor elkaar hebben etc.etc.  Inderdaad lacht pa breeduit, dat was het. Dat je daarbij een bos hout achter op de politie auto hebt liggen, valt niemand op, toch…..? Ik krijg opnieuw een big hug and a million thanks en daar gaat oom agent!

Naar Nederland??

’s Avonds aan tafel vertelt Jan dat hij het liefst in mei naar NL gaat en hij wil dat ik meega….  Hij heeft Anka en Mirjam op de hand…. Ja waarom kom je eigenlijk niet mee? Ik kan wel een aantal redenen  bedenken hoor. Ik heb er helemaal geen zin in, zie het niet zitten, dus de verleiding moet wel heeeeeel erg groot worden gemaakt, maar veel belangrijker nog: oppas geregeld.  

Zaterdag 17 december

Het is de laatste dagen heerlijk weer en het zwembad tegen de 30 graden. Eerder vandaag heb ik een rondje gelopen en ben daarbij rooibokkies met jonkies tegengekomen, zebra’s, varkens en kudu’s. Ik ben ook bij de staffquarters langsgelopen omdat ik meende daar geluiden te horen. Inbrekers flitst het door m’n hoofd. Inderdaad… de apen hebben zich aan de vuilnisbakken vergrepen en de hele zooi ligt over het terrein verspreid. Waarom ruimen ze hun troep niet op als ze  drie weken met vakantie gaan?

Te belazerd om het in de brandton te gooien en nog even te verbranden. Jan had al gemerkt dat er in hun opslagruimte zelfs nog etensresten lagen te rotten. Smeerlappen. En bij hun braai ligt er nu al 2 jaar een hele stapel bierflessen en ik ga het niet voor ze opruimen. Zelfs al ga ik maar 1 dag weg, dan nog moeten alle vuilnisbakken leeg en schoon om fruitvliegjes en stank te voorkomen.

Commissie Deetman

Jan zal het bevestigen dat ik altijd geroepen heb dat de R.K.-kerk een ontuchtig zooitje hypocrieten bij elkaar vertegenwoordigt, en nu wordt het door Wim Deetman allemaal blootgelegd in z’n niet mis te verstane conclusies. We kennen Wim en zijn vrouw Margriet van onze gezamenlijke congressen in St-Paul-de-Vence die door Fred Wickel en Petra de Bruijn georganiseerd werden. Daar hebben we hele plezierige en ontspannen dagen met elkaar doorgebracht tijdens de lezingen en in- en rond het zwembad. Om van de heerlijke lunches en diners en rijkelijk vloeiende wijn nog maar niet te spreken. Het lijkt mij een loodzware en emotioneel belastende opgave geweest te zijn om de mensen/slachtoffers aan het praten te krijgen. Ik ken maar 1 oplossing: de R.K.-Kerk op basis van het WvS als een verboden pedofiele organisatie te kwalificeren, van rechtswege te ontbinden en uit de opbrengsten van alle kerkschatten de slachtoffers te compenseren.

Zondag 18 december

Aan het eind van de middag loop ik richting bushcamp. Twee van de drie tenten zijn kapot gewaaid. En door de onstane gaten hebben de muizen vrij spel. Er staan wel muizen korrels in, maar veel helpt het niet. Eigenlijk een mislukt project; geen gasten en kennelijk kwa wind geen goede plek. Het kan er, net zoals bij het huis, geweldig te keer gaan. We gaan er geen geld meer in steken om het allemaal weer gerepareerd te krijgen. Erg jammer, maar we kunnen hier geen geld in blijven plempen in afwachting van betere (meer bezetting) tijden. En aldus valt het directie besluit om het kamp op te doeken en de tenten maar proberen te verkopen.  

Das Ungeheuer

Een paar maanden geleden moet er iets zijn voorgevallen tussen Onyx en Luna. Was het ooit Raja die Onyx het leven zuur maakte, nu grijpt Luna elke kans om hem te meppen. Zelfs als ik in de buurt ben kan hij het maar niet laten. Dus moet ik ze weer apart houden tot nader order. Hopelijk waait het zoals het gekomen is, ook weer over.  Loentje Zoentje heet tot nader order “das Ungeheuer”.

Woensdag 21 december

Ik heb me er echt op verheugd, naar Pretoria voor lekkere dingen bij de kerstdis. Het pottenboertje had al gebeld dat de door mij gewenste potten er weer waren. Maar ze blijken veel te groot. Wel het goede model, maar gewoon veel te groot. Z’n vrouw en een kleindochter zijn ook aanwezig. Ik vind het wel sneu, dus kies twee potten uit die ik ooit wel eens zal kunnen gebruiken. En we halen ze op de terugweg wel op. Daniel maakt een opmerking over een kerstkadootje of zo. We komen vast wel een aardigheidje tegen.  Bij de Lightspot vinden we eindelijk de lampen die ik al geruime tijd zoek om boven de eettafel op het terras te hangen en ik koop sportschoenen. Van m’n laatste paar verloor ik de complete zool toen ik met Aileen en Steve naar de rivier wandelde. We gaan naar 3 verschillende winkelcentra (Menlyn, Brooklyn en Montna), maar het voedsel (groenten en verse, of gerookte zalm om maar een paar belangrijke voorbeelden te noemen) aanbod bij zowel Woolworths als Pick ’n Pay hyper is werkelijk bedroevend tot geheel afwezig.

Zouden we te vroeg of juist te laat zijn met onze inkopen? Het blijft altijd een gok natuurlijk. Heel veel wat op het lijstje stond, treffen we dus niet aan.  Daarvoor hadden we echt niet naar Pta gehoeven maar we zijn toch 14 uur onderweg om tot die ontdekking te komen. Maar ik heb wel een blik met kerstkoekkies voor Daniel. Hij vindt het heel erg leuk om iets te krijgen, maar al snel heeft z’n kleindochter het blik afhandig gemaakt. Daniel noteert voor de zoveelste keer m’n telefoon-nummer en zal opnieuw bellen als hij de goede maat potten heeft.

Zaterdag 24 december

Gisteren zijn we getracteerd op hevige donderbuien die de hele avond bleven hangen en we kregen wel 100 mil regen! De teller stond toen al op 337 mil. Vandaag krijgen we er 95 mil bij. Jan is met de quad bij de waterval wezen kijken. Verder kwam hij niet want believe it or not, het water kwam meer dan kniehoog over het pad geraasd. 8 december was alles nog gort en gort droog en was er zelfs geen drupje bij de waterval meer te bekennen. Hij was z’n camera vergeten, dus ik wordt er ook op uitgestuurd met m’n camera om dit natuurspectacle te bewonderen en vooral te filmen. De paden zijn helemaal uitgehold en alle zand is weggespoeld. Met het bakkie komen we echt niet meer naar beneden. Wat een klus gaat dat worden om dat allemaal weer hersteld te krijgen. Mijn eerste  hindernis is een rivier die het pad oversteekt richting waterval. Ik stap er dapper doorheen en schep mijn laarzen helemaal vol. De volgende stop is de dam.

 

Die staat helemaal vol en raast de overloop over.  Stop nummer drie is de waterval zelf. Met zoveel grof geweld is het water nog nooit naar beneden gekomen. Ik maak er een filmpje van dat ik op FB en Twitter heb geplaatst.

 

Ik durf het pad echt niet over te steken, bang om meegesleurd te worden, de diepte in. Dan loop ik terug en begin aan de loop voor een alternatieve route richting rivier. Daar raast het water dat via de overloop uit de dam komt ook het pad over. Ik zou hier kunnen oversteken, maar het is inmiddels weer begonnen te gieten, dus ik loop stroomopwaarts (letterlijk want alle paden zijn in riviertjes veranderd) naar huis. Het wordt geen witte maar wel een hele natte Kerst.

Wij zijn blij met het water, maar of die blijdschap lang zal beklijven….

 

Zondag 25 december

Jan heeft de ontbijttafel prachtig gedekt. Een lust voor het oog. Geen kadootjes onder de boom, maar dat was ook niet echt te verwachten onder de huidige omstandigheden. Verse broodjes met gerookte forel, want de zalm was us nergens meer te krijgen, behalve een paar bloederige verpakkingen bij de P’nP hyper in Brooklyn.

Geen gasten dit jaar want alle vrienden en kennissen hebben gewoon iets anders op het programma.  En onze buren waarmee we altijd wel iets gezelligs deden zijn terug naar Ierland. Het is overdag aardig weer en vandaag houden we het gelukkig droog.

Ik loop een rondje over de farm. Alles is kledderrnat en overal komen stroompjes uit de hoger gelegen gebieden. De stroompjes kiezen de paden voor de afwatering. Er is eigenlijk geen pad meer begaanbaar en al zeker niet voor een gewone auto. Het heeft de afgelopen dagen zwaar geonweerd en ik tref nergens giraffensporen. De ongerustheid neemt met de dag toe, want het zal niet de eerste keer dat een giraf door de bliksem wordt getroffen. Wij hebben bij het huis dan weliswaar 4 bliksemafleiers staan, maar slechts in een hoek van 45? daaromheen ben je beschermd. Ik neem wel veel hyëna activiteit waar.

’s Avonds staat er een André Rieu DVD op het menu voor een beetje kerststemming. Want het blijft toch wel erg raar hoor: Kerst in hartje zomer, alhoewel…. wel typisch nederlands weer dit keer met zoveel nattigheid.

Dinsdag 27 december

En weer krijgen we 45 mil regen en zware donderbuien. Bij één van de bliksemafleiers slaat het in. Horen en zien vergaan. Scheen met Kerst het zonnetje overdag nog een beetje zwakjes, het is zwaar bewolkt en motterig. Voor ons heeft het nu wel lang genoeg geduurd de nattigheid en sombere weer. Je zou er zelf haast depri  van worden.

 

 

Donderdag 29 december

We moeten naar Ellisras voor de boodschappen. Ook voor de staff die volgende week weer op de stoep zal staan. Ik zie daar niet echt naar uit eerlijk gezegd. Het pad naar het blauwe hek is nog enigszins begaanbaar maar het hek krijg ik niet open. Er is zoveel zand in die richting gespoeld dat ik alleen met grof geweld het hek net auto-breed opengeduwd krijg. En daarna is het helemaal schrikken geblazen. Van het Witkoppad is echt niets meer over. Wat resteert zijn keien en diepe kuilen waar het bakkie overheen en doorheen moet proberen te klimmen. Stapvoets bereiken we de tarroad. Dit gaat maanden kosten om alles weer hersteld te krijgen voor zover dat al mogelijk is.

Het is zoals gewoonlijk een weinig opwindende experience: shoppen in Ellisras. Bij P’nP is het zoals altijd een chaos van jewelste met alle looppaden vol met trolley’s met onuitgepakte producten die in de schappen thuishoren.  En het nieuw aangebouwde deel van ik schat 100m² volgeplemd met kratten Coca Cola; de manager staat zoals gewoonlijk buiten z’n tijd weg te paffen. Wanneer ga ik er nu eens wat van zeggen?

Kortom: we zijn zo klaar met de boodschappen en keren huiswaarts met minder dan de helft van hetgeen op het boodschappenlijstje stond. Je hoeft hier niet eens zelf te bezuinigen, dat wordt gewoon voor je gedaan!

Vrijdag 30 december

Het is onverminderd naargeestig weer, maar het blijft droog. Voor zwemmen is het veel te onaangenaam, dus trek ik m’n laarzen aan voor een rondje door ons tuintje. Dat duurt gemiddeld zo’n anderhalf tot twee uur. Ik waad door beekjes en stroompjes en kom zebra’s, blou wildebeeste en elanden tegen. Heel veel giraffensporen gelukkig, maar het lijkt er sterk op dat het kleintje alleen loopt en daar ben ik niet zo blij mee. Kennelijk door de donder en bliksem elkaar kwijtgeraakt. De bodem vertelt heel veel wat er allemaal gebeurt op onze farm. Ik kom ook veel bruine hyëna sporen tegen en vlak bij huis luiperdspoor. In ieder geval geen volwassen mannetje aan de omtrek te zien en ik loop het plateau op richting de twee prachtige grote bomen waar volgens mij luiperden in horen te liggen, maar helaas ook dit keer weer geen luiperd te bekennen. 

Zaterdag 31 december

De zon schijnt weer! En de overbuurman Leon belt dat al ons zand bij hem de farm is opgestroomd.  Dat overdrijft hij schromelijk want de stroom buigt net buiten ons hek linksaf het Witkoppad op. Hij geeft ons nog net niet de schuld van de hevige regenval, maar er moet wel wat een gebeuren, aldus Leon. Want hier heeft hij echt geen zin in. Wij wel zeker? Iedereen zit met geweldige schade, hij heeft alleen (naast de njala) nu ook wat zand kado gekregen. Gelukkig heeft hij zijn graafmachine nog. Jan moet z’n tong afbijten om er niet aan toe te voegen dat zo’n hydraulische arm dan ook wel heel goed van pas zou komen. Jan is al een tijdje bezig met een constructie achter op het bakkie voor de tent, koelkast en opbergdozen om toch weer te kunnen gaan kamperen. Er is over nagedacht en het komt vast helemaal goed.

En dan is het oudjaarsavond en kijken we naar Youp. Wel aardig maar niet echt spectaculair. Hier begint het nieuwe jaar een uur eerder dan in NL; kunnen we ook eerder aan de champagne beginnen! En zo is er al weer een jaar voorbijgevlogen!

 
November 2011 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Friday, 02 December 2011 13:55

 

 

               

November 2011

Dinsdag 1 november

Afgelopen zaterdag en zondag regende het, dus mooi de tijd om m’n dagboek over Oktober af te maken. Of zo men wil: de ellende van me af te schrijven. Gisteren was het al weer tijd voor de maandboodschappen voor de staff en zijn we bij Ivan 4x4 geweest, ons relaas gedaan en foto’s achtergelaten. Hij vindt het verschrikkelijk en kan het niet geloven wat ons overkomen is.  Maar dat is makkelijk praten natuurlijk. Daar hebben wij geen nieuwe  trailer mee. Hij belt terplekke de directeur/eigenaar Frikkie Venter, de fabrikant van Challenger in Naboomspruit en die wil natuurlijk bewijs = de campertrailer voor inspectie. Ivan legt uit dat, de geografische omstandigheden in ogengeschouw genomen, volstrekt ongemogelijk is. Bovendien, je zou een tweede trailer nodig hebben om hem op te halen zo hij er in het onverhoopte  doch onwaarschijnlijke geval nog zou zijn. Wat zou zo’n transport wel kosten? Ivan vraagt ons een paar dagen geduld om te kijken wat de (on-) mogelijkheden zijn om ons te helpen.

Jan is al weer enthousiast bezig met het onwerpen van een constructie die op het bakkie past om de tent op te bevestigen als we ooit nog eens op zoek naar avontuur zouden willen, maar ik ben daar nu nog helemaal niet gedisponeerd voor. Integendeel. Ik ben nog al depressed ondanks de troost-Protea die ik gisteren nog bij Connie’s Plants heb aangeschaft. Model nr 13. Meer varianten heeft ze niet, dus voor eventuele verdere uitbreiding van de collectie zal ik tot volgend jaar moeten wachten.

In het weekend nestelde er een flycatcher in de boom tussen ons en het gastenhuis. Een piepklein nestje, maar nu lijkt het al weer verlaten.  Ook de black faced weavers zijn weer terug. Het is een kabaal van jewelste in de Acacia achter het gastenhuis. Ik ben benieuwd of er dit jaar gebroed gaat worden. Vorig jaar zijn alle nesten door de dames tenslotte afgewezen.  

Het is onverminderd koud en grijs, maar ’t is voor het goede doel denk ik maar. Jong gras voor onze beesten die  de komende tijd hopelijk weer voor een heleboel nageslacht gaan zorgen om daarmee het luiperd vervolgens weer aan het eten te houden. Want door de seizoenen heen sneuvelt er veel bij wijze van prooi. Ik hoef me trouwens niet te vervelen, want vanmorgen is er een klomp werk binnengekomen. 16 pagina’s webtekst om uit het engels in het nederlands te vertalen van Jane Edge/African Parks.

Dood

Er zijn de laatste tijd veel doden te betreuren, alhoewel… Is Kadaffi’s dood te betreuren? Cas Spijkers, slokdarmkanker en jonger dan ik. En Dimitri Frenkel Frank, maar die heeft nog een redelijke leeftijd bereikt. Rijk de Gooyer ook. En Pik is ook dood. De staff vondt hem in verre staat van ontbinding toen ze op de stank afgingen, niet eens zo ver bij de staff quarters vandaan. Ze hadden nog contact met Abrie Tholo opgenomen wat ermee te doen. Mooi laten liggen had Abrie geantwoord, goed voor de hyëna’s. En Joe Frazier zal volgende week ook blijken te gaan. Zou hij het zelf al weten? En dan alle gedoe over Mauro. Je kunt de TV niet aanzetten of je wordt op Mauro getracteerd. Als je iemand 8 jaar laat zitten en die inmiddels compleet nederlands sprekend ingeburgerd is, bovendien geen moslim… mooi laten zitten en in de toekomst gewoon beter, sneller, doortastender  en adequater aanpakken om dit soort toestanden te voorkomen.  Maar nee hij moet vertrekken of een studievisum voor een jaar aanvragen terwijl het geen studiebol is. Gewoon doen lijkt me, wie weet wat de situatie over een jaar is. En dan Griekenland; uit de EU. Als dat vandaag nog niet duidelijk is geworden, dan kunnen alle politici toch wel als volstrekt niet composmentis door de achterdeur worden afgevoerd. Hoe bont mogen de Grieken het nog maken alvorens uit de EU getrapt te worden?

Ik probeer foto’s van Moz op de website te laden, maar om de 2 foto’s ligt de internetverbinding er uit. Schiet lekker op zo. En Maria komt me roepen: missiz, daar is ’n slang!!!! Het blijkt een klein Pof met z’n korte dikke vette lijf, maar ik krijg hem niet te pakken. Net te klein voor de haak, net te groot om hem handmatig in de glazen bak te doen.  Hij ligt bij het gastenhuis op de stoep, maar verdwijnt onder een rotsblok en daar gaat ze nu echt niet meer vegen. Althans niet vandaag. Hopelijk is ze het volgende week weer vergeten.

De boys hebben de opdracht om alle stukken zwervend zwarte water slang op te ruimen. Rond het huis hadden we dat zelf al lang geleden gedaan, maar elke keer komen we weer nieuwe (oude) stukken zwarte slang/pijp tegen uit de oude koeientijd. Waarschijnlijk blijven we tot onze dood rotzooi opruimen.

Vanochtend fladderde er ook opeens een vleermuis rond m’n hoofd in de kamer. We hadden alle deuren en ramen opengezet, maar vleer kon geen passende uitgang vinden. Het is nu donker en opnieuw zetten we alle deuren open. Jan en ik zitten buiten en zien vleermuizen vliegen, die binnen-muis hopelijk daaronder begrepen. Maar als ik eten ga koken en de deuren al weer dicht zijn, fladdert er opeens iets over m’n voeten: het is Vleer. Ik deponeer een theedoek over hem heen en pak hem voorzichtig op, loop naar buiten waar ik hem over de railing het luchtruim ingooi. Hij fladdert z’n vrijheid weer tegemoet. Waarschijnlijk door de schoorsteen naar binnengekomen.

Woensdag 2 november

Zoals al voorspeld tussen ons, de leverancier van de trailer is not to blame want de axel werd bij derden ingekocht, daarvoor kan hij geen verantwoordelijkheid aanvaarden en het was onze verant-woordelijkheid geweest om de trailer in veiligheid te brengen. We gaan dus een leuk stukkie in de krant schrijven. Wij geen compensatie? Dan zijn business opgeleukt met foto’s maar naar de verdommenis geschreven.

Donderdag 3 november

We zijn geteld

Maria gaf me maandag j.l. een briefje dat ze in het blauwe hek gestoken vond. Het is een brief van Census, Susanna, dat ze ons niet thuis trof. Census is belast met de volkstelling. We hadden nooit verwacht dat daar iets van terecht zou komen, maar in Ellisras zijn ze er voortvarend mee aan de slag gegaan kennelijk. Jan heeft haar gebeld en een afspraak voor vandaag gemaakt. Om stipt 10.30 staat ze op de stoep tesamen met 3 uitgelaten jonge zwarte honden. Gold, nog een meissie met een dikke kont dat wil je niet weten, en Eddy. Jonge honden is niet lelijk bedoeld, maar zo gedragen ze zich. Terwijl Susanna het formulier invult, rennen ze overal naar toe en maken overal foto’s van. Ze hebben nu even niets te doen, maar straks wel als A&O geinterviewd moeten worden.

Onze leeftijden moeten ingevuld, of we al dan niet chronisch ziek zijn, een koelkast of wasmachine hebben, gas- of electrisch koken, televisie, computer, landline of mobiele telefoon, inkomen, is het een eigen huis? Kortom vragen die met de volkstelling niets te maken hebben en waar A&O dus wel heeeel snel me klaar zullen zijn.

Als het interview met A&O ook klaar is, vertrekt het gezelschap weer via de woonkamer naar de voordeur, maar eerst moeten Gold en Dikke Kont nog poseren in onze rode leren stoelen. Jan laat ze het kunstje zien dat die stoelen ook nog achterover kunnen liggen. Ze komen niet meer bij de meiden en er worden nog talloze foto’s gemaakt met hun mobieltjes. Susanna is trouwens erg over haar zwarte mede-functionaren te spreken. Hartstikke slim en goed in de omgang met onze zwarte medemens om hen op hun gemak te stellen en de vragen beantwoord te krijgen. Kom poppietjies roept Susanna als ze het tijd vindt om te vertrekken, want er staan nog meer interviews op het programma. Zij neemt de farms voor haar rekening en het is hartstikke moeilijk gebleken de eigenaren te spreken te krijgen omdat de meesten slechts een keer in de zoveel maanden komen. Ze woont zelf ook op een farm buiten Ellisras richtingThabazimbi. 2800 ha en al 60 jaar familie bezit. Werd er vroeger nog crop (watermeloenen in dit geval) verbouwd, nu leven ze alleen nog van koeien en een beetje jagen. Maar dit laatste is ook een aflopende zaak omdat het merendeel van de familie daar fel op tegen is.

Bij het afscheid krijg ik van alle drie meiden een big hug en Susan neemt een brochure over Leopard Leap mee. Maria blijkt niet bij de staff quarters, ze was hout aan het sprokkelen vertelde ze later.

Vrijdag 4 november

Het is Raischa d’r sterfdag en ik ga naar de dokter. Bij veel stress krijg ik altijd ongelofelijk maag-klachten en daar moeten toverpilletjes aan te pas komen om die weer op te heffen. Bovendien ligt er een pakje op het postkantoor te wachten en moeten we nog mieliemeel voor de staf kopen. Bij de dokter is het altijd lachen en ik vertel hem de mogelijke oorzaak van m’n klachten:  het trailer debâcle. Ik zou er persoonlijk naar toe gaan naar de leverancier, zegt hij om ze recht in de ogen te kijken, en het er zeker niet bij te laten zitten. En laat ik dat nou toevallig ook net van plan zijn.

Met drie soorten pillen op zak drinken we een heerlijke milkshake bij de Bush Stop waar nog meer nederlanders op het terrasje zitten. Bij de Black Mamba aan hetzelfde pleintje staan nog steeds de twee maskers die precies voldoen aan onze specificatie, maar die gewoon tweemaal zo duur zijn als nodig. Ik geef een briefje af met mijn mobiele nummer en het bod op de maskers en nu maar afwachten. Er is trouwens hele mooie toiletgelegenheid recentelijk gebouwd, heel smaakvol, schoon en netjes. Daarna gaan we weer naar huis.

Assholes

Zo’n 10 kilometer buiten Vaalwater zien we voor ons een brown snake eagle duiken naar iets op de weg. Vanuit twee richtingen komen er auto’s aangestormd, ze remmen niet, wijken niet uit en het beest krijgt een opdonder van één van de auto’s waarna het op het asfalt neerstort. Wat een godvergeten hufters en klootzakken. Raaaaaaaaazend wordt ik hierom en spring uit de auto, pak de ogenschijnlijk dode vogel voorzichtig op en voel nog wat bewegen alhoewel z’n koppie geknakt lijkt. Z’n linkervleugel hangt er slap bij en z’n linkerpootje lijkt ook niet in orde. Ik vouw z’n vleugels voorzichtig dicht en druk hem liefdevol tegen me aan. Jan racet naar de dierenarts die niet aanwezig blijkt. Nummer twee, een oude man, kijkt vluchtig naar het beest en heeft zoiets van: gooi maar weg. Ik pak de vogel weer voorzichtig op en hou hem in m’n armen totdat we thuis zijn. Hij is hartstikke braaf en klemt z’n pootjes om m’n vingers. Thuis haalt Jan Taiga z’n bench tevoorschijn waar ik oude doeken en papier inleg en zet de vogel er voorzichtig in. Ik probeer hem een beetje water te geven, kip, gehakt en roodvlees te serveren, maar hij wil niets. Hij verrekt ongetwijfeld van de pijn, z’n vleugel bloedt een beetje en hij ontlast een paar keer. Daar zit geen bloed bij. Intussen bel ik Constant Hoogstad van EWT die me een nummer in Johannesburg van Nicci geeft die gespecialiseerd is in roofvogels en het repareren ervan. Pas tegen negenen ’s avonds krijgen we haar te pakken. Ik ga steeds naar m’n patiënt, spreek hem bemoedigend toe dat we er alles aan zullen doen wat mogelijk is om hem te repareren etc etc. Soms staat hij, soms ligt hij op z’n vleugel die geen pijn doet. Zijn vleugel bloedt, zo ook mijn hart. Met Nicci Specialist wordt besloten naar onze eigen vet in Ellisras te gaan en die met haar te laten communiceren over de kwetsuren en dan te kijken hoe het verder moet.

Zaterdag 5 november

Ik heb de hele nacht van de vogel gedroomd, en dat we hem weer beter en aan het vliegen kregen. De vogel staat in de bench in het verste mogelijke hoekje en z’n linkervoet ziet er weer normaal uit met z’n tenen gespreid. Ik vertel hem dat we zo naar de dokter gaan en hij laat zich gewillig oppakken en weer in een zachte fleece sjaal en handdoek wikkelen. Ik vouw z’n vleugels zorgvuldig op tegen zijn lijf zodat hij niet kan gaan fladderen. Onderweg blijf ik tegen hem praten terwijl achter in het bakkie drie oude tandeloze broze mannekes bij Tswana als lifters hebben plaatsgenomen. We laten hen er bij P’nP uit en ze komen ons uitvoerig bedanken. Dankie Boss, dankie Boss……

Onze eigen dierenartsen echtpaar Helen en Raman zijn er niet wegens vakantie, maar we treffen Brigitte. Hier geboren, maar uit duitse ouders. Een piepjong ding die geen ervaring met vogels heeft. We pakken hem uit, ik hou z’n pootjes en Jan z’n koppie vast zodat hij Brigitte niet kan beschadigen met z’n scherpe snavel en nagels als ze z’n vleugel millimeter voor millimeter onderzoekt. Brigitte  heeft z’n linkervleugel helemaal uitgewaaierd en het ziet er helemaal niet goed uit. Nicci wordt gebeld. Aan de hand van Nicci’s onderzoeks instructies komen beiden tot de conclusie dat de vleugel op twee plekken gebroken is daar waar geen pen ingezet kan worden of ingezwachteld, en dat met deze onherstelbare kwetsuur hij nooit meer zal kunnen jagen. En wat moet een roofvogel die niet meer voor zichzelf kan zorgen? In een kooi? Dat nooit. Ik krijg een brok in m’n keel en tranen biggelen over m’n wangen. Hij heeft zich zo keurig gedragen en aan mij overgegeven terwijl hij verrekt van de pijn. Dat was wel duidelijk tijdens het onderzoek. En ik had hem nog zo beloofd hem te zullen laten repareren, maar in plaats daarvan moeten we hem laten inslapen. Huilend fluister ik hem toe slaap lekker en dat hij spoedig geen pijn meer zal voelen. Hij kijkt me recht aan, z’n bekkie gaat open alsof hij nog iets wil zeggen en z’n pootjes krommen zich om m’n vingers als hij langzaam in z’n eeuwige slaap wegglijdt.  Wat ongelofelijk K..

Later in de middag, als de wind een beetje gaan liggen is, cremeren we hem. Begraven zou te risicovol geweest zijn. Stel een scavanger zou hem alsnog opgraven, dat zou dan ook diens dood betekenen vanwege het gif in het zwaar narcotische middel waarmee onze eagle ingeslapen is.

We krijgen een SMS van Nicci waarin ze ons bedankt voor onze compassie en pogingen om de eagle te redden en hoe ontzettend het haar spijt dat het niet heeft kunnen lukken. Ook Constant laat weten het verschrikkelijk te vinden.

Maandag 7 november

Erwtensoep

Het zwembad lijkt op een grote bak erwtensoep. Mede als gevolg van de regen die de afgelopen weken gevallen is. Als je dat niet dagelijks bijhoudt en goed monitort, anders dan alleen het aan en uitzetten van de pomp, dan krijg je dit. Het gaat me dagen kosten en …tig keer backwashen voordat de waterhuishouding weer op orde en helder is. De temperatuur is dank zij de zon bijzonder aangenaam.

 

Dinsdag 8 november

De bank in de bocht

We moeten naar Ellisras voor de boodschappen. Kan ik mooi even m’n nieuwe creditcard bij de bank ophalen. Die bleek in september j.l. al verlopen. Ik kwam er achter toen m’n card “declined”  werd bij enige betaling die ik wilde verrichten. Toen ik vorig jaar 30 november beroofd werd, kreeg ik nieuwe cards van de bank. Waarom een creditcard met maar 9 maanden houdbaarheid? De cheque card is gewoon met een termijn van 2 jaar afgegeven. En waarom geen seintje van de bank dat m’n card expired is en dat er een nieuwe ligt te wachten?

Ik sta weer ruim een half uur in de rij voordat ik aan de beurt ben. Er ligt helemaal geen nieuwe card op mij te wachten, dus de afdeling credit cards moet worden gebeld. Daar krijg ik het verhaal dat de card op zusenmezoveel augustus bij de bank in Lephalale is afgeleverd, en dat hij daar 54 dagen geleven heeft zonder afgehaald te worden, waarna hij is geretourneerd naar het creditcard hoofdkantoor. Lekker. De card wordt me opnieuw toegestuurd, althans bij de bank afgeleverd belooft het creditcard opperhoofd mij. Ik klamp een hoger geplaatst vrouwspersoon bij de bank aan en vraag haar naar deze lullige gang van zaken en of dit gebruikelijk is. Dat is het helemaal niet en ik had een SMS behoren te krijgen. Ze gaat er achteraan en zal me zsm informeren. Tja, dat kennen we inmiddels.

En bij Ivan 4x4 komen we geen stap verder behalve duizenden spijtbetuigingen.

Woensdag 9 november

AA

Het zit me absoluut niet lekker dat ik Ivan 4x4 en/of Challenger trailers geen centimeter vooruit weet te branden. Ik had direct na thuiskomst de 28e het secutiry centre van Kruger een email gestuurd, en op de website van Peace Parks een contact form ingevuld. Maar zoals gebruikelijk geen reactie. Ik ga Peace Parks dus nu maar eens even bellen. Ik krijg uiteindelijk een dame aan de bel die me verzekert echt geen contact form van mij te hebben gekregen, maar ze geeft me wel het telefoonnummer van email adres van de Park Manager: Antony Alexander. Ik stuur hem een email en SMSje en aan het eind van de middag krijg ik een hele lange email terug waarin hij wat over de achtergrond van het TFP schrijft en daar nog een lange weg te gaan is. En de camper trailer staat er nog. Hij gaat kijken of en hoe ze het ding naar de Giriyondo border post kunnen brengen. Zou toch leuk zijn als we de leverancier met de trailer kunnen confronteren alhoewel je het leger vervolg-K-smoezen nu al kan verzinnen. 

Donderdag 10 november

Ik word al vroeg gebeld door Machiel Venter die naar de hydraulic arm wil komen kijken, hij staat voor het hek en heeft haast. Ik plemp m’n contactlenzen in m’n ogen en ga ongewassen richting blauwe hek. Daar staan 3 typisch gebouwde blanke afrikaners in hun korte broeken en klapkuiten en ik neem ze mee naar de arm. Er wordt van alles aan afgekraakt en ze willen de laaigraaf die bij buurman Leon Strydom staat alleen kopen als ze ook deze arm erbij krijgen. Mooi: R6000, maar dat willen ze er niet voor betalen. Verder dan de schrotprijs van R4000 willen ze niet gaan. Dan laten jullie de arm toch lekker liggen? Mocht ik me bedenken, dan kan ik altijd bellen. Kunnen ze toch erg lang wachten.

LG

Het gezeik met de LG TV vervolg. Het kreng is al weer sinds 24 augustus bij Hirsch en niemand die even laat weten hoe het er (niet) mee staat.  Er volgen weer …tig telefoontjes en neen….. niemand weet er iets vanaf en de manager is tot 30 november op vakantie. Talloze figuren hebben zich er inmiddels mee beziggehouden (Patricia, Aneesa, Deon, Kevin, Sash, Margaret, Alvin, Anyl, Fagin, Navin, Eve) en evenzovele K-smoezen op de mouw gespeld gekregen. Tot dinsdag j.l. werd stug volgehouden dat er niets aan de TV mankeert en dat er ook geen reparaties aan hebben plaatsgevonde. Kortom: je haalt hem maar op. Dinsdag j.l. werd medegedeeld dat het duurder was om de TV te repareren dan een nieuwe aan te schaffen. Als we R1850 zouden bijbetalen dan zouden we een gloednieuwe krijgen. We hebben als R1080 aan nutteloze reparaties betaald en nu probeert Hirsch zo z’n kont er uit te draaien. Toen we de TV 24 augustus j.l. inleverden was hij nog steeds onder LG-reparatie- garantie, dus we gaan helemaal geen R1850 voor een nieuwe bijbetalen.  Woensdag werd ons medegedeeld dat de garantie verlopen was (ja dat krijg je vanzelf als je maar lang genoeg wacht met aktie ondernemen) en we zelf voor de reparatiekosten zouden moeten opdraaien en vandaag is het verhaal dat de TV WEL door LG gerepareerd is en we hem kunnen komen ophalen. Met Margaret Hirsch spreek ik af dat mocht de TV het voor de vierde keer zal blijken te laten afweten, dat er dan een nieuwe komt en wel ZONDER bijbetaling. Ze zal een garantiebrief met deze strekking voor mij laten opstellen.

Zondag 13 november

Op de koffie, alhoewel?

Manon cs komen om 0930 koffie drinken maar de planning loopt een beetje uit de hand. Even na vieren arriveren ze in het oog van de storm. De lucht is inktzwart, donder, bliksem en regen dreigen, maar zo snel de storm is opgestoken, gaat hij ook weer liggen. We kunnen dus gewoon lekker buiten koffie drinken met door Manon gemaakte scones, door haar moeder gemaakte aardbeien jam en door de Spar verpakte slagroom die we opkloppen.  Manon vertelt uitgebreid over hun bezoek aan Morukuru, hoe heerlijk ze het daar gehad hebben, maar ook met een aantal tips en suggesties om het nog beter te kunnen doen. Afrikanen doe je niet echt een plezier met een bush braai bijvoorbeeld, dat doen ze zelf elk weekend al.  Manon vraagt of wij iemand kennen die een siamees wil hebben, want een kennisje van haar vertrekt naar Australië en wil de kat niet meenemen. Gewoon veel te duur en dat heeft ze er niet voor over. Dus laat ze hem inslapen. Mijn verstand staat echt stil. Wij willen er in ieder geval niet nog eentje bij want hij is niet bush-wise en over de acceptatie door ons eigen 3-tal zijn we al helemaal niet zeker. De ervaringen met Onyx-komst zijn in ieder geval niet hoopgevend om het maar zachtjes uit te drukken.

Maandag 14 november

Het is weer eens zover: Abram komt niet opdagen en daarmee vervliegt gelijktijdig ook z’n kerstbonus. Hij had wel Maria gebeld dat hij z’n sleutel vergeten was, maar volgens Klaas was Abram bij hem, en Maria had hem gezegd dat hij van mij wel de reserve sleutel zou krijgen. Dat zou ook niet de eerste keer zijn. In augustus een dag zo maar weggebleven zonder boe of bah, in september 3 dagen en nu opnieuw. En Ivan 4x4 krijgt schuldgevoelens en wil graag weten wat voor gereedschap we allemaal missen. Mischien dat hij iets uit zijn eigen winkel kan doen. Ik mail hem het lijstje onder vermelding van het feit dat we zijn geste zeer op prijs stellen.

Het zwembad heeft onverminderd elke dag veel aandacht nodig, vooral ook omdat de emperor rupsen weer zijn teruggekomen. Die hangen in de takken van de Cape Ash die gedeeltelijk over het zwembad hangen en ze schijten aan de lopende band. Ze vreten 24/7, en wat er aan de voorkant ingaat, komt er in razend tempo aan de achterkant weer uit.  Met de rupsen zijn ook de rockmonitors weer teruggekeerd. De “krokodillen”.  En om hen  een plezier te doen, mep ik zo nu en dan met de bezem een paar van die rupsen uit de boom.  Met name uit de takken boven het zwembad om de vervuiling van het bad een beetje onder controle te houden. Dat is nog een hele kunst want ze klemmen zich met 20 pootjes tegelijk helemaal om een takje en zie die maar eens los te meppen. Maar we gaan de boom er niet voor omhakken en bovendien vinden we die rockmonitors veel te leuk om bij huis te hebben.

Het zwembad heeft 1 filter en daar moest een tweede bijkomen die ook het water uit de overloop-bak gaat filteren. Vorige week bleken in Ellisras alle filters uitverkocht. Want alle mensen uit Johannesburg e.o. die in de loop van het jaar bij Medupi zijn komen werken, merken nu pas voor het eerst hoe godsgruwelijk heet het in Ellisras kan worden in de zomer. Die zijn dus als gekken zwembaden of plunge pools aan het installeren. Maar Jan kon er vrijdag j.l. toch nog eentje ophalen bij Duncan Kransberg (waar ook de solarpomp voor de boreholes vandaan kwamen).  Samen met Oliver installeert hij het filter waarmee de zuiveringscapaciteit met 100% wordt uitgebreid.

Woensdag 16 november

Gisteren nog steeds geen Abram maar nu blijkt hij opeens thuis aan de lunch te zitten. Jan heeft hem om 1400 bij de missizzz verordonneerd en daar  komt hij aangelopen met hangende schouders en gebogen hoofd. Jan drukt zijn snor want die vindt het allemaal nogal embarrassing. Het lulverhaal van de sleutel komt boven water. En dat hem twee dagen geduurd heeft om hem te vinden omdat “ze” de sleutel verstopt hadden. Waarom niet gewoon toegegeven dat hij een onverantwoordelijke klootzak was, is en blijft. Maar neen, leugens die nog nergens op slaan ook. Ik vertel hem dat hij z’n kerstbonus dit jaar dus op z’n buik kan schrijven, het is immers de derde keer in 3 maanden tijd, en dat bij een volgende keer hij, wat ons betreft, niet meer hoeft terug te komen ook. Ga je fijn bij je werkeloze broer Sammy zitten. Hij zit bijna te janken en ik vraag of hij nog iets wil zeggen, dat blijkt niet het geval. En zo hij gekomen is, gaat hij weer met nog dieper gebogen hoofd.

Het is erg warm en Raja en Luna liggen de hele dag binnen languit op de bank, stoelen of bar. Pas tegen zessen willen ze naar buiten. En aangezien ze redelijk gehoorzaam zijn, mag dat onder deze omstandigheden wel. Als ik vind dat het tijd is om naar binnen te komen, neem ik de zaklamp en hun  ogen verraden wel waar ze uithangen. Raja spot ik als eerste; ze heeft een muis gecornered, maar kan er zelf niet goed bij onder de steen. De muis zit te sidderen van angst. Ik neem de hevig tegenspartelende Raja mee naar binnen. Nu Loentje nog. Die zit achter het huis naar een slang te kijken. De slang weet niet hoe hij de situatie het hoofd moet bieden. Volgens mij is het onze huis-tuin-en-keuken spitting cobra. Nu hij de ogen van Loentje niet langer voelt prikken, gaat de slang er snel van door en weet ik Luna ook naar binnen te krijgen.

Donderdag 17 november

Om 0600 zitten we in de auto op weg naar Pretoria. We gaan de TV weer eens ophalen. De weg tussen Vaalwater en Nylstroom ligt er nu al meer dan een jaar uit en dat levert heel veel vertraging op. Er is merendeels slechts 1 onverharde strook beschikbaar met dus slechts één richting verkeer. Er zijn dus  7 stoplichten geinstalleerd die de verkeersstromen moeten regelen.  En het schiet van geen meter op. Het lijkt zelfs of ze steeds iets nieuws verzinnen, en wat bijna klaar leek weer uitgegraven wordt. Maar het is een giga werkgelegenheidsproject en dat zal wel doorslaggevend zijn bij de duur en lengte van het project.

Na een tussenstop bij de Makro belanden we bij Hirsch in Centurion. De manager Eve brengt ons naar onze TV die “on test”  staat met de LG monteur erbij. Ik vraag wat er aan de TV gedaan is. NIETS, want hij doet het perfect. Ik kan m’n oren niet geloven. Trut Hirsch wordt weer gebeld, en haar belofte van eerder deze week, daar blijkt ze geen weet van te hebben. Jan staat nog te twijfelen of hij dan toch het aanbod voor een nieuwe met R1500 bijbetaling maar moet aannemen, maar ik wil helemaal niets meer van Hirsch. Ik ben wel zo ongelofelijk klaar deze toko, nog afgezien van budgettaire beperkingen. We nemen onze TV op goede hoop van zegen weer mee en we zien wel wanneer hij het weer laat afweten.  We rijden terug naar Pretoria en doen boodschappen bij Woolworths. Record op record wordt gebroken. Toegegeven dat we volgende twee tweemaal gasten krijgen die we graag iets lekkers en goeds voorzetten, maar het tempo van prijsverhogingen is werkelijk schrikbarend.

Ik probeer m’n gestolen voorraad kniebroeken weer aan te vullen, maar overal zijn de maatjes 30 uitverkocht. Wat resteert is groot en véél te groot.

Lauren fatsoeneert mijn haar weer en van @home is de chauffeur terplekke ook gearriveerd om de kapotte Danfoss thermostaat om te ruilen. We zijn benieuwd of deze het wèl doet.  Terwijl ik bij de kapper ben, houd Jan zich zoet bij de boekwinkel. Tenslotte wordt er nog een jas voor de koelkast  (die van de campertrailer) gekocht om hem tegen stof en schade te beschermen nu z’n huis niet langer hier is.

Vrijdag 18 november

Wandelende bloempot

Ik pak een onderschaal in de kas onder een plastic bloempot vandaan. Gewoon omdat ik die ergens nodig heb. Ik zet de plastic pot weer terug, maar die loopt opeens weg. Dat zie je toch niet vaak weglopende plastic potten wel? Ik til de pot op en daar blijkt een grote dikke zwarte schorpioen onder te zitten. Ik zeg de pot weer terug op z’n lijf, maar hij vertrouwt het niet meer en probeert een alternatieve donkere plek op te zoeken, maar die zijn dun gezaaid in de kas. Hij zoekt het maar uit als hij mijn hulp niet wil aanvaarden.

Dinsdag 22 november

We krijgen gasten: Irene en (Ma-)Chiel uit Ulvenhout. Het zijn vrienden van Mireille en Dirk die hier met Pasen logeerden en een positief reisadvies over ons uitbrachten. Het gastenhuis ligt er weer spic-en-span bij en de koel- en vrieskasten tot de nok toe gevuld. Het is altijd weer spannend wat voor mensen het zijn. Tot nu toe hebben we uitsluitend hartstikke leuke mensen over de vloer gekregen. Ik haal hen op bij het blauwe hek. Ze rijden in een huur-mercedesje, dus moeten we heel voorzichtig naar huis rijden over ons hobbel pad. De giraffes laten zich van hun beste kant zien: ze poseren alle vier langs het pad. Onze topstukken hebben I&C dus binnen 10 minuten al gezien.

Woensdag 23 november

Vandaag staat een wandeltocht naar de rivier op het programma. Het is bewolkt maar dat is eigenlijk wel prettig tijdens de wandeling. Behalve zebra’s komen we niets tegen. Als wij net ons eindpunt bereikt hebben, horen we het bakkie al aankomen. Dit is eigenlijk best een goed arrangement. Heenwandelen en door Jan opgehaald worden. Op deze manier hoeft Jan niet (mee) te lopen! Hij heeft een koelbox met drankjes bij zich en de gasfles om theewater te kunnen koken. Hij heeft aan alles gedacht en de versnaperingen zoals mars en gemberkoeken mogen zich in alle denkbare aandacht verheugen. Bij terugkeer adviseer ik I&C dringend om hun kleding uit te kloppen vanwege eventuele teken. Zelf ga ik direct met de lunch voorbereiding beginnen en sla mijn eigen advies in de wind. En dat ga ik bekopen!

Ik dek in de hide want daar is het toevallig, en bij wijze van uitzondering, bijna windstil. Een guiche met aardappel- en kool salade en dat allemaal opgeleukt met een glaasje rosé.

Ik heb voor I&C een kamer bij Capital House geboekt omdat ze nog een nacht in Pretoria willen verblijven. Wij vinden het daar zelf altijd heel erg prettig vertoeven, dus dat durfde ik hen wel aan te raden. En Pat vindt het op haar beurt weer heel erg prettig dat wij haar klandizie bezorgen. Zelf zijn we er het afgelopen jaar nauwelijks geweest vanwege budgettaire beperkingen die er toe nopen dat we ons geen night stay over in Pta kunnen veroorloven als we boodschappen moeten doen. Wordt hopelijk weer beter, maar in NL begint men er al over dat volgend jaar de pensioenen mogelijk ook gekort moeten gaan worden, nadat eerder dit jaar de AOW toeslag ook al met 10% gekort werd. We boeren alleen maar achteruit in plaats van vooruit. 

Na de lunch maken we nog een game view rondje over ons terrein, wordt de njala voer-act opgevoerd waarna we lekker braai gaan maken! Bij mij begint het te kriebelen. Een heel leger miniscuul kleine teken heeft mij overvallen.  Langs m’n broekspijpen omhoog geklommen om rond m’n middel eindelijk houvast te vinden.

Donderdag 24 november

De dag begint met regen maar de zon breekt tijdens het ontbijt al weer door. Na het ontbijt  nemen we afscheid van Irene en Chiel. Werkelijk zeer aangenaam gezelschap waarmee we het uitstekend  hebben kunnen vinden.  Hun lunch gaat mee in de doggy-bag.

Het is al bijna december en de kerstbraai is aanstaande. Ik overleg met Abram en Oliver wanneer ze met vakantie willen. Dat blijkt 10 december te zijn zodat er de 9e gebraaid moet worden. Komt niet echt goed uit want van 6-9 december hebben we ook gasten. Maar mischien wel een mooie smoes om niet bij de braai aanwezig te hoeven zijn. Ik heb er helemaal geen zin in eigenlijk. Abram is sinds z’n schrobbering niet echt vrolijk meer, integendeel. Jan en ik hadden al besloten dat we hem toch een halve bonus zullen geven want helemaal geen is toch wel erg hardvochtig. Z’n gezicht klaart er redelijk van op.  

Vrijdag 25 november

Ton is vorige week in Z.A. aangekomen en z’n eerste Sangoma sessie in St. Lucia zit er inmiddels op. In de loop van de dag verwachten wij hem hier om met Magdaline uit Vaalwater te werken. Hij arriveert kort na de middag samen met Titus, vriend en camera man. Ze rijden in een heel klein peugeootje van “rent a wreck”.  Slechts R5000 voor een hele maand zonder kilometer beperkingen. Ton slaapt in het gastenhuis, Titus in H&G. Ze hebben best wel trek, dus gaat er een pizza de oven in. Het ljkt Ton een goed idee om Magdaline c.s. morgen bij ons op de farm uit te nodigen om kruiden te zoeken die ze bij het maken van haar Muthi gebruikt en daar text en uitleg bij te geven. Ik bel Lebo en vraag of haar moeder daartoe bereid zou zijn. Lebo denkt dat haar moeder het fantastisch vindt, dus we spreken af dat we hen morgen rond 0900 komen ophalen.

Zaterdag 26 november

Het is prachtig weer en met Ton vertrekken we naar Vaalwater. Lebo is nog niet bij het politiebureau aangekomen, maar we zullen haar treffen bij de drift om ons naar Magdaline’s huis te loodsen. Mijn herinnering eraan blijkt goed te zijn, maar ik wilde geen risico’s lopen. We worden uitgenodigd te gaan zitten, want Magdaline is nog bezig met een patiënt. Ik heb weer Ferrero Roche’s voor haar meegenomen die we eerder bij de Spar kochten. We moesten ook nog een paar andere bood-schappen doen zoals mielies voor de staff en beaded nets en onderzetters voor Anka’s tante die ze bij de Gateway Gallery niet bleken te hebben tot mijn frustratie.

Als Magdaline klaar is met haar patiënte, voegt ze zich bij ons aan tafel en Ton legt uit wat hij de komende dagen samen met haar van plan is. Het blijken niet alleen Magdaline en Lebo te zijn die meegaan, maar ook twee andere door M opgeleide Sangoma’s (en hun echtgenoten) en twee trainees. De gereedschappen worden achter op het bakkie geladen en tegen half elf zijn we dan eindelijk op weg. Ik moet nog een snelle tussenstop maken bij de Black Mamba en tot mijn opluchting hebben ze daar wel de beaded nets en onderzetters. De Sangoma’s achter op het bakkie zingen de hele weg Sangoma’s liederen.

 

Kruidenstrooptocht

Eenmaal aangekomen, serveer ik hen een drankje alvorens op kruidenstrooptocht te gaan.  Ze zwermen rond het hele huis en kijken hun ogen uit. Lebo gaat richting zwembad waar Jan haar op de emperor wormen in de Cape Ash wijst.  Ze is er als de dood voor. Met grote lege voerzakken  trekt het bonte gezelschap er op uit en wij lopen met de camera er achteraan. Magdaline wijst ons op van alles en ze zien bijna overal brood in. We blijken vooral heel veel potentieverhogende middelen in de tuin te hebben staan. Maar ook dingen tegen vreemdgaan en zwangerschap, hoofdpijn, maagkrampen, chlamidia, zwakke gewrichten, you name it. We laten hen nog een poosje alleen om hun eigen din te doen. Na ruim een uur komen ze met de zakken tot de nok toe gevuld terug.  Intussen hebben Ton, Titus en Jan een eenvoudige doch voedzame lunch genoten: pan nenkoeken met stroop.

Magadaline gaat een aantal kruiden, bloemen en wortels voor de camera aan Ton in ’t Tswana uitleggen terwijl Lebo tolkt.  Na nog een uitgebreide foto sessie, afsluitend drankje en het plunderen van de koekdoos, en alles wat er van het ontbijt over was, wordt het hele gezelschap weer ingeladen en brengen Jan en Ton hen weer terug naar Vaalwater.

Jan had hen eerder aangeboden wel  vaker kruiden te mogen komen zoeken, maar daar gaan we echt niet aan beginnen, want het is niet alleen het plukken van bladeren, maar vooral uitgraven met pikhouwelen van wortels. En van dat laatste ben ik echt niet gediend, je houdt geen begroeiing meer over op den duur.

Al met al een inspannende dag die zeer naar Ton’s zin verlopen is. Hij vindt Magdaline een schot in de roos en daar ben ik erg blij om, want ik heb er ook wel mijn best voor gedaan en kosten en moeite voor getroost.

’s Avonds braaien we en Titus blijkt en wel zeer avontuurlijk leven te leiden waar hij uitgebreid over verteld. Ton maakt opnamen van de zons ondergang.

Zondag 27 november

Ton en Titus vinden het logistiek en praktisch handiger om dichter bij Vaalwater te zitten. Ze hadden wat mij betreft ook tijdens onze afwezigheid mogen blijven, maar ze verkassen naar de Zeederberg corttages. We nemen afscheid en ik breng hen naar het hek. De giraffes poseren conform afspraak langs Jan se Pad.

We nemen hartelijk afscheid van T&T en vertrekken naar Morukuru waar Ed ons bij de Meloa gate opwacht. We worden al snel op een olifant en buffels getracteerd. We verblijven in het Farmhouse waar we worden toegezongen, en kennis maken met Marion en Arend. Ook Mirjam en Peter zijn van de partij. Anka heeft samen met Arend op de Zeevaartschool gezeten en sindsdien bevriend. Jan en ik krijgen een heerlijke uitgebreide voetmassage van Heidi en Ingrid. Heidi is samen met een vriendin over uit Engeland om hier de staff de kneepjes van het massage vak bij te brengen. Daarna gaan we in “the Gardens” lunchen. Marion, Peter, Arend en ik lopen er naar toe, de rest gaat met de game viewer. Bill gaat ook mee. Bill is een ground horn bill die door mensen is opgevoed en er nu niet meer bij weg te slaan is. Maar de zwarte staff is er als de dood voor.

 

Bill probeert ook voedsel te stelen en dat is minder natuurlijk, maar wel begrijpelijk.  Bill is overigens bang voor mongooses, en die zijn bij the Gardens in royale mate aanwezig. Ze jagen hem constant weg. Een heerlijke en gezellige lunch waar Lucy, Quintin en Oliver ook bij aanwezig zijn. Oliver is ruim een jaar oud nu en niet bang voor vreemden.

Na de lunch lopen we samen met Bill terug om ons klaar te maken voor een gamedrive en aansluitend diner dat uit diverse curries bestaat. Iets waar je echt van moet houden maar je goed weg kunt spoelen met de heerlijkste wijnen waar Ed ons altijd op vergast.  Het is al laat en de weersvooruitzichten voor morgen zijn niet denderend. Dus besluiten we NIET op een early game drive te gaan.

Verwennerijtjes

Onze vrienden hadden weer royaal voor sinterklaas gespeeld: een groot stuk jonge kaas en een kleiner stukje oude kaas omdat ze daar zelf al een beetje van gesnoept hebben. Pepernoten, chocoladeletters (voor mij een S, zou daar een geheime boodschap achterzitten?), advocaat, de door Jan bestelde katrolletjes (om de tent aan op te takelen) en een fles LP body lotion. We worden altijd zo ongelofelijk verwend door hen. In ruil daarvoor gaat er altijd een bedragje naar de Morukuru Foundation van waaruit A&E ontzettend goede dingen doen. Niet alleen op het gebied van conservation, maar ook voor de locale Molatedi gemeenschap.

En we hebben voor het eerst Claudine en Neil, en Carry en Andrew ontmoet, de nieuwste Morukuru medewerkers.

Maandag 28 november

sex scenes

We luieren lekker bij het zwembad dat 31 graden is, in afwachting van de komst van de WWF delegatie met Morné du Plessis, Jacques Flamand en Frans Schepers. Na de kennismaking gaan we eerst lunchen en dan op game drive. Eén gameviewer voor de dames en één voor de heren. Maar Jan gaat liever met de dames mee. We belanden in een gay-scene van een bachelor herd olifanten. De grootste bull vindt het tijd om zijn dominatie aan de andere jonge bullen te tonen,  en bestijgt één van hen met z’n piemel helemaal uit z’n broek. Het woord piemel is in zoverre niet op z’n plaats omdat het ding wel tot 31 kilo kan wegen. We lachen ons een breuk en maken foto’s om de andere mannen jaloers te maken!  Dan volgt er een grote kudde buffels en niet lang daarna spot Gummy twee leeuwen vlak naast het pad. Die zijn ook net aan het dingesen, maar dit zijn een mannetje en vrouwtje. In hun daad gestoord, lopen ze een paar meter verder om weer te gaan liggen en hun parings ritueel voort te zetten. Andrew voorspelt dat er binnen een half uur opnieuw gepaard zal worden, maar zolang hoeven we niet te wachten. Het vrouwtje staat op, wrijft zich tegen het mannetje aan en gaat met har staart opzij klaar liggen. Het mannetje staat op en doet zijn plicht terwijl ik probeer te filmen. Maar ik blijk het verkeerde knopje te hebben ingedrukt. Stom maar binnen 10 minuten krijg ik een herkansing.

 

Dit keer lukt het wel. Andrew heeft de andere game viewer geinformeerd en die komt inmiddels aangereden. Wij vertrekken en stuiten opnieuw op een kudde olifanten.

We eindigen onze game drive op de hide waar hapjes en drankjes klaar staan en waar A&E een oorkonde van WWF overhandigd krijgen voor hun rhino project sponsoring. Weer terug op de lodge volgen een aantal lezingen, te beginnen met Rob Harrison White over zijn jakhals project.  Rob heeft een nieuwe assistente, Aisley from the US.  Wij kennen Rob’s  (ziekmakende) verhaal inmiddels maar  het doet mijn bloed opnieuw koken. De eeuwige strijd van mensen om alle wildlife uitgeroeid te krijgen, waarbij kosten noch moeite gespaard worden en dat alles op de meest walgelijke wijzen. De verwachting is dat z’n boek (eveneens door A&E gesponsord) in maart 2012 uitkomt. Na Rob volgt Jacques  over zijn black rhino project en waarin we Jurgen Elbertse tegenkomen. We kennen Jurgen uit 2005 toen we op zoek gingen naar een farm in Namibië en Jurgen was ook behulpzaam bij het vinden van een Venda Sangoma voor Ton.  En dan is Declan aan de beurt. De Declan die bij de rhino capture destijds onder een rhino terechtkwam en ik z’n been “krak” hoorde zeggen. Het been is redelijk hersteld, maar daarmee is ook alles gezegd. Hij werkt tegenwoordig bij de Parks Board en  is ook intensief bezig met anti poaching maatregelen. Bij de zending van 31 hoorns die onlangs in Hong Kong werden aangetroffen bevonden zich er 3 uit deze streek.

Re-wilding Europe

Nadat de laatste lezing beëindigd is, is het al half tien. De keukenbrigade en gerechten blijken niet echt bestand tegen het zo lang moeten wachten met het opdienen van het diner. Het is een erg gezellige boel en ik zit naast Frans waarmee ik o.a. over African Parks praat (waar WWF donateur van is, en waarvoor ik de website in het nederlands vertaald heb). Frans heeft een wereldbaan bij WWF en vertelt over allerlei WWF projecten zoals re-wilding Europe. In Europa is er een ontwikkeling gaande waarbij steeds meer mensen van het platte land richting stad vertrekken en grote gebieden aan het ontvolken zijn (hoeraaaaaah). In totaal heeft WWF vijf van zulke gebieden geïdentificeerd, o.a. op de grens van Spanje en Frankrijk, waar het oorspronkelijke wildlife weer geherintroduceerd wordt. Berichten en initiatieven waar je toch weer een beetje vrolijk van wordt. En dan volgt de verontrustende mededeling van Neil dat we morgen om 04.30 gewekt worden. We gaan dus maar snel naar bed om nog een paar uurtjes slaap te scoren.

Dinsdag 29 november

Rhino notching

Ik hoor Neil aankloppen bij A&E, daarna bij M&A en dan bij ons, maar ik was dus al wakker. Onder een warme douche probeer ik nog verder wakker te worden. Vroeg opstaan is nu éénmaal niet mijn favoriete bezigheid. Ik krijg een potje groene thee om nog verder uit m’n verdoving te ontwaken en als iedereen present is, gaan we op missie. Rhino notchin missie wel te verstaan bij de Derdepoort Gate. Dat is een heel stuk rijden en het is ’s ochtends vroeg best frisjes. Bill gaat ook mee, maar bij het Kromdraai hek stapt hij uit. Ik sla een deken om me heen en het zonnetje begint op te komen. Het is een beetje bewolkt, maar dat is juist goed voor de missie. Het mag absoluut niet te warm zijn en daarom zijn we dus ook al zo vroeg op pad gegaan. Bij de Derde Poort Gate staat de heli al te wachten en staan de Park Wardens gereed voor het eventueel noodzakelijke redtape. Louis Venter is er ook. Hij was ook betrokken bij de rhino capture twee jaar geleden. En het is ook dezelfde piloot. Louis heeft de targets al gezien vanuit de lucht en in een kleine stoet rijden wij achter de heli aan. Binnen 10 minuten heeft de heli de rhino weer te pakken krijgt een pijltje met (voor de mens dodelijk) M99 in z’n kont. Het duurt ongeveer 10 minuten voordat de rhino omver kukelt en al die tijd blijft de heli in de buurt om hem niet uit het oog te verliezen. Razend snel wordt hij door Louis geblinddoekt om z’n ogen te beschermen, worden anti-dots klaargemaakt, drie chips geplaatst, en bloed en overige DNA afgenomen. En intussen ligt de rhino zwaar te zuchten en steunen en heb ik medelijden met het arme beest. Die weet bij god niet wat hem overkomt natuurlijk. Als de chips erin zitten en kleine hapjes (ter identificatie) uit z’n oren geknipt, bloed en andere vormen van DNA zijn afgenomen, krijgt de rhino z’n anti-dot-coctail. Binnen vijf minuten is hij weer ter been en verdwijnt weer in het struikgewas. Wat zou zo’n beest nou denken? Was ik dronken? Ben ik ergens tegenaangevallen waardoor ik buiten westen raakte? Totdat ze leren praten, zullen we het antwoord op deze vraag nooit te weten komen.

Peter mocht op de eerste heli vlucht mee, Arend en ik mee terug richting Derde Poort. Maar al snel blijkt op de grond besloten te zijn dat de tweede rhino, die de eerste vergezelde, ook genotched gaat worden. Declan heeft zijn toestemming daarvoor al gegeven. Onze vlucht wordt voortijdig afgebroken en Louis heeft de volgende coctails al weer klaar gemaakt. Dit keer mag Mirjam mee.  De tweede rhino is kennelijk  toch wel geschrokken toen z’n maatje werd nagejaagd en z’n adrenaline gehalte zo hoog dat het eerste pijltje hem niet aan de grond krijgt. Met het tweede lukt het tenslotte wel. De rhino komt vlak voor onze neus uit het struikgewas gewankeld en zeigt op het pad neer. Met hem worden dezelfde handelingen verricht als met de eerste en binnen 45 minuten is de operatie uitgevoerd. Het lijkt wel een routine matige handeling.

Wij rijden terug naar Derde Poort, Gummy en Frans vliegen met de heli terug. Ons staan koffie, thee, hotchoc en snacks te wachten. We praten nog na over de operatie waarna wordt opgebroken en ieder zijns weg gaat. Wij naar de ontbijttafel! Wederom een fantastische ervaring rijker!

Na het ontbijt volgt een vergadering van de Morukuru Foundation in zwembroek op de ligstoelen bij het zwembad met voorzitter Ed, penningmeester Peter en secretaris Arend. De secretaresse ligt in het zwembad. Er worden ferme besluit genomen… bijv over onderhoud van het Molatedi schooltje en de vervolg sponsoring van Rob.  En dan is het al weer tijd voor de lunch en de volgende gamedrive die eindigt op Ed’s view voor een bush braai. We hebben onderweg niet veel gezien maar wel black rhino.  De Big 4 is binnen, nu nummer 5 nog…

Het is prachtig weer voor de bushbraai, de pink Simonsig champagne vloeit rijkelijk en de staff komt ons weer toezingen. Daarna kan er worden aangevallen. Wij op de dis, de insecten op ons. De tafel ligt helemaal bezaaid en je moet ze regelmatig van je kleren of uit je haren slaan. Het is een groot gezelschap en heel erg gezellig. Weer terug op het farmhouse wordt aan de bar nog nagedronken tot….. ik zou het niet (meer) weten.

Woensdag 30 november

Paniek

Paniek aan de ontbijttafel want er blijkt sprake van over(ge-)wicht voor het vliegtuig waarmee onze vrienden zometeen naar de Hoop vliegen. Diverse, waarvan sommige nogal drastische, scenario’s passeren de revue, iedereen moet op de weegschaal, bagage incluis, omgepakt en bagage achtergelaten. Na het ontbijt, het schrijven in het gastenboek, plakken van  foto’s daarin, afscheid van Frans en Jacques, gaan we met z’n allen op hoop van zegen, richting airstrip. In het ongunstigste  geval moeten wij Anka naar Lanseria bij Johannesburg brengen zodat zij apart naar de Hoop kan vliegen. De Pilatus met piloot Donavan staat al te wachten. Uiteindelijk blijkt bijna alle bagage gewoon mee te kunnen, hoeft er niemand achter te blijven en blijkt alle commotie dus voor niets. Grappig detail: Quintin was gisteren al vooruitgevlogen om proviand in het ‘Melkkamer ‘huis te halen met ….5 lege koffers!

We knuffelen afscheid, wuiven het toestel na, en verlaten via Derde Poort Gate het Park. Onderweg daarheen maken we nog even een ommetje naar de dam waar we negen giraffes treffen.  Bij de gate staat een botswanees meisje met klein kind te liften. We nemen haar mee richting Buffelshoek, het laatste stuk moet ze maar lopen.

Nr  … 5

We rijden ongeveer bij kilometerpaal 64 op de military road als er opeens iets razend snel  de weg oversteekt. Wat kan dat nou zijn? Jan schat een Civet, maar als we dichterbij komen zegt Jan opeens: Luiperd. Het beest is op z’n buik door het hoge gras geschoven richting het game fence waar hij nu onderdoor glipt, nog even achterom kijkt naar ons om vervolgens onzichtbaar in het struikgewas te verdwijnen. We zijn helemaal perplex! Op klaarlichte dag! Waarschijnlijk een vrouwtje aan de omvang te zien. Ik stuur Anka een SMS met deze blijde boodschap! Eigenlijk is de hele weg naar huis een lange game drive want we zien bij diverse farms sables, giraffes, kudu’s, njala’s, rooi hartebeeste, impala’s, zebra’s en thuis staan onze giraffes op ons te wachten. En de poezen verkeren in goede gezondheid. Een heerlijk einde aan ons Morukuru bezoek en de maand november.

 
Oktober 2011 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Monday, 31 October 2011 14:01

 

 

               

 

Oktober 2011

 Zaterdag 1 oktober

We gaan bij de buren van Motswedi op bezoek waar we op de afgesproken tijd arriveren. Het is prachtig weer en worden hartelijk door Malie, Anthoon en hun twee dochters begroet. Anja en ….? Kom ik nog wel een keer op. De oudste die medicijnen studeert hebben we nog steeds niet ontmoet. Anthoon pakt een koeler box in, want we gaan op game drive. Hun farm is ruim 500 ha groot, maar grenst deels aan de R33 en dat blijft niet onopgemerkt. Je hoort alle auto’s voorbijrazen. Geeft niet echt een bush gevoel. Hun farm is vrijwel vlak, maar dat heeft ook z’n voordelen: grote vlaktes voor de prachtige kudde zebra’s en blou wildebeesten. Ze hebben ook elanden die zich laten zien en zelfs hun twee giraffes. Het zijn een bull en een koei, maar ze zijn nog te jong om aan nageslacht te beginnen. Ze zijn dus hartstikke jaloers op ons kleine manneke. Halverwege schenkt Anthoon een drankje in want we sterven van de dorst laat Malie hem weten. Een flinke bel witte wijn maar met heel veel ijsblokjes om het alcohol percentage een beetje te tempereren. Hijzelf drinkt whisky met heel veel ijs, de meiden lurken aan een Savannahtje. Ben er nog steeds niet achter of daar nu wel of geen alcohol in zit.

Na de game drive volgt de sundowner met een paar flinke kudu bullen voor onze neus, maar hun kleine hond krijgt het opeens op z’n heupen en stormt op het groepje af waardoor ze uiteen stuiven. De hond krijgt een pak slaag, van mij zou hij een rotschop gekregen hebben. De hond was ook mee op game drive. Speciaal voor hem ligt er een heel groot kussen op de motorkap van de game viewer en daar ligt hij dan op als een prins die zijn prinsdom overziet. Het is alles behalve een knappe prins; foeilelijk is een betere kwalificatie.

Daarna volgt het diner dat bestaat uit stirfried groenten, aardappel puree, een champignon gerecht en lamsbout. Jan mag de mijne hebben concludeert Anthoon en het nagerecht bestaat uit vanille ijs met een soort kletskop. Ook hier is de tijd weer omgevlogen, we nemen afscheid en Anthoon brengt ons naar het hek dat achter ons op slot gaat.

We hebben ons er uitgebreid over zitten beklagen hoe ontzettend droog het is, het heeft kennelijk geholpen want ’s nachts worden we opgeschrikt door een fikse donderklap en regenbui. 17 mil en daar zijn we hartstikke blij mee. Andries was dus just in time klaar vrijdag j.l. en nu hebben de proof of the pudding: the eating. Het blijft droog binnen tot onze grote vreugde. Maar volgend jaar moeten de andere “valleys” ook volgens Andries. Hij heeft ook en passant het gat in de bieb bij het dakraam dichtgemaakt. Daar kon met gemak een rockmonitor naar binnen. Het is zo’n schat van een kerel. Toen ze vrijdag vertrokken, bleef hij zwaaien totdat hij uit het zicht was.

Zondag 2 oktober

Het blijft de hele dag grijs na de fikse regenbui van afgelopen nacht. En hoezeer we ook naar regen verlangen, ik word nogal deprie van zo’n grijze saaie dag, maar ik hoef bij wijze van uitzondering een keer de planten geen water te geven.

Als het flink geregend heeft, staat er altijd een hele grote plas op de stoep die kennelijk niet of met het verkeerde afschot gelegd is. Het is een project dat al ruim 4 jaar op de lijst staat, maar nu wordt het dan toch uitgevoerd: met een grote boormachine boort Jan een gaatje in de voeg op het vermeende laagste punt, maar hij komt niet door het beton heen. Er wordt een tweede poging ondernomen op het één na laagste punt en daar heeft hij beet: de boor komt er doorheen en het water begint langzaam door het gaatje weg te sijpelen onder de stoep.

Maandag 3 oktober

Een van de voorbanden van de tractor is lek, dus Jan moet op pad om het te laten repareren in Ellisras en tegen tienen kome de olieboer de diesel afleveren  dat we vorige week bestelden. Over de TV, die al weer ruim 6 weken bij Hirsch bivakkeert, geen nieuws ondanks mijn inmiddels ontelbare telefoontjes en Sam Dagada schiet ook maar niet op met z’n Venda Sangoma. Hier gaat werkelijk niets, maar dan ook niets vanzelf en in één keer goed, Andries uitgezonderd.

De zon schijnt aanvankelijk, maar het begint weer hard te waaien en aan de horizon beginnen zich donkere wolken samen te pakken. Kan ik mooi m’n dagboek September afmaken. Kortom: ik leef me uit achter de laptop totdat Maria mij komt halen, want er ligt een slang bij de waslijn. Het is maar een kleintje volgens haar maar ek lyk hom nie missizz voegt ze er aan toe. Swartmense is nie lief vir slange nie maar dat was al bekend. Het blijkt een heel klein pofaddertje te zijn. Ik haal de glazen doos en slangen haak, en laat hem in de doos neer. Als Pof in de gaten heeft dat hij gevangen zit, wordt hij opeens agressief en begint hevig in het kunststofglas te bijten en te blazen. Raaaaazend is hij. Ik loop een paar honderd meter met hem van het huis weg, en laat hem onder een rotsblok weer los waar hij verbijsterd en gedesoriënteerd blijft liggen.

De dag voor dierendag is kennelijk slangendag want nog geen twee uur later tref ik Onyx in de slaapkamer met een twigsnake. Ik krijg hem niet bij de slang vandaan. Uiteindelijk kan ik Onyx pakken en gooi een broek van Jan over de slang in de hoop dat hij eronder blijft liggen als ik de kunstofbox weer ga halen. Bij terugkomst heeft Onyx de slang weer te pakken en het is een hele kunst om hem en de slang te scheiden en de slang die z’n imponeerkop heeft opgezet in de box te krijgen. En opnieuw draag ik een slang een paar honderd meter bij huis vandaan. Ik controlleer Onyx achteraf op eventuele beten die ik gelukkig niet kan ontdekken. Een twigsnake is namelijk haema-toxic en daar is (nog) geen kruid tegen gewassen.

Dinsdag 4 oktober

We gaan naar Johannesburg en hebben weer een hele waslijst aan boodschappen. De eerste stop is bij Timberlite of olie voor de houten dekken op te halen. Dat gaat tamelijk vlotjes af. De volgende tussenstop is de Makro voor Jan z’n “medicijnen” oftewel twee dozen Marsen. Ik sla bij de dranken afdeling Leopards Leap rosé en witte wijn in. Daarna komt de Nederlandse winkel in Kya Sand aan de beurt. Het is een klein winkeltje met vooral  Albert Heijn producten. Jan kan z’n geluk niet op: jodekoeken, stroopwafels, gevulde koeken, café noir en gevulde speculaas. Allemaal zeer diabetisch verantwoord… Maar ook rinse appelstroop dat hij van z’n levensdagen-met-mij nog nooit gegeten heeft,  bruine bonen, beschuit. Helaas nog slechts 1 pak van onze destijds favoriete broodmix.  Er staat een nederlands meisje in de winkel dat architectuur studeert en binnenkort in het huwelijk gaat treden met eveneens een nederlander. Ze woont hier al zeven jaar en terug naar Nederland…. neen, dank je wel. Naast het winkeltje zit een koffie shop en ik denk al aan een heerlijke cappucinno, maar er worden alleen koffie machines verkocht door…. Bert de Wilde die begin dit jaar bij ons de schotel voor BVN installeerde. Het gaat hartstikke goed in de italiaanse koffie machine business laat Bert ons weten.

African Parks

En dan is het tijd voor onze afspraak met Peter Fearnhead van African Parks. Peter komt ook voor in de laatste hoofdstukken van het boek over Paul van Fentener van Vlissingen : Filosoof en Miljardair en is CEO  van African Parks. Hij wordt vergezeld door Jane Edge, director fundraising. Het is een uitermate prettig gesprek van ruim een uur waarin Peter vertelt over de parken, de moeilijkheden, kansen en uitdagingen en dat alles op een no-nonsense en win-win manier met 3 M’s in het vaandel: Mandate, Management en last-but-not-least: Money. African Parks mag zich verheugen in een aantal min of meer vaste sponsors zoals o.a. de Postcodeloterij. Van ons is geen geld te verwachten, maar als we kunnen bijdragen aan project management etc dan graag. Peter heeft een aantal projecten op het oog waarbij dat zou kunnen en Jane is bezig met het vernieuwen van de website waar  voor ook een nederlandse vertaling moet komen. En dat is nou net een leuk karweitje voor mij! We nemen afscheid en krijgen het Jaarverslag 2010, dat zojuist verschenen is, mee.

We zoeken Riverbend guesthouse op dat een alleraardigst ding blijkt te zijn met een prima en functionele kamer en vervolgen onze trip naar Montecasino om een voorstelling van Riverdance bij te wonen. Maar eerst nog even gezellig eten met Jurjen die tot 17 oktober a.s. op African Lodge  van Yvonne en Gerard van Schendel past.  Hij heeft net van z’n vrouw Hedwig telefonisch vernomen dat z’n zwager die net pensioen is gegaan, een hersen infarct heeft gekregen en daar is Jurjen vanzelfsprekend nogal ontdaan over.  Een brandweerman, beer van een kerel, en nooit ziek geweest. En dan dit. Onbegrijpelijk. Het leven kan inderdaad erg wreed zijn.

We nemen voor nu even afscheid van Jurjen, maar we zien hem vast nog wel voordat hij terug gaat naar Nederland.

Riverdance

De voorstelling van Riverdance is op zich hartstikke leuk, maar met een veel te kleine bezetting van 18 jongens en meiden waarvan het aandeel iers bloed zeer bescheiden blijkt te zijn. De TV voorstellingen die ik ooit zag waren met veel grotere casts en daardoor ook veel meer impact. We drinken nog wat en Jan koopt het nieuwste boek van Jackie Collins Goddess of Vengeance voor mij in de prachtige boekenwinkel die Montecasino rijk is.

Woensdag 5 oktober

We rijden naar het zuiden van JNB om bij Chick Henderson een extra koppelhulpstuk voor de firefighter aan te schaffen. Een ding dat Jan gemist had toen de firefighter onlangs tweemaal moest uitrukken om de veldbranden te blussen. Maar ze blijken het koppelstuk niet in voorraad te hebben. Dan maar terug richting Sandton om Amatuli op te zoeken want we zijn nog steeds op zoek naar twee grote maskers. Amatuli zit op een nieuw adres en is slechts een heel slap aftreksel van de vorige winkel. Maskers zijn er nauwelijks meer en al helemaal geen grote. Er is echt helemaal niets meer aan. Helaas geen tijd om Sandton Shopping Mall zelf aan te doen voor een bakkie troost want we moeten ook nog naar Woolworths in Brooklyn mall waar nog maar één verpakking witlof blijkt te liggen. Dat ziet er niet al te fris meer uit trouwens. Ik vraag een vakkenvuller of er mischien verse voorraad gearriveerd is. Dat blijkt niet het geval en ik moet het niet al te frisse pak afstaan, want dat wil WW echt niet verkopen aldus de vakkenvuller.

Het pottenboertje blijkt weer open te zijn en hij heeft 3 identieke potten die op mijn wensen lijstje staan. En mocht hij onverhoopt er een keer niet zijn, dan kan ik gewoon naar de naastgelegen curio shop waar hij zijn potten opslaat als hij naar huis in Mpumalanga is. Dus ik hoef me daar echt geen zorgen over te maken verzekert  Daniël mij. Want zo blijkt hij te heten!

Op de weg tussen Modimolle en Vaalwater hebben we ruim een uur vertraging door de 48 kilometer lange wegwerkzaamheden en gietende regen. Bij ons thuis is er geen spat gevallen.

Zondag 9 oktober

Jurjen belt dat hij bij de African Lodge op niet al te amicale wijze vertrokken is en naar Kim en Sander  Verburgh van Kurhula bij Phalaborwa onderweg is. Dat is een Wildlife lodge die door een rivier van het Krugerpark gescheiden wordt. Dus met uitzicht op olifanten! Daarna komt hij naar ons toe tot de 17e oktober. Kan hij mooi in het weekend nog even oppassen want wij vertrekken de 15e immers richting Mozambique.

Bij ons wordt uiteindelijk de nieuwe waterpomp op de tractor geinstalleerd waar we al weken op zaten te wachten. Hopelijk kan de tractor weer een tijdje mee zonder al te grote aanslagen op de reserves te plegen.

Dinsdag 11 oktober

Het wil maar niet lukken om de koelkast aan de praat te krijgen. Jan heeft als laatste redmiddel de nosecone van de campertrailer gehaald en treft daaronder de meest klunzige bedrading die je maar bedenken kunt. Hij legt alles opnieuw aan en dat blijkt te helpen, althans de koelkast wekt die indruk. Maar bij mij blijft de twijfel klagen. We zijn zo vaak met de trailer teruggeweest naar Ivan en elke keer opnieuw kreeg ik het gevoel dat er maar weer wat aangeklooid was en we met het zoveelste kluitje het riet werden ingestuurd.

Onyx blijft vaak in de buurt als we in de kas of garage aan het klussen en doen zijn. Zo ook vandaag en opnieuw heeft hij een slang te pakken. Jan treft hem dood aan. Hij is niet zeker van het merk en komt mij halen voor de determinatie. Uit z’n beschrijving lijkt het mij opnieuw een twigsnake te zijn, maar bij aankomst op de plaats van het delict blijkt de slang vertrokken te zijn. Die heeft zich kennelijk dood gehouden om in een onbewaakt ogenblik alsnog aan z’n belager te kunnen ontsnappen.

Woensdag 12 oktober

De afgelopen dagen hebben we dus de laatste puntjes op de campertrailer-i gezet en zoveel bood-schappen in huis gehaald dat de staff daar met gemak ruimschoots twee weken van kan leven.  Ik zet bij Maria en Abram ieder R100 airtime op hun telefoon en ze krijgt nog R200 als ze eventueel toch iets te kort zouden komen. Met Erica van Tholo (die zojuist een paar dagen met Abrie in Mozambique in de Barra Lodge heeft doorgebracht) had ik al eerder afgesproken dat Maria haar kan bellen voor eventuele  boodschappen. Abrie Tholo en Herman Grootwater weten dat we twee weken weg gaan en ze zullen een extra oogje in het zeil houden. Dat hebben wij ook op Dawn’s en Hermans farm gehouden toen zij de afgelopen twee weken op vakantie waren. Abram heeft één van onze twee radio’s gekregen om in voorkomende gevallen om hulp te vragen.  Samen met Jan en Oliver hebben ze geoefend hoe het ding werkt en gezamenlijk hebben we de lijst met instructie’s  en telefoonnummers (zelfs van de dierenarts) doorgenomen inclusief de werkzaamheden en klussen voor A&O tijdens onze afwezigheid.  Al met al een heel geregel.

Aan het eind van de middag arriveert Jurjen die vanochtend uit Palaborwa is komen rijden. Ook hij heeft heel veel vertraging opgelopen op het stuk tussen Modimolle en Vaalwater. En hij heeft heel wat te verhalen.

Donderdag 13 oktober

Jan en Jurjen gaan naar Vaalwater om (hopelijk voor de laatste keer dit jaar) Rhodes gras te halen. Zijn ze een paar uur leuk onder de pannen terwijl ik de kleding uitzoek die mee op vakantie gaat en de boxen vul met proviand en andere ons inziens absoluut noodzakelijke dingen. We hebben 7 boxen waar ik etiketten opgeplakt heb:

  • Blikgroenten en -fruit,
  • Pasta’s en –sausen,
  • Schoonmaak
  • Borden en kopjes
  • Tupperware
  • Ontbijt
  • (koeken-)pannen

’s avonds maken we gezellig braai

Zaterdag 15 oktober

Maiden trip

We nemen afscheid van Jurjen en rijden nog even bij de staf langs om gedag te zeggen.  God zegene de greep op deze maiden trip van de camper trailer. Het is mooi weer en einddoel voor vandaag is Witrivier waar we Marianne en John zullen treffen. Zij zijn gisteren op ORT aangekomen en verblijven bij hun oude buren op de Whiteriver Lodge van Susann en Detlef. Rijden met een trailer is net een tikkie lastiger dan zonder. Je merkt het vooral bij inhalen en snelheid maken.

Vlak voor de splitsing van wegen naar Hoedspruit is er een wegrestaurantje aan een meertje gelegen. Dat had  ik bij onze eerdere trips gezien en het zag er altijd zoooo gezellig uit. Daar besluiten we dit keer koffie te gaan drinken. Edoch, het blijkt grotendeels uitgebrand. Het cafetaria gedeelte is nog wel in tact. Ze blijken er allerlei huisvlijt producten te verkopen zoals brood en jam en forel. We zitten hier immers in het om forel bekende Dullstroom gebied. Ik spot er ook eieren en boerenkaas terwijl Jan een dubbele espresso voor zichzelf en cappucinno-met-chocoladepunt voor mij bestelt.  Het is een perfecte cappucinno en de taart is ook niet te versmaden.  We beginnen aan het laatste gedeelte van onze reis terwijl zich donkere wolken beginnen te vormen en het begint te regenen. Wij willen graag regen maar niet hier…

Tegen vijven arriveren we bij de Whiteriver Lodge waar Marianne en John met de landrover bezig zijn. De landrover is van John’s broer René die ooit in Kaapstad woonde en in die tijd met z’n gezin vaak op pad is geweest met de landi-met-twee-rooftents. René vertrok nadien naar Canada en is thans in Hannover gevestigd.

Wat heerlijk en gezellig om Marianne en John weer te zien. In de gietende regen zetten we onze tent op, drinken een pilsje op de kamer die M&J daar gehuurd hebben, pakken de zak van Sinterklaas Marianne uit (Droste cacao, marsepein, sencha etc.) en gaan daarna gezellig eten in een nabij gelegen restaurant. Het is voor de eerste keer dat we in onze tent slapen. Het is een lekker ruim bed van 210x210 met onze eigen dekbedden en kussens. Bijna net zo goed al thuis eigenlijk.

Zondag 16 oktober

Het echte Afrika

We eten een snel ontbijtje uit eigen voorraad want om 0800 willen we rijden. We hebben immers een lange tocht voor de boeg maar Maxixe (spreek uit: Masjeez) ruim 700 kilometer verder op, en je weet maar nooit hoeveel tijd het bij de grens in beslag gaat nemen. M&J waren ooit eerder in Maputo en toen bleek het heel erg druk bij de grens. Het is een mooie tocht naar de grensovergang langs de grens van het Krugerpark. Bij de grens blijkt het alles behalve druk en het papier werk neemt relatief weinig tijd in beslag. Wij moeten daarnaast nog een zogenaamde third party insurance van de Hilux en trailer regelen. M&J hadden dat eergisteren al gedaan in Nelspruit. We werden eerder al aangeklampt door een behulpzame Mozambieker die ons wel door het papierwerk zou sluizen en die ons nu bij het verzekeringskantoortje brengt.  Als dit ook geregeld is, en de auto  op verboden inhoud geinspecteerd door weer een andere functionaris kunnen we verder, maar onze Mozambieker wil geld. Daar doen ze het immers voor. Hij wil vijf maal zoveel als ik er aan kwijt wil. Dit is het begin van het grote oplichten in Mozambique.  Hij krijgt de keuze: take it or leave it. He takes it. En dan ben je in het Afrika zoals iedereen denkt dat Afrika er uitziet.  Letterlijk en figuurlijk zwart van het volk, kabaal, stank, shabby stalletjes van alle denkbare materialen waar van alles verkocht wordt, afgeladen en volgesjorde roet spuitende bussen uit het jaar kruik om maar een paar voorbeelden te noemen. De weg en verkeerstekens wijken overigens niet af van Z.A. maar gaat van N1 over in de EN1.

Een prent

We hebben als eindbestemming de camping in Maxixe afgesproken dus hoeven niet persé letterlijk achter elkaar aan te rijden. Rond Maputo is het een drukte van jewelste en vlak voor Xai-Xai (spreek uit: Chi-Chi) steken we middels een brug de Limpopo rivier over. Een breed lint snel stromend water. Dat belooft nog wat voor later als wij dezelfde rivier bij Mapai moeten oversteken. En daar is geen brug, alleen een zogenaamde drift. Ik bedenk ik me dat M&J hier wel eens op zoek gegaan zouden kunnen zijn naar iets te eten en drinken. Ik heb mijn gedachte nog niet uitgesproken of Jan ziet de Landi nog net om een bocht een zijstraat in verdwijnen. Wij erachteraan! Marianne vraagt of wij er zonder bonnen vanafgekomen zijn. Inderdaad zijn we onderweg heel veel speed traps tegen-gekomen, maar wij hebben ons steeds aan de 80/60 K gehouden in de kleine dorpjes die we passeerden. John was dat niet opgevallen en dat kost hem M1000. Daar hielp geen moedertje lief aan.

M, J & J bestellen wat te eten, ik hou het bij een colaatje light. Het meubilair (houten planken tafel met houten planken banken uit een stuk) is er luttel dus we moeten met z’n vieren tegelijk opstaan of gaan zitten om ongelukken te voorkomen. Het waait behoorlijk en de parasol die in de tafel weggewerkt is valt met plank en al om. Ik krijg de plank tegen m’n rug en daar ben ik niet blij mee want het doet behoorlijk zeer. Maar er vallen geen zichtbare beschadigingen waar te nemen gelukkig. We zitten er al een half uur, maar van de lunch nog steeds geen spoor. Na 50 minuten gaat Marianne vertellen dat als er niet binnen 5 minuten geserveerd wordt, we vertrekken. In de allerlaatste seconde arriveren de gerechten. Dat we daar een uur op hebben moeten wachten is mij een raadsel, maar het schijnt redelijk te smaken. Intussen konden we ons vermaken met de werkzaamheden aan de feestzaal waar een slinger HAPPY BIRTHDAY! opgehangen moest worden boven de deur opening, maar die door het gekluns inmiddels op vele plaatsen gebroken was. Daarvoor al waren de werkers een kozijn aan het uithakken waardoor een tweemaal zo brede tafel-met-bank gewurmd moest worden. We verkneukelen ons aan het gestuntel totdat ze er na een kwartier achter komen dat de tafel-bank op z’n kant wel door de opening kan. Al met al hebben we er een uur langer doorgebracht dan gepland en komen we in het donker en in de regen op de camping aan die John een kwartier eerder bij toeval gevonden had. Hij geeft ons telefonisch aanknopingspunten om op te letten: Benzine station links, 500 meter verderop daar waar de straatverlichting begint. En inderdaad daar staat John ons op te wachten terwijl Marianne de camping fee al betaald heeft.

Gelukkig is er een chalet bij de camping plaats vrij zodat we op de veranda daarvan in ieder geval droog kunnen koken en opdrogen. Maar halverwege het koken komt er alsnog een huurder en moeten wij verkassen. Maar is het inmiddels droog geworden. De camping ligt aan de ene kant aan het water, aan de andere kant aan de enige weg EN1 noord-zuid door Mozambique en dus heel erg druk. De grote vrachtwagens rijden 24/7 af en aan en van slapen komt dus niet echt veel terecht.

Maandag 17 oktober

Na het ontbijt en warme douche vervolgen we onze weg naar Vilanculo zo’n 275 kilometer verder op. We willen daar uiterlijk om 1200 uur zijn omdat we om 1315 uur moeten vliegen.  Het is nog steeds een prima weg die EN1 dus we bereiken op tijd het vliegveld van Vilanculo. Hier komen ook de rechtstreekse vluchten uit JNB aan. Onderweg zijn we talloze stalletjes tegengekomen waar houtskool verkocht wordt en prachtige houten vissen. Daar wil ik er graag een van hebben, maar laten we daarmee nog even wachten. Hier ga ik ontzettende spijt van krijgen! Er komen nog kansen genoeg denken we nu nog. Verder zijn alle meisjes/vrouwen tussen de 10-35 (ouder worden ze hier niet) hoogzwanger, baby op de rug, kind aan de linkerhand, kind aan de rechterhand, plus nog een riedeltje er achter aan. Ongebrijpelijk, zo arm als een kerkrat, en toch maar blijven doorfokken.

We kunnen onze auto’s voor het luchthaven gebouw parkeren maar er moet wel parking fee betaald worden. Ik kreeg daarover uiteenlopende berichten: USD11,70 per uur en dat gaan we natuurlijk niet doen. Voor het gebouw staat een politie man die zegt dat het M500 per dag per auto kost, en daar waar we moeten afrekenen blijkt het uiteindelijk M11,70 per uur te zijn. Mijn verhaal dat het buiten M500 kost wordt niet geslikt; de ambtenaar zegt dat de regels die hier gelden binnen dit kantoor gemaakt worden. We moeten dus ruim M1600 neertellen voor 3 dagen parkeren. Maar daarvoor wordt wel de politie erbij gehaald om goed op onze spullen te passen, en krijgen we een gewichtig document ten bewijze van.

De mozambiekse valuta zijn Meticais waarvan er gemiddeld ongeveer 3 in een Rand gaan. Het parkeren kost dus ruim R500 of EUR 50.

Bazaruto Archipelago

Bazaruto maakt samen met het kleinere Ilha Benguera, nog kleinere Paradise Island en Ilha Margarita  deel uit van de Bazaruto Archipelago. Bazaruto zelf is een national marine park waar je met heeel veel geluk nog Dugongs (zeekoeien) zou kunnen aantreffen. De mozambiekse wateren zijn beroemd om hun prachtige koralen dat het daarmee tevens tot snorkel- en duikparadijs maakt.  Ik heb mijn duikbrevet niet meegenomen want Jan wil niet meer duiken en ik heb er slechte ervaringen mee. Althans dat je steevast wordt meegenomen naar veel dieper wateren dan waarvoor ik gecertificeerd ben en waarbij ik bovendien ongelofelijk last van m’n oren krijg.

Het is nog geen tijd om te vliegen, maar aangezien we slechts met z’n vieren zijn in een 4 persoons vliegtuigje en de piloot klaar staat, vliegen we al om 1230 uur naar Bazaruto. De vlucht duurt slechts 20 minuten en onder ons zien we prachtige blauwe schakeringen in het water. Eerst komt Benguera in zicht, daarna Bazaruto waar de jonge piloot het kistje veilig aan de grond zet. Er is alleen een start-landingsbaan en grote plaatstalen loods (4 palen en een dak) waar eventueel een vliegtuigje onder kan overnachten. De piloot vertelt ons dat het vervoer naar het hotel onderweg is, en kiest weer het luchtruim. En daar staan we dan. Al snel komt er nog een vliegtuigje aan waar de Koreaan, vrouw Kim, zoontje en dochtertje uitstappen die we op Vilanculo airport ook al gezien hadden. Na 10 minuten horen we een tractor aankomen, een gloednieuwe groene Ford met aanhanger. Het blijkt ons (niet echt gebruikelijke) vervoer naar het hotel te zijn. Maar we zijn er al snel achter dat je daar alleen maar met een tractor kunt komen vanwege het diepe mulle zand.

 

Ons hotel is de Pestana Bazaruto Lodge. We worden opgewacht door Sara en haar staff die ons sapje overhandigen en naar de incheck balie begeleiden. Dat is allemaal super snel geregeld en we worden naar onze beach bungalow’s nummer 12 en 13 gebracht waar onze bagage al afgeleverd is tijdens de zojuist tussendoor nog genoten lunch. Hartstikke leuke kamers met badkamer met bad en heerlijke buiten rain shower.

Het restaurant kijkt uit over de baai die bij aankomst nog helemaal leeg was, maar de badkuip begint tijdens de lunch langzaam vol te lopen. Op de bij eb droogvallende bodem lopen allerlei waadvogels naar voedsel te zoeken. Er lopen ook Ibissen, great white herons rond en er is een Kingfisher druk aan het vissen. Het verschil tussen eb en vloed is heel groot en wordt het mij duidelijk waarom we niet met een boot vanuit Vilankulo konden oversteken.

Na de lunch heeft Sara ons gebriefd over de mogelijkheden die Pestana te bieden heeft. Daaronder een Spa, maar als ik naar de prijzen kijk vergaat de lust mij vanzelf. M&J willen mogenochtend gaan snorkelen en daarna gaan we gezamenlijk een rondrit over het eiland maken met een jeep-en-chauffeur. Aldus wordt besloten.

M&J zijn inmiddels het strand al opgelopen, ik loop er in m’n eentje achteraan want Jan en lopen gaan niet zo goed samen. Aan de kant van de baai is het vrijwel windstil, maar op de punt van het eiland (een hele lange zandtong) kom je met de indische oceaan in aanraking en daar gaat het nogal wild aan toe. Een heleboel krabben laten zich met de golven aan land spoelen en met het water weer terug zuigen. Koddig gezicht en wat kunnen ze ontzettend snel lopen! Het lukt me om een krab op de foto te krijgen omdat ik precies tussen hem en z’n hol in sta en hij geen besluit kan nemen hoe deze benarde situatie het hoofd te bieden. Ik kom ook een paar mooie schelpen tegen die ik meeneem. Ik lijk (en voel me) wel een strandjutter.

Om 1930 wordt het diner geserveerd in buffet vorm op het strand. Het aandeel vis is bescheiden: garnalen die al niet warm meer zijn. Maar verder is alles prima. Ontbijt, lunch en diner zijn bij de prijs inbegrepen, de drankjes niet. Zelfs water moet worden betaald en dat is te zot voor woorden als je de prijs per persoon per nacht in ogenschouw neemt.

Dinsdag 18 oktober

Om 0600 worden we gewekt door heavy duty machines die in de buurt met bouwwerkzaamheden van een twaalftal villa’s bezig zijn. Ik baal daarvan als een stier, want daarvoor kom je niet naar een paradijselijk eiland. De werkzaamheden zullen de komende dagen blijken tot 2000 door te gaan en waarbij sundowners worden opgeluisterd door jankende motorzagen.

Brandend zand (Anneke Grönloh)

Ik loop naar de vuurtoren boven op het duin. Ik heb slippers aan maar het hete zand brandt door de dunne voetzooltjes heen. Het is bovendien erg diep zand, dus 1 stap vooruit; driekwart stap terugglijden. Een tamelijk inspannende bezigheid dus. Boven aangekomen hoor ik stemmen. Een jongen en meisje. De jongen is boven op de vuurtoren geklommen, het meisje zit in de schaduw. Ik begroet hen uiteraard. Het lijkt een leuk stel. De vuurtoren is vervallen en overal ligt er gebroken glas. Waarom wordt dat niet opgeruimd? Ik verken de omgeving rond de vuurtoren, geniet van de prachtige vergezichten over de baai en de oceaan en vindt verschillende afwerkplekken waar de vogels hun schelpen leeg-eten en achterlaten. Er zitten wederom een paar pracht exemplaren bij die ik meeneem. Ik heb geen tijd meer om aan de kant van de oceaan af te dalen en rond het eiland te lopen, dus neem ik dezelfde route terug naar het hotel.

Wij blijken niet de enigen te zijn voor de rondrit; de jongen en het meisje bij de vuurtoren zijn ook van de partij. Het zijn Christine en Alex die een zeiltocht van 3 jaar rond de wereld maken. Ze hebben er inmiddels twee jaar opzitten. Ze zeilen met een bijna 14 meter lang jacht en kunnen zich overal leuke uitstapjes veroorloven. Kennelijk rijke ouders of zelf financieel al ruimschoots binnen.

We rijden naar de zoete binnen meertjes waar krokodillen worden geacht te zitten. Christine en Alex rennen als jonge uitgelaten honden het hagelwitte duin op en drukken mij hun fototoestel in de handen met het vriendelijke verzoek om een foto van hen te maken. Dat doe ik met alle plezier  en schiet an award winning picture! Echt heel schattig.

 John en ik volgen hen naar de top van het duin met wederom schitterende 360? vergezichten. Als we teruglopen spotten we één krokodil in het meertje. We vervolgen onze toch over het strand langs de oceaan. We maken opnieuwe een tussen stop en lopen over het strand waar ik kwallen zie en duizenden krabben die we te pakken proberen te krijgen voor een photo shoot. Maar de krabben laten zich niet pakken met de lens en blijven voor ons uitrennen. Het laatste gedeelte van onze rondrit mondt uit in een ferrari safari om het razend snel oprukken tij voor te zijn. Wat een heerlijke middag met aangenaam gezelschap.

Het diner bestaat wederom uit een buffet dat dit keer binnen gedekt is. Het grote nadeel van een warm buffet is dat het op den duur allemaal lauw is. Een koud buffet is prima, maar de warme hap heb ik toch liever op bestelling direct uit de keuken geserveerd. Er is een hele gepocheerde Baracuda vis geserveerd die in hoog tempo ligt af te koelen. Tijdens de voorafgaande sundowner hebben John en Alex foto’s op een sticky uitgewisseld en Christine ziet er hartstikke mooi uit in haar lange jurk en losse blonde haren. Ongelofelijk dat je zulke spullen op een boot kennelijk netjes en schoon kunt houden.

Wij hebben onze eigen tafel met daarop twee houten baracuda visjes waar onze kamernummers opgeverfd zijn. Schattige visjes, maar ze zullen wel niet bij de prijs inbegrepen zijn! De Koriaantjes hebben een tafel schuin achter ons en het blijkt wel zo’n ongelofelijk keurig stel met kindertjes van ik schat 5 en 6 jaar oud die zich wel zo voorbeeldig gedragen. Echt ongekend. Het woord “opvoeden” is daar nog letterlijk genomen en uitgevoerd. Ik verdenk hem ervan diplomaat te zijn die in Harare gevestigd is. Ze zijn met de auto ook helemaal uit Harare naar Vilanculo komen rijden.

Woensdag 19 oktober

Paradise-???-eiland

Vandaag staat Paradise Island op het programma om er te gaan snorkelen en/of duiken. We zijn met z’n elven zo blijkt en bij het activity centre laten we ons een snorkel en flippers aanmeten. Het materiaal heeft z’n beste tijd gehad. Ik haat snorkelen eigenlijk omdat ik altijd water binnenkrijg door dat stomme luchtpijpje. Ik doe iets absoluut verkeerd kennelijk.  Vanwege het tij kunnen we niet van hieruit met de boot, maar worden we met de tractor naar de andere kant van het eiland gebracht. Daar zijn we al een half uur zoet mee. We nestelen ons op de plecht van de klaarliggende speedboot om aldus niets van de scene te hoeven missen. De kaptein heeft er behoorlijk de sokken in, maar opeens zet hij de motor stil en remt de boot af…. Dolfijnen! Een stuk of 10. Een van de mede opvarenden springt in het water om met de dolfijnen te spelen, maar daar hebben de dolfijnen helemaal geen zin in. Hij ligt dus voor Piet Snot in het water en klimt maar weer aan boord. Een mooie jongen trouwens die in z’n eentje is. We blijven een poosje dobberen en het lukt me om een paar foto’s te schieten waarop een dolfijn onder water te zien is. Dan zet de kaptein er de sokken weer in, en naderen we Paradise Island. In gedachten doop ik Paradise Island onmiddellijk om in…… ik weet het nog niet. Want ook hier verrijzen afzichtelijke grijze grauwe betonnen kolossen.  Zo nu en dan bekruipt mij hier in Mozambique het Oost Duitse gevoel. We leggen aan om de mooie jongen uit te laten. Hij gaat met een ander bootje naar een dive side.  Een stuk verder op wordt het anker opnieuw uitgegooid en gaan de snorkelaars van boord. Ik ook. Maar binnen 5 seconden weet ik het al weer: snorkelen is niets voor mij en heb spijt als haren op m’n hoofd dat ik m’n duikbrevet niet meegenomen heb.

Marianne en John daarentegen zijn dol enthousiast. Ze hadden nog nooit gesnorkeld, het was even wennen, maar ze zien de prachtigste vissen. Marianne en John blijven dit keer dicht bij elkaar, want gisteren al was Marianne zo in het snorkelen opgegaan, dat ze was afgedreven en John haar kwijt was.  Ik zwem gewoon lekker rondjes rond de boot, want de water temperatuur is heerlijk. Jan blijft helemaal op het droge.

I am a danger

Na deze eerste snorkel sessie is het tijd voor de lunch. Lekkere salade en heerlijk gebarbequede tonijn en garnalen. Echt hartstikke lekker. Het is de bedoeling om daarna weer te gaan snorkelen om 1500 uur. Ik ga niet meer mee en ga langs het strand lopen op zoek naar mooie stukjes afgebroken en aangespoelde koraal. Op m’n speur tocht kom ik een in groen uniform gestoken tamelijk jong mans-persoon tegen. Hij stelt zich voor… I am a…eh…. danger komt het er uiteindelijk uit. Nee joh, you are a RRRRRRRRRanger! I am a ranger herhaalt hij. Hartstikke goed maar hij spreekt alleen portugees en het mijne is zeer gelimiteerd. Ik begrijp dat koraal eigendom van het reserve is en dat ik dat niet mag meenemen. Ik laat hem de inhoud van m’n jutterszak zien en hij constateert dat ik niets meegenomen heb wat niet door de beugel kan. Lief toch zo’n jochie dat z’n plicht probeert te doen. We nemen afscheid en vervolgen ieder onze weg.

Terug bij de lunch site, blijkt iedereen nog steeds aan tafel te zitten. M&J balen als een stier, dus ga ik de boel maar eens even opjutten dat het nu echt tijd wordt om te gaan snorkelen. Het werkt. Jan, ik en nog een ander engels echtpaar gaan met een andere speedboot alvast richting Bazaruto. Het wordt een wel heel wild-ride over de golven waarbij ik zo nu en dan een golf over mij heen krijg.  Opnieuw kunnen we niet bij de Lodge aanleggen vanwege het tij en opnieuw worden we met de tractor vervoerd. Niet lang daarna arriveert ook het snorkelende gezelschap dat onderweg nog bultrug walvissen gezien heeft.  

Na het diner nemen we nog een afzakkertje aan de bar omdat het alweer de laatste avond hier is.

Donderdag 20 oktober

Het grote oplichten vervolgd

Na het ontbijt is het inpakken en afrekenen geblazen. Het laatste is het pakkie-an van de dames. Datgeen wat we in rekening gebracht krijgen, blijkt uiteindelijk netjes te kloppen het gegoochel met de valuta maar even buiten beschouwing latend. Want alle prijzen worden in USD vermeld, maar afrekenen mag uitsluitend in Meticais volgens de wet. Dus eerst hebben ze tegen ongunstige koers de Meticais in Dollars op de kaart gezet en wordt nu tegen opnieuw ongunstige koers weer terug-gerekend. Om half twaalf vertrekken we met 17 man richting vliegveld waar een toestel staat te wachten waar 16 man in kan. De kok met vrouw en klein kind bevindt zich onder de passagiers evenals onze Koriaantjes. We hebben dit keer twee piloten. Een oude ervaren die zich met moeite op z’n stoel weet te hijsen (hij is nogal corpulent) en een jonkie dat het allemaal nog moet leren.  Binnen 20 minuten staan we weer op Vilanculo airport waar een compleet nieuwe bagage band staat te pronken naar europees model en waarschijnlijk ook met europees geld aangeschaft. Het is als een vlag op een modderschuit. Onze auto’s blijken er nog te staan en we nemen afscheid van de Koreaantjes die in een prachtige degelijke auto de rit naar Harare weer gaan aanvaarden. Wij begeven ons op weg naar Gorongosa National Park. De staff van de Lodge heeft ons een overnachtings telefoon nummer gegeven voor het geval we Gorongosa niet halen voor het donker hetgeen zeer voor de hand ligt.  Maar eerst nog even naar Vilanculo zelf om te tanken en mond voorraad in te slaan. Er is een supermarkt waar Marianne en ik ons een breuk schrikken van de prijzen: 4 jogjurtjes, spuitbus slagroom, fles water en 8 knakworstjes: M560. Voor de verse groenten gaan de naar de locale markthal. We kiezen 4 tomaten, 1 komkommertje, kropje sla, 2 zakjes met ieder 10 groene boontjes en willen afrekenen. M650 oftewel ruim 20 EURO. Hoe halen ze het in hun kop. Ik ben er klaar mee en loop weg. Jan is bereid om M100 te betalen, dan kunnen we tenminste onze reis vervolgen, maar zelfs dat wordt niet geaccepteerd. Pas als we in de auto zitten en wegrijden beginnen ze op de ramen te bonken dat M100 ook goed is. Jammer dan. Intussen blijken onze campingstoelen uit het bakkie gestolen te zijn.

In een volgend dorpje dat we tegen komen, staan kraampjes langs de weg met groenten en fruit. Ik neus bij elk stalletje, waar allemaal vriendelijke lachende vrouwen hun waar aanprijzen, en koop bij elk stalletje iets: zak tomaten die ik zelf uitzoek, komkommers, mega krop sla, boontjes en dat alles voor….M50!

Bij Vilanculo gaat de En1 over in een veel slechter wegdek. Het eerste stuk is zelfs ronduit slecht met potholes en gaten aan de zijkant.  Vanaf Save, waar we de Save rivier oversteken wordt het weer beter op de plek waar ook tol betaald moet worden. M40. Het is wel duidelijk, we gaan Gorongosa echt niet halen. Het is inmiddels donker als we in Inchope arriveren. John belt het ons gegeven telefoonnummer, maar verder dan the subscriber you have dialled is not available at present. Please try again later komen we niet. Op de bonnefooi rijden we dus nog eens ruim 50 kilometer in het donker naar Chimoio waar we een motel treffen. Chimoio is inmiddels de 5de grootste stad in dit land volgens mijn handboek. Ze blijken er ook een camping bij te hebben. Maar het is intussen gaan regenen en zo snoeihard gaan waaien zodat wij de tent niet uitgeklapt krijgen, althans niet aan de grond gepint krijgen. Wij nemen alsnog een kamer die stikt van de muggen.  Er is wel een overdekt gedeelte waar feesten en partijen gehouden kunnen worden en dat wij als kook- eetplek mogen gebruiken. Na ons “diner” is de wind gaan liggen dus als we wat meer geduld gehad zouden hebben…

Vrijdag 21 oktober

Uit de douche komen zo’n 4 piezelstraaltjes water en het is onmogelijk om de temperatuur in te stellen. Desondanks maken M&J er ook gebruik van. Daarna moet de afwas nog worden gedaan. En aangezien wij heet water hebben, gebeurt dat ook bij onze kamer. Als alles weer keurig opgeborgen en ingepakt is begeven we ons naar de receptie om af te rekenen. Wij moeten M2000 betalen, maar dat weet ik terug te lullen naar M1800 vanwege de tekortkomingen in de douche. Marianne moet M600 voor kamperen-zonder-faciliteiten betalen en dat pikt ze niet. Ze eindigt bij M300 en ontpopt zich aldus als een stukken betere onderhandelaar dan ik. We zoeken Shoprite in Chimoio op om onze voorraden aan te vullen. Een hele grote winkel waar werkelijk van alles te koop en het vlees erg duur is. Mij deert dat niet, de rest van het gezelschap wel. Daarna rijden we terug naar Inchope om daar de afslag naar Gorongosa te nemen. Op een van de verkeersborden staat de afstand naar Maputo: 1111 Kilometer. Volgens mijn handboek een smooth excellent tarred road. Niets blijkt minder waar. Er liggen meer diepe potholes dan asfalt en het lijkt wel een 40 K lange slalom rit.

Gorongosa

Ten tijde van de burgeroorlog, waar in 1992 een eind aan kwam, zijn er niet alleen veel mensen vermoord, maar alle wildlife is vrijwel verdwenen. Uitgemoord en opgevreten. Gorongosa wordt met buitenlands geld (o.a. de Carr Foundation) weer in ere hersteld, maar heeft nog een lange weg te gaan. Tijdens de oorlog was hier het hoofdkwartier van Frelimo gevestigd. Z’n vlag, met daarin een mitrailleur afgebeeld, wappert nog ergens in het park. Tegen twaalf uur bereiken we uiteindelijk de ingang naar het park waar de prijzen ten opzichte van mijn handboek meer dan verdubbeld zijn. We boeken dus voorlopig maar twee nachten en zien dan wel verder.

Tot aan de receptie van het Chitengo campis het nog eens 11 kilometer. Hier moeten de diverse fee’s worden afgerekend, maar de betaalterminal laat het afweten. We boeken een georganiseerde gamedrive voor vanmiddag om het terrein een beetje te verkennen, morgen gaan we wel zelf op gamedrive. Het lullige is dat je zelfs voor het rondrijden met je eigen bakkie moet betalen: M875. Daarna gaan naar onze campingplek en zetten de tenten op.

De gamedrive doen we samen met ranger Marakona en drie andere mede passagiers. Vader Richard en zoon van engelse afkomst maar woonachtig in Brazilië en nog een dame op leeftijd. Het park is 13000 waterbokken rijk, erg veel oribi’s, bosbokken en reedbucks. We komen red-necked francolins tegen, guinea fowls, crowned cranes, chacma babboons, saddle billed storks, a marabu stork, brown snake eagles, african darter, grey heron, goliath heron, green backed heron, hamerkoppen, jacana’s en tenslotte een kudde olifanten. De matriarch is niet blij met onze aanwezigheid en laat dat duidelijk blijken ook. Ze stormt met klapperende oren achter ons aan.

Na de gamedrive drinken we een pilsje en gaan de maaltijd bereiden. Gezellige bezigheden waarna we onze bedjes opzoeken.

Zaterdag 22 oktober

Ground hornbills

Er is enige opwinding in het park want vandaar worden 20 rangers geinstalleerd door een locale hoogwaardigheids bekleder. Er zitten hele jonge broekjes tussen en ze  mogen schieten op poachers. Dat hoor ik heel graag. Allemaal keurig gediciplineerd in het gelid marcheren en het volkslied zingen. Schitterend. Wij feliciteren hen van harte met het feit dat ze allemaal geslaagd zijn en wensen hen veel succes. Daarna rijden wij het park in met ons bakkie. Van het park is slechts 25% toegankelijk en van begaanbare paden voorzien. Wij rijden route 11 die uiteindelijk naar Lago Urema leidt waarin zich hippo’s moeten bevinden. Het is een prachtige tocht waar we een aantal absolute verrassingen tegenkomen: een sable en 9 ground hornbills. We kunnen onze ogen niet geloven. Het eerste stel van 3 stuks vliegt voor onze auto op en ze blijken witte wingtips te hebben. M&J wisten niet dat ze konden vliegen, maar terplekke wordt het bewijs dus geleverd.  Met uitsterven bedreigde vogels die pas op 6 – 7 jarige leeftijd voor nageslacht kunnen gaan zorgen.

Eenmaal bij het meer aangekomen blijkt zich dat kilometers te hebben teruggetrokken, maar het is dan ook nog steeds de droge tijd. Als de regens gaan komen zal het meer spoedig weer op peil zijn. We durven het niet aan om over de drooggevallen stukken land alsnog richting meer te rijden want stel je voor je komt vast te zitten. Tot nu toe zijn we namelijk nog niemand tegengekomen. Daar waar de weg ophoudt staat een totaal vervallen bouwwerk dat kennelijk op de rand van het meer staat. We klimmen er op om de rivier af te speuren met onze verrekijkers naar hippo’s. Marianne en ik menen er één te spotten tussen de drijvende eilandjes van water hyacint, maar we durven er geen eed op te zweren. Als we onze tocht vervolgen komen we wel een auto tegen met twee zuid afrikanen. Ze attenderen ons op een kudde olifanten die 500 meter verderop aan de linkerkant staat te wachten.

We komen langs een kleine plas water waar een waterbok in ligt. Jan is ervan overtuigd dat het beest vastgezogen zit in de modder, maar wij zijn daar helemaal niet zeker van. Hij ligt namelijk gewoon en rustig te herkauwen. Maar Jan vertrouwt het niet, en loopt voorzichtig richting de bok. Als hij de bok tamelijk dichtbij genaderd is, staat de bok geërgerd op en sjokt weg. Lag net zo lekker in het water en dan zo’n stomme toerist die de rust komt verstoren.

Op de aangegeven plek staat inderdaad een kudde olifanten rustig te browsen. Ze trekken zich niets van ons aan. Vervolgens rijden we een stuk langs een rivier waar nauwelijks tot geen water in staat, maar waar we opnieuw een heleboel watervogels spotten die we gisteren ook al tegenkwamen. Het einde van de middag begint al te naderen als we nog een kudde olifanten spotten. In de verte dit keer, maar toch. Het is een heel lang lint grote donker grijze kolossen die zich mooi aftekent tegen de lichter grijzer wordende achtergrond. Vervolgens stuiten we nog op een groepje black bellied korhaans waarvan het mannetje aan het baltsen is om een vrouwtje te imponeren. But… she is not impressed en gaat achter een andere kerel aan.

Tot slot nemen we nog een klein zijpaadje alvorens terug te keren naar het camp en daarbij stuiten we op een groep njala vrouwtjes. Al met al hebben we ongelofelijk veel gezien, maar duidelijk is wel dat het park nog een lange weg te gaan heeft en dat de introductie van predators zoals leeuw, leopard en cheetah, hyëna’s etc. absoluut noodzakelijk is om de bokken populaties onder controle te houden. Maar het heeft ontzettend veel potentie, dat is een ding wat zeker is.

Zondag 23 oktober

We zijn van mening dat we alles gezien hebben wat er te zien is en besluiten vandaag terug te rijden naar Vilanculo, en daar te overnachten alvorens de doorsteek naar het mozambiekse deel van het Trans Frontier Park te wagen. Bij het verlaten van het park spotten Jan en ik nog een 3-tal sables, groepje njala vrouwtjes en een liechtenstein hartebeest. Op onze tocht terug via Inchope kruisen we de Gorongosa rivier weer waarin we krokodillen spotten. Er staat niet veel water in de rivier, maar het stroomt nog behoorlijk. Als we Inchope bereiken gaan we tanken en moeten we een extra jerrycan zien te scoren om voldoende brandstof bij ons te hebben om door te steken naar het TFP. Dat lukt al vrij gauw. Jan stapt uit en een uiterst aardige jongen verkoopt Jan zo’n geel plastic ding voor M70. De jongen verkoopt eigenlijk kook olie (we kopen dus een lege kook olie drum) en is net bezig om met een trechtertje een heel klein plastic zakje te vullen met kookolie voor een cliënte. Net genoeg om de volgende maaltijd mee te bereiden. En als er kookolie in die grote gele jerrycans kan, moet er ook diesel inkunnen is z’n redenatie. Verder wordt er weer van alles aangeboden en ik koop een heerlijk knapperig stokbrood dat Jan en ik rijdende weg in z’n geheel oppeuzelen. Echt heerlijk!  Bij het volgende grote dorp herinnert Jan zich dat er ananassen aangeboden worden. Zo ook dit keer: 3 stuks voor M750… Aan mijn bestuurderskant verschijnt een jongen met 1 ananas voor M100. De ananas ziet er mooi uit en ik mag hem voor M75 hebben. We hebben geen M’s in kleine coupures, dus laat ik hem randen zien. 20 rand is zo’n M80. Hij pakt ze aan, maar wordt dan heel kwaad. Waarom weet ik niet. Ik vind dat we eerlijk handel gedreven hebben en rij verder. Woedend en schreeuwend rent hij ons achterna  daarbij hard op de ramen bonkend. Hopelijk ziet hij straks bij het wisselen in dat hij helemaal niet genaaid is, integendeel: meer gekregen dan hij er voor vroeg.  Aan de achterkant van de ananas blijkt een groot gat te zitten, maar zal later blijken na het diner ongelofelijk lekker te zijn.

Bij de tolbrug moeten we opnieuw betalen maar ik heb slechts een briefje van M500. De functionaris pakt het aan en loopt er mee weg. Lachend komt hij terug en ik trek hem aan z’n arm bijna het bakkie binnen. R40 is ook goed volgens hem, aanzienlijk duurder dus dan op de heenweg. M&J blijken helemaal niet te hoeven betalen.

Aan het eind van de middag arriveren we in Vilanculo en gaan we naar Blue Waters resort dat als uitstekend in mijn handboek  beschreven staat. Netjes, schoon, en niet duur. Wat we er treffen is alles behalve netjes, schoon en niet duur. Om te beginnen M945 camping fee, geen water bij de campsites, maar we mogen wel gebruik maken van een leegstaand chalet. Smerig en goor dat het er binnen is, maar er komt heet water uit de douche. En dan blijken we de koelkast niet meer uit de camper trailer te kunnen schuiven. Nadat in het begin ook al één van de twee 75 liter water tanks zo lek als een mandje bleek. Jan en John zijn uren aan het prutsen voordat ze alles gedemonteerd hebben en min of meer weer gereinstalleerd en aan het werk. De geleiders blijken van een minne slappe kwaliteit en zijn gaan wijken. Maar na uren ploeteren werkt het op provisorische wijze weer. Blue Water is vast ooit heel mooi geweest, maar in totaal vervallen staat geraakt. Er lopen een paar smerige honden rond en een grijze kat met bloederige kale plekken op z’n koppie en schurftplek op z’n rug waar hij constant aan zit te krabben. Arm beest. We voeren hem melk en worstjes en hij gaat er gezellig bijliggen. Hij heeft zich kennelijk in z’n noodlot geschikt en blij met elke vorm van aandacht of voedsel die hij krijgt.

Ik heb een officer gebeld bij de Pafuri Border Police om te vragen of we de Limpopo rivier bij Mapai kunnen oversteken. Dat is geen enkel probleem volgens hem, en we worden er wel bij geholpen. Dus ons reisplan hoeft niet gewijzigd.

Maandag 24 oktober

We breken op en gaan nog even tanken in Vilanculo. John moet nog op zoek naar een jerrycan; wij gaan alvast op pad richting Mabote. Daar zullen we op M&J wachten want de weg naar Machaila is slechts een diep zandspoor en daar moeten we bij elkaar blijven ingeval van calamiteiten. In tegenstelling tot mijn handboek blijkt er in Mabote een gloednieuw tankstation te staan waar we de tank laten bijvullen. Ik heb nog slechts M500 en het meisje aan de pomp rekent uit dat ik daar 1,1 liter voor krijg. Ik dacht meer aan ruim 11 liter. Als ze het nog eens narekent komt ze tot dezelfde conclusie. M&J laten erg lang op zich wachten en wij vrezen dat ze er niet in geslaagd zijn om een jerrycan te vinden en cellphone receptie hebben we ook niet. Als we terugrijden komen we hen al snel tegen. Ze waren in het begin te ver doorgereden omdat er nog een tweede weg naar Mabote op de kaart staat die er in werkelijkheid dus niet is. Ze hebben dus extra kilometers gemaakt. Ze hebben wel een jerrycan gevonden en Marianne heeft een goede kaart van het Moz deel van het TFP met daarop de weg en de diverse camps aangegeven. Dat gaat dus helemaal lukken.  Ik koop zo’n map wel bij de ingang van het park.

We belanden dus op een diep karrespoor richting Machaille. Als we onderweg een bakkie tegenkomen (zeldzaamheid) vragen we veiligheidshalve steeds of we nog op het goede spoor zitten, want er zijn soms gelegenheden waarbij je twijfelt, voorals als je voor de keuze bij een splitsing komt te staan. Op enig moment duikt er een tegenligger op. Zuid Afrikanen met een campertrailer die in Parfuri de grens zijn overgestoken en in tegengestelde richting rijden naar Vilanculo. Als we hun spoor nu maaar blijven volgen, dan komen we precies waar we wezen moeten. Maar soms slaat de twijfel hevig toe en aan de hand van GPS bepalen we regelmatig onze positie. Onze roadmaps blijken van geen meter te deugen en dat maakt het des te moeilijker. Op enig moment stoppen we voor een drankje-uit-eigen voorraad want onderweg kom je echt niets tegen behalve dorpjes met vooral veel mensen. We zijn nog maar nauwelijks uitgestapt of er komen twee kinderen uit het niets te voorschijn. Marianne geeft hen beiden een blikje lemon. We zijn niet in staat om er ook maar een woord uit te krijgen. Het lege blikje hebben ze in het zand gelegd, maar ik haal ze op om in de afvalzak te stoppen. Daarna komen er nog meer mensen langs waaronder een oude man die ons verzekert dat we nog steeds op het goede karrespoor zitten.

Tegen vijven moeten we een camp inrichten. We kamperen wild want over het hele traject is er geen officiële campsite. Maar we zijn van alle (on-)gemakken voorzien, dus we redden ons wel een keer zonder douche en toilet. Het is een schitterende avond/nacht met inktzwarte hemel bezaaid met flonkerende sterren.

Dinsdag 25 oktober

De grote oversteek

Als spoedig bereiken we het dorp Machailla waar de weg van iets betere kwaliteit lijkt te worden. Breder en harder. Er wordt hard aan de weg getimmerd middels de aanleg van drifts en afwaterings buizen. Onze tocht gaat richting Mapai waar we de Limpopo rivier zullen oversteken om in het TFP te belanden. Maps en werkelijkheid kloppen van geen meter, maar uiteindelijk bereiken we rivier die ruim 20 kilometer buiten Mapai ligt in plaats van in Mapai. Ik heb me enigszins zorgen zitten maken over een snelstromende Limpopo die ik bij Xai-Xai zag. Als we uit de duinen komen zien we een heel wijd zandbed met iets daar daar tussendoor piezelt. We kunnen onze ogen niet geloven. Een stroompje van 1 meter breed en 5 cm diep. Ik kan het niet rijmen met Xai-Xai. Er is een blokkade aangebracht en we moeten M200 per voertuig betalen om doorgelaten te worden.

 

Ik loop alvast naar de overkant om onze voertuigen te fotograferen als ze oversteken.

Aan de overkant is er geen enkele aanwijzing naar de ingang van het TFP te bekennen. Op goed geluk kiezen we een spoor. Op enig moment komen we toch een bord tegen dat bevestigt dat we het juiste spoor te pakken hebben en bereiken de ingang van het park waar niemand te bekennen is behalve en met ketting vergrendelde slagboom. We toeteren, maar er gebeurt niets. John zo John niet zijn als hij de slagboom niet open zou krijgen.  De slagboom gaat open, wij rijden er doorheen en sluiten hem weer op dezelfde manier als waarop we hem aantroffen. We zijn al weer bijna in beweging gekomen als er opeens een groen geuniformeerde jongen uit het bos te voorschijn gerend komt. Hij heeft een tas papperassen bij zich en op een bankje onder een boom in de schaduw worden alle formaliteiten afgewikkeld: parkfee, auto fee, trailer fee, camping fee voor in totaal M2090. Het is een vriendelijke jongeman die ons bevestigt dat er een duidelijke weg is en dat er 3 campsites zijn waar we kunnen overnachten. Maar maps heeft hij niet. Goedgemutst beginnen we aan onze tocht door het in 2006 tot TFP uitgeroepen nog ongerepte (??) gebied dat grenst aan Kruger National Park.  Er valt geen beest te bekennen behalve een oribi en twee opvliegende ground hornbills.

Het camp waarnaar wij op zoek zijn is het  Tamboti camp. De weg is redelijk, maar soms sta je voor de keuze welke tak van de vork de “hoofd”-weg is.  John slaat af naar rechts terwijl wij allemaal van mening zijn dat we rechtdoor  gemoeten hadden. Wie het bij het juiste eind had zullen we nooit weten.  Maar we komen terecht in een gebied waar het stikt van de dorpjes, hutten, mensen die er zo te zien elke 9 maanden we een nieuwe aanvoegen, koeien en geiten. En waar alles wordt platgebrand om jong gras voor de koeien en geiten een kans te geven zodra de regens weer komen. Wat een giller. Je kunt die mensen uiteraard niet zomaar uitplaatsen, maar er wel een plan voor maken om ze als guardians voor het park aan te stellen en ze er zo bij te betrekken in plaats van tegenwerken.

De campertrailer - Titanic

Augustus vorig jaar konden we dan eindelijk de  trailer kopen waarvan we al een tijdje droomden. Alleen de trailer want voor de rest zoals tent en koelkast moest nog wel even doorgespaard worden. De tent kwam er begin dit jaar en de koelkast medio dit jaar. En al die tijd was Jan bezig om de trailer te vervolmaken en van alle gemakken en gereedschap te voorzien om geheel selfsupporting te zijn in werkelijk alle denkbare voorkomende gevallen. Dat wordt trouwens ook in elk boek aanbevolen als je tochten onderneemt zoals de onderhavige. Maar ons kan dus gewoon niets gebeuren. Bovendien is ook de Landi met vrijwel elk denkbaar stuk gereedschap uitgerust. Maar waar we niet op gerekend hadden, of zelfs maar hadden kunnen vermoeden of dromen, is dat er een compleet wiel van de trailer zou aflopen. We voelen een stevige ruk aan ons bakkie en de trailer knalt met een rotklap tegen de grond. In z’n achteruitkijkspiegel ziet Jan het wiel weg rollen. We staan er perplex en uit het veld geslagen bij. We kunnen onze ogen niet geloven. Maar de feiten liggen daar voor onze neus. Net zoals de Titanic op z’n maidenstrip gesneuveld. De as heeft zich diep in de grond geboord en moet eerst worden uitgegraven om er überhaupt een krik onder te krijgen. Marianne en ik zoeken stenen waarop het opgekrikte geheel moet rusten. John is nogal technisch onderlegd en kan er niet over uit dat een compleet wiel zo maar van de as kan lopen. Ondenkbaar.

J&J graven zich een breuk, het zweet gutst van hun lijf, maar uiteindelijk is de trailer opgekrikt, rust op stenen en waarbij John tot de conclusie komt dat dit onherstelbaar is. Zelfs de kogellagers zijn vertrokken. Ik maak foto’s van de puinhoop. Er komen dorpelingen kijken en een boer die 150 koeien heeft. Hij heeft alles nauwlettend gadegeslagen en als het vrijwel donker is moet hij nog een paar van zijn koeien gaan zoeken. Hij heeft ons verzekerd dat het Tamboti camp nog ca 10 kilometer verderop ligt. De mannen zijn moei en vies en kunnen wel een douche gebruiken. We sluiten de trailer met de hangsloten, gaan op zoek naar het camp, en zien morgen bij daglicht wel weer verder.

Het camp wordt nooit gevonden, dus opnieuw wordt er in het wild gekampeerd. Jan drukt mij de campingstoelen zo hard in de handen dat een poot precies mijn bovenlip ramt. Ik krijg tranen in m’n ogen van de pijn, maar het bloedt niet. De stemming is zwaar bedrukt en we drinken de laatste wijn die we rijk zijn. We hebben de voedselboxen en één van de gasflessen meegenomen uit de trailer om de maaltijd te kunnen bereiden. M&J hebben dus twee rooftents op hun dak en dat komt nu wel heel erg goed uit.

Woensdag 26 oktober

Geplunderd

We gaan zo snel mogelijk terug naar de camper, maar ons bakkie wil niet meer starten en moet aangesleept worden. Dat lukt gelukkig heel snel. We hadden de GPS coördinaten opgeschreven waar we de trailer achtergelaten hadden. M&J rijden voorop en rijden een kudde olifanten straal voorbij. Leuk olifanten, maar we hebben nu even iets anders aan ons hoofd. Eenmaal bij de trailer aangekomen, zien we een doorgezaagd hangslot liggen. Alle hangsloten blijken doorgezaagd en de totale inhoud van de trailer verdwenen. Mijn prachtige bestek, 10 dagen wasgoed, alle technische hulpmiddelen zoals start- en trekkabels, compressor, looplampen, gasbrander, verlengsnoeren kortom alles wat Jan het afgelopen jaar verzameld heeft om op alles voorzien te zijn.  Watervoor-raad weg en koelkast leeggehaald. Dat de koelkast er nog is, dankt hij aan zijn geheime vergren-deling die ze niet hebben kunnen vinden. Ik ben met stomheid geslagen. John komt opnieuw tot de conclusie dat er niets te redden valt en  er wordt besloten om de trailer van alles te strippen. Want in honderden kilometers omtrek geen dorp of stad en geen cellphone receptie. Als het strippen (op de tent na) vrijwel klaar is verschijnt er opeens een wit bakkie met 4 jongens, vrouwen en kinderen. Ze komen kijken wat er aan de hand is. Ze lopen terug naar het bakkie en komen met een tas vol kogellagers terug. Dat geeft te denken, want wie loopt er normaal gesproken met een tas vol verschillende maten koggellagers rond…? Ze hebben niet de goede maat bij zich, dus er komt een ijzerzaagje aan te pas. Aha denk ik: het ijzerzaagje waarmee de hangsloten zijn opengezaagd. Na uren prutsen krijgen ze het wiel er weer aan, maar ik heb er geen vertrouwen in, want het is provisorisch gebeurd. Aangezien ze er tijd en onderdelen ingestoken hebben, besluiten we R300 te betalen. Ik haal 3 briefjes uit de portefeuille, maar bij het overhandigen aan de baas blijken er twee tegen elkaar gekleefd zodat ze R400 krijgen.

We vervolgen in mineur onze tocht richting Giriyondo; de grenspost met Z.A. Want onze vakantie is is behoorlijk over. Ik hoor het wiel schuren en hoop stiekum dat dat bakkie niet langsgekomen was en het wiel min of meer teruggehangen. Want wat moeten we een gestripte trailer op weg naar huis, zonder kentteken. Dat gaat een heleboel gezeik aan de grens geven. We krijgen sowieso gezeik aan de grens want we hebben de trailer op de heenweg formeel  ingevoerd, en voeren hem nu mischien dus niet uit. Ergo we hebben hem aan iemand in Moz verpatst en daarover wordt vanzelfspreken belasting geheven. En ik heb al helemaal geen zin in ongelukken op de snelweg.

De officieel aangegeven campsites

Ook het volgende camp dat op de kaart aangegeven staat vinden we nergens, totdat we achterop gereden worden door hetzelfde bakkie en mensen die het wiel repareerden. Opnieuw rijst bij mij de vraag… waarom rijden ze achter ons aan. Omdat ze weten dat het wiel er binnenkort toch weer afloopt en ze alsnog hun slag kunnen slaan? Ze wijzen ons een pad waaraan dat camp aan gelegen zou moeten zijn. We volgen het pad en voor onze neus steekt een caracal het pad over alvorens in het struikgewas te verdwijnen. En dan vinden we het camp… Een ronde betonnen braaiplek van 1 meter doorsnee. En een tussen twee bomen gespannen waslijntje dat andere bezoekers hebben achtergelaten. Verder niets behalve de diepe uitgesleten rivier waar een heel dun stroompje wat door stroomt en waar we fisheagle en marabu stork op een boomtak zitten. We zien olifanten sporen in het zandbed van de rivier. We hervatten de tocht naar Giriyondo en ik hoor het wiel steeds heviger schuren en piepen. M&J seinen ons te stoppen. Ze vinden het onverantwoord om achter ons te blijven rijden want het wiel begint steeds meer te slingeren. Dat loopt er geheid binnen de komende kilometers weer vanaf. We besluiten ook de tent er af te slopen en de trailer achter te laten. Zo gezegd, zo gedaan.  John trekt een boomstronk om om de trailer as te steunen en verbuigt daarbij beugel onder de Landi waar hij niet blij mee is.

Het is nog een hele kunst om de tent te demonteren omdat hij aan de trailer gekit is. J&J steken de panga er tussen die ze met een hamer en tentharing stukje voor stukje vooruit timmeren totdat ze de hele tent los hebben. En die moet ook nog op het bakkie gesjord. Met tranen in onze ogen laten we de trailer achter en rijden door tot half vijf waarna we opnieuw een camp opzetten. We hebben nog 6 pilsjes te verdelen en na een karige maaltijd zoeken wij hotel kamer nr 2 weer op, maar van slapen komt het nauwelijks. Onweer, bliksem, regen, verdriet, woede en zorgen verhinderen dat.

Donderdag 27 oktober

Accu zum Kloten

Nadat we het camp opgebroken hebben, 3 dagen al geen douche of toilet meer hebben gezien, wil ons bakkie helemaal niets meer doen. En John krijgt het ook niet meer aangesleept. De accu is zum Kloten. Volgens mij opgeblazen door de beroerde bedraging die Ivan 4x4 had aangelegd en die ik nooit vertrouwd heb. Want ook nu bleek een van de ledlichtjes het vanaf het begin niet te doen. En tijdens onze tocht is de vloer onder de bijrijdersstoel  waar die bedrading loopt bloedheet. Eén van mijn tasjes smelt er zelfs gedeeltelijk op. Maar wat nu? We hebben de trailer volledig gestript en daaronder bevindt zich dus ook de batterij die de koelkast en verichting moest voeden. Het is een zogenaamde deep cicle battery en dus niet bepaald een accu c.q. geschikt voor dit doel. Desalniettemin besluiten de mannen de batterij in te zetten en tot onze grote opluchting laat ons bakkie zich middels slepen weer aan de praat te krijgen. En nu vooral nergens meer de motor laten afslaan, zelfs niet bij een benzinepomp of grens.

Alle lol is er af, en wij besluiten in één ruk door naar huis te rijden om zodoende M&J nog een paar dagen van het Kruger park te laten genieten zonder de ellende van, en zorgen over ons die ze de afgelopen dagen voor hun kiezen hebben kregen. Ik heb hun gezelschap als bijzonder aangenaam ervaren, we kunnen goed met elkaar overweg, maar dat ze nog een keer zo’n avontuur met ons aangaan? Ik vrees van niet.

Vlak bij de grensovergang, duikt er opeens bewegwijzering op.  We bereiken de grenspost zonder additionele ellende en de formaliteiten verlopen tamelijk soepeltjes. Op de vraag of er sprake is van een trailer antwoorden wij geheel naar waarheid: NEEN. Het bakkie start zelfs op de batterij. Na deze formaliteiten gaan we richting Letaba om te tanken en daar ook zullen we afscheid van M&J nemen. Intussen rijden we dus in het Krugerpark en binnen 3 minuten hebben we al meer beesten gezien (grote kudde buffels, olifanten, hippo’s, croc’s, zebra’s, wildebeesten, kudu’s) dan onze hele verblijf in Moz, Gorongosa uitgezonderd.

Bij de pomp knuffelen we afscheid van onze lieve vrienden en vervolgen via Gravelotte, Palaborwa, en Polokwane onze weg naar huis. Bij een benzinestation scoren we een milkshake en Jan een burger, lopen we meer dan een uur vertraging op tussen Modimolle en Vaalwater en komen om half twaalf moe en uitgeput thuis aan. Ik had Maria onderweg gebeld dat we er aan kwamen, en zij nam gelijk de kans te baat om samen met Oliver morgen naar Shongoane te gaan nu de oppas-sessie er kennelijk dus op zit.

We treffen onze lievelingen levend en wel aan, Raja komt even gedag zeggen, bij Loentje duurt het even voordat hij zich overgeeft en Onyx is de hele nacht niet bij me vandaan te timmeren. Hij kan z’n geluk niet op en moet de hele nacht knuffelen en trappelen.

Vrijdag 28 oktober

Opruimen van de spullen die we nog over hebben. Dat is dus zo gepiept. We hebben alleen nog wat we aan kleding in  onze twee koffertjes hadden zitten die we voor Bazaruto hadden meegenomen en die steeds in het bakkie waren blijven staan. Maar al m’n (knie-)broeken en favoriete  t-shirts zijn verdwenen.

En alles blijkt redelijk groen omdat het de 20e oktober is beginnen te regenen en er inmiddels bijna 80 mil gevallen is. Abram heeft dat keurig bijgehouden. Een goed begin van het regen seizoen. Laten we maar blij zijn met alles dat we nog wèl hebben, maar het kost moeite.

Abram maakt het bakkie schoon waarna we hem vrijaf geven. Jan brengt hem naar de tarroad met z’n R200 bonus zodat hij bij een broer in Marapong op bezoek kan gaan. Ze hebben het er uitstekend vanaf gebracht onze staff.

 
September 2011 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Monday, 03 October 2011 09:29

September 2011

De elanden truck

Donderdag 1 september

Er is op het veld niets meer te (vr)eten, de beesten zijn dus volstrekt afhankelijk van ons voerregime. En vanwege de lange winter is de lusern voorraad vrijwel op en nergens nieuw te koop, evenens vanwege de lange koude droge winter. De grootste slok-ops zijn zoals altijd de elanden. En zij hebben een truck gevonden om ook het lusern uit de kameelperd voerbak te krijgen ondanks het feit dat ze er net niet bij kunnen. Net zo lang tegen de palen raggen totdat het lusern tussen de spleten door zakt en naar beneden valt. Of, zoals Clicks (de oudste, grootste en zwaarste) het doet: als hij zich helemaal uitrekt, kan hij met z’n snuit net bij de onderkant van het lusern komen, en als je maar lang genoeg aan de grasjes blijft trekken, dan vallen er vanzelf  steeds meer naar beneden. Echter; don’t underestimate us:  wij vinden daarop weer een truck uit. We zetten twee planken in v-vorm  in de voerbak zodat ze kunnen raggen wat ze willen zonder dat er al te veel lusern uit kan vallen. Want ma kameelperd moet goed gevoederd blijven tijdens de lange periode van borstvoeding.

Vrijdag 2 September

Trok het gerol

We gaan boodschappen doen in Ellisras en Maria rijdt met ons mee want zij moet de maandelijkse inkopen voor haar kinderen gaan doen. Daarna gaat zij door naar Shongoane. Als we de bergpas uitkomen, zien we onderaan het talud een truck liggen. De auto die ons net gepasseerd is en wij keren terug naar de plaats des onheils om te kijken of er gewonden zijn of dat  we iemand moeten bellen. Drie beteuterde mannen leggen uit dat de truck aan de haal is gegaan. Gelet op de leeftijd en uiterlijk van de inmiddels total loss truck zou achterstallig onderhoud ons niets verbazen, maar je komt er ook met een grote wijde bocht de bergpas uit, dus dat ze veel te hard gereden hebben en de controle over het stuur zijn kwijt geraakt sluiten wij ook absoluut niet uit. Er zijn geen gewonden en ze hebben zelf al met hun werkgever en politie gebeld. De chauffeur zit helemaal te shaken. Ik geef mijn fles water aan hem om hem een beetje op z’n gemak te stellen en te kalmeren.

Nu we verder toch niets kunnen doen, en zij ons verzekerd hebben oke te zijn, vervolgen we onze reis naar Ellisras inclusief onzer camper trailer want de batterij die de koelkast aan de praat moet houden, tandenborstels en telefoons moet opladen, doet het niet. Dat mag Ivan 4x4 LA Sport dus netjes in orde gaan maken.

Er is weinig lol meer aan om boodschappen te doen sinds er geen gezellig terrasje meer is om koffie of een shake te drinken. We zijn dus in no time weer klaar om huiswaarts te keren. Maar elk voordeel heb se nadeel: we zijn weer zo vroeg thuis dat de katten nog naar buiten mogen.

Zaterdag 3 september

Elke dag breng ik een baaltje lusern naar de kameelperd voerbak. Ik ben nog maar net vertrokken of ik zie in de verte donkeren rookwolken. Brand! Ik keer terug naar huis zodat Jan de buren kan waarschuwen en zorgen dat iedereen standby is. Jan is immers vice sektorleier en dit is zijn pakkie-an. Maar zoals gebruikelijk gelooft hij mij niet, en moet het zelf zien. In plaats van maatregelen nemen, gaat hij brandje kijken. Can you believe it? Ik stuur dus zelf een email naar de omringende buren. Herman en Abrie komen in actie en vragen waar Jan is. Polshoogte nemen antwoord ik, maar de firefighter staat standby, kom hem dus rustig ophalen. Meer dan een uur later komt Jan eindelijk naar huis. Witheet ben ik om dit stompzinnige onvolwassen onverantwoorde gedrag. Want z’n telefoon nam hij ook nog niet op om te laten weten dat er dringend assistentie nodig was. En ik was op de fiets al op weg naar de gate om Abrie en Herman binnen te laten om onze firefighter op te halen. De firefighter wordt aangekoppeld en met 3 gevulde backpacks en 3 vuurslaners gaat hij op weg. Ik houd liever thuis een oogje in het zeil, want ook in het zuiden fikt het behoorlijk.

Zondag 4 september

Voor het eerst mag het baby girafje met moeders mee op pad, naar de voertrog. En dat is al best snel. Het lijkt ons dit keer een meisje te zijn. Verder lees ik het boek Filosoof en Miljardair over Paul Fentener van Vlissingen uit. Treurig om 5 jaar na z’n dood vast te stellen dat het met SANParks ook de verkeerde kant dreigt op te gaan. Een project waarmee hij zich de laatste jaren van zijn leven zo intensief mee bezig gehouden had. Vlak voor z’n overlijden had ik nog emailcontact met hem over Welgevonden waar hij  5 plots had en wij ons oog ook op een 500 ha plot hadden laten vallen.

Maandag 5 september

Geen Oliver en geen Maria. Ik bel haar waar ze blijft. Oh…. Ze is in Shongoane, ze komt morgen wel. Ik pin haar op haar neus dat van te voren te moeten zeggen want nu zit alle was in de machine, bedden afgehaald etc. Niet dat ik te beroerd ben om zelf m’n bed op te maken, maar hoe hou ik haar nu twee dagen aan het werk? Abram belt Elisabeth waar Oliver blijft. Die blijkt nog aan het bouwen alhoewel Oliver achteraf verteld dat hij naar home-affairs moest voor de kinderen. Wie het weet mag het zeggen.

De quad moet geserviced, dus wordt het ding op het bakkie geladen. Beter: er op gereden vanaf de “off-load-ramp”. Onze dieren-aflaad-plaats en voor dat voor dat doel nog nooit gebruikt is. Gewoon omdat er geen geld is om nieuwe dieren aan te schaffen.

En ik ga op zoek naar een Sangoma voor een nederlandse vriend, tevens filmmaker en auteur. Die wil een documentaire maken over traditionele geneeswijzen om deze wijsheden en kunst voor toekomstige generaties behouden te laten blijven. Althans: op beeld vast te leggen. Spirits of Africa.

Surprise!

Als Jan terugkomt uit Ellisras heeft hij een verrassing bij zich: mijn rifle licentie. Hij heeft de zijne nog steeds niet. Maar ja, ik had ook als eerste mijn rijbewijs. We bellen Abrie dat we de rifle en munitie komen ophalen. Het schietijzer stond immers bij hem geparkeerd in afwachting van onze licenties. Want zonder licentie mag je geen wapen in bezit en/of in de kluis hebben staan. Z’n schietbaan om even te oefenen is helaas bezet, dus Jan gaat morgen wel terug. Ik zie mezelf niet echt schieten met dat ding: loeizwaar en een terugslag waar je steil van achteroverslaat met slechts 50 kilo tegenwicht.

En nog meer verrassingen: het zwembadwater begint boven de 20 graden te komen, dus binnenkort kunnen we weer te water. Zes maanden geleden konden we voor het laatst zwemmen. 

Woensdag 7 september

De telefoon gaat al vroeg: Felicity van Tswana. Er is brand, maar de radio’s werken niet. Dus de volgende vraag is waar ze de radio’s kan laten repareren. Mijn proriteit zou toch bij het brandje blussen liggen. Ze kan best hulp gebruiken laat ze weten, dus Jan komt in de benen. Tegen de tijd dat alles gereed staat belt Jan haar of hun gate wel open is. Dat is hij niet, en ze heeft ook geen hulp (meer??) nodig.  

 

 

Donderdag 8 september

Sangoma bezoek

Ik heb een afspraak met Magdaline Mokonyane.  Ik heb met haar dochter Lebogang (Lebo) de afspraak gemaakt, dus die haal ik eerst op op het politiebureau waar ze werkt. Haar man en haar vader trouwens ook. Maar ze is de afspraak helemaal vergeten. Ze belt haar moeder dat we er aan komen. Haar ouders wonen op een steenworp afstand van het politiebureau in een zogenaamd Mbeki regeringshuisje. Opgetrokken uit steen maar piepklein. Lebo woont daar met haar man en twee kinderen en 4 broers en zussen nog bij in. Zal wel dringen geblazen zijn.  Maar eind dit jaar verhuist Lebo naar haar eigen Mbeki huisje. Ze is er oud genoeg voor merkt Magdaline op. Magdaline draagt het dochtertje van Lebo op haar rug in een handdoek, Lebo’s zoontje zit al op school. Ik vraag haar of het daarbij blijft. Noooooo, I want seven giert ze van de lach. Hi hi just kidding.  Het is een hartstikke leuke meid van 27. Het ziet er binnen keurig uit en ik mag fotograferen en Magdaline allerlei vragen stellen.

Magdaline is tamelijk klein van stuk met heldere pientere ogen. Ze is 49 laat ze weten, in Naboom-spruit geboren en in oktober 1988 getrouwd. Ze wijst trots naar het grote portret aan de muur van haar echtgenoot. Een grote statige niet onknappe zwarte man. Ik vertel haar ook in 1988 getrouwd en 57 te zijn. Dat geloven ze niet. Ik zie er uit als 28 volgens hen. Ze hebben beiden kennelijk hard een bril nodig! Maar ’t klinkt wel lief.

Ik laat hen de boeken van de auteur zien inclusief dat over de Maasai met DVD. Ze willen de boeken graag houden om te lezen en nu maar hopen dat ik ze terug krijgt. Ze hadden de boeken liever in het engels gehad (ze spreken beiden vloeiend engels), maar ik geloof dat ze alleen in het nederlands verschenen zijn.

Ik had trouwens ook een aardigheidje voor beiden meegenomen; Ferrero Roches voor Magdaline (her favorites liet ze weten) en turkish delights voor Lebo. Ze maakt de doos open en begint er al vast van te snoepen. Ik neem er ook eentje van haar aan. Ik vind het maar vieze zoete kleverige hap, maar weet ook dat de afrikaners ongelofelijke zoetekauwen zijn.

Magdaline is niet altijd Sangoma geweest. Ze startte haar carrière als onderwijzeres waar ze happy mee was. Totdat haar ancestors haar opriepen tot het vak. Dat weigerde ze aanvankelijk, maar de prijs die op een weigering staat is hoog: je krijgt allerlei enge ziektes. Zij werd mentally ill en gaf uiteindelijk toe. Aanvankelijk in 1991 als traditional healer en in 2001 officieel gecdertificeerd Sangoma. Ze doet healing en Sangoma ceremonies. Dat laatste houdt in dat ze Sangoma’s in spe begeleidt en alle kneepjes van het vak, waaronder het maken van Muti, bijbrengt en uiteindelijk beëdigt. Zelf is ze sedert 1991 nooit meer ziek geweest en geen medicijn aangeraakt. Een ceremonie is een langdurige aangelegenheid die tenminste twee weken voorbereidingen vergt. Van vrijdag-middag tot zaterdag ochtend, de hele nacht door. Lebo laat mij foto’s en filmpjes op haar telefoon zien.

De ceremonies vinden plaats in een klein heiligdom en op het binnenplaatsje. Het heiligdom is slecht 9 m2 schat ik zo met aan drie kanten stellingen waarop gelabelde potten in alle soorten en maten met kruiden en poeders staan die ze zelf maakt.  Ze zoekt de ingrediënten ook zelf in het bos: kruiden, slangen huiden, schorpioenen, apekoppen, hondekoppen, botten van verschillende dieren. Met een vijzel wordt alles gestampt. Lebo helpt haar wel bij het verzamelen en stampen, verder niet anders als toeschouwer die dus foto en video’s met haar telefoon maakt. Bij een ceremonie hoort stevast het slachten van een geit die ze lokaal kopen. En ze dragen tegenwoordig handschoenen, want het bloed van de mensen is niet meer te vertrouwen aldus Magdaline. Groot gelijk heeft ze.

Er liggen ook geitenhuiden op de vloer (waar je niet met schoenen binnen mag) in alleen witte en bruin tinten, zwarte huiden zijn uit den boze. Op een kleedje in het midden van de huiden , liggen schelpjes, steentjes etc. Het altaar is een heel eenvoudige ronde schaal waarin de spullen verbrand worden voor de ancestors en het aanspreekpunt/ancestors is/zijn een rieten ronde mand met deksel die op een houten driepoot rust. Er hangt een kleed overheen als er niet met hen gesproken  hoeft te worden. Dat kan trouwens uitsluitend voor zonsopgang. Ze praat dus met de geesten van haar  2 ancestors, niet met andere geesten. En er wordt ook in trance gegaan tijdens de ceremonies waarbij ook andere Sangoma’s van andere stammen aanwezig zijn.

Ik maak een paar foto’s van hen in het heiligdom, van het certificaat en van de foto waarin Magda-line in haar Sangoma outfit te zien is. Bij het afscheid kreeg ik een big hug en ik mag de ceremonie absoluut niet missen because I will like it very much aldus moeders. We zien tzt wel!

Vrijdag 9 september

Jan en ik zijn samen wezen voeren want Abram heeft lang weekend en Oliver blijkt er beroerd aan toe te zijn. Hij heeft nog wel het fence gelopen, maar alle kracht is uit hem weggevloeid. Kan een griepje zijn, dus ik zal hem melk en pillen brengen. Als we vlak bij huis zijn, stapt opeens pa kameelperd uit het struikgewas voor de auto en gaat aan de andere kant van het pad naast de auto staan browsen. Intussen maken wij een praatje met hem. Hij kijkt ons regelmatig aan intussen rustig doorkauwend. Van de camera trap weten we dat ma elke dag bij haar voerbak komt eten.

Eenmaal thuis op weg naar de apotheeklade, zie ik iets de stoep liggen dat daar eerder niet lag. Het blijkt een jonge westelik gestreepte sandslang te zijn. Hij lijkt dood en heeft een paar gaatjes in z’n lange lijffie. Dat moet Loentje geweest zijn. Ik trek handschoenen aan en met de slanghaak pik ik het ogenschijnlijk dode lijfje op. Het lijf lijkt dan wel dood, maar zijn oogjes staan nog hartstikke helder. Ik laat hem weten het heel erg te vinden dat hij gewond is en breng hem naar een beschutte plek om in alle rust hopelijk weer zijn levenspad te kunnen vervolgen. Ik bedek hem met bladeren zodat niet de eerste beste onverlaat hem alsnog achter de kiezen stampt. Een paar uur later ligt hij nog op dezelfde plek, maar de oogjes staan nog steeds helder.

Zaterdag 10 september

Patiënten en ziekenboeg

Ik ga kijken hoe het met mijn slangenpatiënt gesteld is. Slecht, want hij ligt nog op de zelfde plek en zijn oogjes zijn nu dof. Arm klein dood beest. Ik bedek hem weer met de dorre blaadjes. Er komt binnenkort wel iets langs want hem opruimt. We gaan polshoogte nemen in de andere ziekenboeg: bij Oliver. Hij is er minnetjes aan toe, Elisabeth was gekomen om z’n kamer schoon te maken en de was te doen en ligt met d’r vette lijf op een matras op de grond in de keuken. Jesses zegt Jan: allemaal dood of bijna dood? Want op een andere matras ligt Solly (Maria’s oudste zoon) ook ziek en volgens mij met schurft. Z’n benen zien er niet uit en zijn helemaal bedekt met een smerige vieze dikke korst. We zeggen hem dat hij naar de dokter moet gaan. Want we hebben geen zin en besmettingen. Maar hij wil niet naar de dokter, want hij is ervan overtuigd dat die zijn benen zal amputeren. Wij houden vol: je komt niet meer terug voordat je bij een dokter bent geweest. Maar zoals altijd heeft hij geen geld, dus Jan geeft hem R20 voor de taxi naar de Ellisras kliniek die gratis is. Fanny, Olivers zoontje is al naar het bakkie gelopen, hij wil meerijden. We zetten hem voorin en Jan achterop, en zo rijden we een rondje over het terrein. Aan het eind wacht hem een ijsje bij ons thuis. Dat zit hij lekker op de stoep op te eten, maar zodra het op is, gooit hij het stokje zomaar weg. Ben jij nou helemaal gek kleine zwarte aap, dat hoort in de prullenbak, doceer ik. Ik pak het stokje op, stop het in z’n handen en sleep hem naar de prullenbak waar ik hem het stokje in laat deponeren. ZO HOORT DAT! Begrepen? Ik vrees van niet. De boodschap zal wel tot in lengte van dagen herhaald moeten worden.

Daarna vertrekt Jan naar Ellisras waar onze campertrailer nu al twee weken bij Ivan 4x4 staat.  Want volgens Ivan is er nix aan de hand. Maar hij heeft er gewoon niet naar omgekeken en het probleem dat de batterij niet wil laden bestaat onverminderd voort. Ergo; hij komt onverrichter zaken  weer naar huis. En of hij Solly had kunnen meenemen naar Ellisras? Natuurlijk had dat gekund maar wij hebben geen zin om er mee of er door besmet te geraken.

Zondag 11 september

Manon, Louis, Hanna en Emma hadden vanochtend zullen komen, maar de afspraak is naar vanmid-dag verzet omdat Louis de openings rugby wedstrijd niet wil missen. Tegen driën arriveren ze met de Sunday Times en een prachtige appeltaart naar Louis’ recept. Ik had ze gezegd hun zwemkleding te moeten meenemen, en dat heeft Manon al aan onder haar jurk. Na mijn heerlijke koffie en hun heerlijke appeltaart gaat iedereen te water, althans dat is de bedoeling. Maar was Emma aanvankelijk dol op water, ze wil er nu niet in op d’r vader z’n nek. Blèren! Dus Manon blijft verder met haar op de kant pootje baden. Hanna geniet met volle teugen op Louis z’n nek en springt vanaf de kant in z’n armen.

Na het badfestijn volgen een lekker glaasje koude Chenin Blanc en de koetjes en kalfjes. Ze gaan pas tegen zessen weer naar huis, maar komen binnenkort met Manon d’r ouders terug. Eind oktober gaan ze dan met hun zessen naar Morukuru, waar ik hen een special price kon bezorgen. Want eerlijk is eerlijk R22000 per nacht is toch echt niet voor iedereen weggelegd. Ze zijn er hartstikke blij mee dat ik dit voor hen kon regelen.

Op weg naar de gate komen ze ma en baba kameelperd tegen laat Manon nog even telefonisch weten. Bij ons komt Jeanetje weer voorbij. Zo zijn wij de large spotted genet inmiddels maar gaan noemen. We merken het aan Luna die naar het raam stormt.

Maandag 12 september

Er beginnen weer jonge blaadjes aan de bomen te komen, dus het terrein ligt weer vol door elanden en kudu’s afgerukte takken. De manier om bij die jonge verse blaadjes te komen. Er zijn hele dikke takken bij hetgeen nog maar eens bevestigt hoe sterk met name zo’n eland is. Ze doen nauwelijks voor olifanten onder.

Oliver is er onverminderd minnetjes aan toe en zit ineen gedoken op een stoel in de keuken. Ik breng hem melk, custard, citroenen, pillen en med-lemon. Een poeder dat in heet water opgelost moet worden.

Vanochtend vroeg zijn Elisabeth en Solly naar Ellisras vertrokken en Abram belt dat Moussa baie siek is en dat hij pas vanmiddag kan komen. Maar wat er ook komt……?  S’ avonds belt hij dat hij morgen komt, maar wel iets later. Jan laat hem weten om 0830 op z’n werk te moeten zijn…. Abram is opnieuw straalbezopen, dus die komt echt niet om 0830 uur. Alleen Maria is dus aan het werk getogen vandaag. En dus 2/3 van je personeelsbestand direct of indirect in de lappenmand.

Woensdag 14 september

Geurende bloesem wolk

Het lusern is vrijwel op en nergens te koop. We gaan dus opnieuw Rhodes gras halen in Vaalwater, maar nu rechtstreeks bij de boer. We hebben al sinasappels geladen bij de citrus farm en daar komen de rollen boven op te liggen. Bij de citrus farm zijn de sinasappels nog maar koud van de boom, of deze staan al weer vol heerlijke geurende bloesem. Je rijdt als het ware door een grote naar bloesem geurende wolk op de farm. Heerlijk! Ons mandarijnenboompje in de kas geurt ook zo lekker en er staat dit keer ontzetten veel bloesem aan.

Behalve een bord aan de weg, is er verder niets dat er op wijst waar de gras boer zich bevindt. We komen onderweg op het zandpad twee Zim-jongens tegen die op zoek zijn naar werk. Wij hebben geen werk helaas, maar we laten ze een aantal sinasappels van de trailer pakken want er zitten hartstikke goeie tussen.

Kolonialen

We vinden de grasboer tenslotte en een witmens vertelt ons dat de rollen R240 per stuk kosten. Zo zo, onze vrienden van de Bakkerspas hier aan de overkant, krijgen ze voor R200 laat ik de witman weten. Hij gaat het met de manager bespreken. Dat lijkt ene Leon die de R200 accepteert als we beloven terug te zullen komen. Ja hoor we komen terug. Alleen weten we nu nog niet wanneer. De rollen worden opgeladen door 3 zwarte knullen, en ook zij mogen hun zakken volsteken met sinasappels. Op het terrein zitten nog 4 kleine keuters in de rotzooi te spelen; zij krijgen ook een sinasappel. We lijken wel kolonialen op deze manier.

Eenmaal thuis zoeken Maria en ik ook een emmer sinasappels uit voor de pers, de rest gaat naar de beesten.

Donderdag 15 september

Eergisteren en gisteren van Abram geen spoor te bekennen, maar vanochtend zie ik hem bij de workshop scharrelen. Ik ben nog niet toonbaar, dus Jan gaat naar hem toe. Doodzenuwachtig heeft hij van Jan de schrobbering in ontvangst genomen, ik ga het later nog wel eens dunnetjes overdoen, want hier zijn we gewoon niet van gediend. Zogenaamd vanwege Moussa, maar de keren dat hij belde was hij verre van nuchter.  Oliver zit nog steeds als een dood vogeltje op dezelfde stoel. Maria maakt zich zorgen want Oliver is ook nog eens hort en hort mager. Daar kan echt niet veel meer van af alvorens definitief om te vallen.

Vrijdag 16 september

Vandaag had de fire-fight-training zullen plaatsvinden, maar behalve buren Herman, Abrie en Ben heeft niemand wat van zich laten horen. Razend kan ik hier om worden. Jan heeft de bijeenkomst dus maar afgeblazen terwijl het nu juist zo ontzettend hard nodig is om een beetje op elkaar ingespeeld te zijn en elkaars equipment te kennen en hanteren.

We kunnen vandaag opnieuw de trailer ophalen, want hij is nu echt klaar volgens Ivan 4x4. Ik had hem een mailtje gestuurd ons niet als randdebielen te moeten behandelen. Daar had hij onmiddellijk op gereageerd dat hij dat heus niet deed en de batterij bij een gespecialiseerd bedrijf heeft laten checken. Hij suggereert ons de oplader mee te brengen waar Jan de batterij probeert op te laden, want mischien mankeert het daar dan wel aan. Zo gezegd zo gedaan.

Volgens Ivan heeft onze charger veel te dunne bedrading; daar vul je geen accu mee aldus Ivan, maar Jan kan er heel goed accu’s mee laden. Wie er gelijk heeft? Twee betweters tegenover elkaar. Batterijen lopen naar verloop van tijd leeg als je ze niet gebruikt, dus de oplossing voor ons blijkt een intelligent charger te zijn. Die merkt dat de batterij leegloopt, en vult hem automatisch weer aan. Althans dat is de claim van zo’n intelligent charger. De trailer gaat weer mee naar huis en nu maar hopen dat alle technische electriciteits mankementen voorgoed verholpen zijn, maar als je eenmaal ergens mee begint te kloten, dan lijkt er geen zegen op te rusten.

Ik ben aan het eten koken en zie Luna naar het raam sprinten. Raja is nog buiten, dus mischien ziet hij haar. Ik loop naar de schuifpuien en hoor iets kraken in het struikgewas. Raja heeft het ook gehoord en springt meteen naar het lager gelegen tuin gedeelte en verdwijnt eveneens onder de struiken. Daar begint het vervaarlijk te brommen, maar ik kan niets ontdekken met m’n zaklamp. En dan opeens schiet Raja de grote Cape Ash boom in waar ze in de eerste vork blijft zitten en omhoog kijken. Ik doorzoek de boom (waar de eerste blaadjes net van uitkomen) met m’n lichtbundel en dan zie ik haar: Jeanetje boven in de boom. D’r staart is ook duidelijk zichtbaar en heeft onmiskenbaar een zwarte punt. Eén van de onderscheidende kenmerken van een large spotted genet. Jan houdt haar in de lichtbundel gevangen terwijl ik m’n camera haal en Raja mee naar binnen neem. Het lukt me om twee redelijke plaatjes te schieten waarna we Jeanetje weer met rust laten. In drie sprongen is ze de boom uit en verdwijnt in het veld. Maar eindelijk heeft ze het ontdekt; de kippebotjes van Onyx die ik onder de struiken gooi  om haar te lokken.

 

Maandag 19 september

Ons personeel is verschenen, maar Maria is niet lekker. Sy is heeltemal lam lam lam laat ze weten. Ze wil eigenlijk het werk niet staken en ik vertel haar vooral rustig aan te doen. Desnoods een halve dag en dan zien we wel weer verder. Normaal gesproken is ze voor haar lunch al ruimschoots aan de woonkamer toe, nu nog lang niet. Maria we gaan morgen, of overmorgen of eind van de week wel verder, maar ik breng je nu naar huis. Ze laat het zich gewillig aanleunen.

Gisteren was ze met Oliver en Frans naar een zus van haar geweest. Die werkt op een plot op Baviaanshoek (waar een paar maanden geleden de plaasmoord plaatsvond) en ook daie vrouw is baie baie siek en het by die hospitaal gegaan. Maar ze zou inmiddels weer terug gekeerd zijn aldus Maria. Ze loopt ook eeuwig te hoesten en dan moet ze van mij een zakdoek voor haar mond houden. Ik heb haar een paar lappies gegeven. Ze heeft zich er in het ziekenhuis ook al over beklaagd dat ze altijd zo loopt te hoesten, en daar houden ze vol dat ze astma heeft, maar ’s nachts hoest ze helemaal niet, dus dat kan niet waar zijn.

Jan en ik hebben samen gevoerd en na het zwemmen staan pa en oudste zoon kameelperd voor het huis. Ze staan echt naar binnen te kijken of ze iets zin, ik zwaai naar ze waarna ze weer verder lopen op zoek naar verse boomblaadjes.

Dinsdag 20 september

Maria komt wel, maar is nog steeds niet lekker. Met de lunch gaat ze naar huis, we zien aan het eind van de week wel verder.

Elanden transaktie?

Wimpie Pretorius van Nungu is even aangewipt. Nungu wil graag elanden in het reserve en wij hebben er toevallig net een beetje te veel. Jan rijdt met Wimpie rond en zien een aantal geschikte kandidaten. De bedoeling is 8 females en 2 males. Hij mag uitzoeken wat hij hebben wil, behalve mr. Clicks. Daar doen we geen afstand van. Over de prijs zullen we ook geen ruzie krijgen, want ze zitten op dezelfde golflengte. En als de transactie doorgaat, kunnen wij mooi voor wat bloedverversing zorgen door 2 vrouwelijke zebra’s, blou wilde beeste, njala’s, 10 rooibokkies en nog een kameelperd koei van de opbrengst te kopen. Maar zoals met alles hier: eerst zien, dan geloven. Koos Venter gaat de capture verzorgen met een tijdelijke boma en helicopter. Dezelfde Koos waar ik 4 jaar geleden gillende ruzie mee kreeg over de illegale airstrip. Later verdween alle kou uit de lucht toen we gezamenlijk bezwaar maakte tegen de high voltage power lines over onze farms.

 

Wimpie is een kattenmens, dus dat klikt wel. Hij heeft een leopard in het sable camp, en daar is baas Peter helemaal niet blij mee, want het luiperd heeft al 2 jonge sables opgevreten. Het luiperd moet dus gevangen en gaat tijdelijk naar een andere buurman Shayamanzi waar hij respect voor een electrisch fench bijgebracht moet worden, waarna hij weer naar Nungu mag terugkeren.

Woensdag 21 september

Dief op pad?

Tswana staat opnieuw in de hens en Jan rukt uit. De brand is aan de noordelijke kant tegen de grens met het aanpalende Lala Salama. Tswana heeft rhino’s, dus het zou niemand verbazen als de brand opzettelijk is gesticht om iedereen naar de brand te lokken, zodat de poachers hun gang kunnen gaan. Deze vrees zal ongegrond blijken. Pas tegen achten keert Jan terug zonder Oliver en Abram. Die kon hij niet terugvinden, en in een volgend geval moeten ze gewoon bij Jan en de firefighter blijven. Opnieuw was er heel veel hulp, maar van Felicity en Cedric geen spoor, en Wayne hing met z’n handen in z’n zakken tegen een bakkie te hangen. Halverwege de middag was Maria geheel verhit naar het huis komen lopen. Het zweet gutste van haar gezicht. Er loopt al een paar dagen een vreemde kerel op het Witkoppad, en nu hield hij zich bij de staff quarters op. Ze was er helemaal niet gerust op en wilde daar in haar eentje niet blijven. Ze heeft al die tijd buiten zitten wachten totdat A&O terug zouden komen. Maar Jan is dus alleen. Ik geef haar broodjes en melk en vraag of ze mischien in het gastenhuis wil verblijven, maar ze gaat liever naar Catherine (Frans z’n vrouw). Na het eten breng ik haar daar naar toe. Op Tswana zien we nog steeds lange linten vuurtongen.

De hufterigheid voorbij 1

Eerder vandaag had er een nederlander gebeld die met een engels echtpaar op stap is en voor 3 nachten onderdak zoekt. Ik vertel hem wat we zoal te bieden hebben en hij is zeer geinteresseerd. Moet alleen nog even overleggen of ze wel/niet gecatered willen worden. Uren ben ik bij de telefoon in de buurt gebleven, maar hij meldt zich niet meer. Ik had z’n telefoonnummer genoteerd en nog 4 keer gebeld en op het antwoord apparaat terecht gekomen. Ook elke keer als ik even naar buiten was geweest het antwoord apparaat afgeluisterd.

De hufterigheid voorbij 2

Donderdag 22 september

A&O blijken ver na tienen te zijn thuisgekomen. Ze zijn met Frans (Motswedi) terug gereden, want Frans was ook van de bluspartij. Net zoals Abrie, Herman en Niel van Zyl (die van het lekkende gele monster dat ooit bij onze (lekke) dam stond). Abram doet voor wat wittes tijdens de bluswerkzaam- heden conform goed gebruik doen: tegen je bakkie hangen zonder een poot uit te steken. We hebben zelfs geen water of iets te eten gekregen, beklagen ze zich. De volgende keer, nemen we gewoon alles zelf mee zodat jullie geen honger of dorst hoeven te lijden, beloof ik hen. Het is toch om je dood te schamen, zoveel hufterigheid? Gatverdamme!

Ik rij een rondje en kom een brown hooded kingfisher tegen. Zo een die helemaal niet vist, maar op insecten fourageert.

Vrijdag 23 september

Andries komt zaterdag om ons lekkende dak te repareren, dus Jan gaat op gras uit in Vaalwater, maar er is nergens dekgras voorradig. Het belangrijkste doel van de reis is dus mislukt, maar hij haalt nog een lading sinasappels en paar rollen Rhodes gras om niet met lege handen thuis te komen.

Ik bel naar Wianko Palen in Ellisras of zij wellicht dekgras hebben, en dat blijk het geval. Kost een bundel in Vaalwater 85 cent, in Ellisras R1,25. We moeten daar maar aan geloven want anders kan Andries niet aan de slag, dus gaan we ’s middags naar Ellisras om er 200 bundles te laden.

Ivan monteert onze grote farm jack voor op het bullrack van het bakkie. Dat is en hele grote krik die we hopelijk nooit nodig hebben, maar die absoluut noodzakelijk mee naar Mozambique moet. De wachttijd slaan wij stuk bij het volstrekt ongezellige Ocean Basket met een milkshake. En voor vanavond bestellen we een sushi/shashimi platter. Die pikken we zometeen op als we weer naar huis gaan. Rest ons nog de boodschappen bij Pick ’n Pay en een bezoek aan Connie’s plants waar dan eindelijk de Protea’s aangekomen zijn. Ik kies drie prachtige exemplaren uit.

Zaterdag 24 september

Andries belt tegen tienen dat hij by die cross is. Jan duwt stevast de telefoon in mijn handen, want hij verstaat Andries van geen meter. Jan haalt hem op en Abram en Oliver blijken meegereden naar de tarroad. Abram wordt door een broer opgepikt om naar Vaalwater te gaan, en die broer had Oliver nog nooit gezien, dus gaat Ollie mee om zich te laten bekijken.

Andries heeft zijn werkkloffie niet aan, want hij komt eerst kijken wat het probleem is zo blijkt en hoeveel gras er voor nodig is om het te verhelpen. De glooiing in het dak blijkt het probleem te zijn en daar heeft hij wel 500 bundles gras nodig, want er moet een heel stuk vervangen worden. Samen met een andere man die hij bij zich heeft, drinkt hij een glaasje cola en eet de schaal koekjes leeg. Daarna brengt Jan hem weer naar de tarroad; Andries komt woensdag terug belooft hij.

Pik

Oliver heeft Pik gevonden en samen met het rifle gaan we opzoek om het arme beest uit z’n lijden te helpen. Jan had graag de hulp van Abrie of Herman erbij gehad, maar die zijn beiden niet thuis. De eland ligt nog steeds op dezelfde plek als waar Ollie hem vond. Hij ligt in een erg ongunstige positie ons recht aan te kijken. Een kopschot zou je denken, maar ze hebben zo weinig hersens om in te schieten, dat dit streng af te raden is. Je moet hem in het hart raken, maar liggend komt je daar niet bij. Opeens staat Pik op en gaat er als een speer vandoor. Waar hij gelegen heeft, zit alles onder het bloed. Mar we krijgen Pik niet meer onder schot en ik baal als een stier. Dat beest moet gewoon verreken van de pijn, maar dood wil hij ook niet.

Na de zoveelste mislukte jacht, en nadat we Ollie hebben afgezet bij de staffquarters, rijden we langs de ronde wildsuiping. Daar ligt iets op het randje. Het blijkt een rockmonitor te zijn. Als ik uitstap om hem nader te gaan bestuderen, gaat hij er vandoor. Het zou dezelfde kunnen zijn die ik daar vorig jaar losliet, en die zich eerst een aantal minuten dood hield alvorens in een hol te verdwijnen.

25 september  

Gerda en Joop

Het gastenhuis is er helemaal klaar voor; verse tak uitbundig bloeiende bougainville, vers fruit, a night kiss en welkomstbriefje voor Gerda en Joop die 3 nachten komen logeren. Ze zijn op Morukuru begonnen, toen richting Kruger en de laatste loodjes dus bij ons. We arriveren gelijktijdig bij de blue gate. Ze zijn met de prachtige Discovery van Ed. Wat een auto om je vingers bij af te likken! Joop is Anka en Ed’s chauffeur sinds 4 jaar en mag zich verheugen in een aardig wagenpark om zijn werkgevers mee te vervoeren. Variërend van een Rolls, via een Bentley naar een Porsche. Hij is nogal lang, dus vraag ik me af hoe hij zich in de Porsche weet te wurmen maar dat lukt aardig aldus Joop.  Zelf is Joop helemaal Landrover fanaat, maar de wegenbelastingdruk en onderhoudsgevoeligheid nopen tot verkoop van hun eigen Landi. Naast deze hobby hebben ze Collie’s waar ze zo nu en dan een nestje mee fokken en waar hun zoon Nicolay tijdens hun vakantie past. Dat is wel zo’n geruststellend gevoel dat er goed voor je lievelingetjes wordt gezorgd. Als G&J gaan kamperen, gaan de Collie meisjes meestal gewoon mee.

Het is heerlijk weer  en G&J bewonderen het uitzicht. De komende dagen zullen we genieten van, en lachen om de vele verhalen van Joop en Gerda waar je met gemak een boek over zou kunnen schrijven. Gerda heeft deel 3 van de Stieg Larsson trilogie voor me meegebracht, plus het boekje dat Stieg’s vrouw nadien schreef, jeneverbessen en body lotion! Altijd zooo heerlijk om kadootjes te krijgen.

Aan het eind van de middag rijden we een rondje en we komen ma en zoontje kameelperd tegen. Want het blijkt opnieuw een jochie te zijn. Het kleintje loopt heen en weer te rennen en rare bokken sprongen te maken terwijl z’n moeder rustig doorkauwt op het lusern uit de kameelperd voerbak.

Maandag 26 september

Na een lekker ontbijt, vertrekken wij naar de rivier en gaat Maria een de slag in het gastenhuis en met de vakantiewas van G&J. Kunnen ze thuis zo de keurig gestreken spullen de kast in schuiven. Het is wederom een prachtige dag en Joop en ik zitten op de plank achter op het bakkie. We komen kudu’s tegen en vlak bij de rivier zien we een aantal waterbokken het riet instormen.

Na de gamedrive gaat er een pizza de oven in voor een lunch in de hide. De rest van de middag lummelen en lezen we maar een beetje aan. Tegen vijven gaan G, J & J weer op gamedrive, ik maak alvast het vuur voor de braai. Dat heeft tijd nodig en ik moet er bij blijven vanwege de wind. Met de tuinslang hou ik de omgeving nat voor een eventueel verdwaalde vonk die alles in de hens zou kunnen zetten. Want het is onverminderd kurk, maar dan ook kurkdroog.

Het is een prachtig vuur geworden en de lap braaivlees lekker sappig laat ik mij aan tafel vertellen. We eten opnieuw buiten op deze heerlijke voorjaarsavond onder a pitch black sky met flonkerende sterren. Bij de NWS staan elanden naar ons te kijken.  

Dinsdag 27 september

We hebben op het terras ontbeten en  gaan we met z’n allen naar Vaalwater om 500 bundeltjes gras te halen. Jan turft en ik reken het verschuldigde bedrag uit: R425. Daar heb ik geen rekenmachine voor nodig. En de jongens die geladen hebben geloven me op mijn woord. Daarna gaan we naar de curio shop want Gerda wil graag een paar soeveniers meenemen voor de familie.  Bij de Spar blijkt wederom niets te koop dat ik nodig heb, zelfs geen brood. We eindigen ons uitje bij het Bushstop Cafe voor een shake. De heren eten er wat bij.

Eenmaal thuis gaan Jan en Joop iets technisch doen, althans op enig moment zijn ze verdwenen met het bakkie. En voor je het weet zit je al weer aan je laatste avondmaal. Wederom buiten op het terras.

Woensdag 28 september

G&J hadden een aantal dingen gekocht voor hun kampeertocht in het Krugerpark die ze niet mee naar huis willen nemen. Het blijft allemaal bij ons achter, want we kunnen altijd van alles gebruiken. Daarvoor in de plaats gaat er een plastic ijsdoos mee met daarin een aantal raasblaren. Dat zijn heel decoratieve zaaddozen van bomen. We hebben ze in diverse maten. Ikzelf bespuit ze met goudverf bij wijze van Kerstdecoratie. Gerda heeft ook haar oog laten vallen op de fruitschaal in het gasten-huis.  Ik heb eergisteren bij de curio shop vergelijkbare exemplaren gezien, dus gaat Gerda straks nog even terug naar de curio waar ze toch langskomen richting JNB. Want ze heeft nog een gaatje in haar koffer, en kwa gewicht moet het ook nog net kunnen.

We  ontbijten met pannenkoeken en Gerda schrijft een lief stukkie in het gastenboek. En dan is het al weer tijd voor het afscheid. Ze gaan tijdig richting ORT om hun vlucht van 18.45 uur niet te missen. Ik had ze gisteravond al ingecheckt. D.w.z. tot Frankfurt; het laatste stuk kon leider nicht volgens de Lufthansa website. Vanochtend had ik het opnieuw geprobeerd, maar nog steeds dezelfde boodschap dat ze zich voor het laatste stuk bij de Lufthansa balie op ORT moeten melden.

We doen hen uitgeleide tot aan het blauwe hek en wuiven totdat ze niet meer te zien zijn. Maria heeft de bedden al afgehaald en kan inmiddels met de wasmachine overweg. Nog niet vlekkeloos want ze heeft teveel liquid soap toegevoegd zodat de machine zelfs aan het einde van z’n was cyclus nog steeds vol met schuim zit. Maar we komen er wel!

Andries is vanochtend met twee hulpjes gearriveerd en zijn bezig om het oude gras uit de glooiing te verwijderen. Dat blijkt aan de onderkant helemaal zwart. De glooiingen (Andries noemt ze de valleys) hebben het meeste te lijden in het regenseizoen. Andries heeft ook zwarte roofcoat en fiberglaslappen nodig om het dak rond de schoorsteen weer goed waterdicht te krijgen. Die coating bleken ze gisteren in Vaalwater nergens te hebben, dus we moeten er opnieuw opuit om dat te bemachtigen. In Ellisras dit keer. En aangezien we niet 100% exact weten wat hij nodig heeft, nemen we hem mee. Hij zoekt de spullen uit en bij P’nP duw ik hem een trolley in z’n handen met het verzoek om 12 broden in de broodhoek te gaan halen. Hij doet ook wat boodschappen voor zich zelf en kan dit zowaar zelf betalen! Samen met Jan laadt hij de boodschappen in het bakkie; ik haal twee ijsjes voor hem en mij. Jan hoeft/wil niet. Hij vindt het ijsje heerlijk en dat is het ook.

Weer een verslaving erbij

Ik ben verslaafd geraakt aan Protea’s, dus op de terugweg scoren we er nog een, en dan snel weer op huus an. Ik heb er inmiddels 10 en ze doen het geweldig met uitzondering van één. Hij groeit wel, maar wil niet tot bloemvorming komen ondanks het feit dat hij dezelfde troetel behandeling krijgt als de anderen. Maar ik spreek hem er wel regelmatig op aan op zijn falen en dat het de hoogste tijd wordt om iets van zich zelf te laten zien, anders dan bladeren.

Kololo

Donderdag 29 september

We zijn door Anitra en Rens uitgenodigd op Kololo voor de lunch en een gamedrive. Kololo ligt dichtbij de farm van Monique en Hans Vestjens op de Bakkerspas en de weg er naar toe gaat via Vaalwater. Andries vreest dat hij een paar bundels gras te kort komt, maar in heel Vaalwater geen dekriet te vinden. Bij de Spar staat wel een volle truck en Jan probeert een paar bundels los te praten, maar geen schijn van kans. Het is een bestelling voor een klant en daar wordt niet aan getornd.

Anitra zit ons bij de receptie al op te wachten samen met haar vriendin en oud-collega Jola. Het is een allerhartelijkst weerzien bij de volledig verbouwde en prachtige smaakvol ingerichte receptie van Kololo. Rens komt ook al snel te voorschijn evenals Jola’s echtgenoot Arne. Die was een stukje wezen fietsen op het terrein.

Het gekke is dat je met sommige mensen die je nieuw leert kennen helemaal niet hoeft “in te werken”. Het voelt gelijk goed aan. We lopen door de prachtig aangelegde tuin naar het restaurant. De tuin blijkt aangelegd door overbuurvrouw Marie Lessman. De echtgenote van Helmoed die zich de waterbokken van hun directe buren Monique en Hans heeft toegeëigend. Het heeft wat gekost aldus Rens, maar er staan prachtige bloeiende bomen waaronder veel Bottlebrush. Het geurt overal heerlijk.

We schuiven aan de mooi gedekte tafel en bestuderen de kaart. Ik ben geen lunchmens, dus ga voor de bescheiden greec salad. Anitra gaat voor vis, de rest voor wilds vleis dat wordt weggespoeld met een heerlijke droge witte wijn.  Het dessert bestaat uit cappucinno’s waar een hartje van chocolade poeder op het schuim ligt. Arne maakt een foto van ons met de hartjes-cappucinno, mede ter ere van ons 23 jarig huwelijks jubileum.

Daarna hijsen we ons in de gameviewer voor een gamedrive. Het is een werkelijk prachtig terrein met veel stromende beekjes. De tussen Kololo en Welgevonden ingesloten farm die door de families Kaan en Janssen gezamenlijk is aangekocht, is inmiddels onderverdeeld in 3 plots van zo’n 500 ha waarvan er nog één te koop is voor EUR 450.000. Deze plots gaan bij Welgevonden ingesloten worden. Dus mocht iemand nog een stekkie in dit prachtige gebied zoeken, dan is dit de kans. Bij het riviertje dat over deze plot stroomt bevind zich een heus zandstrandje waar we een drankje drinken. Op de terugweg beginnen de kuddes blou wilde beesten en zebra’s in beweging te komen en spotten we de heer en mevrouw Rietbok. Wat een heerlijke middag die werkelijk omgevlogen is. We drinken nog een glaasje op het terras van Anitra en Rens’ huis met uitzicht op Welgevonden en een prachtige zonsondergang. We kunnen ons slechts met moeite losscheuren van het gezelschap en nemen hartelijk afscheid van elkaar.

 
Augustus 2011 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Thursday, 01 September 2011 08:40

 

 

 

Augustus 2011

 

Maandag 1 augustus

Jan heeft dus twee identieke botervloten gekocht, bepaald niet de modellen waarvan ik gedroomd had, en van één ervan blijkt het deksel niet goed op de schotel te passen. Hij liet ze ongezien inpakken. Toen Jan twee identieke botervloten kocht, verkeerde ik in de veronderstelling dat hij op korte termijn opnieuw breukschade voorzag, maar de redenering was een totaal andere: als je gasten hebt, hoef je die ene botervloot niet steeds van links naar rechts over de tafel naar elkaar aan te reiken! Hartstikke logische verklaring toch?? We hebben dus een nieuw project erbij: botervloot ruilen in Pretoria. Kunnen we gelijktijdig ook die LG TV weer terugbrengen naar Hirsch. Margaret Hirsch, waarmee ik correspondeerde over die ellendige TV is één van de eigenaar/aandeelhouders van het concern en haar toon in haar mailtjes werd steeds onaangenamer tot op het onbeschofte af. Mijn laatste reactie daarop, inclusief de feiten en dat ze dus maar beter een toontje lager kon zingen, trof kennelijk doel. Want er belde vanochtend een senior technician van LG en die leek ons probleem reeds eerder te hebben meegemaakt en kan het naar verluidt dus ook herstellen. Waarom de vorige twee keer dat niet gedaan toen de TV daar was, is mij een raadsel, maar goed. En spoedig na dit telefoontje belde de Gauteng regio manager van Hirsch met de vraag hoe hij ons verder kon helpen. En hoe vervelend ze het allemaal vonden.

Maria kon vandaag niet komen om onbegrijpelijke redenen, maar het heeft iets met haar pensioen, met Pauline, met school en documenten te maken. We komen nog niet om in het vuil, dus het stoort nog niet.

Jan en ik rijden een rondje en treffen de kameelperde, de elanden tweeling met hun moeder en een groep van wel twaalf zebra’s bij de OWS. Tegen het eind van de middag duiken er blauw wildebeesten op achter de workshop; ze lopen vlak langs het huis naar de NWS en het zojuist uitgestrooide lusern.

Dinsdag 2 augustus

Tijdens het ontbijt zie ik de bobbejanne richting huis komen. Ze komen uit het struikgewas bij de 4 watertanks vandaan. De poezen zijn nog binnen, we laten de apen dus hun gang maar gaan. Elke boom wordt zorgvuldig nageplozen of er iets te vreten in/aan of opzit. Dit keer hebben ze kennelijk geen rottigheid in gedachten. En zo geluidsloos en zoetjes ze gekomen zijn, vertrekken ze ook weer.

En het is of de duivel er mee speelt, maar ik krijg twee telefoontjes met de vraag of we nog “vacancy” hebben dit weekend, maar dat hebben we niet omdat we alle aandacht op Marian, Eric en de kids willen richten. Een ander verzoek kunnen we wel inwilligen: een bushwalk voor 3 personen zaterdag a.s.

Donderdag 4 augustus

We gaan naar Ellisras voor de boodschappen. We krijgen gasten in het weekend, en die mogen het aan niets ontbreken. De laatste maanden vestigen we record na record wat kosten levensonderhoud betreft (het is steeds hèt gesprek in de winkels tussen de winkelende cliëntèle onderling hoe belachelijk duur alles in rap tempo aan het worden is, er lijkt geen eind aan te komen) en zoals gebruikelijk is een aanmerkelijk deel van de boodschappen niet voorradig. Er is zelfs geen tonic in het hele dorp te krijgen. De Coca Cola auto had het niet bij zich. En wat nu? Stel je voor dat Marian en Eric graag een gin-tonic drinken?

Bij het afrekenen bij P’nP blijkt Jan z’n bank card verlopen te zijn. We hebben daarover geen bericht gekregen van de Standard Bank. Gelukkig zijn we in Ellisras en is die bank min of meer om de hoek, maar toch lullig. Het zal je maar gebeuren in den vreemde! We gaan dus naar de bank om opheldering en een nieuwe card te vragen. Het is erg druk in de bank die onlangs is uitgebreid en geheel nieuw ingericht. Aan de ene kant een stuk of 5 loketten, aan een andere kant een stuk of 5 half open kantoortjes/werkplekken van 2 vierkante meter met een consultant voor een persoonlijk onderhoud met een cliënt. In één van deze hokjes spot ik een consultant hangend achter z’n beeldscherm zonder cliënt en loop er naar binnen. Ik vraag of hij het erg druk heeft. Hij had het heeeeel erg druk laat hij weten, maar heeft nu tijd voor mij. Toch fijn. Ik leg hem uit dat Jan z’n bankpas kennelijk verlopen is, en vraag waarom we daar geen bericht van gekregen hebben. Dat zou hij ook niet weten en aan de hand van de verlopen pas zoekt hij in het systeem of er een nieuwe pas op Jan ligt te wachten. En inderdaad, sedert 7 juli j.l. reeds. De goede man is zelf niet gerechtigd om de pas uit te reiken; hij verwijst ons daartoe naar een rij wachtenden voor de twee loketten “enquiries”. We staan er een half uur en de twee personen die aan de beurt waren, zijn nog steeds niet klaar. Lang genoeg gewacht, tijd voor een drankje, en we komen straks wel terug als het wat rustiger is. Achter ons staat aan meisje compleet in geel uitgedost. Die kijk je niet zo maar mis.

Na een half uur zijn we weer terug bij de bank, de rij lijkt iets korter en wij sluiten aan achter … het meisje in ’t geel. We zijn er dus slechts 1 positie op achteruitgegaan tijdens ons uitstapje. En weer staan we er een half uur zonder dat er ook maar iemand klaarkomt bij de twee loketten. Dit laatste moet niet al te letterlijk worden opgevat natuurlijk. Dan loopt de meneer langs die ons eerder hielp in het kleine hokje. Hij kijkt ons verwonderd aan. Ik vertel hem dat we hier nu al ruim twee uur staan te wachten zonder dat er ook maar iets gebeurt. Dat gelooft hij niet. Vraag maar aan dat meisje in ’t geel spoor ik hem aan. Hij kijkt haar aan en zij bevestigt dat we hier al meer dan twee uur staan te wachten. Wat kun jij overtuigend liegen verwijt Jan mij. Maar ik vind dat het met die leugen wel meevalt; eerst stonden we voor het meisje, nu er achter, no big difference toch?

Anita Olifantje

In april kocht ik 5 schuimrubber vellen bij Lek Reka van het roze olifantje, nummer 6 konden ze niet leveren wegens ontbrekende voorraad, maar dat probleem zou spoedig opgelost zijn omdat er binnenkort toch iemand naar Pretoria ging om nieuwe voorraad in te slaan. Ik ben er intussen …tig keer binnengelopen, maar tevergeefs. De eigenaresse is nooit uit Pretoria teruggekomen is het verhaal omdat haar zuster met kanker in het ziekenhuis ligt. Maar vorige week was het dan zover: een telefoontje van Anita Olifantje dat de spons gearriveerd was. Ik heb nog een appeltje te schillen over het vorige schuimrubber waarvoor ze R150 teveel in rekening hebben gebracht. Het stuk schuimrubber ligt op maat gesneden reeds klaar en Anita deelt mede dat die prys opgegaan het. Dat is nou jammer want a) ik heb nog R150 van jullie tegoed en b) het is niet mijn schuld dat de eige-naresse zolang gewacht heeft met het meebrengen van het schuimrubber. Dus Anita belt de eigenaresse die wederom schittert door afwezigheid. Lang verhaal kort: ik krijg het teveel betaalde niet terug en als ik de prijsverhoging niet wil betalen, krijg ik het schuimrubber ook niet mee. De prijsverhoging bedraagt 50% en het schuimrubber vel? Daar zoeken ze maar een ander baasje voor.

Zaterdag 6 augustus

Hikers

De drie wandelaars (Tommy, Dawie en een paar vrienden uit Ellisras) hadden gedacht tussen 0800 en 0900 te arriveren, maar Tommy belt dat het iets later wordt. Tegen half tien rijdt Jan naar de gate waar het gezelschap gelijktijdig arriveert. Het zijn niet drie wandelaars, maar zes waaronder het meisje dat sinds kort bij LA Sport in de winkel staat. Het is een leuke meid ervoeren we afgelopen donderdag en een hele verbetering ten opzichte van Nico, haar voorganger. Jan had de eigenaar Ivan al gefeliciteerd met deze improvement want van Nico ging werkelijk helemaal niets uit. Hij was in de winkel aanwezig, maar daarmee was ook alles gezegd. Ze bewonderen eerst het uitzicht, betalen het overeengekomen bedrag waarna ze vertrekken met een prachtig door Jan gemaakt kaartje van de farm. Jan heeft zelfs twee paaltjes uitgezet die het op het juiste spoor moeten houden. Pas tegen half vier keren ze terug van hun hike naar de rivier. Ze hebben er van genoten als ik hen mag geloven en komen graag nog eens terug in het natte seizoen. Ik laat ze nog snel het gastenhuis zien in de hoop op positieve aanbevelingen in hun vriendenkring.

Maria heeft vanochten de laatste hand aan het gastenhuis gelegd en het ziet er blinkend schoon en aantrekkelijk uit.

Zondag 7 augustus

Ik ga de schillenbak legen op een plekje vlakbij de NWS. Zagen we vorig jaar nog de civets, porcupines en genet cats op afkomen; die hebben geen schijn van kans meer. De oude njala bok hangt de godganse dag rond en zodra hij met spot met die schillen bak, komt hij toegesneld om alles achter elkaar op te vreten. Ik heb inmiddels duizenden foto’s van hem gezien omdat de cameratrap ook bij die plek hangt.

Gisteren zag ik ook al iets wegschieten tussen de rotsen toen ik de camera card en batterijen ging vervangen, vandaag opnieuw, maar nu zie ik de slang ook daadwerkelijk. Het is een volwassen westlike gestreepte sandslang. Hij is bijna anderhalve meter lang met een duidelijk verdikking in z’n buik. Of hij heeft iets te eten gevangen òf zij moet nodig eieren leggen. Het beest probeert te ontkomen en schiet het dichtstbijzijnde boompje in. Ik blijf een poosje doodstil staan zodat hij/zij weer kan terugkeren naar het plekje waar het lag te zonnen. De slang heeft een prachtig koppie en kijkt me argwanend of nieuwsgierig aan, zich afvragend wat ik van plan ben waarschijnlijk. Ik vertel hem dat ik hem prachtig vind, dat hij van mij niets te vrezen heeft en hem verder met rust zal laten.

Marian en Eric zijn tegen één uur van Morukuru vertrokken en zullen naar verwachting tegen een uur of vier arriveren. We komen gelijktijdig bij de gate aan en Marian stapt uit. We hebben het bijna zonder ongelukjes gered roept ze lachend. Ze hebben een Toyota Corolla gehuurd en die ligt nogal laag bij de grond. De laatste waterafleier was hoger dan Eric’s inschatting zodat het arme Corollaatje eerst over de verhoging in het pad heen vloog om met een rotklap weer op de grond te komen waardoor een stuk spatbord losschoot. En het blijkt niet slechts een kwestie van weer terug drukken te zijn.

In/uit de ramsj

Jan staat klaar met de verwarmde gastendoekjes en een wijnkoeler met Simonsig Vonkelwijn! Dat lijkt ons altijd een leuk en gezellig binnenkomertje. Marian is een vriendin van Anka en samen zitten ze in Activinvestor, een beleggingsmaatschapij. Eric kwamen we een aantal geleden in het zakelijke cirquit tegen toen we nog bij Plukon werkten. Ze hebben twee dochtertjes: blondharige Sarafina van 8 en donkerharige Calista van 5. En ze hebben een tas vol verrassingen bij zich: advocaat, oude kaas, sencha thee, butternut soep, een boek over Paul Fentener van Vlissingen en een nieuwe Tavola theepot plus twee schalen. Die trof ik op internet in de ramsj bij een winkel op de Overtoom in Amsterdam. De laatste stukken van een ruim 30 jaar oud servies en waarvan Jan dus onlangs het deksel liet sneuvelen!

Het uitzicht wordt bewonderd, het glas geheven en lekker gekletst. Na de inspectie van het gasten-huis gaan we een rondje rijden op het vlakke gedeelte van de farm. Gelukkig komen we pa en ma kameelperd tegen. Zoonlief bleek gisteren in z’n eentje elders rond te struinen lieten onze wandelaars weten. En we zien rooibokkies, zebra’s, elanden, blou apies en warthdogs. En dan is het tijd voor een sundowner en een lekker groot vuur waaraan we ons kunnen warmen. Eerder vanochtend trof ik al voorbereidende handelingen voor het diner zodat dat heel snel op tafel kan staan zodra iedereen zo ver is. Verse pasta met grote garnalen in zoetzure saus en gehaktballetjes in bolognese saus voor het geval de meisjes de garnalen niet zo zien zitten. De wijn vloeit rijkelijk en voor je ’t weet is de avond voorbijgevlogen! De meisjes waren al eerder naar bed gebracht en waren in no-time in diepe slaap.

Maandag 8 augustus

Na een uitgebreid ontbijt met o.a. vers sapje, heerlijke gerookte zalm en knapperig ciabatta brood, vertrekken we richting rivier om de rest van ons tuintje te laten zien. Onderweg komen we Abram en Oliver tegen die een stuk weg in de loop aan het opknappen zijn. Dat wil zeggen, overtollig gras verwijderen, sekelbos kappen en gaten vullen. Ze zijn best al een heel eind opgeschoten. We zien alleen zebra’s en bij de waterval drupt er nog slechts langzaam water naar beneden, maar er komt nog steeds een piepklein stroompje uit de bergen.

Na de middag ga ik met Eric naar de Toyota garage in de hoop dat het vlekje weggewerkt kan worden. Want als je de auto zo weer inlevert bij het verhuurbedrijf, wordt je waarschijn gestript voor de reparatiekosten. Jan had eerder vanochtend al een afspraak gemaakt. We zijn er stipt om twee uur en we worden onmiddellijk geholpen. De auto gaat op de brug en de monteur schroeft het kunststof beschermpaneel onder de auto los. Hij krijgt daarbij een hele lading zand over zich heen en er blijkt een dood vogeltje tussen te zitten. Er is wat ijzerwerk verbogen dat met een flinke bobbejaan (zo heet zo’n tang hier) weer wordt teruggebogen. Ook het spatbord kan weer op z’n oorspronkelijke plaats teruggedrukt worden. Na een dik half uur werk komt de auto weer van de brug en gaan we afrekenen, maar de monteur wuift dat weg. Het was slechts een half uurtje werk, geen verdere kosten en hij wenst ons een hele goede veilige vervolg reis. Want ik had hem verteld dat het nederlandse gasten zijn die morgenochtend vroeg richting Kruger moeten vertrekken. Wat een aangename verrassing van Toyota (na het aantal negatieve waar Jan zo nu en dan tegenaan loopt als ons bakkie geserviced moet worden). We rijden nog even naar P’nP plaza voor een paar boodschapjes waaronder een selectie biltong. Ik wacht buiten de winkel omdat ik daarbinnen vind stinken als de hel. En tonic, want Eric en Marian houden inderdaad van een gin-tonic. De Cola auto staat te lossen en er is inderdaad een tray met Schweppes tonic blikjes uitgekomen tot mijn opluchting.

Terug op de farm ligt Marian lekker bij het zwembad te lezen en de meisjes blijken te water te gaan met hun flippers en duikbrillen. 16 graden! Net zo snel als dat ze er in gesprongen zijn, zijn ze er ook weer uit om in het zonnetje op te warmen. Want het is echt heerlijk weer ondanks het slechte bewolkte begin eerder vanochtend.

We maken opnieuw een flink vuur waar later de braaiwors en texan steak op geroosterd gaan worden. En tot die tijd wordt er “gepest” en gekwarted. Calista is er nogal bedreven in moet ik zeggen. Het zijn schatten van meiden, keurig opgevoed en bepaald niet op hun mondje gevallen. Die kun je er dus heel best bijhebben.

Na het diner kijken we even naar het nieuws want het bloedbad op de beurzen houdt maar aan en baart Marian behoorlijk zorgen. Wie niet als je je eigen geld of dat van je beleggers door je handen ziet glippen zonder er iets aan te kunnen doen. De S&P’s downgrading van Amerika maakt de zaak er niet beter op. Waar gaat dit eindigen, c.q. waar is de bodem?

Dinsdag 9 augustus.

We ontbijten om negen uur met pannenkoeken, gebakken eieren, jus, knapperige broodjes uit de oven en nemen tegen tienen afscheid van onze gasten. Wat is de tijd omgevlogen! Ze nemen de toeristische route via Polokwane en Tzaneen naar Palaborwa voor een paar dagen Kruger waarna ze de grens naar Mozambique over steken om richting Vilanculos te rijden. Dat is de hub naar de Bazaruto Archipel. Afscheid van lieve mensen die als vrienden weggaan valt mij altijd zwaar en ik voel me de hele dag ontheemd. Ik weet dat het weer overgaat en werp me met Maria op de was en opruimen.

Woensdag 10 augustus

Eén van de vier thermostaten van de vloerverwarming in de badkamer was stuk. De bestelperode dit keer was aanmerkelijk korter dan bij de vorige operatie. Lisa van @home liet de thermostaat afleveren bij Lauren Kapper eind vorige maand. Ik heb het ding keurig betaald, want Jan heeft hem wat lang laten liggen om te installeren. Ik had daarop willen wachten met betalen maar vond dat niet langer gepast. Vandaag staat de installatie op het programma en wat blijkt: de bedrading van de nieuwe thermostaat deugt niet. Welke draadjes Jan ook met elkaar verbindt, het apparaat kent maar één stand: AAN. En dat is toch echt niet de bedoeling. Alhoewel: Onux vindt het heerlijk. Hij slaapt nu dus ’s nachts op de badmat die voor het raam ligt zodat hij ook nog uitzicht heeft desgewenst.

Verder blijkt de operatie met de battery pack mislukt. Chris Cameratrap doet er niet moeilijk over: hij stort het destijds betaalde bedrag keurig terug op onze rekening; wij zullen de batterypack met inmiddels ….tig ontvangen “pluggen” en adaptors terugsturen naar Cresthill. Ontzettend jammer eigenlijk want ik blijf bezig met het om de andere dag vervangen en opladen van de 6 batterijen in de camera die daarbij steeds z’n geheugen verliest. Zo’n battery pack hoeft maar eens in de zes maanden te worden opgeladen.

Donderdag 11 augustus

De apen hangen de gehele ochtend rond de NWS ondanks het feit dat ik ze inmiddels een aantal keren toe toegeschreeuwd op te moeten krassen. Dat doen ze wel: 2 meter en als ik naar ze toe loop gaan ze wel 10 meter opzij om vervolgens achter m’n rug om onmiddellijk terug te keren en een lange neus naar mij te maken. En het kan dit keer ook weer niet zonder vernielingen: de vulslang van de kraan naar de NWS hebben ze uit elkaar getrokken en een stuk er van in de NWS gesmeten.

De jongste njala heeft altijd al rare trekjes vertoond maar nu zondert ze/hij zich af van de andere vrouwtjes en komt naar het huis waar hij/zij net zo vreemd de nek begint te strekken als diegene die twee jaar geleden aan calcium gebrek het leven liet. Gewoon omdat de moeder het beestje niet lang genoeg de borst gegeven had zal ik maar zeggen. Ik vrees dat deze een zelfde lot beschoren zal zijn, maar meer dan afwachten kunnen we toch niet. M’n vrees zal blijken vooralsnog ongegrond te zijn.

En van de nieuwe blower voor het bubbelbad nog steeds geen spoor. Daar zitten we nu al een half jaar op te wachten. Der Wolfgang laat de zaak ook mooi op z’n beloop.

28 juni verzonden we een campinggids aangetekend naar Gerda en Joop. Met R230 aan postzegels om het pakket te kunnen tracen en tracken. Maar dat blijkt een illusie. Alle keren dat ik bel, krijg ik een andere mededeling over wanneer het pakket met KL0592 het land verlaten heeft plus de mededeling dat buiten de landsgrenzen een pakket niet getrackt kan worden. Wat zijn het toch een laaielichters die postbeambten. Waarom de cliënt een product aangesmeerd dat in werkelijkheid niet blijkt te werken? Anyway, iemand zal al die afrikaanse postzegels wel heel erg mooi gevonden hebben want de gids is nooit bij Gerda en Joop aangekomen. Pakket nummer zoveel dat verdwijnt.

Eigenlijk hadden we vandaag boodschappen moeten doen, maar we wachten weer eens voor Piet Snot op een monteur die de tractor weer van nieuwe onderdelen komt voorzien en in elkaar zetten. Ons wordt nu morgen in het vooruitzicht gesteld; kunnen we weer geen boodschappen gaan doen. Ook Adriaan Internet heeft beloofd morgen te zullen komen, want het internet ligt er al sinds dinsdag j.l. uit. ’t Zal mij benieuwen wie z’n belofte wel/niet na gaat komen.

Vrijdag 12 augustus

Het blijkt Adriaan te zijn die het laat afweten. Hij laat bellen nog steeds heel erg druk te zijn om de internetverbinding te herstellen en het nu naar medio volgende week te verschuiven. De tractor monteurs duiken wel op, maar twee uur later dan aangekondigd. Ze krijgen de tractor ondanks de EUR 1000 aan nieuwe onderdelen niet aan de gang. Ze vermoeden dat er nog meer vervangen moet worden zoals daar zijn de hydraulic pump voor de lieve som van R5000.

Zaterdag 13 augustus

Aanspraak

Om de twee dagen moeten alle planten rondom het huis gewaterd. Zo probeer ik een bottelbrushje groot te groeien, maar de klipspringers vinden de jonge uitlopers heerlijk, dus het schiet niet echt op. En in de bak waar vroeger de pomp van de plunge pool stond, staan nu lantana’s en een grote vingerplant. Dus daar gaat ook de waterslang op. Maar vanochtend tref ik niet alleen lantana’s en gatenplant maar ook een slangenkoppie. Opnieuw een westlik gestreepte sandslang. Ik vermoed dat het dezelfde is als die van een paar dagen geleden. Terwijl ik de bak water, blijft de slang me gewoon liggen aankijken en ik praat tegen hem. Wel gezellig een beetje aanspraak tussen de planten alhoewel ik tegen de planten zelf ook praat. Hoe goed (of hoe beroerd) ze het doen. ’t Helpt echt!

Alhoewel het al weer langer licht blijft, om kwart over zes is het donker. Tegen die tijd gaan we meestal ook aan tafel. Opeens zegt Jan krijg nou wat! Er zit een kat voor ’t raam en echt niet onze 3 belhamels, want die zijn binnen. Een prachtig klein kattekoppie zit naar binnen te loeren, maar zodra ze in de gaten heeft dat we naar haar kijken, maakt ze rechtsomkeert. Een small spotted genet. Wat een kadootjes zijn dit toch! Ik zet en bak kattenvoer buiten want mischien heeft ze wel honger, maar ze keert niet terug helaas.

Maandag 15 augustus

Jan verzint dat het tijd is om beeslemoene in Vaalwater te gaan halen. Hij belt een aantal keren om te vragen of er nog valsinasappels zijn, maar tevergeefs. We besluiten het er niet op te wagen en de trailer maar thuis te laten. Aangezien we nodig post moeten ophalen gaan we toch op de bonnefooi. Het aantal kratten valsinasappels is overweldigend groot en er staat een hele grote truck van de sapjes-fabriek te laden. Ik vertel dat we vanochtend ….tig keer gebeld hebben, maar geen gehoor kregen. Dat komt omdat de telefoonleidingen 5 weken geleden gestolen zijn, en Telkom geen poot verzet om de boel weer in orde te komen maken aldus de moeder van Marcella. Marcella werkte hier voordat haar moeder in beeld kwam.

Bij het postkantoor lever ik de batterypack in om naar Hillcrest terug te sturen en Jan haalt een blauwe enveloppe uit de bus. We wisten dat het er ooit van moest komen maar toch….

Kameelperde dag

Het is veel te koud voor een shake en bij de Spar helaas geen verse sunseedbroodjes. Dus gaan we maar op huis aan. Het is kennelijk kameelperde dag want vanochtend troffen we ons eigen pa kameelperd; moeders laat zich al een paar dagen niet zien. Mischien is het tijd voor de komst van het kind? Bij buurman Ben treffen we een jong kameelperd dat op een stuk waterslang staat te kauwen en nu op weg naar huis staan er halverwege 5 kameelperde langs het fence van een farm.

Op de radio horen we dat het regent, hagelt en sneeuwt in Johannesburg en dat wij er ook wat van mee zullen gaan krijgen. Niet te geloven, maar aan het einde van de middag begint het ook hier te regenen, te onweren en bliksemen. Echt ongekend en bizar. We wonen hier nu bijna 5 jaar en er valt geen enkel patroon in het weer te ontdekken. We krijgen slechts 2 mil.

Dinsdag 16 augustus

De tractor is dus nog steeds stuk en moet er met het bakkie gevoerd worden. Ik ga dat samen met A&O doen. We hebben vier voederplekken en we moeten het aantal balen per plek opvoer naar 5 want binnen een uur is alles schoon opgevreten. Bij de OWS staat pa kameelperd ons aan te kijken. Hij verroert geen vin behalve z’n oogleden met prachtig lange wimpers. Zoonlief hadden we al eerder ergens anders gespot. Van mams nog steeds geen spoor. Als we klaar zijn met voeren, rijd ik nog even langs de OWS waar pa kameelperd nog min of meer op dezelfde plek staat, 13 blou wilde beesten, 6 elanden inclusief de twins, 7 zebra’s, een land vol rooibokkies en bij de ronde wildsuiping (nieuwe term denk ik: die is vlak bij de bore holes gesitueerd) een waterbok. De beesten zien er allemaal goed uit, althans er vallen nog geen ribben te tellen.

Woensdag 17 augustus

Rooikophouthakker

We hebben een vogel voeder plank en die wordt door Jan elke ochtend rijkelijk voorzien van zaad en beginnend rottend fruit. Normaliter zijn het de bull-bulls die de plank terroriseren samen met kleine groene vogeltjes. Maar nu hebben zich er een paar rooikophouthakkers (black collared barbets) tussen geworsteld. Ze hebben indderdaad een knalrode kop. Later die dag, als we een rondje maken, zien we op klaarlichte dag twee hyèna’s door het veld rennen. Dat is wel heel erg ongebruikelijk en m.i. kan dat slechts twee dingen betekenen: girafje geboren en opgevreten, of girafje geboren en geboorte resten opgevreten. Ik spreek het niet hardop uit om Jan niet onnodig ongerust te maken.

Vrijdag 19 augustus

Een baba!

We gaan wederom met het bakkie voeren mt z’n allen. De jongens met de balen achterop, wij in het bakkie. En op hetzelfde ogenblik zien A, O en ik ma kameelperd staan met ….. een babietjie. Ze staan te ver weg om te onderscheiden of het een jochie of meissie is. We besluiten ter plekke een baal lusern achter te laten, want in deze periode waarin ze het jong moet voeden, moet ze goed gevoerd blijven om 17% vette melk te kunnen produceren. Ze staat al die tijd rustig naar ons te kijken en wij feliciteren haar van harte met de geboorte van kind nummer 3 hier op onze farm, en waarvan nummer 1 dus tot ons verdriet na 18 maanden stierf.

De laatste aflaaiplek is die bij ons huis. Als we daar aan komen rijden, staat pa kameelperd precies tussen de workshop en garage in, zoon lief blijkt achter de workshop te staan. Wat is pa toch ongelofelijk groot geworden in de ruim vier jaar dat we hem hebben.

Nadat we alle voederplekken van lusern hebben gezien, rijden Jan en ik nog even terug naar de plek waar de ma kameelperd een baal gegeven hebben. Het is nog geen half uur verder, maar ze is er meer dan royaal van komen eten, samen met het kleintje. Dat zie je aan de voetstapjes natuurlijk!

Pa en zoon blijken overgestoken tot achter het huis. Ik zie hen vanuit de hide staan browsen in bomen waar alleen nog heel weinig en kurkdroge blaadjes aanzitten.

Zaterdag 20 augustus

We gaan naar Ellisras voor de boodschappen en Huggies nr 4. Moussa wordt in januari a.s. drie maar krijgt nog steeds dure huggies aan z’n kont kennelijk. Er is helaas geen enkel terrasje in Ellisras meer om gezellig koffie of een shake te drinken, dus binnen een uur zijn we klaar en gaan we weer richting huis.

Mr. Clicks

Aan het einde van de middag bestijg ik meestal m’n stalenros voor een half uurtje exercise. Ik heb daarbij zicht op de NWS en er komen altijd beesten eten. Mr. Clicks is ook van de partij en bijft mij argwanend aankijken. Mr. Clicks is de oudste eland bull die we hebben en je hoort hem al van verre aankomen met z’n klikkende kniegewrichten. Vandaar Mr. Clicks. Word ik eerst aangestaart door Mr. Clicks, nu staat opeens pa kameelperd voor m’n neus. Hij staat bewegingsloos te kijken en zich zwijgzaam af te vragen wat dat rare schepsel nu weer voor iets geks aan het doen is. Ik leg hem uit dat hij de hele dag in touw is en dus genoeg lichaamsbeweging krijgt, maar dat ik daarentegen veel te veel tijd op een stoel doorbreng, en dus noodgedwongen me zo moet aanstellen om een beetje in shape te blijven. Hij knikt begrijpend en zo stilletjes hij gekomen is, verdwijnt hij ook weer.

Zondag 21 augustus

Op zondag worden er een tweetal wassen gedraaid en bij het ophangen ervan hoor ik een heel raar geluid dat ik niet kan thuisbrengen. Daar moet ik het mijne van hebben, dus ik laat het wasgoed in de steek en loop richting geluid. Niet eens zo ver weg zie ik Onyx op een rotsblok strak naar iets zitten kijken. Het rare geluid houdt onverminderd aan. Pas al ik bij Onyx gearriveerd ben, kijkt hij om en is z’n aandacht afgeleid van een … mongoose, die er als een raket vandoor gaat en tussen het struikgewas schiet. Onyx had hem kennelijk psychisch klem tussen de twee rotsblokken in. Voor de duivel niet bang dat kleine opdondertje van ons.

Dinsdag 23 augustus

Lullig probleem

Er loop een probleem eland rond op de farm. Hij heeft een zwaar ontstoken penis die rood gezwollen-met-zwarte-stippen onder hem hangt te bungelen. We noemen hem gemakshalve Pik. Hij moet verrekken van de pijn dunkt ons. We hebben Abrie gevraagd de eland te komen verlossen en dat gaat vandaag gebeuren. Maria heeft het slaghuis helemaal schoongemaakt, dus we zijn voorbereid op een grote berg te verwerken vlees. Maar het weer steekt een spaak in het wiel: het stormt de gehele dag en dan laten de beesten zich over het algemeen niet zien, zelfs in geval van honger. Zelfs onze eigen katten willen onder deze omstandigheden niet naar buiten. Ik zou wel eens willen weten waar dat mee te maken heeft. Zou het hun gehoor/oriëntatie vermogen beinvloeden?

Positief nieuws is dat de tractor uiteindelijk weer gerepareerd is na mislukte poging nummer zoveel en vele nieuwe (deels ten onrechte is gebleken) onderdelen verder. Het heeft een godsvermogen gekost, maar hij doet het gelukkig weer.

Woensdag 24 augustus.

Voor de derde keer gaan we met de LG TV naar Centurion. Schakel Hirsch is er tussenuit, want dat is alleen maar een stoorzender in dezen. Op de parkeerplaats van Hirsch moet de TV dus aan de LG monteur overhandigd worden. Maar eerst even naar 4x4 megastore om een stekker terug te brengen waar we niets aan blijken te hebben. Karweitjes die ik mag opknappen, want Jan heeft er een godsgloeiende hekel aan. En wellicht als we het geld voor het opscheppen hadden, dat ik me er dan ook minder druk om zou maken om R119, maar toevallig hebben we het niet voor het opscheppen en maak ik met dus WEL druk om dergelijke bedragen. Ik heb de bon bij me en de credit card waarmee betaald is. Zonder enige vorm van de discussie wordt de stekker ingenomen en het bedrag op m’n creditcard gecrediteerd.

De High Commission of Moz

Omdat we in oktober naar Mozambique gaan, moet er een visum komen. Ik heb het adres van internet uitgeprint: Hamiltonstreet 75. Als we eenmaal Hamiltonstreet binnenrijden, blijkt er helemaal geen nummer 75 te bestaan, maar bij nummer 87 staat wel ”High Commissie of Mozambique” geschreven in grote ijzeren letters op de gevel. Maar de enorme ijzeren poorten zijn hermetisch afgesloten. Ik bel de Commission dat we voor nummer 87 staan, maar niet naar binnen kunnen. De ingang blijkt aan een andere straat te liggen, dus we moeten een blokje om. Waarom dat andere adres dan niet als bezoek adres op je website gezet?

We vullen een formulier in waarbij we toch met een aantal vraagtekens blijven zitten. Bijvoorbeeld de plaats waar je Moz weer zult verlaten. Dat is waarschijnlijk Parfuri, maar dat hangt van de waterstand in de rivier de Limpopo af waar we door heen moeten. En de datum van verlaten van het land. Ook dat weten wij niet precies, dat is weer afhankelijk van de afstanden en toestand van de gravel roads. En we hebben geen vaste verblijfplaats in Moz. We leggen de vragen aan de dienstdoende ambtenaar (mooi uitziend meisje met nageltjes gelakt precies in de lila-achtige kleur van de sjawl die ze om heeft) maar die wuift alle vragen van de hand. Maakt helemaal niets uit wat je invult, want het zijn vragen/antwoorden die op het visum toch niet zullen terug komen. Waarom ze dan gesteld..? We moeten R1200 dokken, paspoort en een foto inleveren en na 14.30 visum ophalen. We krijgen geen enkel bewijs van betaling of achterlating paspoort. Maar we hebben er geen slecht gevoel bij.

We zetten onze tocht voort naar Centurion waar we min of meer gelijktijdig met de LG monteur arriveren. Schrijf jij hun auto nummer op fluistert Jan mij samenzweerderig toe, want hij vertrouwt het van geen meter. En je zult zien dat we hier ook geen receipt krijgen sombert hij verder. Ik schrijf zo onopgemerkt mogelijk het autonummer op en de chauffeur begint in een boekwerk een receipt voor Jan uit te schrijven waarop zelfs de 3 kleine krasje die op de TV zitten worden aangetekend…

We rijden terug naar Pretoria om bij Menlyn @home de botervloot te gaan ruilen. Maar eerst een capuccinno met gebak. Het is al één uur en behalve sinasappelsap vanochtend en water heb ik nog niets binnengekregen. Voor Jan gaat er altijd proviand mee voor onderweg, maar ik spaar het liever op om iets ongelofelijk zondigs bij de koffie te nemen. Caramel-schuimtaart in dit geval bij “House of Coffees”. Zaaaaaaalig. HoC is een van de vele ketens waar ze werkelijk uitstekende koffie serveren. Als we ons zo’n uitspatting veroorloven, nemen we slechts één stuk, want de moppen taart die hier geserveerd worden, daar kun je met gemak met z’n tweeën van eten. Bij @home ook geen centje pijn bij het omruilen van de vloot, maar er moeten eerst wel 3 verpakkingen worden opengemaakt alvorens we een model hebben waarvan het deksel wel goed op de schotel past.

Dan is het tijd om het visum te gaan ophalen. We zijn om stipt 14.30 uur bij de HC, maar de consul is ietwat vertraagd in het zetten van z’n handtekening vanwege een vergadering. Maar 10 minuten later zijn wij in het bezit van ons paspoort met visum en betalingsbewijs van R1200. Nu alleen nog naar Woolworths. Nog steeds geen witlof, terwijl ik er steeds meer trek ik ga krijgen.

We zijn pas tegen acht uur thuis want het was een overbeladen dag en waarbij de reis heen en terug zeker een half uur langer in beslag nam dan gebruikelijk vanwege de wegenwerkzaamheden tussen Vaalwater en Nylstroom. De weg legt er over 48 kilometer helemaal uit en grotendeels eenrichtingsverkeer met stoplichten. Het wordt vast heel erg mooi (en veilig hoop ik, want ik vind het een klote weg eerste klas).

Donderdag 25 augustus

Abrie komt vandaag een poging doen om Pik te “helpen”. Pik wordt wel gevonden, maar ze hebben kennelijk een speciale antenne voor hetgeen een mens voornemens is te gaan doen. Hij gaat er met een pestvaart vandoor. Volgens Abrie weegt het beest zeker 700 kilo en met een inslachtings-percentage van zo’n 55% hou je toch mooi zo’n 300 kilo vlees over. Edoch de berg vlees laat zich niet schieten.

Bij het blauwe hek vinden we een dode waterbok. Doodsoorzaak onbekend, maar mischien tegen de stenen muur zich te pletter gelopen of een mislukte poging om er over heen te springen. We zullen het nooit weten. Jan wil de schedel bewaren, dus Oliver hakt de kop er af. Lekker klussie! En stinken…

Vrijdag 26 augustus

Jan vertrekt samen met Maria en Oliver en de trailer met stenen en hout naar Shongoane. Oliver begint in het weekend met het bouwen van de muren en Abram gaat hem helpen. Maar Abram heeft weer iets moeilijks, moet eerst naar Vaalwater naar z’n broer Sammy die naar verluid erg ziek is, en vanuit Vaalwater gaat hij dan rechtstreeks naar Ellisras waar Jan hem zal oppikken. Edoch, Abram laat Maria telefonisch weten dat hij nog in Vaalwater is. En dat is foute boel weten wij inmiddels uit ervaring. Iets na de middag is Jan weer thuis en belt Abram met de vraag waar hij uithangt. Nog steeds in Vaalwater wordt er aan de andere kant van de lijn gelald. Jan laat hem nog weten dat hij vandaag dus niet betaald krijgt, maar of het tot z’n zatte kop doordringt?

Ik heb de katten gevoerd en sla aan het koken. Luna heeft nog maar een paar happen genomen of hij stormt met een hele dikke staart achter mij langs, en springt in de vensterbank. Het is inmiddels donker buiten en ik zie niets wat hem zo upset kan maken. Maar hij blijft strak naar een bepaald punt kijken, dus Jan haalt de zaklamp erbij…. Het is opnieuw de spotted genet. Hij zit op de stoep onder het keuken raam. De eerste keer dat we hem/haar zagen dachten we dat het een small spotted genet was. Het small slaat uitsluitend op de grootte van de vlekjes want verder zijn ze vrijwel identiek behalve een paar karakteristieken: de small one heeft een witte staart punt, de large one een zwarte. En de small one komt pas zo’n twee uur na zonsondergang te voorschijn, de large one vrijwel direct. En deze genet hebben we nu voor de tweede keer vlak na zons-ondergang gezien. Wij concluderen dat het dus de large spotted genet moet zijn, in de hoop bij een volgende ontmoeting de punt van z’n staart beter te kunnen zien voor het definitieve bewijs.

Zondag 28 augustus

Ik ga wandelen in de hoop mams en het giraffenkind tegen te komen. Ze staat nog ca. op de plek waar we haar al een paar keer gezien hebben, maar het kleintje zie ik niet. En aan de andere kant van het pad staan pa en grote broer. Ik besluit het rondje nog een keer te lopen, en mams blijkt iets dichter naar het pad gelopen te zijn met … het kleintje. Ik heb geen camera bij me, want ik had al de batterijen van de camera trap bij me en een fles water. Bovendien gaat die camera op den duur zo zwaar aan je nek hangen. Dus nog steeds geen foto van onze jongste aanwinst!

Maandag 29 augustus

Gisteravond belde Hans dat hij en Monique weer in het land zijn en kranten bij zich hebben. We hadden al besloten vandaag sinasappels te gaan halen, dus kunnen we net zo goed even doorrijden de Bakkerspas op naar hun Rhenosterfontein. Ik neem bij de Spar lekkere koekies voor bij de koffie mee, maar Hans blijkt vanochtend onmiddellijk aan het bakken geslagen met muffins en vruchten brood. We hebben de sinasappels geladen: 3 “bins” van elk 400 kilo op de trailer, 1 achter op het bakkie. Die krijgen M&H kado voor het eeuwig meeslepen van de oude kranten. Het is altijd hartstikke gezellig met M&H en ze maken de meest bizarre avonturen mee. Bij ons gebeurt er nooit wat. Hun zoon bas werkt inmiddels in Zambia in een kliniek en zij gaan hem daar binnenkort bezoeken. Ook zij vinden het leuk om elke keer weer een ander stukje van het prachtige afrikaanse continent te bezoeken. Hans raadt ons aan om voor de afwisseling een keer Rhodes-gras te voeren. Goedkoper maar ook minder voedzaam dan luserne, maar wie weet wordt het geapprecieerd…

Tegen vieren moet we er weer vandoor omdat we de trailer nog moeten ophalen. Die hebben we bij de citrus farm achtergelaten om daar niet helemaal de Bakkerspas mee over te hoeven. Daarna laden we een baal van 250 kilo Rhodes gras bij Epol voere alvorens naar huis te gaan.

We lossen de baal bij de kameelperdvoerbak en dumpen daar ook een paar honder kilo sinasappels. Slechte kwaliteit dit keer, terwijl de lading die we bij M&H achterlieten hartstikke goed was. Hun twee zwarte jongens hebben er ieder een emmer uitgehaald en Monique ook een emmer om stuk te snijden voor de vogeltjes. Het is waarschijnlijk de laatste keer dat we sinasappels konden halen, want de bomen zijn inmiddels kaal. Mijn sinasappelboompje in de kas daarentegen staat volop in de bloesem en geurt heerlijk.

Dinsdag 30 augustus

We gaan kijken of er van het gras gegeten is. Dat is er wel, maar het valt nauwelijks op. Ik had de baal zo neergelegd dat de camera trap hem zou kunnen zien, maar de bliksems hebben de rol helemaal afgerold en wel de verkeerde kant op, dus wie zich aan het gras vergrepen heeft kunnen we nog niet zeggen. Zebra en blou wildebeest is het meest waarschijnlijk. En de varkens natuurlijk. Die vreten alles en altijd. Daarna rijden we nog een rondje op zoek naar onze baba, maar treffen geen van de giraffes. Wel een trop banded mongoose. Schattige kleine beestjes die zo leuk op hun achterpootjes op wacht kunnen staan. En veel elanden waaronder Clicks en Pik.

Woensdag 31 augustus

Aktievoerders

De cameratrap heeft nu wel foto’s van het gras. Het zijn inderdaad de zebra’s (ook met een babietjie) en de elanden gebruiken het als bed. Want ze zijn en-masse er op gaan liggen. De boodschap is wel duidelijk: WIJ WILLEN GEEN GRAS!

Maria is pas vandaag gekomen, want ze wil niet alleen in de staffquarters bivakkeren. Oliver en Abram hadden immers een paar dagen vrijaf om bij Oliver te bouwen. Abram was zaterdag j.l. alsnog opgedoken. Twee kamers zijn tot de helft opgemetseld en het cement is al weer op. In twee halve kamers zitten nu al meer dan 20 zakken cement (incluis het maken van de stenen). Bij z’n volgende bezoek aan Shongoane hoopt hij de kamers af te kunnen maken.

Jan komt terug van een rondje en heeft mams en kind giraf gezien. Ze hadden er zin in, in een fotosessie zo blijkt. We weten nog steeds niet of het een jongetje of meisje is, maar er hangt nog steeds wel een stukje navelstreng aan zijn/haar buikje. En het is al ontzettend gegroeid in de afgelopen twee weken.

 

 

Last Updated on Tuesday, 04 September 2012 10:18
 
<< Start < Prev 1 2 3 Next > End >>

Page 1 of 3