2008
July 2008 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Wednesday, 13 January 2010 09:30

Zaterdag 5 juli ’08

Ik schrob de badkamervloer om de voegentroep te verwijderen zodat ik in het weekend in ieder geval een schone badkamer heb. Michiel belt om naar het zwembad te komen kijken. Het is naar zijn smaak te groot (pardon? Dat kleine rotbadje?) maar zal het met Isabelle overleggen. Ze komt a.s. donderdag voor 3 weekjes naar Z.A. Na zijn vertrek is het naar mijn smaak al een beetje laat want ik wil nog zwemmen en de beesten moeten nog gevoerd. Moet net nog allemaal kunnen voordat het echt donker is. Gelukkig beginnen de dagen al een beetje te lengen. Het water is heerlijk warm en na het zwemmen snel het cover er weer over om dat vooral zo te houden.

 

Gelanceerd

 

Edoch bij het dichttrekken van het poolcover om 1745 uur schiet het touw van de cover los (klem opengebarsten zo blijkt later) en wordt ik min of meer gelanceerd. Ik kom 3 meter lager gelukkig op mijn pootjes terecht, maar kan absoluut niet meer lopen. Luid wenend (er is toch niemand die het kan horen, dus wat maakt ‘t uit) kruip ik naar het huis terug  op m’n kniën. Ik moet het hele huis om, want de deuren zitten op slot zoals door Jan verordonneerd. Alleen de schuifpui bij het zwembad is open en daar ligt ook m’n mobiel. Ik bel Jan dat hij niet moet schrikken maar ……….(hij blijkt op onze oude terras bij Dagmar en Willem te zitten) waarna ik Letty bel met het verzoek om hulp. Letty, Pat en Patrick komen onmiddellijk en nemen de zorg voor mij en de poezen op zich. Het is dan inmiddels al half negen). Pat heeft liever dat ik bij haar kom slapen, maar ik krepeer toch net even iets liever in m’n eigen bed. Ik baal dat ik Jan in de steek laat omdat ik hem niet kan ophalen op O.R. Tambo en dat ik m’n beesten zo gruwelijk in de steek laat kwa voervoorziening.

Zondag 6 juli

Letty en Patrick komen tegen half negen om mij in de auto te laden en naar dr. Poortier te brengen. Poortier draagt me weer uit de auto en gaat X-rays maken met een weinig opbeurende uitslag. De rechtervoet moet uit zichzelf kunnen genezen, want slechts een paar kleine scheurtjes, maar de linker ziet er veel ernstiger uit. Dat wordt opereren en reken maar op 6-8 weken rolstoel. Mag ik trouwens van hem lenen. Helemaal gratis en voor nix. Ik verrek van de pijn en het is hartstikke koud in het X-ray hok, tevens moratorium volgens mij. Ik krijg een paar zakken met pijnpillen van hem en hij verwijst me naar dr. Gräbe (iedereen noemt hem hier gewoon Grabe onder het volstrekt negeren van de Umlaut) verwezen die éénmaal per week zitting houdt in Bela Bela. Maar verder is Poortier een schat ondanks de jobstijdiging, Letty is helemaal verrukt van hem. Welke huisarts blijft je uitzwaaien totdat je uit het zicht verdwenen bent?

Weer thuisgekomen laad Patrick me weer uit en dropt me in bed want ik ben totaal uitgeput.  Letty verzorgt de  poezen en komt later de middag terug met Pat inclusief eigen gebakken maisbrood, salade en een grote chocolade taart. Ze hebben vermaken zich kostelijk in de keuken met al die rare snufjes zoals de quooker op zoek naar serviesgoed. Pat komt twee keer vragen hoe ze water uit de quooker moet krijgen. Erg lief en met heug en meug eet is wat om hen niet teleur te stellen, maar het laatste waar ik behoefte aan heb is eten. Met de zak vol pijnpillen kom ik de nacht door alhoewel m'n voeten niet eens zo erg zeer doen, maar de aanblik ervan is des te erger. Het is dat ze aan het eind van m’n benen zitten, je weet dus dat het je voeten zijn, anders zou je je afvragen: gut, wat doen die rare klompjes daar??

Maandag 7 juli

 

Ontbijtservice

Jan is jarig, maar daar heb ik weinig meer aan kunnen doen. Nog op zoek naar Volstruise geweest, maar die zijn moeilijk te vinden op dit moment. Om 0800 staan Pat en Letty op de stoep en ik krijg yoghurt en thee geserveerd omlijst met kilo’s goede zorgen.  Het zijn echt engeltjes. Frank komt ook al spoedig om verder te werken aan de badkamer en vat de situatie in één woord samen: "shit". Zeg dat wel. Hij moet ook wat aan het zwembad doen en de cover moet weer open. Hij knoopt het touw steviger vast maar valt bij het weer dichttrekken ook bijna van de muur. Daar moet echt een list op verzonnen, want mij zie je niet meer op die muur aan dat touw sjorren. Ik vond het al zo'n gevaarlijke rotklus en wilde dat zaterdag j.l. ook nog persé doen toen het nog licht alvorens de beesten te gaan voeren. Licht of donker maakt kennelijk geen verschil kwa risicoprofiel.

Ik had Jan vandaag dus moeten ophalen op O.R. Tambo, maar Yvonne en Gerard zijn zo lief hem naar huis te brengen. Ik zie er gelukkig niet al te beroerd uit dus Jan vindt het op het eerste oog gelukkig nogal meevallen. Houden zo. Er komen allemaal heerlijkheden uit diverse tassen. Dat hij niet 2x overwicht had op Schiphol, of hoe hij dat heeft weten te verdoezelen, is mij een raadsel.

Ik begin al aardig met de rolstoel overweg te kunnen maar de deuropeningen zijn net te nauw dus de verf ligt er al vanaf. Ik wil Jan ook niet voor van alles en nog wat hoeven roepen. Het gevolg is wel dat ik m'n armen ongelofelijk moet belasten en dat begint zich te wreken. Krijg ik flinke spierballen van moet je maar denken.

Ik heb inmidels ook gehoord dat ik woensdag a.s. bij Gräbe terechtkan om 11.45, maar eerst de foto's even bij Poortier ophalen. Het ziekenhuisvoer wat ik voorgeschoteld krijg is voortreffelijk: verse erwtjes, paling, zalm, rolmops, champagne. Kom er maar eens om in het dagelijkse leven en ik ben benieuwd hoe lang dit wordt volgehouden.

Woensdag 9 juli

Om 0900 hijst Jan me in de auto opweg naar Bela Bela. Abram zwaait me uit: die misssizz moet gou regkom hoor! Ruim 2 uur rijden en eerst 7 kilometer hobbelen over ons eigen pad en dat naar de tarroad. Bij dr. Poortier komt Topsy speciaal naar de auto. Wat erg wat je is overkomen dear, veel sterkte hoor en schouderklopjes. Dat zie je die domme arrogante trutten (de goeden niet te na gesproken hoor) die zich doktersassistente noemen en die wel beslissen of je überhaupt bij de dokter terecht kunt in NL toch niet meer doen wel? Of bestaan ze nog?

Het St. Vincents Hospitaal is klein en er is weinig Hospitaals aan. We worden ontvangen door een dame of leeftijd. Zou zo een schooljuffrouw kunnen zijn. Nog even en ze zou zo “Ausweiss bitte” kunnen snauwen. Streng gezicht en afgemeten toon, maar later blijkt ze zich net zo zorgzaam als Topsy te ontpoppen. Cash betalen. Dr. Gräbe (net als iedereen gewoon in een normaal pak) is een aardige vent van mijn leeftijd en ik zeg hem zijn naam nogal duits-aandoend te vinden. Inderdaad, maar dat was in 1700 toen zijn familie hier naar toe kwam. De foto's van Poortier zeggen hem niet genoeg en dat moet dus over. Topsy-2 manouvreert ons naar de X-ray afdeling waar een keurige nogal opgedirkte dame ons ontvangt voor de papieren formaliteiten. Alles in goud-bruin-tinten, tot aan haar haar en overdadige sieraden aan toe. Maar dat zie je toch liever dan die doorschijn witte verpleegsters jassen op gezondheids-sandalen niet?

Nog meer torture

 

De manier waarop m'n voeten ge-X-rayed moeten worden is ronduit torture. De mevrouw haat het om me nog meer zeer te doen en Jan moet mijn voeten met een lint een beetje achterover trekken om m'n hielen goed op de foto te krijgen. Ik val fijna flauw van de pijn. Ook van m'n bekken wordt een foto gemaakt. De mevrouw vraagt wat ze kan doen om me beter te laten voelen (niets natuurlijk): doe maar een glaasje champagne ha ha ha. Nou dat heeft ze helaas niet. Just kidding mevrouw.

Aan het bekken valt niets te ontdekken legt Gräbe uit, de rechtervoet moet binnen 6-8 weken vanzelf kunnen helen (niet op lopen) maar de linkervoet. Tja, de hielbotten zijn ver- of in elkaar geschoven. Moeten verwijderd iets kunstmatigs voor in de plaats. Komt nooit helemaal meer goed en kan wel een jaar duren voordat het pijnloos is. Amen. Nu ik dit weet doet de linkervoet opeens veel zeerderder en de rechter minder. Operatie pas als de zwelling verdwenen is want met zoveel soft tissue als het huidige is de kans op ontstekingen veel te groot. Hij belt morgen wanneer er de agenda de operatie in Pretoria toelaat. Een dag of 10 schat hij. Topsy-2 begeleidt ons naar de uitgang, zij blijkt een beetje duits te praten en we krijgen beiden de beste wensen en moederlijke schouderklopjes.

Jan doet nog wat boodschappen bij de Spar en rukt een chocolade milkshake aan bij Wimpy's voor me. Nog even bij Poortier langs met het laatste nieuws en voor nog meer pijnpillen. Raja en Simba zijn blij dat we weer thuis zijn. Dat wil zeggen dat het eten bijna wordt geserveerd. Zij zijn trouwens helemaal gelukkig met de nieuwe situatie: in bed ravotten tot ze er bij neervallen en dat kan hééél lang duren. En ik ben helemaal op voor vandaag.

Donderdag 10 juli ’08

Personeels-sores

 

Oliver heeft zich de afgelopen 3 dagen niet laten zien. De maat is nu vol. Jan en ik zijn het gillend oneens over de disciplinaire maatregelen, maar mijn gelijk bevind zich in de SEESA (werkgevers-) documentatie. Eerst na 3 schriftelijke waarschuwingen kun je iemand de zak geven. En dit wordt pas Oliver’s eerste omdat we tot nu toe veel te soft zijn geweest. Jan denkt met verbale waarschuwingen te kunnen volstaan, maar hoe bewijs je die hmmmmm? Na elk lank naweek verschijnt hij niet of komt veel te laat. En dat is niet bepaald een voorbeeldfunctie voor Abram en Sakkie. Het is vervelend want Oliver is de beste kracht, maar dit moet ophouden, wetende dat het niet ophoudt en hij over 3 maanden inderdaad de zak krijgt. Jan maakt de schriftelijke waarschuwing, Oliver neemt hem in ontvangst en zet z’n kruisje. Het interesseert hem geen ruk. Hij was baie ziek. En kon niet bellen omdat hij géén airtime had. Klets niet man, je hebt geen mobiel (maar al z’n vriendjes en vriendinnetjes en Elisabeth wel) en bovendien net z’n maandsalaris ontvangen. Daarenboven geen doktersbriefje. Allemaall bullshit dus.

De assistentie van Gräbe belt dat ik me maandag a.s. om 10.00 in het Pretoria Oost Hospitaal aan Garsfontein moet melden om my hak reg te maak. Wat fijn dat het al zo snel kan. Ik kan nauwelijks wachten. Cash meebrengen want ons aanvaar nie checks nie. Ik neem de laptop en wireless modem wel mee want ik krijg nooit ruim 20.000 Rand in één keer uit de muur. Ik besluit geen pijnpillen meer te slikken. Want een onzin, alhoewel het de eerste paar dagen best plezierig was om in een bijna totaal verdoofd lijf te wonen. Tot de operatie moet ik met m’n voet omhoog om de zwelling snel terug te brengen en dat is best lastig. Jan laat me elke dag in bad glijden nadat Frank c.s. weg is. Frank heeft trouwens hulptroepen ingeroepen omdat hij anders het werk niet klaar krijgt vanwege z’n hand die ontstoken lijkt. Woensdag was het z’n pa, vandaag is het John. John weegt vast 300 kilo of meer en houdt zich bezig met game relocation. Zoals 4 olifanten uit een Canadase Zoo terug naar Z.A. in ruil voor 4 jongere modellen. Gebeurt ook met Rhino’s (zowel zwart als wit; in Z.A. is er een overschot aan zwarte bullen, in Tanzania aan zwarte females en daar vindt nu uitwisseling tussen plaats). Je wilt niet weten wat zoiets kost. Olifant ZAR 110.000 p.e. exclusief vliegkosten. Dat gebeurt met zo’n army-transport-vliegtuig. Hij weet ontzettend veel van wildlife en we krijgen het zoveelste verhaal over Elanden. Vangen? Mooie gedachte, maar krijg nooit per ongeluk twee bullen in één boma want ze maken elkaar af en de overblijver begint aan de cows. Bowhunting lijkt hem de enige optie. Want ook de inzet van een helicopter heeft zo z’n nadelen: je ziet je andere beesten het komende half jaar niet meer. Totaal upset.

Ik heb het nog even met hem over dat stomme Nyala mannetje. Hebben we een harem voorh hem aangeschaft, kijkt hij er helemaal niet naar om. Waarschijnlijk waren ze dan al gedekt voordat ze hierheen kwamen denkt John. Dan kijkt er heus geen andere bull meer naar om. Sakkie maakte vorige week ook al zo’n opmerking toen ik me bij hem bekloeg over die stomme Nyala. Ek dink misssizz zij is al geklim.

John is in 2000 door een dronken politieman aangereden. Jarenlange juridisiche procedures, maar de staat moet alles vergoeden. Hij heeft een pen van z’n kniën naar z’n heupen en in het najaar moet de hele inhoud vernieuwd worden. Door dr. Van Heerden. Daar hadden wij ook naar toe gemoeten volgens hem, maar weet alles maar eens van te voren en ik heb ook wel vertrouwen in Gräbe.

Vrijdag 11 juli ’08

Sarah

 

Ik vraag of Abram het huis te stofzuigen, hij lijkt mij de huiselijkste van de 3. Als Frank binnenkomt vraagt hij aan Abram hoe hij ook weer heet. Oh Sarah zegt Frank. Neen, Abram. Oh Sarah repliceert Frank weer. Ach Abram, meneer Frank pla jou net ’n bietjie hoor! Als Abram klaar is met zuigen komt hij vertellen dat Sarah klaar is en dat hij nu weer Abram is. Hij heeft zich zeer consensieus van z’n taak gekweten, menig huisman kan daarvan nog leren.

Opeens staat er een vreemde kerel in huis, maar Jan lijkt hem te kennen. Het is de tractormonteur met een dikke rekening waarvoor hij een cheque meekrijgt. Het ziekenhuis belt ook een paar keer met de vraag naar mijn emailadress zodat ze de kwotasie van de operatie kunnen mailen. Ik krijg het hen niet aan het verstand gepeuterd. We zien het maandag wel waar het schip strandt.

Het is trouwens naar, grijzig en winderig weer. Past goed bij mijn stemming.  We krijgen ’s nachts zelfs 3,5 mm regen.

Maandag 14 juli ’08

Afgelopen donderdag ben ik dus gebeld om vandaag om 10.00 uur in het Pretoria Oost Ziekenhuis op te draven. What’s in a name. Gisteren was het dus zo’n beetje de hele dag op de trein wachten, bang om hem te zullen missen. Belachelijk natuurlijk, maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Om 06.30 uur vertrekken  we met schoon ondergoed voor langer dan gepland, je kunt immers niet weten, en  beter mee, dan om verlegen. Alle oude wijsheden van vroeger passeren even de revue. Zoals gebruikelijk moet er een heleboel papierwerk ingevuld, en dat wel ….tig keer, waarna een secretariele hulp de gegevens even zovele male in de computer gaat zitten inkloppen. De verzekeringsmaatschappij blijkt al een garantie te hebben gefaxt, het chequebloek kan dus in de tas blijven. Het blijkt dat ik ook online had kunnen registreren, maar daar is het nu rijkelijk laat voor. Het is best een groot ziekenhuis en zoals gebruikelijk een farmacie bij de voordeur en een coffeeshop waar je heerlijke capucinno’s en glossies kunt kopen. Ik vind dat we geen tijd voor koffie hebben, en dat is maar goed ook, want de yoghurt van vanochtend was al op het randje van verboden zo blijkt. Maar na 3,5 uur hobbelen is dat heus wel uit het systeem verdwenen hoor.

Na de formaliteiten (geregistreerd door een zuurpruim van een mens-in-haar-nadagen dat wil je niet weten) worden  we naar Ward 15 gebracht. Ward zal wel zoiets zijn als afdeling of zo. Daar worden we opgevangen door een witte verpleegster in een uniform dat gemakkelijk voor gezaghebber-inclusief-alle-wings op een vliegtuig zou kunnen doorgaan. Het is mevrouw Bezuydenhout. Die gaat alle papier werk weer overdoen, want ze weet precies wat er bij de receptie allemaal fout gaat. Maar eerst uitleggen natuurlijk hoe ik aan zulke voeten kom. Ik ben de eerste op de kamer van 4, maar in de loop van de dag zijn alle bedden bezet want Gräbe heeft 4 patiënten voor vandaag, en voor mij is om 14.00 uur precies  1,5 uur uitgetrokken leest Jan uit de annalen voor. Kan de goede man warm draaien op de eerste patiënt en is hij hopelijk bij de tweede nog niet uitgeteld. Je probeert jezelf moed in te praten toch?

Er komt een dame met het menu voor vandaag (blijkt tevens het menu van gisteren, van vorige maand en vorig jaar aan de beduimeldheid van het document te zien, maar toch …. Het klinkt leuk). De keuze die ik maak blijk niet bij elkaar te passen.  Op mijn geestig bedoelde  vraag naar de winelist (komt niet aan) krijg ik geen reactie. Ik moet aangeven of ik koffie of thee blief. Ik blief thee, maar krijg koffie geserveerd.

Daana druipen  mijn mede slachtoffers binnen en komt de anaestacist. Een kort dik olijk manneke dat mij hele vreemde vragen stelt. Kan ik twee traptreden lopen zonder te hijgen. Pardon??? Kan ik er dan 5 lopen zonder te hijgen???????. Nou ja man, ik zwem (zwom) een half uur per dag en mijn bloeddruk doet iedereen groen uitslaan van jaloezie. Nou dan zit dat wel goed, maar de rekeningen dan? Er ligt een garantiedocument van de verzekerings-maatschappij klaar, maar dat heeft Jan bij zich. Moennie worry about the money nie.

Ik krijg wat kalmeringspillen waarvan ik het verschil voor en na inname niet merk en krijg mijn operatie outfit uitgereikt. Een voor éénmalig-gebruik-wegwerp-onderbroek waar het hele ziekenhuis in past en een soort jasschort die perfect past bij het urinal, kwa kleur dan. En een haarnetje ter complettering van het geheel.  Gereed voor de Catwalk.

Een zwarte verpleger komt mij ophalen, sy is amper klaar om u te ontvang laat hij weten. Nou ik ben er ook klaar voor. In the theatre krijg ik voor de zoveelste keer dezelfde vragen voorgelegd. Of ze denken dat ik gek ben, danwel hun collega’s. Anyway, mijn implantaten zitten echt heel erg goed vast, daar zal ik de komende uren zeker niet in stikken. De witte zuster had al eerdere gevraagd of ik replacements had. Nou nee, maar een facelift als dat in één moeite meer door kan, sla ik niet af hoor! Dit soort humor slaat hier echt niet aan, althans ik krijg er geen reactie op.

Dokter Gräbe wacht me op in z’n  groene outfit en de dikke olijke anaestecist idem dito. Ik krijg een naald/tevens drip in mijn linker hand waar hij nog even lekker in zit te roeren om het goede plekje te vinden, thank-you-very-much, en dan moet ik persé naar het plafond blijven kijken zo lang ik kan. Ik kan nog net uitbrengen  dat ze die vliegen wel eens uit de canopy mogen verwijderen, voordat mijn zieltje heenvliedt naar weet-ik-veel.

Ijswater en capucinno

Als ik weer wakker wordt klapperen mijn inplantaten m’n  mond uit. Ik weet het zeker: ze hebben ijswater in mijn anderen gespoten. De rotzakken. Er is ook niemand te vertrouwen ook.  Er worden truckloads dekens op me geladen, maar het klapperen houdt niet op. En zo treft Jan me aan. Klappertandend en lijkbleek. Het schijnt een erg aandoenlijke aanblik te zijn geweest. Na een uur houdt het geklapper  uiteindelijk op, heb ik pijnpillen en idem injecties gekregen, lig aan een drip (best handig, hoef je zelf niet zoveel water te tanken) en keer terug onder de levenden. Mijn voet voel ik  eigelijk niet, prima pillen dus. Jan haalt een capucinno voor me. Een flinke scheut brandy of whiskey hoef ik hier niet te verwachten.  Hmmmmmmm zegt de zwarte verpleegster, zulke koffie lust ik ook wel (maar kan zich zich bij lange na niet veroorloven). M’n rechter-buurvrouw is al weer vertrokken, de twee overburen moeten echter ook een nachtje blijven. We zijn eigenlijk net allemaal kleine kinderen die met hun vader zitten te wachten totdat ze als weerloos slachtoffer naar de slachtbank worden/werden geleid. Stomme gewaarwording als je allemaal toch dik in de vijfig bent en je niet vergezeld wordt door je vader, maar echtgenoot of partner.. Maar Jan had ik eerder die middag weggestuurd, ga maar mooi boodschappen doen. Er wordt nog een ECG en X-ray van m’n borstkast gemaakt. Want die laatste begint steeds meer zeer te doen.

Als ik redelijk gesettled lijk na de operatie gaat Jan naar Sheralee en Pieter (zoon van Letty) waar hij vannacht blijft. We SMS’en nog wel.

Na het avondeten, (prima Greec Salat, maar géén Retsina of ander heerijk bijpassend drankje), en later op de avond nog thee met tonijn sandwiches en pijnpillen gaan om 11.00 eindelijk de lichten uit. Ik ben kapotmoe/bekaf maar ik lig er eigenlijk best heerlijk bij, geen pijn, troetel, een zgn “pan” als ik die nodig heb. Kortom nix mis mee. Totdat het echt nacht wordt; dan ontpopt de schuintegen-overbuurvrouw  zich als een ware tiran. De hele nacht door wil ze aandacht, kan d’r tandeloze kwek-op-oorlogsterkte geen seconde houden ondanks dat de zusters fluistreren en krijg ik de neiging om haar een optater te gaan verkopen. Grootspraak!!!. Gelukkig hoef ik er morgenochtend vroeg niet uit maar anders …..

Alarmbellen

 

En dan beginnen bij mij de alarmbellen te rinkelen. Er komt een zwarte verpleegster aangesneld. M’n drip blijkt leeg. En die gaat ze in het pikkedonker verwisselen. Meid, kun je wel zien wat je doet (ik ben helemaal niet gerust op dat geprutsel in het donker). Ze kan het prima zien, laat ze ten. Nou dan heb je zeker katten-ogen.

Na het ontbijt komt er een dokter voor mijn borstkas. En wat blijkt: zij denken dat ik denk dat ik het aan m’n hart heb. Nou als ik het ergens niet aan heb, is het mijn hart wel, maar goed. M’n ECG is beautiful volgens de dokter en foto’s vertonen geen scheuren, breuken of andere kwetsuren in het skelet. Kortom: kennelijk ook gekneusd en nog verergerd door het overmatig gebruik van mijn armen. Mischien heb ik mij het neerzeigen op mijn buttocks, nadat ik op mijn voeten was geland,  mijn rechterknie wel tegen m’n borstbeen gekregen. Ik had immers ook een schaafwond en blauwe plek op m’n wang waarvan de herkomst mij onduidelijk is.

Ik lijk eigenlijk wel zo’n Yuri van Gelder op de ongelijke leggers waarbij hij met z’n armen op de legger steunt met z’n  benen in 45 graden voor zich uitgestrekt. Maar ik doe het dan in mijn rolstoel op slechts 60 cm van de grond, land nog steeds met een zacht plofje op de zitting, even uithijgen, maar het begin is er. Het ziet er belachelijk uit, maar ik moet me op m’n kniën uit het bed laten zakken op een kussen oid, en vandaaruit op m’n kniën in de rolstoel zien te klauteren. Maar dan zit ik wel mooie achterstevoren. En dan komt de handstand dus in zicht. Eén hand op rechterleuning, andere op de linker zien te plaatsen, dan jezelf optillen om omzwaaien tot in de juiste positie.

Telefoon van OLH

 

Het is dus inmiddels dinsdag. Er lopen allerlei mensen in onze kamer rond, voor rolstoelen (we hebben een nieuwe gekocht, want net zo duur als 3 maanden huur) stokken, looprekjes, gipsschoentjes. Etc. etc. Komen er op eens twee aziastisch uitziende types aan. Die zullen ook wel iets dergelijks in de aanbieding hebben denk ik in mijn onschuld, maar neen. Of ik gelovig ben. Excuus?? Ik zeg nee om snel van dit gezeur af te zijn, maar dan gaat de mobiel van de kerel af. Zeker telefoon van OLH want  hij laat pardoes de hele handel aan godsvruchtige geschriften boven mijn geopereerde voet vallen, meer in het bijzonder precies op m’n opgezette tenen die de dokter vrij heeft gelaten om ze tzt te kunnen bewegen. Ik  ga door de grond van de pijn en brul: Idiot! (plus nog wat andere niet publicabele verwensingen), gogogogogogogo. Niet erg lady-like, maar ik ben woedend op dat stuk christelijke onbenul en het is maar goed dat ik aan het bed gekluisterd ben. Alle verpleegsters komen op m’n  snerpende gil afgestormd.  (Op onze afdeling hangen overal bordjes “visitors: do not sit on the patiënts beds”) Ik trek het bijna niet van de pijn. Later komt Gräbe en hij denkt dat m’n wond er niet echt onder geleden heeft. Ik vraag hem zekerheidshalve nog een keer wat hij gedaan heeft met mjn voet/enkel: No, I have not taken anything out, put the existing bones in place and inserted a plate with screws to keep them fixed. Thank you very much dokter! Over 5 weken terugkomen in Bela Bela en nu naar huis als het papierwerk klaar is. En daar ga ik in m’n gloednieuwe rolstoel uitgezwaaid door de verpleegsters.

Jan gaat naar Woolworths waar hij zich 1,5 uur uitleeft, maar het resultaat is er dan ook na. Dat wordt weer dagenlang smikkelen en smullen geblazen. Dat kun je wel aan Jan overlaten. Verder is het natuurlijk best sneu voor Jan, want naast zijn boer-met-kantooruitstraling-activiteiten, moet nu ook nog huisman spelen voor vrouw en kinderen. Maar volgens Jan stelt dat overdreven huishoudelijke gedoe helemaal nix voor ten tijde dat ik er voor opdraai en dat nu is een zeer welkome troostrijke en rust-gevende gedachte!!!

Nog meer horror

 

Thuisgekomen is Simba nogal wild aan het spelen op de overloop en kachelt van de eerste verdieping naar beneden op de stenenvloer. Mijn hart staat stil en er komt bloed uit z’n neus.  Want is hier toch aan de hand, is deze farm behekst of zo?  Hij lijkt niets gebroken te hebben, er komt een heel ietsiepietsie bloed uit z’n neussie en het ravotten blijft even achterwege.

Woensdag 16 juli

We hebben aan Pat en Letty Maria tegen-betaling-te-leen gevraagd voor één dagje in de week. Om te strijken en de boel een beetje stofvrij en aan de kant te houden. Maria pakt de zaak hartgrondig aan en eet tussen de middag boterhammen met dik jam. En ik ben weer helemaal aan de pijnpillen want zonder is bijna niet te harden. Het gips schrijnt tegen m’n enkel en incisie. Klinkt toch beter dan snijwond of niet dan? Hoe ik hier 5 weken mee moet doorkomen? Jan moet maar een borduurpakket of zo gaan kopen of wol voor geitenwollensokken. Alhoewel ik niet zou weten hoe dat moet.

Maar het huis is op het eerste oog weer spic ’n span schoon dankzij Maria. Volgende week komt ze wel weer een dagje!. En Simba pleegt inmiddels weer aanvallen op z’n zus, en is dus kennelijk niet al te zeer beschadigd geraakt. Vrijdag gaan ze met Jan naar de vet voor hun Rabiës-prikjes en één van de jongens moet mee bij wijze van poezenoppas als Jan de boodschappen doet. Aan mij heeft hij op dit punt niets, want ik neem de hele achterbank in beslag vanwege mijn toestand.

Donderdag 17 juli

Dennis c.s. van Discount Wooden Windows verschijnt eindelijk om de schuifpuien zo goed mogelijk op te kalefateren en verder belt er weer iemand van AEG over de gedeukte deur. Wij krijgen met regelmaat telefoontjes of de deur nu al vervangen is. De mevrouw die vandaag belt vreest dat het schip met deur en al gezonken is, want waarom het zo lang duurt? En hoe ze de deur hier moet krijgen nu we zo ver van Joburg afwonen? Tja, ik zou het ook niet weten hoor. U verzint maar een list.

De dagen kruipen voorbij als je helemaal niets kunt doen. Want ook in de rolstoel zitten en heen en weer racen door het huis is er niet bij: mijn voeten moeten zo veel mogelijk omhoog blijven.  Als ik ze laat hangen doet het bovendien ook hartstikke zeer ook.  Dus dat leer je snel af.

Een dag uit het huishouden van Jan Steen.

 

Jan lijkt het er maar druk mee te hebben met z’n opgedrongen funktie van huisman en om het huis-houden draaiende te houden. ’s Ochtends een  glaasje sinasappelsap persen, Simba eigeel met melk (Simba verdraagt ’s ochtends vroeg geen vast voedsel; komt er linea recta weer uit), koppie thee, bad laten vollopen en mij er in laten glijden met m’n gipsen-been op de rand gehuld in plastic vuilniszak, uit het bad hijsen en dan ben je zomaar anderhalf uur verder. Maar dan kan hij zelf even lekker liggen soppen in het bad waarna het ontbijtritueel kan beginnen. De pap-variant is de meest ingewikkelde want daar moet je constant in blijven roeren. Daar heb je geduld voor nodig hetgeen Jan moeilijk valt. Maar aangezien hij de mieliepap zelf ook lekker vindt, heeft hij dat er wel voor over. Of gewoon joghurt met een banaan. En Simba z’n eerste serieuze voeding voor die dag. Simba heeft al die tijd dat we hem hebben al last van ontstoken tandvlees en tandsteen en wil dus geen voedsel waar hij op moet kauwen. Alleen dikke slobber gaat erin. Hoe je daar op zo jonge leeftijd aan komt? Ik ben met hem naar de dokter geweest toen Jan in NL was en de vet denkt dat hij bij het wisselen van het gebit binnenkort, dit ook het eind van het probleem betekent. Dat is maar te hopen, want de anti-biotica kuur die hij heeft gekregen heeft werkelijk niets geholpen.  Na het ontbijt moeten de katten-bakken verschoond (door de week doen de jongens dat meestal). En doe je dat niet tijdig, dan betaal je daarvoor een prijs, want ze gaan echt niet op een vieze kattenbak. Dan zoeken ze iets anders dat schoon is: de badmat bijvoorbeeld of je net aangeschafte kakelversie Pretoria News. Dan moet het zand opgezogen dat ze over de rand hebben gegooid bij het begraven van hun piessies en poepies, en is er altijd wel was op te hangen. Dan de nodige koppies thee aandragen, boodschappen doen zo nu en dan, en eten koken. En als er werkvolk is, worden ook die nog van koffie voorzien. En hopelijk krijgen de planten ook nog water. Maar zo wordt je wel all-round en geheel zelf-redzaam als man zijnde.

Ziekenbezoek

 

Vrijdag j.l. heeft Abram aangekondigd dat Emmy die misssizz wil sien. Zou het alleen human intrest zijn of zoekt ze werk? Ze heeft mij Michiel ook al gesolliciteerd. Astrid en Daniël zullen haar wel kwijt willen nadat ze bevallen is schat ik zo. Vrijdag de 18e Juli was ook de 90e verjaardag van Madiba en Jan heeft de jongens allemaal R100 ter gelegenheid van deze feestelijke gebeurtenis gegeven. Niet dat je daarmee de armoe uitroeit waar Mandela het in zijn toespraak over had, maar desalniettemin een vriendelijk gebaar van Jan.

Ultieme dierenliefde

 

Gisteren is Jan naar de braai bij Isabelle en Michiel geweest. Ik had natuurlijk best meegekund, maar al dat gehobbel en ….tig keer vertellen hoe het zo gekomen is…… laat maar. Jan treft er een nederlands echtpaar dat in Vaalwater aan het bouwen is. Ook zij gaan emigreren. Het zijn ontzettende dierenliefhebbers laten ze Jan weten. Ze hebben twee hondjes in Nederland; die laten ze daar achter want er zijn er hier ook zat voorhanden zo is hen wel gebleken. Wij hebben onze Taiga meegenomen, aldus Jan. Kosten noch moeite heeft Maya daarvoor gespaard. Dat vind het echtpaar veel te veel werk en bovendien veel te duur. Hmmmmmmmmm.

Ik kijk naar Animal Planet met een programma over de Amur Leopards die vrijwel uitgestorven zijn in Rusland. Dit dankzij het vernietigen van Habitat (zoals gebruikelijk door de alles vernietigende en door niets gehinderd zich ongenegeerd voortplantende mens) zodat ze steeds meer op eilandjes komen te leven waar geen voedsel meer te vinden is en inbreeding uiteindelijk de doodsteek betekent. WNF doet z’n stinkende best met russische wetenschappers om dit tij te keren, maar of ze tijdig de nood-zakelijke maatregelen voor elkaar krijgen is maar zeer de vraag.

Er is ook een programma over de the lost Crocs of the Pharaoh’s. Er blijken Krokodillen te bestaan die niet uitsluitend in/rond het water leven, maar zich in het droge seizoen zo’n 15 meter onder de grond in holen ingraven. Daar komt een jonge onderzoekster achter nadat ze bij een speelgoed winkel een soort radigrafisch bestuurbare tank heeft gekocht waar ze een camera op monteert. De eerste keer dat ze zich in het gebied begeeft, is alles groen en zijn er grote plassen ontstaan door de regen. En tot haar verrassing ontdekt ze daarin Krokodillen. Als ze het droge seizoen terugkomt, en alle water verdampt is, zijn ook de Krokodillen spoorloos verdwenen. Volgens de aanwezige tribes, zijn ze in de bomen gekropen hetgeen natuurlijk gillende onzin is, dan zou je moeten kunnen zien/vinden.  Ze gaat dus op zoek, vindt holen-ingangen en komt zo op de truck met de speelgoed-tank.

In het natte seizoen had ze al bloed en DNA van de Croc’s afgenomen en ze blijken  in de verte af te stammen van de Nijl-Krokodillen. Maar hebben daarnaast ook totaal afwijkend DNA.  Omdat ze volledig separaat geëvolueerd zijn vanwege hun  gedeeltelijke holenleven.  Zelfs de eieren komen op het droge uit waarna de jongen zich richting hol begeven spoeden in plaats van naar water te kunnen vluchten. Weer wat geleerd.

Raja en Simba blijven de hele dag wel min of meer in de buurt en liggen regelmatig op het bed.

Zondag 20 juli

Toen ik vanochend de woonkamer binnenrolde, stonden er twee Klipspringertjes vlak bij het huis te eten. Raja keek haar ogen uit. Ze zijn een hele tijd gebleven, maar met komst van Jan schrokken ze en verdwenen. Dan ziet Raja een Lizard, ook daar gaan de snorharen hevig van trillen. Vervolgens eekhorentjes die haar allerlei rare geluidjes ontlokken en grote vogels die plots neerstrijken in een boom bij het zwembad. Je komt ogen en oren te kort als kitten zijnde.

Begin van de middag komen Emmy en Abram op bezoek. Klaas had ook mee willen komen, maar die moet biltong maken. Er is bij baas Ben vorige week weer gejaagd, en het vlees moet verwerkt. Het blijkt géén sollicatiegesprek, maar Emmy gaat na de bevalling wel op zoek naar ander werk want Astrid en Daniël zijn ronduit gierige werkgevers. Ze krijgt niet eens het wettelijk minimum loon, noch voedsel zoals bij ons gebruikelijk. Tegenwoordig toch goed voor zo’n R500 per maand. Zelfs als er gejaagd is, krijgt ze alleen de botten om soep van te trekken. Gelukkig zijn de jagers zo nu en dan wel gul en krijgt ze een flinke fooi.

Emmy heeft een zoon uit eerdere verbintenis. Heet ook Abram en is al 16. Zit op Metshesheela college in Vaalwater. Kost haar R500 per jaar aan schoolgeld waar de uniformen, boeken, pennen etc. dan nog bijkomen. Dat koopt ze op afbetaling. (lay bye; je kiest een produkt uit en betaalt elke x-tijd een afgesproken bedrag. Pas als je het totaal verschuldigde bedrag hebt betaald, krijg je het produkt in bezit gesteld terwijl je er wel al die tijd het risico voor hebt gelopen. Brand de zaak dus af, of schade anderszins: jammer  dan) Afbetaling is dus niet helemaal het juiste woord omdat ze niet alvast  over de spullen kan beschikken. Maar je bent zo wel bijne een heel jaar bezig voor slechts één schoolgaand kind. Reden Emmy om er vooral niet meer te nemen. Beter twee die je een fatsoenlijke opleiding kunt geven en waarvan jullie later ook de vruchten kunnen meeplukken. Dan …….tig die het niet verder schoppen dan plaaswerker en het krabben en bijten blijft. Ze zijn het er hartgrondig mee eens, maar of er ook naar gehandeld gaat worden??.

Bruidje kopen

 

Abram zou graag wat van z’n gespaarde geld opnemen. Als we naar de huwelijksvoorbereidingen informeren, blijkt dat voorlopig nog niet aan de orde, want Abram moet R 3000 voor Emmy aan haar ouders betalen, dan nog een feest en een ring. En een trouwjurk? Helemaal ondenkbaar. Jan informeert of ze al naar huis willen, maar voor Abram hoeft dan nog niet, hij gaat baas Jan helpen voeren zodat de vrouwen onderling nog even kunnen keuvelen. Gezellig! Emmy is een heel bescheiden vrouwtje en moeilijk aan het praten te krijgen. Ze is de oudste van 6 en alleen zij en haar moeder (die ook nog op kinderen moet passen) werken. De rest profiteert er maar mee oplos. Ze heeft maar een paar linnen schoentjes. Heb ik mischien geen paar over? Durft ze op enig moment toch te vragen. Ik kan nu immers toch niet lopen? Ik zal eens kijken, maar denk het wel. Ze heeft een kamer met toilet en douche, en buitenkeuken maar een bed? Neen dus. Zelfs geen koelkast. Wat ontzettend lullig eigenlijk want Daniël bulkt van het geld en verdient nog steeds goed in de vleesbusiness.

Ze drinken Cola, thee en eten koekjes. Als ze vertrekken zit alles onder de kruimels.

Daarna wordt oma in d’r karretje naar buitengereden, kan ze lekker even in het winterzonnetje zitten genieten en een blosje op d’r wangen brengen want ze ziet wel eng wit. En gelijktijdig op Simba en Raja letten. De poolcover is opengetrokken zodat ze daar niet op kunnen springen en de creepy crawler is ook  aan het werk kan na twee weken “idle” te hebben gelegen. De temperatuur is weer terug bij 16 graden. 2 weken voordat m’n gips eraf gaat zetten we de heatexchanger weer aan zodat ik in warm water kan revalideren. En verder elke dag verplicht Tour de France kijken natuurlijk. Onbegrijpelijk van zo’n Riccardo Rico om het risico van drugs te nemen hetgeen tegenwoordig een Criminal Offence is in Frankijk. Zal dus wel een tijdje brommen worden.

Maandag 21 juli

We krijgen onverwacht bezoek van Isabelle en Michiel. Zijn met hun hondjes naar de vet geweest in Ellisras. De nieuwste aanwinst uit het asiel blijkt vroeger z’n bekken te hebben gebroken en daar heeft het beest soms knap last van. De honden mogen niet binnen dus Jan probeert Abram op de honden te laten passen buiten. Vergeet het maar. Hij is doodsbang voor honden. En dat is niet zo gek, want honden worden in ZA normaliter afgericht op het weren en zo nodig aanvallen en dodelijk verwonden van swartmense. Isabelle en Michiel hebben ook taart meegebracht die genoeg kaloriën voor de hele week levert. Isabelle is een leuke vrolijke meid en ze hoopt eind van dit jaar/uiterlijk begin volgend jaar toch definitief hierheen te kunnen komen. Michiel verwacht in uiterlijk 2 maanden met de bouw van het huis te beginnen, maar Isabelle is al blij dat er nu tenminste een toilet is. En de komkommers doen het werkelijk formidabel goed. Die business was er al toen zij de farm kochten en blijkt nu toch een leuk zakcentje op te leveren. Michiel heeft er een heleboel in gestroomlijnd en meer efficiency aangebracht, en dat begint te lonen. Maar hij moet wel een paar keer per nacht z’n bed uit om de temperatuur te controlleren. Komkommers kunnen niet tegen vorst en hier kan het ’s nachts knap koud zijn, tegen vriezen aan. Uiteraard heeft hij heaters, maar die laat je geen seconde teveel branden want de brandstof is tegenwoordig hier ook gewoon ronduit duur en je verstookt er dus je hele winst mee. Het zijn trouwens geweldig mooie grote komkommers die naar het hotel- en restaurant wezen gaan. Bij de supermarkten tref je meestal van die magere scharminkels.

Ongoing verbouwingssores

Na hun vertrek maakt ik een brief voor de aannemer want de bouw is nog steeds niet klaar en er wordt onverminderd zo nu en dan maar wat aangekloot. Twee weken geleden schrok ik ’s nachts wakker van een aantal geweldige knallen achter elkaar. Tjee, heb ik de val overleeft, komen ze me alsnog midden in de nacht afknallen is de eerste gedachte. Maar eigenlijk niet reëel, wie zou het nu toch op mij voorzien kunnen hebben? Zijn mischien de Fischer Pluggen uit de muur geknald die de houten plint daartegen moeten vasthouden? Maar ook dat schijnt niet het geval. We kunnen het niet vinden totdat ik op enig moment over de drempel naar de badkamer kar en er een aantal tegels blijken te zijn losgeplopt en voegen gebarsten. Hoe dat kan is een raadsel, want de vloerverwarming staat nog niet aan. Cement moet zo’n 28 dagen uit zich zelf drogen en daarbij vooral niet worden verhit door vloerverwarming.

En dan hebben we al 8 maanden een Solar geyser, maar die gebruikt uitsluitend electriciteit. Zeur ik al 8 maanden over, maar krijg geen sjoegen. Ik reken nu maar eens even uit hoeveel dat al gekost heeft, en kondig aan dit van de eind afrekening te zullen aftrekken. Dat helpt! En dan van die lullige dingen. Onder het deck zit een lamp, want daar moet je mogelijk wel eens een keer zijn als het donker is. En dan is een lichtje wel zo prettig, want er zitten ook slangen en schorpioenen. Edoch, de lamp brandt alleen overdag want aan de zwembadpomp gekoppeld. Dat probleem is onlangs verholpen, maar nu branden de zwembadlampen niet meer. Blijkt Richmond (de zwarte electriciën) de lamp onder het deck aan de zwembadlampen te hebben geknoopt. Dus alleen als de lamp onder het deck aangaat, branden ook de zwembadlampen. Daar kom je dus door trial and error achter. Ja, verzin het maar eens. En zo zijn er nog 25 onafgewerkte punten.

’s Middags belt Everdina voor een gezellig lange babbel. Ben ik gelijk ook weer op de hoogte van het reilen en zeilen in NL waar je op straat kennelijk als agente ook maar zo doodgeknald wordt door een Arubaan.

Maak toe assablief

Maria is vandaag door Letty en Pat gebracht om schoon te maken. Als Maria in de kamer bij mijn bed bezig is beginnen we een praatje. Ze heeft volgende week vakantie (helaas) en gaat naar Shongoane om orde op zaken te stellen want ook daar zit iedereen maar mee te (vr)eten van haar mieliemeel en dat moet ophouden. Die kos miss Maya het baie baie duur geword. Ze heeft 5 kinderen, maar sy het toegemaak. Ek het by die hospitaal gegaan miss Maya en gesê maak toe assablief. NIe meer babas  nie. Verstandig, zeker als je al 50 bent zoals zij.

Dinsdag 22 juli.

Andrew kondigt zijn komst aan, maar heeft mijn brief niet gelezen. Vanochtend vroeg van huis gegaan. Maar ik verdenk Rachel (z’n echtgenote) ervan dit soort documentatie achter te houden want ik heb het haar gistermiddag al gestuurd. Is me al eerder opgevallen trouwens. Zij is officieel de directeur van het bedrijf en geeft er de voorkeur aan om haar oren en ogen voor klachten gesloten te houden. Het enige dat haar interesse heeft is om de rekeningen geincasseerd te krijgen waarbij menig leugentje niet geschuwd wordt. Het is een leuke aardige meid om te zien, maar dit is een erg vervelend trekje van haar.  Andrew’s vader is gisteren overleden aan de gevolgen van Alzheimer. Pas 76. Wat ontzettend verdrietig, maar naast dit persoonlijk leed is het het onafwendbare zakelijke leed dat uit de wereld moet. Als het zakelijke gedeelte achter de rug is (en wij zoals gewoonlijk weer zakken vol beloftes rijker, behalve wat Suntank betreft. Afgesproken is Suntank on site te halen om het installatiewerk over te doen op Andrew’s kosten) komen er toch de emoties van het verlies van Andrew’s en Jan’s vader. En blijken de mannen minder onkwetsbaar dan ze willen doen geloven.

Abri is ook al de gehele dag bezig om de deurgrepen en –sloten aan te brengen in de schuifpuien die Dennis van Discount Wooden Windows vorige week zo goed mogelijk heeft opgelapt. En de gaasdeuren vervangen door iets meer solide ogende exemplaren. Hij had vorige week ook de grepen ook al bij zich, maar de goedkoopst mogelijke opzetmodellen terwijl er altijd sprake is geweest van flush-handles. Met andere woorden geen opzet- maar inbouw grepen. Weer kunstje van Andrew om op dit soort kleine dingen te proberen te bezuinigen en iets van z’n financiële verlies goed te maken. Maar daar nu trappen wij al lang niet meer in. En waren de goede grepen eerder beschikbaar geweest, hadden ze in de fabriek ingefreesd kunnen worden. Nu zit het huis weer van kop tot teen onder het ragfijne poederstof. En Abri blijkt werkelijk geen enkele greep op de juiste hoogte naast elkaar te hebben ingefreesd. Je kunt er toch moeilijk de godganse dag bovenop gaan zitten. Wat is dat toch met die afrikaners? Ja, african straight, maar ik erger me er kapot aan. Want volgens mij is het verkeerd of goed infrezen exact dezelfde handeling en moeite. Het interesseert ze gewoon geen ruk. Zonde dat ik het zeg.

En dan krijg ik telefoon van Marjelle. Wat ontzettend leuk en lief en het kleurt en breekt de opzich toch wel erg lange dag. Raja en Simba liggen naast me uit te rusten na een uitgebreide stoeipartij. Die vindt trouwens ook op m’n ziekbed plaats waarbij ik ze zo nu en dan in hun nekvel moet grijpen omdat m’n tenen (als ik ze ook maar iets beweeg)  met regelmaat in het spel betrokken worden. Daar kunnen gezonde tenen al niet tegen, laat staan bont- en blauwe gekwetste exemplaren.

Efficiency

 

Onze jongens zijn een pad naar de NWS aan het verbeteren. Dat gaat als volgt: met de tractor en aanhanger halen ze eerst zand uit het grote zandgat, dat wordt naar het begin van het pad gebracht. Daar is op zich nog niet zoveel bijzonders aan behalve dat het uren duurt. Maar dan wordt het zand vervolgens uit de aanhanger op de grond geschept, en daarna weer in de kruiwagen om vervolgens een stuk verder op te gaan uitstorten. Mannen, zou je niet gewoon de kruiwagen direct onder de aanhanger zetten en het zand gelijk in de kruiwagen scheppen? Scheelt heus een hoop werk hoor. Neen dus. Dat is zo efficiënt.

Lemoene!

 

Jan blijkt bij de citrusfarm te zijn geweest. Daar zouden ze immers in augustus weer gaan oogsten na de totaal mislukte oogst van vorig jaar als gevolg van totaal onverwachtte vorst. Hij treft er een engels sprekende Spanjaard en wat blijkt: alle sinasappels zijn al geoogst. Maar heb je dan nog bees-lemoene informeert Jan. Nou dat woord komt in de vocabulaire van de spanjaarrd niet voor.

Jan troont hem mee naar de achterkant van het bedrijf en treft daar echt gescheurde en gekneusde lemoene, maar ook kisten met lemoene die er nog een beetje groen uitzien. Oh dat! Ja dat is afval volgens de Spanjaard, helaas te vroeg geplukt. Maar man, dat kost je handen vol met geld aldus Jan. Inderdaad volgens de Espagnol;  maar leer jij de swartmense maar eens welke ze wel/niet moeten oogsten. Mij is het nog nooit gelukt. Jan krijgt 400 kilo mee voor R 80. (zo’n zes en een halve euro) Als hij mij de lemoene laat zien val ik van m’n rolstoel van verbazing. Waanzinnig grote sinasappels die goed persbaar blijken. Eén lemoen geeft een groot glas vol sap. Maar tja, wij krijgen in ons eentje nooit 400 kilo tijdig op, ze waren voor de beesten, dus daar gaan ze naar toe ook. De Elanden en Kudus zijn er wild op. En bovendien goed voor de afwisseling van hun dieet in deze tijd van voedselschaarste.

Aan het einde van de middag kruit oma zich weer naar het deck en laat de Raja en Simba ook los. Die vermaken zich opperbest, maar Raja moet constant uit het zwembad drinken. Ze moet altijd en overal drinken, behalve uit haar drinkbank. Nou ja, als ze er in lazert, moet ik er desnoods achteraan en lost m’n gips op. Dat begint toch al knap smerig te worden, dus een nieuw gipsje is ook nooit weg. Simba spot een eekhoorn en probeert ook tegen de muur omhoog te lopen. Dat lukt tot halverwege, maar dan moet hij toch echt opgeven. Die ziet werkelijk nergens gevaar in en het is een hele kunst om hem weer binnen te krijgen. Jan weet hem te grijpen uiteindelijk hetgeen hem een forse haal oplevert. Na het eten schijnt het tweetal zich in mijn ziekbed onder het dekbed te hebben geinstalleerd.  Daaronder staat een tripod die een soort tentje vormt om m’n gipsbeen te ontlasten.

Woensdag 23 juli

Andrew komt de gebrekenlijst afwerken. Als ik even ga kijken blijkt hij met de tegels bezig te zijn. Dat zouden Frank en Alfius doen help ik hem herinneren. Hij doet het zelf en heeft een swartmens de voegen laten uitkrabben. Ergo: alle aanpalende tegels beschadigd. Ik krijg bijna een beroerdte van kwaadheid en hij is niet van plan daar wat aan te doen. Ook Jan komt zich ermee bemoeien en probeert mij te kalmeren met de opmerking dat het geen schade, maar het design van de tegels is. Erger olie op het vuur is nauwelijks denkbaar. Ik verzin nog wel een list.

Het Lusern wordt eindelijk gebracht maar blijkt kanariegeel en gort droog. Ze moesten gewoon van hun oude troep af kennelijk. Daar gaan we dus niet voor betalen, maar het is niet eens het geld; de voedingswaarde ervan voor de beesten is in zo’n toestand bijna nul. En dat vind ik veel kwalijker. Was ik erbij geweest, had ik het ze niet eens laten afladen, maar Jan is wat dat betreft veel te soft. Er moet gewoon goed groen proteïnerijk Lusern komen.

Het is donderdag en vrijdag zwaar bewolkt weer. Jammer voor Raja en Simba, maar geen buiten-zit-weer dus.

Zaterdag 26 juli

De zon schijnt weer en Jan gaat boodschappen doen in Ellisras. Als hij terug komt vraagt hij of het bad nog schoongemaakt moet worden. Pardon? Mijn reactie is kennelijk nogal meewarig en chagrijnig want hij wordt boos. Of ik niet normaal fatsoenlijk antwoord kan geven. Op zo’n absurde vraag niet nee. Het zal wel de stress van al die vervelende rottige huishoudklussies zijn. Maar goed, enig idee hoe je vanuit een rolstoel een bad schoonmaakt? Tips en suggesties welkom. Dan is er in ieder geval één klussie dat Jan, mocht ook hij tijdelijk in een rolstoel belanden, gemakkelijk van mij kan overnemen. Ik heb er inmiddels wat op gevonden: ik laat me op m’n kniën vanuit de rolstoel op een kussen zakken, schuif een WC-mat onder m’n kniën en zo schuifel ik op m’n kniën al poetsend het bad rond. Het stelt allemaal niet zoveel voor, maar ’t moet wel elke dag gedaan worden. In ons grondwater zit namelijk een hele fijne gele mangaan-stof die je normaal gesproken  niet ziet, maar in het witte bad een dikke smerige gele rand achterlaat hetgeen er bijzonder onsmakelijk uitziet. Alsof je er een zwerver, die zich een jaar niet gewassen heeft, in heb laten weken.

Zondag 27 juli

Om half negen hangt Abram aan de telefoon. Hy het ’n groot probleem. Nu even niet hoor Abram, hoor ik Jan zeggen want het badritueel moet nog beginnen. Maar als ik later nog niet geheel gekleed naar de keuken kar, staat Abram met Klaas pontificaal voor de deur. Gelukkig heb ik een stapel handdoeken op schoot om mijn gedeeltelijk ongekleede staat te verhullen.

Ik laat ze binnen en vraag wat het probleem is. Abram sy sissie het gesterf. Zomaar opeens dood. Was ze ziek? Hoe oud was ze? Ze blijkt jonger dan Abram. Maar het grootste probleem is natuurlijk geld. Hij is door z’n familie gebeld dat hij geld moet brengen voor de begrafenis. Z’n salaris van vorige week is natuurlijk al weer op, maar hij heeft dat met Sammy gedeeld die een paar maanden eerder van z’n totale salaris in Ellisras werd beroofd. Hij vraagt hoeveel hij nog op z’n spaarrekening heeft: R300. Maar dan ben je weer helemaal terug bij af hoor Abram en de “koop” van Emmy verderweg dan ooit. Ja misssizz ek weet. Maar hij kan gewoon niet anders, want als hij het laat afweten, dan laat z’n familie hem in voorkomende gevallen ook links liggen. Die misssizz kan hier die maand die 300 trek. Met andere woorden: ik kan het inhouden bij de volgende salaris betaling.

Ambities

 

Klaas vertelt dat z’n vrouw ook ziek is. Ligt in Ellisras in het ziekenhuis. Hij gaat daar straks op bezoek. Koorts en veel hoesten. Dat laatste wordt zoals gebruikelijk uitgebreid gedemonstreerd. Klaas snapt het niet: Die Here, elke week hy vat baie jong mense. Die ou-mense leef en bly mooi, hy vat net die jong ene. Ja Klaas, t’is met wat met OLH tegenwoordig. Natuurlijk is het niet OLH maar het roekeloze onverantwoorde rijgedrag en levensstijl dat de meesten het leven kost. Verder heeft hij vorige week veel biltong gemaakt en Abram hem daarbij geholpen. Maar net zoals bij Astrid en Daniël, hij krijgt alleen de botten. Ik kan daar echt niet bij. In mijn herinnering deelde vroeger (mijn Opa van vaders kant was zelfslachtende veeboer) als er geslacht werd, de daggelder(s) ook mee. Het zal niet het beste vlees maar de afsnijdsels voor kop- en zure zult zijn geweest, maar toch. Klaas zou ook graag z’n rijbewijs willen halen maar baas Ben wil daar niet van horen. Dit gaan jou doodmaak aldus Ben. Daar zit natuurlijk wel wat in, want dronken achter het stuur is hier eerder regel dan uitzondering en Ben is waarschijnlijk bang dat Klaas met zijn wagenpark de weg op gaat. Ek ken al die padtekens misssizz, ek ry met die jagters ooral op ons plaas, ek drink nie as ek die kar ry nie. Ek wil my eie kar hê; ek wil nie afhanklik wees nie. Ironisch hoor: wij hebben onze staff aangeboden op onze kosten hun rijbewijs te halen, maar ze tonen geen enkel initiatief en wij hebben het opgegeven om er steeds weer over te beginnen. Klaas heeft ambities, maar kan ze niet uitvoeren.

Abram vraagt of Jan hen naar het teerpad wil brengen; hij gaat samen met Klaas naar het ziekenhuis waar een broer van hem de centen in ontvangst zal nemen.

Ik ga ’s middags met Simba en Raja naar buiten. Simba gaat op avontuur; op enig moment blijkt hij het gehele zwembad rondgelopen. Daar was hij nog nooit geweest. Opeens hoort Raja hem kennelijk (ze is hem dit keer niet gevolgd) en weet niet hoe snel ze bij hem moet komen. Ze loopt over de zwembadmuur, springt ervan af naar de lager gelegen opvang bak waar Taiga in verdronken is en belandt met een sierlijke boog (aldus Jan die eea gadeslaat) op een grote rots voordat ze op de grond springt waar Simba loopt. Samen gaan ze verder op avontuur en komen onder de vlonder terecht. Maar de weg terugvinden is er niet bij en er moet lokvoer aan te pas komen om ze weer binnen te krijgen.

Maandag 28 juli

Taiga zou vandaag 12 zijn geworden. Jan legt een paar roosjes bij z’n grafje waar ik zelf niet eens naar toe kan in mijn huidige toestand. Nou ja, dikke tranen. Ik kan het gewoon niet verkroppen dat hij verdronken is, ik hem niet gehoord heb of heb kunnen redden.

Jan heeft  weer sinasappels gehaald en de workshop mag zich in grote belangstelling verheugen. Want daar heeft Jan er een aantal bij opgeslagen. Er zitten twee hele grote dikke vette Bobbejanne op hun luie achterste op hun dooie gemak de ene na de andere lemoen te verorberen. Maar ook de Elanden, Kudu’s en de hem bevriende Vlakvarks laten zich niet onbetuigd. Alleen de Zebra’s lijken niet geinteresseerd.

En zoals de laatste tijd gebruikelijk komen de Klipspringers ’s ochtens ons tuintje plunderen. Daar groeit een soort laagblijvende kruipende vetplant en die wordt schoon opgevreten. Ze worden ook steeds minder schuw lijkt het wel. De Agapantussen zijn al lang weer met de grond gelijk gemaakt.

Dinsdag 29 juli

Eindelijk solar?

 

Maria komt vandaag, voorlopig voor het laatst vanwege haar vakantie. Het gastenhuis moet schoon-gemaakt, want Desmond Suntank en z’n verloofde komen in het weekend. Desmond gaat de installatie van de solargeyser controlleren, zo nodig overdoen, en het systeem aan het werk zien te krijgen. Bespaart kosten en goed voor het milieu. Er is ook in ZA inmiddels een subsidie programma gestart, maar helaas waren wij net een maand te vroeg met de aanschaf van de geyser.  Er wordt een dikke rekening voor de te verlenen service gepresenteerd waar Desmond zich een beetje voor schaamt. Hij had het liever privé gedaan, maar z’n baas wil daar nix van horen. Die wil geen in-het-weekend-bijklussende-werknemers. En begrijpelijk natuurlijk.

9 kattenlevens?

 

’s Middags gaan we weer naar buiten. Simba loopt over de zwembadrand en gaat aan de overkant naar de Elanden zitten kijken. Hij maakt aanstalten om op de poolcover te stappen. Ik probeer hem er verbaal van te weerhouden, maar met een grote elegante boog springt hij op het cover en is in 2 verdere reuzen sprongen aan de overkant. Het cover golft gevaarlijk, maar hij kijkt niet op of om. Voor hem is er niets aan de hand. Raja kijkt geinteresseerd toe. Die gaat dat kunstje binnenkort dus ook uithalen waarschijnlijk. Kinderen schijnen je jong te houden, maar volgens mij zijn ze ronduit slecht voor je hart. Ik moet eens een ernstig woordje met je spreken Simba. Hij heeft vanochtend ook al in een wilde onbezonnen bui onder een wiel van m’n kar gezeten, maar lijkt niets gebroken. Van je 9 levens, heb er inmiddels al 3 opgesoupeerd. Terwijl je nog geen 4 maanden oud bent. Jan en ik zijn het erover eens: die wordt echt niet oud als hij zo doorgaat. Maar hij heeft dan wel heel veel lol gehad aldus Jan.

Woensdag 30 juli

Goeie môre, met dokter Grabe se spreekkamers, kan ek u help? Vraagt de assistente. Ik bel haar voor de afspraak vandaag over 3 weken. Vandag oor 3 weeke om 12.30 is dat reg?vraagt ze. Ja hoor is reg, baie dankie hoor, Ik heb immers toch niets te kiezen, maar eigenlijk liever gisteren dan morgen.

Willie Grobler heeft vanochtend ook teruggebeld naar aanleiding van onze klacht over het Lusern. Kom het maar weer ophalen, want ik betaal niet voor voer waar onze beesten nix aan hebben. Ek is baie spytig man maar ons kan dit nie aanvaar nie. Ik verdenk hem ervan zelf geen Lusern meer gehad te hebben (hij bevestigt dat z’n store heeltemal leeg is) en ongecontrolleerd van elders heeft laten aanrukken. Hij komt het weer ophalen.

Dennis komt het restant van de handles aanbrengen en ziet tot zijn verbijstering dat Abri inderdaad de handel schots en scheef gemonteerd heeft, niet genoeg heeft laten verzinken etc. Hij gaat kijken wat hij daar nog aan recht kan breien. En van Andrew over de brushes natuurlijk geen woord. Ze krijgen hem gewoonweg niet te pakken. Hij heeft ze dus maar gewoon meegenomen en aan het eind van de dag ziet het er allemaal aardig uit. Beter dan dit krijgen we het niet. Z’n swart hulpje heeft al een heleboel van het hout in de Silkwood gezet. Het restant moet nog maar een poosje wachten totdat ik zelf weer ter been ben, en dan moet de heleboel nog een keer behandeld alvorens op één keer per jaar te kunnen terugvallen. En alles zit natuurlijk weer onder het bruine fijne poederstof omdat er opnieuw gefreesd moest worden.

Donderdag 31 juli

Verrassing uit de schoorsteen

 

Frank komt naar de verknalde tegels kijken. Dat kan hij met Alfius samen wel herstellen, maar Alfius is erg druk. Die is steeds meer gewild in de regio en is nu zelfs in Bela Bela aan het werk. Er is voor de tweede keer deze week een vogel door de schoorsteen naar binnen gekomen en fladdert nu rond met de poezen in z’n kielzog. We sluiten Simba en Raja in de slaapkamer en zetten alle deuren en ramen open. Als we denken dat hij weg is (we horen of zien niets meer) gaat alles weer dicht en Jan naar buiten. En wat komt daar aangefladderd: het vogelbeest met wederom de poezen in z’n kielzog. Hij vliegt in de keuken tegen een raam en blijft op het aanrechtblad zitten. S&R hebben nog niet uitgevonden dat je daar ook op kunt springen. Zo snel ik kan hijs ik me in m’n kar en race naar de keuken. De vogel blijft tegen het raam opfladderen, maar ik krijg z’n staart te pakken. Hij protesteert en schreeuwt moord en brand. Met in één hand een vogel, met een andere zien de kar voortbewogen te krijgen en dan ook nog de keukendeur dicht met S&R aan de goede kant is een waar kunststukje. Maar het lukt. Via de bijkeukendeur verlaat het beest redelijk in tact het pand. Het lijkt een spreeuwachtige, maar ik kan hem in het boek niet vinden. Ze zitten vaak boven op de schoorsteen met een stuk of 6 – 8 te donderjagen en dan gebeurt er wel eens een ongelukje zo blijkt.

Jan gaat Lusern halen in Vaalwater. Eén week Lusern voor EUR 250, dat hakt er lekker in. En dat duurt tot zeker september/oktober nog voort. Wat dat meneer Grobler zijn leveringscontract, anders dan met waardeloos voer, zal nakomen kunnen we wel vergeten.

Gewone Kakelaar

 

Een poosje later krijgen we bezoek van een zwerm Gewone Kakelaars. Dat klinkt toch ook niet wel? Red-billed Wood Hoopoe klinkt wel zo deftig. Zwart-groen-blauw glanzende vogels met hele lange staarten, knalrode lichtgebogen snavels en idem poten die insecten uit het grasdak pikken. Er lopen ook een paar lijsterachtigen rond, maar ook die zijn in het boek niet te vinden.

Aan het einde van de middag gaan we weer met z’n allen naar buiten, en ja hoor Raja springt midden op het poolcover achter een insect aan. Jan jaagt haar er vanaf, maar veel effect heeft het niet. Waarschijnlijk pas als ze een keer kopje onder is geweest. Simba z’n tochten beginnen steeds verder van het huis af te geraken. Raja is niet zo’n avonturierster, want ze gaat niet met hem mee. Gelukkig luistert hij wel als ik hem roep.

 

De Zebra’s komen eten, het Nyala mannetje, de Elanden, Ma Vlakvark met d’r 3 kleintjes. En natuurlijk zijn de Klipspringers vanochten wezen ontbijten.

Last Updated on Wednesday, 12 May 2010 09:15
 
April 2008 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Wednesday, 13 January 2010 09:08

Dinsdag 1 april 2008

beschadigde IJsvogel

Tijdens het ontbijt til ik Taiga op de stoel naast mij. Eerst kussen plat en dan Taiga d’r op. Dat is iets van de laatste weken. Gezellig erbij liggen soms wel tot halverwege-eind van de middag om pas voor het avondeten weer op te staan. Hij springt niet zelf op de stoel, hij moet erop gehesen. Net zoals hij Jan kan kommanderen hem boven in z’n hangmatje te hijsen. Je zegt simpelweg “mauw” en gaat omder aan de trap staan. Als Jan er dan aankomt, klimt Taiga een treedje hoger en blijft constant achterom kijken of Jan wel volgt.  Tijdens het ontbijt praten we met elkaar. Hoe heerlijk het is om weer thuis te zijn bij hem. Hoe veel we van hem houden, dat we blij zijn dat het in de vakantie goed gegaan is, dat we (ik) ons daar altijd (al lang voordat het eindelijk zo ver is) zorgen over maken en elke dag aan hem denken. Nou ja, dat soort gesprekken.

Jan gaat boodschappen doen in Vaalwater, maar is al heel snel terug samen met Sakkie en Abram. Er is een grote IJsvogel tegen het hek gevlogen en dat heeft hem een beschadigde vleugel opgeleverd. De kattenmand wordt van de zolder gehaald, rietbedje erin en mee naar de dokter in Vaalwater. Na een uurtje krjig ik het treurige belletje  van Jan dat de arts het arme beest heeft moeten laten inslapen. Een injectie recht in z’n kleine hartje en direct dood. Z’n vleugel was zo erg beschadigd dat natuurlijk herstel onmogelijk was. Ook een operatie zou er toe hebben geleid dat hij in ieder geval nooit meer zou kunnen vliegen en dus ook niet voor zich zelf zorgen. De arts is trouwens de man van Topsy, assistemte van dr. Poortier. Hij wil niets voor het consult hebben terwijl zo’n injectie toch gewoon geld kost.

Woensdag 2 april

Keukenkastdeurtjes

 

Toen we vorige week vrijdag uit Joburg kwamen, en in Bela Bela gingen tanken, kwamen we Joha-nnes tegen. Marten staat in de shop laat hij weten. Ik stap naar Marten toe en vraag wanneer hij de kastdeurtjes nu eindelijk eens komt herplaatsen. Volgende week woensdag is zijn optimistische en  blijmoedige antwoord.

Nu is het woensdag en géén Marten te bekennen. Ik bel naar de winkel waar ze in de veronderstelling verkeren dat Marten op weg is naar ons toe. De werkelijkheid blijkt totaal anders nadien. Bij het uitpakken bleken de kastdeurtjes wederom gebobbeld en met streepjes versierd. Marten is dus de andere kant op gegaan, naar Pretoria, om een andere spuiter te vinden.

Francolin jong

 

als ik ’s avonds op de vlonder bij het zwembad zit (Jan kijkt tievie; soccer) ploft er iets op de vlonder in het donker. Het blijkt een jonge Francolin. Hoe hij in het dak gekomen is, is mij een  volslagen raadsel. Hij bljkt niet beschadigd en ik laat hem z’n gang maar verder gaan. Want om nu op zoek naar de pa en ma te gaan is ondoenlijk. Ze kunnen in elke boom in de wijde omgeving zitten.

Donderdag 3 april

Ik ga ’s ochtends eerst kijken of ik de jonge Francolin kan vinden en of hij niet te water geraakt is. Nergens te zien, maar na een uur drijft hij toch opeens in het water. Hij ligt er tamelijk ontspannen bij als een waterkip met z’n kopje omhoog. Ik vis hem uit het bad en breng hem een stuk verder weg en waar hij meer kans heeft z’n familie weer tegen te komen.  Z’n overlevignskansen acht ik trouwens bescheiden.

Francolin jong 2

 

Weer terug bij huis, ligt er opeens een dood Francolin jong op de muur bij het zwembad. Wat is hier toch aan de hand en waarom zien of horen we geen ouders roepen of piepen? Jan komt terug uit Ellisras met 700 kilo zout  voor het zwembad

Vrijdag 4 april

De jongens gooien 13 zakken zout in het zwembad, ze komen vanzelf bovendrijven als de  inhoud opgelost is. We zijn de hele dag met het bad bezig om de lege boven drijvende zakken er uit te vissen. Taiga komt aan het eind van de middag kijken en loopt over de zwembad rand tot de infinity-rand en komt weer terug. Goed kijkend en inschattend zoals altijd en destijds bij de andere stoep waar ook een afgrond van ruim 2 meter gaapt.

Zaterdag 5 april

Taiga blijft niet op de stoel liggen, maar wil ’s ochtens naar z’n mandje boven gebracht waar Jan hem inhelpt. Hij komt er de hele dag niet uit voor z’n eten hetgeen nogal raar is. Als ik naar bed ga, ga ik hem nog even welterusten knuffelen slaap lekker m’n lief en zet toch maar een bakje met vis voor hem klaar, voor het geval dat….. Ik voel me beroerd: hoofd- en buikpijn.

Zondag 6 april

Taiga†

 

Het ergste was ons ook maar in de verste verte zou kunnen overkomen gebeurt zondagochtend in allervroegte. Taiga is verdronken in de overloopbak van het zwembad. Wat hij daar te zoeken had is ons een raadsel. Vertwijfeld vragen wij ons af: heeft hij een mislukte sprong gemaakt van de hogere rand van het zwembad (waar hij regelmatig over heen liep) naar de lagere rand van de infinitybak? Of vice versa? Uit evenwicht geraakt? Daarbij met z’n koppie tegen de stenen gekomen en bewusteloos te water geraakt? Is hij direct te water geraakt en bij volle bewustzijn verdronken? Waarom heeft hij niet geschreeuwd? Heeft hij een afschuwelijke doodstrijd moeten voeren zonder dat wij het gehoord hebben? Heeft hij tevergeefs geroepen aan z’n moeder om hem te komen redden? Heb ik hem niet gehoord omdat ik even in slaap was gesukkeld? Wat is er in ’s hemelsnaam gebeurd??????????????

 

Ik ben een aantal keren het bed uitgeweest en nauwelijks een oog dichtgegaan. Soms kort even in slaap gesukkeld waarbij ik een hele rare korte droom heb:

Het is licht en ik zie Taiga voor mijn ogen langs de zwembadtrap naar beneden glijden met z’n koppie lichtjes voorovergebogen naar de zwembadtrap. Alsof hij naar de bodem kijkt. Er komen geen lucht-belletjes uit z’n neus, z’n achterpootjes naar de bodem gestrekt alsof hij elk moment bodem meent te kunnen voelen, z’n voorpootjes losjes in het water. Ik ga hem achterna om hem te pakken, maar als ik bijna bij hem ben heeft hij z’n achterpootjes al op de bodem, dan z’n voorpootjes en loopt dan via de wand onder vlonder, die van glas lijkt en waarachter het ongelofelijk licht is, weg mijn gezichtsveld uit. Ik ga hem niet verder achterna, het is immers goed zo nu hij veilig het bad weer is uitgelopen.

Bijna constant zijn m’n oren gespitst of ik hem hoor. Waar blijft toch z’n zachte miauwtje dat hij weer naar binnen wil?. Het is volstrekt onbegrijpelijk dat ik hem niet zou hebben gehoord als hij in nood verkeerde of te water was geraakt, want we slapen met alle deuren open en het is binnen 10 meter onder mijn neus gebeurd. Wij zijn er allebei kapot van van dit en het leven hoeft op dit moment even niet zo erg. Het heeft werkelijk alle glans verloren. En het  rare is: de zon gaat gewoon onder en komt gewoon weer op, de vogeltjes fluiten alsof er niets gebeurd is, de bergen en de bomen zijn er nog, de beesten komen gewoon eten, alleen wij zijn een beetje met hem gestorven.

Toen ik Taiga vond en in het water zag drijven met z’n ruggetje omhoog, koppie en pootjes naar beneden heb ik hem eruitgevist en m’n longen uit mijn lijf en de wereld over gekrijst, gek van verdriet afschuw en ongeloof.. Je kunt je er geen voorstelling van maken hoe hartverscheurend het is om het allerliefste dat je bezit levenloos voor je ogen te zien drijven. Het wordt een afschuwelijke niet verwijderbare screensaver achter mijn oogleden.

Vanwege mijn gekrijs behoeft Jan zich geen seconde af te vragen wat er aan de hand is. Inderdaad foute boel, maar hoe fout kan hij dan nog niet vermoeden. Hij neemt Taiga over uit m’n handen en ik blijf maar krijsen; nee, nee, nee, …………………………………………….

Ik pas nog mond op mond beademing toe, probeer water uit z’n longen te persen, z’n hart te mas-seren. En blijf maar roepen dat hij moet terugkomen. Alles tevergeefs. Ik hem gewassen en droogge-poetst. Ik lig de hele dag met hem op m’n blote lijf, stevig in Jan z’n ochtendjas gewikkeld. Alsof ik daarmee mijn leven aan hem kan doorgeven. Er blijven maar druppels uit z’n neusje komen en z’n bekje staat een beetje open alsof het in een klaagroep  of –kreet is blijven hangen. Z’n koppie ziet er totaal anders uit, heel smal. Ik huil de hele dag en alle dagen daarna.

We blijven ons huilend vertwijfeld afvragen wat er gebeurd kan zijn. Hoe is hij in ’s hemelsnaam in die bak gekomen? Ik heb die bak nooit als bedreiging voor Taiga gezien, het is geen seconde in me opge-komen zelfs. Hij heeft altijd met water geleefd van jongs af aan. De grote vijver in Wapenveld, het kleinere zwembad hier. Het grote zwembad vanaf midden december en vanaf begin februari dit jaar gevuld met water. Misgesprongen is het enige wat wij kunnen verzinnen. Vanwege z’n gewicht en de waterstand had hij er niet zelf weer uit kunnen springen, maar hij had op z’n acherpootjes kunnen staan en roepen of al zwemmend had hij ook kunnen brullen. Dat kon hij prima als hij z’n vader of moeder nodig had.

De gedachte aan langdurig lijden en doodsworsteling is ronduit ondragelijk. Waarom hebben we niets gehoord? Ik hoorde altijd alles van hem, zelfs het z’n zachtst mogelijke miauwtje als hij weer naar binnenwilde. Het wekte me zelfs uit m’n slaap.

Maandag 7 april

Vroeg in de ochtend  hou ik Taiga voor ’t laatst opnieuw heel stevig tegen me aan in bed. Het verdriet is echt met geen pen te beschrijven. Nooit meer Taiga in Africa part …..  nooit meer z’n oogjes poetsen, kammen, niet meer oneindig de deur voor hem open doen, nooit meer ’s ochtends naar het ontbijt hollen waarbij hij je perfect voor de voeten wist te lopen, om klokslag half vijf z’n eerste gang van het diner, samen op de stoep naar de beesten kijken, niets meer om van vakantie voor naar huis toe te komen. Helemaal niets, niets, niets niets meer. Ik hoop dat  Dugas, Raisha en Castor z’n zieltje hierboven hebben opgevangen en zich daarover ontfermd.

In heb gisteren mijn  Dagboeklezers geinformeerd en krijg veel blijken van medeleven. Hele lieve die ons een hart onder de riem willen steken, dat Taiga mischien onwel is geworden, een hartaanval of beroerdte heeft gekregen. En dat veel lijden hem bespaard is gebleven. We willen het zo wanhopig graag geloven, maar doen het niet.

Jan heeft een mooie kist voor hem getimmerd. Taiga ligt op een kussen met daarom het kussensloop waar we vanaf de vroege ochtend samen op gelegen hebben. Ik had hem eerst op een dierbare trui gelegd, maar die was binnen no-time doorweekt met beetje bloedkleurg vocht dat nog steeds uit z’n neusje kwam. Elisabeth huilt ook en de jongens weten niet wat ze moeten zeggen. Zij gaan braaf een gat graven hetgeen niet eenvoudig is door de rotsbodem. Hij kan dus ook niet heel dicht bij het huis liggen.

Om 14.15 uur hebben we Taiga  ter aarde besteld. Een groot diep gat waar Jan en ik z’n kistje in laten zakken, met een rode roos erop. Ik gooi de eerste schoppen grond op de kist. We zijn er allemaal bij aanwezig, Elisabeth houdt stevig mijn hand vast en Sakkie bidt nadat het grafje toegedekt is. In het Tswana maar ’t gaat over Taiga, De Vader de Zoon en de Heilige Geest. Amen. Het Onze Vader dus. Die misssizz moet ’n bietje gaan slaap en eet volgens Oliver, en Elisabeth trootst mij met de mededling dat die Here my kind weggeneem het, maar dat hy my ’n nuw ene gaan gê. Lief bedoeld en waarschijnlijk gelooft ze het ook. Maar dat wordt kopen natuurlijk, waar ik nu helemaal nog niet aan wil denken. Alsof Taiga een soort speelgoedje zou zijn. Stuk? Hup nar de winkel voor een nieuw. .

Andrew komt de chlorinator installeren, is totaal ontzet en slaat z’n armen om me heen. Vele zwem-baden met infitity randen aangelegd, maar nog nooit een seconde erbij stil gestaan dat een dier daarin noodlottig aan z’n einde zou komen. En in tegenstelling tot de zwembaden zelf, daar ook nooit voor-zorgsmaatregelen voor genomen. Dat zal van nu af aan wel anders gaan worden.

Jan neemt me mee naar Spur om te eten. Dat doe ik voor hem, voor mij hoeft het niet. Voor mij hoeft helemaal niets meer, nu niet en nooit niet.

Dinsdag 8 april

Frank komt één wastafelkraan installeren, de andere lukt niet of het verkeerde materiaal. Het zal mij een zorg zijn. Zelfs als er geen tegels meer op de vloer komen, het is mij allemaal best. Ze doen maar, of niet, hetgeen trouwens het meest voor de hand liggende scenario is. Hij condoleert mij met het afschuwelijke verlies. Hij was gek op Taiga.

Ik breng al Taiga z’n zakjes Friskies  naar Pat . Wat moet ik er mee en Pat d’r kat heeft er hopelijk nog plezier van. Die krijgt nooit zakjes, die eet Impala of ander op hun plaas geschoten wild. Maria komt speciaal naar mij toe om te zeggen hoe erg ze het vindt voor de misssizzz van Taiga. Eigenlijk ontzettend lief wetende dat beesten voor hen niets anders betekent dan vlees op tafel. Ook Letty komt uiteraard delen in het verdriet.

Woensag 9 april

Voor de afleiding ga ik mee naar Ellisras. Er is niets wat me thuis houdt. Bij Sheetstreet koop ik 2 klamboes en toiletset voor staff. Ik heb zelf een hekel om op blote voeten in de badkamer te moeten lopen, dat moeten zij ook hebben, zeker met de winter in aantocht. Een roze, blauwe, beige en terracotta. Ik weet zeker dat Elisabeth de roze gaan kiezen al staat het van geen meter met de terracotta ondergrond bij hen op de vloer. Sakkie blijkt de blauwe, en Oliver de terracotta te kieen. De beige blijft over voor Abram. Taiga en alle vragen draaien de gehele dag als een mantra door m’n hoofd.

Alles voor Taiga

 

Mijn hele leven was hier gericht op Taiga, op z’n welzijn en geluk. We hadden al besloten het eerste jaar zeker niet op vakantie te zullen gaan, we wilden hem niet alleen laten voorlopig. Dat werden uiteindelijk 14 maanden. Eén nachtje overblijven in Pretoria vond ik al pijnlijk genoeg. De instrukties aan Elisabeth, Taiga alleen overdag onder toezicht naar buiten maar zeker niet als de Bobbejanne in de buurt zijn. Als Taiga ergens buiten een plekje voor die dag had uitgezocht, dan ging ik niet mee boodschappen doen, omdat we hem niet wilden storen en alelen laten ivm de Bobbejanne. Lag Taiga in mijn werkkamer dan mocht Elisabeth daar niet gaan poetsen. Overal werden de comfortabelste plekjes voor hem gecreëerd en z’n favoriete dekentjes neergelegd. Op de bank, in mijn werkkamer, voor de open haard, op het bed. Hij hoefde maar te kikken en we stonden in de houding voor hem.. Als hij het ene zakje kattenvoer afwees, dan werd onmiddellijk het volgende opengemaakt. En bij elke verandering als gevolg van de verbouwing op inspectie omdat het weer anders was dan de vorige dag. Ook de zwembadmuur. Samen overheen lopen en goed kijken. We deden letterlijk alles voor Taiga z’n geluk en welzijn. Zeker na onze emigratie hetgeen voor Taiga toch een ingrijpende gebeurtenis moet zijn geweest. Eerst het hele huis in Wapenveld op z’n kop en gedurende dagen alles ingepakt met alleen nog een matras en dekbed op de grond, dan het verblijf op Schiphol, de vliegreis, het trauma van de quarantaine in Joburg, de reis hiernaar toe in een vreemde auto en aankomen in een totaal vreemd huis en omgeving. Hij heeft het allemaal overleefd zonder al te veel aanpassingsproblemen, z’n ongemak vorig jaar met z’n schoudertjes even daargelaten. In retrospectief denken we dat hij toen ook een nogal ongelukkig uitgevallen sprong moet hebben gemaakt. Ook de bloedtests nadien in Pretoria wezen niet op afwijkingen of ziektes. Ook dat onderging hij waardig en zonder klagen. Ik kom dit veel te vroege en wrede verlies vast nooit te boven. En toen we 28 maart j.l. thuiskwamen van vakantie keek hij heel verwonderd en blij dat we er weer waren. Alsof hij het niet verwacht had. Dat hadden we toch beloofd gekkie, we’ll always come back to you, allways. Want je het allerdierbaarste dat we hebben.

Ik denk steeds vaker aan die rare korte droom van zondagnacht. Was het slechts een rare korte droom of was het een boodschap en symbolisch voor de manier van heengaan van Taiga? Zonder angst en zonder pijn?

Donderdag 10 april

Marten belt, kan niet komen (deurtjes ook nog niet beschikbaar) voor de afzuigkap etc. Een van z’n zwarte medewerkers is peetoom van de twee kinderen van diens zus die met haar man in het week-end in een verkeersongeluk is omgekomen. Nergens voor gespaard en nu wordt van  de werkgever een keurige begrafenis met alles d’r op en d’r an verwacht.

Ik ga zwemmen maar gedachten onafgebroken bij Taiga, Wat is er GVD gebeurd en waarom heb ik hem niet gehoord of kunnen redden. Het zal jaren al een mantra in m’n hoofd blijven rondzingen ondanks alle lieve woorden dat hij mischien wel een beroerdte, hartaanval of weet ik veel heeft gekregen. Het is niet uitgesloten, maar hij is òf naar beneden gesprongen en daarbij door z’n rechter achterpoot gegaan (dat gebeurde laatstelijk wel vaker) en rugwaarts in het water gekukeld, kopje onder en daarbij veel water heeft binnengekregen, niet meer heeft kunnen nadenken. Of hij heeft geprobeerd naar boven te springen (had gemakkelijk gekund, maar zulke sprongen maakte hij niet meer: dan riep hij ons om hem op te tillen) en is vanaf de muur weer naar beneden gegleden. Het donkere water in of eerst met z’n hoofd tegen de rand geklapt. Ik heb maar één wens: laat hem in godsnaam lijden bespaard zijn gebleven. Maar ook dat zullen we nooit weten.

Vrijdag 11 april

Brownnose en z’n vrouw zijn hun kind volgens mij ook kwijt. Ik had al een tijdje een vermoeden, maar nu staan ze met z’n tweën bij de workshop te grazen waar ik hen een hele tijd gadesla. Géén baba te bekennen. Maar Jan treft later die dag het gezin toch weer compleet.  Baba was zeker in de creche of zo. Ook komt hij de Kamelperde tegen als hij Elisabeth naar huis heeft gebracht met de kosboxen. Ze heeft gevraagd of hij haar morgen om 08.00 bij het teerpad wil brengen. Ze wil naar de clinic voor een check up.

Er wordt weer zo nu en dan een baaltje Lusern bij de NWS gegooid en de Kudu’s komen een paar keer per dag langs. Met name het clubje waar vorig jaar steeds het Njala mannetje blijliep. Nu loopt er een hele grote Kudu-bull bij en komen er mischien toch nog kleintjes. Want tot onze verbazing nog geen baba Kudu’s aangetroffen.

Uit mijn handen komt helemaal niets, ik kan maar één ding: Taiga, Taiga, Taiga. En ik probeer steeds aanwijzingen te vinden bij het zwembad wat er gebeurd kan zijn. Er zijn geen aanwijzigen behalve ontlasting in de opvangbak waar je weer uit zou kunnen afleiden dat hij wel doodsangsten heeft uitgestaan. Alle varianten malen de godsganse dag door m’n hoofd en maken me geheel lusteloos. Ik zwem, kook eten, poets de kookplaat. Maar alles omdat het moet en Jan onder mijn verdriet niet al te veel mag lijden.

Ik stuur een mailtje naar Felikat Nederland om hem uit het stamboekregister uit te schrijven.

Zaterdag 12 april

Het is mooi weer en ik doe wat aan de tuin. De Hortensia moet uit z’n pot naar een meer schaduwrijke plek. En een andere eeuwig kwijnende plant ga ik nu ook maar een rigoreus aanpakken. Jan heeft net een nieuw plekje in de tuin gecreëerd waar wat geplant kan worden, z’n cactussen. Edoch, het plekje ligt merendeels in de schaduw en daardoor voor Cactussen compleet ongeschikt. In Nederland had je altijd wel één of twee roodborstjes om je heen als je aan het tuinieren was. Hier een vergelijkbaar vogeltje met exact dezelfde manier van doen. Maar zonder rood-borstje.

We hebben de Creepy crawler aan de ketting gelegd. Het stomme ding wilde maar één ding: midden in het zwembad poetsen en dat is nu wel klaar. We maken de slang met een ijzerdraadje vast een de zwembadtrap zodat hij verplicht de linkerhoek moet poetsen. Maar daar heeft hij ook weer wat op gevonden, hij gaat op de zwembadlamp zitten en wenst daar niet vanaf te komen. Hij krijgt dus elke keer een por met de borstel want ook die lamp is inmiddels brand-, maar dan ook brandschoon terwijl de hoeken nog groen zijn.

Jan heeft een tijdje geleden een schijnwerper aan de zwembad muur bevestigd die op de NWS gericht is. De lamp begint zachtjes te gloeien en langzaam naar volle sterkte zodat de beesten niet worden opgeschrikt met opeens een felle lamp.

Ik doe de lampen op de vlonder uit en de schijnwerper aan en tref ee stuk of 10 Elanden bij de NWS die daar de gehele avond zo’n beetje blijven bivakkeren en kennelijk daar de nacht zullen rusten.

Zondag 13 april

Het was afgelopen nacht zogenaamd “Takkeweer” met onweer en regen. Waarom dit weer niet vorige week, dan had ik Taiga binnengehouden en had hij nu nog geleefd.

Jan gaat naar Vaalwater voor z’n Sunday Times, de post en wat boodschappen. We hebben Miciel voor het eten uitgenodigd om aldus gedwongen te worden aan iets anders dan Taiga te denken en er over te praten. Michiel vraagt of hij z’n hondje mag meebrengen, dat wil hij liever niet alleen laten. Uiteraard, ik ken dat gevoel.

Kula (het hondje) is een kruisig tussen Boerboel en andere merken. Michiel is er erg blij mee. Er was ook nog een zusje, maar dat werd al snel hevig bloedend dood op z’n farm gevonden. Kula wil steeds op de bank, maar helaas; verboden terrein. En alhoewel Michiel regelmatig met hem naar buiten gaat, doet Kula al z’n behoeftes in de keuken. Het is de hele dag onverminderd takkeweer gebleven, de braai doen we dus maar in de openhaard hetgeen geweldig goed lukt. Voor herhaling vatbaar in vorkomende gevallen.

Maandag 14 april.

Het zwembad begint opeens weer leeg te hevelen via de infinitybak. Jan wil de bak aan de bovenkant gaan dichtmaken. Het had Taiga mogelijk z’n leven kunnen redden, maar voor ’t zelfde geld zou hij dan de andere kant uitgerold zijn als hij gevallen was en op de keien alsnog doodgevallen. Op de een of andere manier is er steeds wat met het zwembad waarvan Taiga’s ongeluk dus wel het meest afschuwelijke. Een van de redenen dat de bak weer begint te hevelen vinden we in de terugslagklep. Daar is een sprinkhaan ingekomen  toen ik het filter even had verwijderd op zoek naar aanwijzingen over de ware toedracht van Taiga’s dood. Niets, alleen haar. Maar dan blijken er weer leidingen verkeerd aangesloten, de pijp bij de pomp gebarsten. Kommer en kwel, maar  ’t valt allemaal in het niets bij het andere dat steeds in m’n hoofd dreunt.

De expeditie zaterdag j.l. van Elisabeth naar de clinic is mislukt, was aan het sluiten toen ze er einde-lijk arriveerde.

Dinsdag 15 april

Jan is uitgenodigd voor een bijeenkomst van een stel ondernemers en boerenvertegenwoordigers over “groot Vaalwater”  in Vaalwater. Ik ga maar mee om mijn gedachten op iets anders dan Taiga te richten. Want er staat bijvoorbeeld een onderwerp op de agenda dat ons beider interesse heeft: uitbreiding Unesco Biosphere gebied. Het blijkt een club van oude maten en er wordt wat afgeouwehoerd zonder dat er besluiten vallen. Ze kunnen ook nix besluiten want het is geen formeel orgaan. Maar hebben het een en ander over de regio gehoord en dat is wel nuttig. We doen nog wat inkopen bij de Spar en keren terug naar een leeg huis. Het groepje Kudu’s waar tegenwoordig de grote Bull bij loopt komt elke dag trouw langs en we treffen Brownnose dagelijks bij de workshop, meestal met het hele gezin.

Op de terugweg uit Vaalwater hebben we een Eskom service auto bij één van de telefoonpalen langs de weg gezien. Mischien hebben we straks wel weer een werkende landline? Inderdaad, de telefoon werkt weer na 14 dagen buiten dienst te zijn geweest.

Elisbeth het nie mooi gewerk nie laat ze weten. Ze heeft hoofdpijn. Ze krijgt poeiers en ik stuur haar naar huis. Ik ben liever alleen eerlijk gezegd. Want ik heb altijd het gevoel dat ik op de een of andere manier zo nu en dan toch moet praten tegen of met haar en daar heb ik gewoon geen zin in. Ik zou niet weten waar het over zou moeten gaan.

Woensdag 16 april

Elisbeth is met Abrie naar de clinic gegaan. Er wordt bloed afgenomen: veel te hoge bloeddruk en dus het zout in het vervolg laten staan. Dat was ze helemaal niet van plan laat ze Jan ’s middags weten. Donderdag komt ze niet werken want dan is ze moeg en vrijdag moet ze weer naar het ziekenhuis voor een scan.  Ik vind het allemaal best. De afwasmachine wast zeker zo goed als zij en zonder brokken.

Donderdag 17 april

Andrew komt de problematiek met het zwembad bestuderen en is er samen met Jan een hele tijd mee bezig om het weer zo goed mogelijk in orde te krijgen. Ik ga in Jan’s plaats dus met het bakkie en de jongens klippe laden op het terrein die allemaal in de toegangspoort verdwjnen. Het gaat langzaam maar wordt best mooi. Er stoppen zelfs mensen die vragen wie de aannemer is vertellen de jongens trots! De misssizzz krijjgt altijd hele verhalen, tips en suggesties. Er moet deadline in de dripbak, want die bosluise is baie baie. Ik weet het, want ik zie ze zelf ook. Abram vertelt van Emmy d’r verjaardag. Hij heeft iets kleins voor haar gekocht want natuurlijk geen geld. Astrid en Daniël hebben helemaal niets gedaan, zelfs geen sweets. Ook luliig. Ik had eerlijk gezegd ook iets voor haar gekocht, maar straal vergeten wegens other things on my mind: Taiga.

Vrijdag 18 april

Elisabeth ligt in het ziekenhuis laat ze via Abram weten. Ik bel haar om te vragen wat er aan de hand is. Een wazig verhaal over d’r galblaas oid. Ik load some airtime op haar phone, want ze wil vast naar Pretoria bellen en beloof haar morgen wat toiletspullen en waslappen te komen brengen.

Eerder deze week mailde ik een trailer-aanbieder en laat die nu toch terugbellen? En we kunnen er 7 mei zowaar nog één komen ophalen ook in Krugersdorp. Ook Eloff Sandwerke belt. Die heb ik twee weken geleden een mail gestuurd met het verzoek om nog twee vrachten klippe so wie schon gehabt. Omdat ze niet reageerden, is Jan er zelf maar weer langs gegaan. Maar ik krijg nu toch de vraag of ik die twee vrachten nog steeds nodig heb. Nou nee, laat maar even zitten, maar toch leuk dat u nog wat van u laat horen hoor!

Ook Marten Keuken komt tot ons aller verrassing. Geen deurtjes bij zich, maar de afzuigkap wordt eindelijk vervangen en aangesloten. Het forse gat in de buitenmuur gaat dus eindelijk dicht hetgeen een heleboel inloop van allerlei insectengespuis zal gaan schelen. Plus een aantal andere kleine klussies die nog moesten gebeuren. Hij heeft Johannes ook bij zich. Altijd vrolijk: Hallo misssizzz! Hoe gaan dit?? Baie goed, dankie man, en self??

 

Zaterdag 19 april

Ik heb een tas voor Elisabeth klaargemaakt met handdoeken, washandje, slippers en toiletspullen. Ze blijkt in “Onverwacht”  hospital te liggen. Niemand weet aanvankelijk iets. Maar na veel omzwervingen komen we een zuster tegen die haar lokaliseert en ons naar haar toebrengt. De kraamafdeling. Wat heeft Elisabeth hier in godsnaam te zoeken vraag ik mij nog verwonderd af? Dat wordt al snel duidelijk: nix galblaas, maar zwanger. Al bijna 6 maanden. Ons het net ’n bietjie gespeel misssizz. Ja dank je de donder. Waar ga je dat van betalen? Ze zou het niet weten, ze is er niet blij mee en zegt niet te weten wie de vader is. Of ze wil het niet vertellen of ze neukt maar een beetje rond zonder AIDS bescherming. Dat kan toch geen onbekend fenomeen zijn met  Maria-van-de-overkant als lichtend voorbeeld. Ik weet niet wat ik hier mee moet, maar ben razend. Stom wijf. Elk gevoel van consideratie is op slag verdwenen. Een kaffer blijft een kaffer aldus Jan en bestempelt April tot  een ware rampmaand. Ik weet eigenlijk niet wat mij nou razender maakt want we hebben het er wel vaker over gehad dat 3 kinderen meer dan genoeg is en al nauwelijks betaalbaar. Nummer vier is gewoon onbetaalbaa dus. En dat werd nog eens extra pijnlijk duidelijk nadat haar moeder was overleden. Anyway, één ding staat als een paal boven water: ik ga niet nog meer overbevolking subsidiëren. Ik ben geestelijk gelijk klaar met haar. Ben ik nog mooie slippertjes voor haar wezen kopen ook zodat ze er een beetje als dame bij kan liggen. Wat een giller en wat een naief uilskuiken ben ik eigenlijk..

Jan en ik proberen onze ellende bij  Wimpy in een Milkshake te verdrinken. Een bezoekje aan het tuincentrum is ook maar een weinig opbeurend genoegen.

Zondag 20 april

We krijgen vandaag bezoek: Matthias en z’n vrouw. Matthias komt de luchtmotor het bad repareren of vervangen. En het leek hem wel een goed idee, als wij over accommodatie beschikken, om samen met z’n vrouw te komen in het  weekend. Ze arriveren zo rond de lunch liet hij mij eerder weten, maar tijdens het ontbijt (en ik het gastenverblijf dus nog niet klaar heb) staan ze al voor de poort. Het zijn aardige oudere mensen, Oostenrijkers van oorsprong, die al 40 jaar in Zuid Afrika wonen. Terug naar Oostenrijk? Neen, hooguit naar Vancouver waar hun zoon woont. Ze bewonderen het uitzicht en gaan een bushwalk maken. Het zwembad lijkt Maria erg aantrekkelijk. Ik hoop dat het bad vandaag op temperatuur komt want er staat een straffe harde wind. Maar Jan gooit in ieder geval voer bij de NWS zodat we dieren zullen zien van vlakbij.

Matthias en Maria hebben een katje van 2 jaar. Reden waarom ze eigenlijk niet weg kunnen omdat ze zelden oppas hebben. Ze vragen of wij huisdieren hebben. Hebben is niet het goede woordmeer en we vertellen van ons afgrijselijke drama, tevens verlies van ons allerliefste Taiga, van twee weken geleden.  Ze vinden het vreselijk om dat te horen en denken te begrijpen hoe het voelt omdat zo’n poezenbeest deel van je naaste familie is.

Maria gaat inderdaad zwemmen ondanks het feit dat het inmiddels stormt. Het water spat over de infinity rand. Later die middag ga ik toch ook maar zwemmen ondanks het feit dat het bad er ronduit onheilspellend uitziet. Grote golven, maar het water is wel lekker warm. Het gaat steeds harder stormen zodat we geen buitenbraai kunnen maken, maar in de openhaard gaat dat ook prima. Ze vinden alles prachtig en hebben het kennelijk prima naar hun zin.

Maandag 21 april

Sakkie en Abram helpen het bad uit z’n ommanteling te halen en vast te houden. Oliver is weer eens niet komen opdagen. Matthias vindt het probleem in de motor, maar heeft de verkeerde motor mee gekregen. Ondanks het feit dat het probleem per email uit de doeken is gedaan (waterjets werken prima, alleen de luchtjets niet) en nadien nog 2 maal mondeling aan de telefoon. Maar hij weet het ding provisorisch aan de gang te krijgen en is blij met het nieuwe excuus om nog een keer te komen. Hij overleg regelmatig met de fabriek, in het duits. Het is een Scheissmotor moppert hij in de telefoon tegen Wolfgang die duidelijk aan de andere kant zit tegen te sputteren.

Na het ontbijt vertrekken ze en hopen spoedig terug te kunnen keren met een nieuwe motor.  Jan brengt ze naar de poort omdat die nog op slot zit. Gelukkig komen ze mammie en zoon Kamelperd tegen. En ondanks haar leeftijd (69) zit Maria als een klein kind naar zoonlief te zwaaien aldus Jan.

Oliver komt gelukkig halverwege de ochtend alsnog opdagen en vermijdt elke vorm van contact. Het zal inmiddels wel alom bekend zijn wat er met Elisbeth aan de hand is en wij vermoeden hem de aanstichter ervan. In de loop an de middag belt Elisabeth, Ik vraag haar beleefdheidshalve hoe het gaat. Het gaat goed en ze is klaar bij het hospitaal. Met andere woorden: kom me ophalen aub. Dat is wel het laatste wat er in me opkomt. Ze vraagt of ze dan naar Shongoane kan gaan.  Ik vind het prima, maar we moeten natuurlijk op korte termijn wel praten. Dat wordt wellicht woensdag a.s. Ik het zal haar nog wel laten weten. Maar zie er op als een berg. Eén ding is zeker, ik wil haar hier niet meer in huis. Ik word van het idee alleen al fysiek onpassellijk. Verdriet om Taiga en woede om haar wisselen elkaar af.

Dinsdag 22 april

Jan gaat naar Vaalwater voor z’n krantje en wat boodschappen. Met hem vertrekt ook de krag. Duidelijk  een geval van loadshedding want het is prachtig weer. Weliswaar koud, maar het stormt niet zo hard meer. En de lucht is prachtig blauw. Het heeft één voordeel, ik hoef niet te stofzuigen alhoewel dat hard nodig is na twee avonden openhaard stoken waarna de as er ’s nachts uitwaait de kamer in. Het is doodstil in het huis en buiten fluiten de vogeltjes, en badderen in de NWS waar ook een aantal eekhoorntjes elkaar achterna zitten. Ik laat me een poosje koesteren door de zon en denk met een loodzwaar hart aan Taiga.  Hoe, wat, waarom …………………

Als Jan later die dag terugkomt, heeft hij een pakje bij zich voor mij van zijn Saskia. Twee houdertjes en waxinelichtjes om bij Tai’s grafje te kunnen laten branden. Omdat we Taiga wel ontzettend zullen missen schrijft ze erbij. Wat een ontzettend lief en ontroerend gebaar.

Jan zit onder de teken. Ik had er vorige week ook één. Vrijwel onzichtbaar en met de tekentang nauwelijks te pakken te krijgen. Maar als we het vrijwel onzichtbare puntje onder de microscoop leggen, blijkt het een compleet monster. Hij belt Meissie van der Wiel en vraagt of ze onze poezen wil portretteren. Dat wil ze wel.

Woensdag 23 april

We moeten naar Ellisras om met Elisabeth te praten. Ze denkt gewoon te kunnen blijven werken, maar wij hebben daar helemaal geen zin in. Sy het geprobeer om dit baba te laat uithaal maar ze is al bijna 6 maanden. En nadat Oliver er lucht van heeft gekregen, wil hij dat kind persé hebben ondanks dat ze het zich niet kunnen veroorloven, hij er in één weekend zijn hele salaris doorheen jast en Elisabeth al 40 is, en ook niet zonder risico. Tranen met tuiten, want sy like ons baie en sy het hartseer, Oliver gaan vir dit baba betaal en sy ma gaan oppas Het zal allemaal wel, maar z’n ma is stokoud en als die overlijdt wat dan? Zit ze met 4 dure kinderen. Ze kan wat mij betreft betaald in Shongoane gaan zitten waarna ze haar onbetaalde maternityverlof kan opnemen. Daarna zien we wel weer verder. Ze hebben in het ziekenhuis wel een aidstest gedaan, ze blijkt schoon. Ik heb best wel met haar te doen, want ik ben ook op haar gesteld, maar hoe je in ’s hemelsnaam zo stom en naief kunt zijn indachtig het drama toen haar eigen moeder overleed en constant problemen met haar kinderen in Pretoria nu goed toezicht en opvang ontbreekt. We hebben het er vorig jaar zelfs uitgebreid over gehad als ze weer eens met zo’n verhaal kwam van ons swartmense, ons sukkel baie en dus geen geld voor basic schoolspullen en géén geld voor winterkleren. Nie baba’s meer Elisabeth, want dan jy gaan jy nog baie meer sukkel. Nee misssizz nie baba’s meer. Ik praat met Elisbeth en Oliver zit een beetje stommetje te spelen behalve de mededeling ons het nie geweet nie dat julle  nie babas by die plaas soek nie. Nou dat wist Elisabeth donders goed. En dan volgt de opsomming wat ze allemaal voor ons gedaan hebben, op de kat gepast, een gat gegraven, gebouwd, en dat ze niet stelen zoals andere swartmense. Dat moest er nog bijkomen ook. En voor de rest hebben ze keurig betaald gekregen, en vorstelijk van voedsel voorzien.

 

Ik ben ronduit woedend en wil haar niet meer zien. Met d’r zwangere pens in mijn huis. Getver. Ik ga SEESA om assistentie vragen om haar en Oliver aan het eind van het jaar te kunnen ontslaan. Wat een idioten en dat zal wel zo blijven in de toekomst ook. En daar hebben wij helemaal geen zin in.

Zaterdag 26 april.

Hans Werner wordt vandaag 60, dus daar gaat een felicitatiemailtje naar toe. En verder begin ik fysieke problemen van m’n gehuil en hartseer te krijgen en moet naar de dokter. Niets ernstigs volgens Poortier, alleen de stress en ellende die op je maag slaan. Een paar pilletjes en na een paar dagen is het weer over. Laten we het hopen, maar nu barst ik van de maagpijn. Nog afgezien van mijn geestelijke pijn waar niemand me mee kan helpen. Ik kom de dagen gewoon niet door. Vlogen ze tot voor kort om; nu  zijn ze niet vooruit te branden, net zo min als de nachten. Ik weet me geen raad, met niets niet.

Last Updated on Wednesday, 12 May 2010 09:19
 
March 2008 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Wednesday, 13 January 2010 09:03

Zaterdag 1 maart

Gisteravond nog even de badkamer schoongemaakt zodat deze in ieder geval in het weekend aan ons toebehoort in plaats van aan de werklieden. Er staat inmiddels een hele grote plant in, maar nog wel opgebonden om al te veel beschadinging door onze onbehouwen medemens te voorkomen. Ik sproei hem met de tuinslang af. De kraan bij het bad had ook reeds geplaatst kunnen zijn, maar de enige tegel die daarvoor was bewaard, is onder Frank z’n vingers gebroken. Maar Ferreiras blijkt gelukkig in hun “samples-department” (tot vorig jaar nooit geweten dat zoiets überhaupt bestond) er nog 3 te hebben liggen. Die worden door Andrew a.s. maandag opgehaald. Frank ziet groen van ellende, en wordt nog groener als hij de prijs per stuk  hoort. Ja ja Frankie, die ga jij mooi betalen! Waarschijnlijk krijgen we ze trouwens voor niets vanwege het lange uitblijven van het restant van de tegels.

Ik verf de deur van het Hans en Grietje huisje, en Jan bevestigt de grote Gecko bij wijze van decoratie erop. Gaat helaas niet helemaal zonder beschading gepaard en de verf is op. Maar er moet sowieso nog meer verf van dezelfde kleur aangeschaft, dan geef ik de deur nog wel een extra coating.

Eén van de twee zwembadpompen kan niet meer gebruikt worden, want leidingwerk gebarsten zodat het water eruit spuit. Het is vandaag, net zoals de rest van afgelopen week, weer zwaar bewolkt en er komen zowaar 10 regenspetters uit de lucht vallen. De gehele week regent het uitsluitend bij de buren; bij ons is het bloedheet.

Zondag 2 maart

Als er geen werklieden zijn, komen er ’s ochtends veel meer beesten langs vanwege de rust. Eerst een aantal Elanden, vervolgens Kudu-groepje nr 1 (die het oude brood dat ik zojuist neergegooid heb schoon opeten), daarna Kudu-groepje (met het Njala mannetje) nr 2. En Ma Vlakvark met haar 3 biggetjes is zeer regelmatig van de partij.

Spinnenkunde

Ik bestudeer buiten op de Rotan bank het Spinnenboek op zoek naar een antwoord voor Harry. Op die bank “woont” ook een Lizard die mij nauwlettend in de gaten houdt. Want het andere figuur dat regel-matig op de bank bivakkeert (Taiga) heeft het altijd op hem voorzien. Maar tussen de kussens is hij Taiga tot nu toe te slim af. Dat kan ik rustig zeggen, want hij heeft z’n staart namelijk nog helemaal integenstelling tot een heleboel andere Lizards around.

We zijn de hele dag bezig met nix: de klippemuur bij de Eastgate natmaken om te snelle droging van het cement te voorkomen, de watertrog bijvullen etc.etc.

Eekhoornbaba

 

In de keuken is het een kabaal van jewelste. Er zit een luid schreeuwend baba eekhoorntje binnen, pa en ma schreeuwen zich buiten de longen uit hun lijf. Het kleine wurm is door een klein gaatje naar binnen gekomen kennelijk en kan de weg terug niet meer vinden. Ik probeer hem te pakken te krijgen, maar dat lukt niet. Als we het licht uitdoen houden ze  vanzelf wel een keer op.

Maandag 3 maart

Er rust geen zegen op ….

 

De ene muur in de kleedkamer waar nu al emmers vol met verschillende coatings opgesmeerd zijn. De laatst door Andrew aangebrachte coating kan Frank er zo weer afscheppen. Onbegrijpelijk, en een troep/stof dat het steeds blijft geven is onbeschrijfelijk.

Geen Oliver na z’n lank naweek te bekennen. Wij verdenken hen er altijd van véél te véél te hebben gedronken, maar het verhaal is dat hij geen lift uit Ellisras kan krijgen. We kunnen ons dat helemaal niet voorstellen gelet op alle verkeer dat tegenwoordig over de R33 raast. Dat wordt eind maart dus een dag minder salaris.

Vies karwijtje

 

De oude septic-tank moet geleegd en verwijderd. Frank heeft vanochtend eerst lange rubberen hand-schoenen gekocht bij Built-It. Silence en Wisdom (z’n twee handlangers) zien de bui gelijk hangen.  Silence wil eerst lunchen (om 0730 uur) omdat hij straks niet meer hoeft door die stank vreest hij. Ze zijn er bijna de hele dag mee bezig. Daarna wordt de septic tank afgevoerd naar de factory om herge-bruikt te gaan worden in het bushcamp. Silence en Wisdom mogen onder de buitendouche. Frank zegt zeep voor ze gekocht te hebben, blijkt Sunlight te zijn. Nou ja, als je er de vaat mee kunt doen, de swartmedemens waarschijnlijk ook wel. Ze staan te giechelen als kleine meisjes, want ze moeten uit hun kleren tot op hun onderbroek na.  Stel de misssizz komt stiekum kijken. Ik reik de handdoeken met m’n ogen dicht aan.

Er wordt gelukkig weer veel gelachen in tegenstelling tot de “Rob-periode”  waarin iedereen bang was om op z’n falie te krijgen of dat daadwerkelijk ook kreeg met bijbehorend humeur. v

Het is vandaag wederom zwaar bewolkt en we krijgen zowaar 2 mil regen. Eskom schakelt de stroom af tot 18.00 uur. Vorige week belde er een soort marktonzerzoeksbureau in opdrqacht van Eskom over de performance van Eskom de laatste tijd. Ik liet de interviewer weten dat het de laatste paar weken redelijk goed ging, maar dat ik die opmerking maar beter kon afkloppen. Dat laatste heeft niet geholpen kennelijk want het is direct weer mis.

Visite

We krijgen een telefoontje van Jacqueline en Gerard Hijkoop. Kennissen die we bij onze oude Smeenk-overbuurtjes hebben leren kennen. Ze wonen 50/50 in NL/Lochem en Z.A. Of ze kunnen komen logeren. Vanzelfsprekend. Dit weekend zijn we bezet, maar het volgende past ons beiden ook uitstekend.

Dinsdag 4 maart

Oliver komt opbiechten dat hy gister baie gesukkel het om ’n lieft te kry. Hmmmmmmmm. Het miss Pat of Erika nie by Ellisras geloop nie? Volgens Oliver niet. Abram laat mij ook een probleem zien. Is gisteravond gestruikeld en op een steen gevallen. Een blauwe plek in z’n rechter flank incluis wond. Of hij aub een beetje mag gaan slapen want dit doen hom baie seer. Daar kan ik inkomen. Hij krijgt pillen en een smeerseltje om op de pijnlijke plek te smeren. Sakkie laat later weten dat er gevochten is bij Emmy (Abrams vriendin) op de plaas. Als ik Abram z’n pillen en smeerseltje gegeven heb, komt Sakkie ook met het verzoek om ’n bietjie painpille. Waarvoor dat dan en kon je dat 10 minuten geleden niet vragen toen ik Abram z’n pilllen ging halen? Ek het net ’n bietjie bietjie pain misssizz.

Het zwembadwater wordt gedeeltelijk weer overgepompt naar het oude zwembad om de mosaicjes te kunnen vervangen. Dat wordt een hele operatie lijkt me. Met de muur in de kleedkamer wil het maar niet goedkomen. Ze hadden er beter bladgoud op kunnen aanbrengen, zou in retrospectief veel goedkoper zijn geweest.

Ik ga naar Ellisras om verf op te halen. Frank; zul je geen domme ondoordachte dingen doen en niets breken? vraag ik vieligheidshalve maar even voordat ik wegga. Hij zal goed oppassen belooft hij.  Jan bekommert zich over de geverfde golfplaten voor het generatorhuis. Ik ga door de gate waar Oliver en Sakkie aan het werk zijn. Is jy weer heeltemal reg Sakkie? Ja misssizzz ek is weer heeltemal reg, die painpille het baie gewerg en nou ek kan weer mooi werk. Ek is bly om dit te hoor Sakkie en denk er verder het mijne van.

Het is bloedheet in Ellisras conform goed gebruik. Als ik bij Mica arriveer voor de verf, komt Renske (Abrie de gasfitter z’n moeder) naar me toe dat ik ook nog 5 sakkies cement moet laai. Jan het my geskakel maar ek het nie geantwoor nie zo laat Renske me weten (het bericht van 1 missed call krijg ik 8 uur later!). Dus Jan, wetende dat ik naar Mica zou gaan, heeft daar maar even een belletje aan gewaagd. Toch handig dit soort contacten.  Pat is gisteren inderdaad niet naar Ellisras geweest want ik zie het bakkie bij Pick ’n Pay staan.

Ik ga leuke dingetjes kopen voor het Hans en Grietje-huisje. Een gordijn tussen slaap- en mini-bad-kamertje, mooi kussen, beddensprei, etc. alles in oranjetinten. In gedachten zie ik het eindresultaat helemaal voor me. Voor het gastenhuis ook nog wat kleine prullaria: een scheerspiegel bijvoorbeeld. Bij Clicks chocolaatjes voor de gasten op hun hoofdkussens.

Ook nog even water halen bij Oasis. Daar staat een brandnew generator in de winkel. Zeker ook tabak van Eskom? informeer ik. Meer dan dat, antwoord het meissie. Je ziet het steeds vaker: generatoren in de winkels. Weliswaar meestal de kleinere van 5,7 KVA om de eerste nood te ledigen, maar  de trend naar onafhankelijkheid van monopolist Eskom heeft zich onmiskenbaar ingezet.

Weer op de plaas aangekomen laden we één zak cement bij de east-gate af waar Oliver en Sakkie druk aan het metselen zijn en kom ik de Kamelperde op Jan se Pad tegen. Ik word aanvaard als een gegeven feit; ze trekken zich helemaal niets aan van het bakkie of mij. Want natuurlijk stap ik even uit voor social talk.

Woensdag 5 maart

Andrew, Frank, Silence en Wisdom gaan te water om de mosaic’s te verwijderen. Maar eerst moet er een sleuf onder gezaagd. Gevaarlijk karweitje dat Andrew zelf ter hand neemt, want laat je het ding vallen dan zijn ze alle 4 gelijk geëlectroduceerd. Ik beloof hen, voor het geval dat, een hele mooie steen uit te zullen zoeken, want die hebben we er genoeg. Frank citeert z’n graftekst: died when fixing the pool, may he rest in peace. Je zult bedoelen died when unsuccessfully fixing the pool ……. vul ik hem aan.

Wisdom en Silence maken de job af en staan te blauwbekken van de kou in het water dat toch nog altijd zo’n 22 graden is. Ik geef ze hot chocolate and warme appeltaart. Goed voor de motivatie!

De terugkeer van de keukenkastdeurtjes

 

Tot mijn verrassing belt Marten Kitchen dat hij onderweg is. Dat was weliswaar beloofd, maar inmid-dels toch zo’n 25 beloftes niet nagekomen dus waarom deze wel? De deurtjes hebben weliswaar allemaal de goede en dezelfdekleur maar sommigen toch weer met streepjes. Binnen 5 minuten hebben ze een te brede greep scheef op een grote deur gemonteerd. Hebben ze ook verf bij zich om de canopy een stukje over te spuiten, maar het blijkt de verkeerde kleur als het begint te drogen. Het nieuwe glaspaneel is onderweg beschadigd en tot slot (in een rijtje van 4 identieke laadjes onder elkaar) wordt het onderste laadje op z’n kop gemonteerd. En niemand die het ziet (2 van de 3 aanwezigen zijn WIT, ik zeg het er maar even bij. De derde persoon is Johannes die hier destijds met Barry was). Barry blijkt afgeserveerd en werkt nu met z’n moeder ter vervanging van z’n overleden (stief-) pa.

Daddy Longlegs

 

Frank komt een Spin tegen onder de vlonder die een Schorpioen aan het verschalken is. Hij maakt een foto met mijn camera zodat iedereen kan meegriezelen op de website. Het is een Daddy Longlegs (Smeringopus sp. Fam Pholcidae. Menigeen denkt dat deze Spin dodelijk giftig is omdat hij vaak wordt verward met de Violin Spider. Hij lijkt er inderdaad verdacht veel op. Maar Violin Spiders maken geen web. Deze Daddy Longlegs is alleen maar nuttig en dient als gewaardeerde gast te worden verwelkomd  volgens het boek. Zolang hij maar onder de vlonder blijft!

Donderdag 6 maart

Croc

Andrew, Frank, Silence, Wiskom en Alfies zitten al weer vroeg in het zwembad en beginnen met het aanbrengen van de nieuwe mosaicjes. Het water is een grote smeerbende. Ik zeg tegen Silence dat, nu het water zo smerig is, hij ook de Krokodillen niet meer kan zien. Hij denkt dat ik een grapje maak. Ik haal de Krokodillekop (ook mee-geëmigreerd uit NL) uit een vrijwel onzichtbaar vijvertje en laat hem in het zwembad te water.  Frank krijgt bijna een beroerte (blijkt in Ellisras ooit op het nippertje in de Mogol aan een 5 meter lange Krok te zijn ontsnapt, weet ik veel) maar ziet al snel dat het een “joke is vanwege mijn big smile. Hij manoevreert de Krok voorzichtig achter Silence en tikt hem op de rug: Silence een Croc. Vol ongeloof staart Silence de Croc recht in diens gezicht en naar ons omdat we niets doen om hem te redden. Hij weet niet of hij huilen of lachen moet. Wisdom en Alfies hebben het niet meer van de lach. Wat is er aan de hand informeert Andrew die heel geconcentreerd met de mosaicjes bezig is. Oh, er zit een Croc in het water zegt Frank. En dan ziet ook Silence dat hij gefopt is. Een half uur later hoor ik ze nog lachen, maar Frank vraagt naar verloop van tijd toch of ik de kop uit het water wil halen voor z’n gemoedsrust.

Gastentoilet

Laat er nu toch één project helemaal klaar zijn: het gastentoilet. Andrew heeft daar de laatste hand aan gelegd en nu is het aan ons (Jan) om de toiletborstel te herinstalleren. Kunnen onze gasten vanavond in ieder geval naar het toilet.

Pakjesregen

 

Anka en Ed arriveren rond 18.00. Beetje verlaat omdat ze in Madikwe achter een “collared” doch totaal onvindbare Olifant aan moesten met een helicopter. Ze hebben allerlei lekkers bij zich, een waanzinnig mooi naslag-boekwerk waarin de meest exclusieve lodges, hotels etc. in Afrika (inclusief het hunne), Europa en Nabije Oosten en een schitterend kunstwerkje van de Nederlander Niloc Pagen

Past vanwege het blauw mooi bij de keuken waar hij op de afzuigkap staat om niet het slachtoffer te worden van overijverige Elisabeth met d’r duster (bos struisvogelveren) die al meerdere dingen heeft laten sneuvelen.

We nippen een glaasje nep-chamgpagne (echte is hier in de wijde omgeving zelden te koop) richten een braai aan en “dineren”  tot in de late uurtjes.

Vrijdag 7 maart

Na het ontbijt maken we een gamedrive via de Dam  die langzaamaan leegloopt en lek is, de loop, de rivier die zich weer binnen z’n oevers heeft teruggetrokken, en waterval waar nu nog slechts een paar piezel-straaltjes vanaf vallen. Behalve een wegspurtende Kudu zien we géén wild. Als we ’s avonds echter nog ’n draai maken komen we Zebra’s, Blou Wildebeeste en Elanden tegen. Onze topstukken laten zich niet zien.

Als we bijna bij het huis zijn komt Frank ons tegemoet. Die probeert weg te komen voordat wij thuis zijn grappen we. Maar de mosaicjes blijken er allemaal in te zitten en hij ziet scheel van alle streepjes laat hij ons weten. Maandag is hij terug om de laatste hand aan het zwembad te (laten) leggen. Ziet er stukken beter uit dan voorheen. Nog een paar small imperfections en zwee scheefgezakte mosaicjes die ik er snel uitkrab voordat ze vastzitten.

Brand??

 

Gisteravond roken Ed en ik een rare lucht in de bijkeuken, maar konden de oorzaak niet vinden.  Vanavond is de penetrante geur toegenomen en verspreid zich verder door het huis. Ik weet het nu zeker: er liggen ergens electriciteitskabels te smeulen. Ooit éénmaal eerder in Wapenveld meege-maakt waar we op het nippertje (dank zij mijn –aldus Jan- irritante neus) bij waren voordat de fik in het isolatiemateriaal vloog. Ik besnuffel alle stekkers en stopcontacten en vraag Jan aub de ladder erbij te halen om boven in de keuken te kijken. Dat verzoek wordt niet in dank afgenomen, maar tussentijds vind Ed goddank de oorzaak (en blijkt ook nog verstand van zaken te hebben) in de meterkast waar de rookpluimen inmiddels uitkomen, de draden gloeiend heet zijn, en waar het een kwestie van minuten is alvorens de bedrading echt in de fik staat op een paar meter afstand van ons grasdak. Die runderen van installateurs hebben een aantal draden niet vastgezet waardoor ze tegenelkaar aan gezakt zijn, aan elkaar gesmolten en nu lekker aan het smeulen alvorens te gaan fikken. Alles wordt ontkoppeld en ik begin alvast de kaarsen aan te steken. Anka zit bij de braai om daar het vuur in de gaten te houden, zich niet bewust van het rampscenario dat zich binnen dreigde te gaan afspelen.

Hartelijk dank Maya voor je irritante neus dicteer ik Jan voor nadat alle mogelijke noodmaatregelen getroffen zijn en het gevaar geweken. Maar we zitten wel pas om 22.00 aan tafel: gegrilde garnalen en daarna gegrilde “boerewors” .

Zaterdag 8 maart

Motten delicatesse

 

Na het ontbijt is het gewoon lekker luieren op de stoep totdat Anke en Ed richting O.R. Tambo moeten vertrekken. Hun korte vakantie zit er weer op. Vlak voor onze neus zit een vogeltje een mot vakkundig te demonteren. Eerst de linker vleugel eraf, dan de rechter waarna alleen de rups als declicatesse overblijft. Dan komt er een collega die de vleugeltjes keurig opruimt. De collega  van het zelfde merk lijkt meer van het soort ‘liever lui dan moe” en dan moet je dus ook genoegen nemen met de minder delicate delen van zo’n mot.

Irritant genoeg komt vlak voor hun afscheid Koos Roos en diens Pa, eveneens Koos, langs voor de Landcruiser. Koos sr blijkt advocaat te zijn geweest, en zijn dochter heeft in AMS ook rechten  gestudeerd. Hij ziet het boek “S.A. – Law” dat wij hebben aangeschaft en waarvan z’n dochter één van de drie auteurs is. Pa is een ouwehoer eerste klas. Voordat we ze kwijt zijn neemt dus enige tijd in beslag.  Koos jr wil zijn bakkie wel voor het onze ruilen, maar of dat nou zo’n goed idee is? Het is een model waarvan zeker géén reserve-onderdelen meer voor te koop zijn. We zullen er over nadenken.

Tijdens een onverwachte plensbui nemen we (gelukkig maar tijdelijk) afscheid van Anka en Ed: we zien elkaar in mei weer maar dan in Madikwe. In de hoop dat bij hun volgende bezoek hier de verbouwingen klaar zijn en het nieuwe zwembad in gebruik.  Na hun vertrek is het erg stil in huis,  want we hebben wat afgelachen en gepraat de laatste dagen. Het is altijd even wennen als lieve gezellige vrienden vertrokken zijn ondanks dat je weet dat het niet voor eeuwig is.

Ik duik ’s avonds in het mooie boekwerk met luxe lodges en droom weg naar verre oorden. Anka heeft nog een aantal andere nederlandse bladen achtergelaten. Die zijn wel even wat anders als vroeger de Eva, Libelle en Margriet. Ik had géén idee dat er zoveel bladen bestonden en kennelijk allemaal nog bestaansrecht hebben ook.

Maandag 10 maart

Ik krijg bericht van Swarovski dat de gebroken Toekan nog steeds niet in Liechtenstein gearriveerd is 8 weken nadat Jan hem heeft opgestuurd. Ik zoek het tracing and tracking nummer erbij, maar het pakket komt in het hele systeem niet voor aldus de betrokken afdeling. Het blijkt ook niet toevalig op het postkantoor in Vaalwater achtergebleven. Het enige dat rest is een claimform invullen. Zo gaat dat kennelijk met pakjes hier in Z.A. Godgeklaagd.

Dinsdag 11 maart

De hereniging

 

We gaan naar Pretoria om mijn horloge op te halen. Nu ik eenmaal weet dat het klaar is, kan ik geen seconde meer wachten. Er gaat een hele waslijst aan boodschappen mee. In Vaalwater tanken we geld en diesel. Bij Brent Oil hetgeen een echte zwarte pomp is gelet op de cliëntèle. We willen een payslip dus de pompbediende schrijft die zorgvuldig uit met het puntje van z’n tong uit z’n mond. Hij kan maar letter voor letter en cijfer voor cijfer onthouden, want moet 10 keer kijken naar het nummer-bord, maar er komt een keurig document met stempel uit z’n vingers.

We gaan op onderzoek bij Hirsch’s naar een professionele wasmachine. Had ik Anka en Ed beloofd, helaas is  Patricia er niet. Naar de naastgelegen visboer, lampjes, ik plunder de Makro, inclusief nieuw mobieltje. Ik had van 2 oude kapotte nog 1 werkende gemaakt, maar deze laat het nu ook volledig afweten.

Ik krijg een telefoontje van Pat waarvan ik de inhoud niet kan geloven. Eerst zien en dan geloven dus de inhoud blijft vooralsnog undisclosed.

M’n horloge halen we op in Brooklyn mall. Dat is echt een prachtig winkelcentrum. Keurig, schoon, alles wat je maar wensen kunt. En dan is winkele opeens weer leuk. Ik krijg weer een jaar garantie en ik had het bandje toch moeten laten vervangen, want het is wel erg wijd. Dat wordt sparen voor bij de volgende servicebeurt. Maar ik ben dolblij m’n maatje weer te hebben.

Bij Woolworths is het altijd zóóóó koud dat ik er helemaal beroerd van wordt. Zodra ik de verse groentetjes en rolmopsen (ja, dit keer wel!)  in de kar geladen heb vlucht ik naar buiten en ben in staat om een deken te kopen die net buiten de kassa’s opgestapeld liggen. Jan browst nog een tijdje door want Jan ziet in alles iets lekkers. En hij koopt een lekkere omslagdeken voor me als hij mij buiten ziet bibberen.  Bij Builders Ware house blijkt dat we er in geslaagd zijn om onze dagelijke banklimiet te overschrijden. Maar gelukkig zijn we niet voor één gat gevangen. Het bakkie zit tot aan de nok toe afgeladen vol, inclusief 2 sunlounges-in-de-uitverkoop zodat we niet eens meer in de achteruitkijk-spiegels kunnen kijken.

We eten bij O’Hagens in Bela Bela want voordat we thuis zijn is de dag bijna voorbij.

Woensdag 12 maart

Trouwerij?

 

Abram heeft Jan laten weten met de misssizz te willen praten. Hij wil nl ook gaan sparen want er zijn trouwplannen met Emmy. Jan heeft hem gevraagd of het allemaal wel veilig gaat met de sex enzo. Want is het niet zo dat iedereen er maar op los dingest?? Helemaal niet, volgens Abram, ze hebben beiden een AIDS test laten doen. Die is voor swartmense gratis (mischien voor de witmense ook wel). Later blijkt dat Jan mij (nog) niet alles vertelt heeft, want het nagekomen bericht is dat Emmy zwanger is van Abram. Het wordt pas haar eerste terwijl ze me toch niet echt “piep” meer lijkt. En d’r baan bij Astrid en Daniël is ze ongetwijfeld direct kwijt, want ook hier kent men het verschijnsel “zwanger-schapsverlof” (wel op eigen kosten en niet kosten werkgever) en ze was nu juist in charge voor de zorg van de twee baba’s van Astrid. In een directie-vergadering wordt besproken of “trouwen” een zogenaamd approved project is om voor te kunnen sparen.  Waar het alsdan jong gehuwde stel gaat wonen is het nog een raadsel. Vaalwater (Emmy d’r homestead) vinden ze nix, en Beauty is veel te ver weg. Tegen de Botswanese grens.

Ook Sakkie laat mij weten dat die misssizz hier die maand ’n bietje sjeld kan trek. Daar bedoelt hij mee dat ik kan inhouden op z’n salaris ad R100 per maand. Dat doet in zoverre geen pijn omdat ze deze maand R100 wettelijk voorgeschreven loonsverhoging krijgen.

Support bij het verbeteren van hun woonomstandigheden in Shongoane is trouwens op z’n zachtst gezegd problematisch. De gronden zijn ooit uitgegeven aan stamhoofden die er naar believen mee kunnen doen wat ze willen. Zolang er geen waardevolle onroerende zaken op staan, kunnen de stam-leden zo lang blijven als ze willen, maar als dat eenmaal wel het geval gaat worden en er kapitaal in het spel gaat komen, dan is hun rechtspositie nul en lopen ze de kans te moeten vertrekken.

En alhoewel ontzettend sneu, maar daar gaan wij dus geen geld instoppen. Als er al iets kan gebeu-ren moet het tenminste mobiel worden. We zijn er nog lang niet uit alhoewel er wel wonderen van ons worden verwacht.

Donderdag 13 maart

Baba Kamelperd

Pat d’r boodschap van dinsdag j.l. intrigeert in hoge mate, kan het nog steeds niet geloven,  ik ga dus opnieuw op onderzoek uit. Als ik de tweede keer het vlakke terrein doorkruis zie ik hen: de Kamel-perde met een BABA! Ze blijven me een tijdje rustig aankijken, maar gaan er dan toch plotsklaps vandoor. Het kleintje is waarschijnlijk van zondag op maandag geboren. De draagtijd van een Giraffe is 457 dagen waarna er slechts één kalfje wordt geboren dat tot wel 60 Kilogram kan wegen. Moeders blijft gewoon rechtop staan tijdens de geboorte zodat het kalfje bijna 2 meter naar beneden tuimelt. Bij geboorte zijn ze ca 2 meter hoog zodat ze in ieder geval bij hun moeder kunnen drinken. Ja OLH heeft ook overal rekening mee gehouden. Zouden er in groepsverband meerdere Giraffes zijn met kalfjes dan worden er twee Giraffes met de oppas van de kleintjes belast terwijjl de rest van de kudde gaat fourageren.

We zijn ontzettend blij en het is een ongelofelijk verrassing. Zij was kennelijk al drachtig toen we haar kochten op de veiling. Rest alleen de vraag: wie is de vader? Haar huidige partner of…..?

Ik bel Pat dat ze gelijk had toen ze dinsdag belde om ons te feliciteren met het feit dat we mummy en daddy geworden waren van een Baba Kamelperd. Onze staff had de spoortjes gezien en Pat mocht het geheim vooral niet verklappen, maar ze kon er geen weerstand aan bieden!

De eerste foto die ik kan maken is niet goed, maar beter dan niets voorlopig.

Giraffe-Giraffa-Camelopardalis-weetjes

Kamelperde worden zo’n 5.50 meter hoog, wegen tot 1200 kilogram en kunnen 28 jaar oud worden. Het zijn zogenaamde “browsers”  boomblaarvreters dus waarbij bepaalde Acacia-soorten veruit de voorkeur verdienen. Ze eten ca 34 kilo groenvoer per dag. En alhoewel ze veel vocht uit de bladeren halen, moeten ze elke 2 – 3 dagen toch wel drinken. Om nu te voorkomen dat al het bloed dan naar hun hoofd stroomt, zijn ze uitgerust met een ingewikkeld systeem van elastische bloedvezels en kleppen om er voor te zorgen dat de juiste hoeveelheid bloed naar de hersenen wordt gestuurd op het juiste moment.

Ondanks hun lange nek hebben ze (net als mensen) toch maar 7 nekwervels. Maar wel hééle grote. En anders dan de overige viervoeters lopen ze met beide benen aan één kant tegelijk. Heel af en toe gaan ze liggen voor een dutje dat maar een paar minuten duurt waarbij ze hun benen onder hun lijf vouwen.

Als er al gevochten moet worden (ja over dominantie en de vrouwen, wat anders??) doen ze dat door hun nekken tegen elkaar aan te meppen waarbij het er heel hard aan toe kan gaan en waarbij ze een gebroken nekwervel kunnen oplopen.

Hun wetenschappelijke naam ontlenen ze aan hun afmeting en tekening van de huid. Oftewel zo groot als een Kameel en gevlekt als een Luipaard. Het woord “Giraffa” komt uit het arabisch (Xirapha) en betekent: degene die snel loopt.

Ik rij aan het einde van de middag nog een rondje en tref Pa Kamelperd bij de OWS. Ik ga op een steen zitten in de hoop dat Ma en de baba ook in de buurt zijn. Dat blijkt niet het geval maar Pa komt steeds dichterbij. Elke keer een paar stapjes totdat hij op 10 meter afstand blijft staan. Intussen schuift er een Leopard Turtoise voorbij. Als het begint te onweren en regenen vertrek ik. Ik stel Pa gerust dat ik ga opstaan, dat ik dat voorzichtig zal doen, en naar het bakkie loop. Hij blijft me staan nakijken en vertrekt zelf dan ook.

Vrijdag 14 maart

Jan gaat boodschappen doen in Vaalwater en blijft heéél lang weg. Ik bel hem of er mogelijk iets misgegaan is. Dat niet, maar hij staat al een half uur op Jan se Pad naar het Kamelperd te kijken zonder enig spoor van een kleintje. Ook Pa is nergens te bekennen. Jan is ervan overtuigd: opgevreten door een Luiperd. Zijn ongerustheid slaat over op mij en ik ga te voet op onderzoek uit. Ma blijft voor me uitlopen maar ook ik zie geen spoor van het kleintje. Dodelijk ongerust keer ik huiswaarts waar Jacqueline en Gerard inmiddels zijn gearriveerd en geinstalleerd met een biertje op de stoep. Jacqueline en Gerard zijn vrienden van onze vroeger overbuurtjes, de Smeenken. Ze wonen afwisselend in Johannesburg en NL. Jacqueline heeft Woolworths opgekocht, althans wat de groenten  betreft, lekker stukje kaas en nog een heleboel ander lekkers.

Jan brengt Elisabeth naar huis. Elisabeth heeft wel gezien dat de misssizz hartseer gekry het en zij daardoor dus ook. Samen met de staff organiseert Jan morgenochtend vroeg een zoektocht naar de Baba en looft R 100 uit voor degene die de baba vindt, hetzij levend hetzij dood. Met Johannes van Zoetfontein en nog een jongen van Tholo gaan ze morgen met z’n zessen om 06.00 op pad beloven ze.

Braaitalent

 

Het weer is niet helemaal te vertrouwen, maar Gerard maakt een prachtig braaivuur en blijkt daaren-boven ook nog een braaitalent te zijn. We hebben Leopards Leap witte wijn aangeschaft. Leek ons wel passend en blijkt nog lekker bovendien ook.

Zaterdag 15 maart

Jarig

 

Van het bouwjaar 54 en thans zelf 54. Het aantal ontvangen felicitaties is er weer minder op geworden  ten opzichte van vorig jaar terwijl ik daar zelf gewoonlijk erg trouw in ben (voor diegenen die over email beschikken). Jan heeft een prachtige afrikaanse schaal aangeschaft en een Mammalboek. Met daarin een hoofdstuk over Kamelperde vanzelfsprekend. Dat wordt uiteraard onmiddellijk verslonden en dat geeft toch weer hoop wat de baba betreft. Want moeders gaan rustig fourageren op een paar kilometer afstand waarbij het kleintje ergens verdekt opgesteld moet blijven liggen.

Van Jacqueline en Gerard krijg ik ook kadootjes! Een prachtige lekker geurende kaars en handcreme met Aloë als componenten. Wordt gemaakt in Lesotho waar zij heel aktief zijn met de  Malealea Development Trust welke Trust onder andere als doel heeft: educatie, ontwikkeling en  mensen self-supporting maken. En altijd donaties kunnen gebruiken natuurlijk. Zie www.solma.web-log.nl en/of www.malealea.co.ls. Verder worden daar prachtige wollen dekens gemaakt. Onlangs heeft een groep jonge Amerikaanse studenten (uit alle studierichtingen) daar een aantal maanden vrijwilligerswerk verricht en zich de taal eigen gemaakt.

Als J&G het gastenverblijf verlaten treffen ze een grote spin. Ze denken aan een Tarantula, maar meer waarschijnlijk is het een Bobbejaan Spinnenkop. Jan haalt hem op in de plastic doos. Òf iemand heeft op de Spin gestaan, of hij heeft aan afschuwelijke levensbedreigende ziekte, want er komt pus uit z’n lijffie. Het zijn eigenlijk beste hele mooie Spinnekoppen en na bestudering zetten we hem buiten onder een struik waar hij waarschijnlijk heel spoedig deel uit zal maken van de voedselketen. Alles wordt hier “restlos” opgevreten en reclycled.

Om 10.00 telefoon: Sakkie: sy die Kamelperde met baba gevind. Ik vertel hem hoe blij ik ben en vraag wie ze gevonden heeft. Eénmaal raden: allemaal tegelijk hetgeen niet waar is. Maar goed. Alhoewel het ontbijt nog niet teneinde is, ga ik op weg. Ik tref Sakkie en Johannes die mij naar de anderen gidsen waar ook de Kamelperde staan. Johannes kent ons uit de tijd dat wij Zoetfontein als toekomstige farm op het oog hadden (met die afschuwelijke Matimba powerplant in beeld). Johannes is  vanochtend om 04.00 gaan lopen tot Tholo waar hij bij de andere jongen is ingestapt. Die mag in een oud bakkie  van z’n werkgever Abrie en Erika rijden. Maar alleen op de dirtroad en zeker niet op de openbare weg. Want èn geen rijbewijs èn bakkie niet padvaardig. Ze houden onderling cellphone contact. Verderop vinden we Elisabeth (en de andere 3 jongens) breed gebarend. Ze heeft gym-schoenen en gymbroek aan en is zo blij voor mij dat ze de baba gevonden hebben. Maar sy is soooooo moeg en vindt dat iedereen wel een drankje verdiend heeft. En hun beloning natuurlijk. Ze stappen allemaal in richting huis waar op de stoep de frisdrank en koekies geserveerd worden, en ik toegezongen. We hebben geen geld in huis, maar gelukkig wel betalende gasten! We kunnen ze dus ieder hun 100 Rand geven hetgeen in dank aanvaard wordt.

Johannes blijkt de zoon van Maria. Hij belt z’n moeder. Ik roep hard hallo Maria, hoe gaan dit? Baie goed misssizz brult ze terug waarbij Johannes z’n cellphone in mijn richting houdt. Ze consumeren 6 liter frisdrank, een pak koekies en stoppen een reep chocola in hun zakken waarna Jan ze naar huis brengt. Want Elisabeth moet nodig aan de was (in de machine) en daarna gaat ze slapen.  We zijn uiteraard hartstikke blij dat de baba gezond, levend en wel is aangetroffen. Jan gaat met onze gasten richting rivier en ik ruim het huis een beetje op, ontvang verjaardagstelefoontjes en backwash het zwembad regelmatig. Het water is weer helder, maar op de bodem ligt nog een grauwsluier en hier en daar nog een mosaicje.

Als Jan c.s. na een paar uur weer terugkomen zijn ze bijzonder opgetogen want ze hebben de Kamel-perden ook gevonden en gefotografeerd. Gerard heeft een paar prachtige  foto’s gemaakt, de auteurs-rechten verblijven aldus bij hem,  die op de website staan. Ook Brownnose is van de partij met een paar schitterende close-ups van hem op de koop toe.

Pat, Letty en Brian komen op verjaarsdagbezoek. Letty met haar heerlijke Chocoladetaart. Zoals altijd moet het zwembad, badkamer en keuken bewonderd. Ze raken er kennelijk niet over uitgepraat. Ze beloven een oogje in het zeil te houden als wij straks op reis gaan.

Aan het einde van de middag is het champagnetijd. We zijn aan Pat en Letty niets alcoholisch kwijt-geraakt. Pat niet uitgeloofsoverwegingen. Vanaf 6 weken voor Pasen  géén alcohol. en Letty heeft een of ander virus opgelopen waarbij ze bijna niets mag eten en al helemaal geen alcohol. Het is afzien en bovendien denkt ze verkeerd gediagnostiseerd te zijn.

 

Olifanten-scene

 

We bekijken een aantal DVD’s van onze gasten over hun Lesotho Malealea-project en een reis door Botswana. Nostalgie voor ons, want ze doen dezelfde plekken aan als wij destijds: Moremi, third bridge bijvoorbeeld. En dan een scene met een Olifant die hun camp komt checken terwijl het gezel-schap op hun klapstoeltjes (sommigen bibberend) zit af te wachten wat er gaat gebeuren. Ollie steekt z’n slurf overal in en ruikt sinasappels in een afgesloten tent. De tent wordt geheel gedemonteerd en met de grond gelijk gemaakt. Ollie wordt kwaad, pakt de vuilniszak die hij eerder checkte weer op en smijt hem nijdig midden tussen het gezelschap op de grond. Dan komen er een paar park-rangers om hem weg te jagen. Waarschijnlijk heeft Ollie het inmiddels met de dood moeten bekopen, want hij is veel te brutaal geworden. Maar we liggen echt dubbel van de lach.

Eén ding hebben we absoluut gemeen: onze liefde voor Afrika en de Bush.

Het laatste verjaarsdagstelefoontje komt van Dolph; m’n ex. Ik vertel hem dat ons gezamenlijke huis destijds in Doetinchem weer te koop is. Dat lieten Geert en Diny mij eerder deze week weten, voor het geval ik  terug zou willen komen!

Zondag 16 maart

Herfst

 

Het is ongelofelijk koud, bewolkt en het plenst. Niet echt leuk voor J&G want er laat zich nu ook géén beest zien. Begin van de middag gaan ze weer richting Joburg om hun gastenverblijf op a.s. bezoek voor te bereiden. Het is erg gezellig geweest, en we gaan hen ongetwijfeld ook opzoeken in Joburg. Jan brengt hen op z’n quadbike naar het hek dat nog op slot zit. Het regent weliswaar, maar dat deert hem kennelijk niet. Even later telefoon. Jan. Is de sleutel van het hek vergeten. En hij heeft het al zo koud en nat. Tja…. We zwaaien J&G nog een keer uit. De openhaard moet echt aan om het een beetje aangenaam te hebben kwa temperatuur ’s avonds. Maar ik weet er een geweldig vuur in te krijgen.

Mijn mailbox stroomt vol met mailtjes naar aanleiding van onze Baba. Heel erg leuk en heerlijk dat er zoveel mensen meeleven. Iedereen vind het een prachtig verjaardagskado voor mij en dat is het ook.

Maandag 17 maart

 

Vrije val

 

De koffertjes moeten van het zoldertje gehaald en Jan haalt de ladder. Elisabeth waarschuwt hem dat het niet goed gaat met die ladder, maar volgens Jan niets aan de hand en klettert met ladder en al tegen de grond. Z’n been bloedt als een rund en hij heeft ongetwijfeld veel pijn, maar wil dit niet bekennen. Zo’n kop zou ik ook hebben als ik een kerel was. Morgenochtend is hij zo stijf als een plank, daar is niet veel voorspellend vermogen voor nodig. En wordt z’n vakantie ongetwijfeld minder aangenaam dan de bedoeling was.

De jongens brengen hout voor de open haard want het weer ziet er niet naar uit dat het erg warm zal worden vandaag. Integendeel: ik loop te bibberen en Richmond, Silence en Wisdom schijnen wit door van de kou. Tussen de middag voer ik ze hete soep om weer wat bij te komen.

Bubbels

 

Frank is het hele weekend in de weer geweest met een constructie voor de badkraan. Heeft alle winkels in Pretoria en Johannesburg gezien, en 800 kilometer bij elkaar gereden. Maar het is hem gelukt en na een uurtje kan de kraan open om het bad te vullen zodat we de functies van het bad eindelijk kunnen uitproberen. En wij vanavond lekker zelf kunnen bubbelen. Er staan ook nog bubbels in de koelkast om dit heugelijke feit op gepaste wijze te vieren.

Frank heeft ook onderdelen gevonden voor de Geberit toiletbril met douche. Want ook die connectie heeft Rob grondig weten te verknallen. Als dat eenmaal gemonteerd is, blijkt Rob de koperen buizen alleen inelkaar geschoven te hebben en niet gesoldeerd. We krijgen beiden in retrospectief bijna een maagzweer van Rob. Frank weet de douche inclusief verwarming aan het werk te krijgen en is apetrots op z’n verrichtingen, want nog nooit zo’n ding gezien. Richmond (electricien) staat er bij te kijken of het iets buitenaards is.

Landcruiser exit

 

Koos belt, hij heeft de centen bijelkaar gesprokkeld en komt de Landcruiser vanmiddag ophalen. We zijn van ’t kreng af, zei het met fors verlies. Maar we kunnen er waarschijnlijk net een tractor met trailer voor terugkopen. Jan heeft wat op het oog in Vaalwater. Hopelijk is de cheque die hij meebrengt gedekt!

Staff briefing

 

De staff heeft de komende tijd de verantwoordelijkheid voor de farm. Ik heb een aantal instructies en nummers op papier gezet en licht dat zekerheidshalve nog maar eens uitgebreid toe. Grootste zorg: Taiga. Met Pat en Letty had ik al afgesproken dat ze een oogje in het zeil zouden houden. Het is vrijdag Goede Vrijdag gevolgd door Pasen en Oliver heeft maar één zorg: nu hij moet oppassen kan hij geen bier gaan kopen. Dat probleem kunnen we nog net oplossen. De koelkast en vrieskist zitten afgestouwd met voedsel dus omkomen van de honger is er voor hen zeker niet bij. Integendeel.

Ze beloven goed op te zullen passen, zeker op mijn Baba (in dit geval Taiga), z’n kattenbak elke dag te zullen verschonen zo ook z’n drinkbak en de est van z’n kos te zullen serveren. We zijn benieuwd.

Bubbels 2

 

Heerlijk om na 14 maanden weer eens in een bubbelbad te liggen. De andere bubbels blijven in de koelkast en de airjets-motor geeft het na 5 minuten reeds op. Dat genot was dus wel van zéér korte duur. Jan ligt al in bed met al z’n kwetsuren. Hopelijk valt het na een nachtje slapen mee, maar ik ben er lang niet zeker van.

Dinsdag 18 maart

Andrew installeert sloten op de deuren badkamer en is het met mij eens: die ene muur wil maar niet netjes worden. Hij gaat hem helemaal opnieuw pleisteren als ook de rest van de tegels gearriveerd is.

Ik krijg een telefoontje van Esther Home Affairs. Mijn birthcertificate zit niet in het dossier. Ze hebben het gewoon zoek gemaakt want we zijn twee keer alle documenten in hun aanwezigheid doorgelopen. Er komt een beambte langs om een kopie op te halen omdat hij toch toevallig naar Ellisras moet.  We leggen de man omstandig, tot op de meter nauwkeurig uit hoe hij moet rijden en welke hek hij moet hebben, inclusief de naam van de farm. ….tig telefoontjes en uren later slagen we er uiteindelijk in “to talk him in”. Heeft het hele Witkoppad van voor tot achter gezien en 2 x de twee borden “Leopardleap” (east and westgate) voorbijgereden. Tja, wat zal ik er nog van zeggen ………?

Jan heeft overal pijn, maar niet erg genoeg om de reis af te zeggen.

Vrijdag 28 maart

Nog snel even bij de staff langs voordat we uiteindelijk Taiga weer in onze armen kunnen sluiten. Het gaat goed met hem hadden we  telefonisch al vernomen. De staff is blij dat we er weer zijn en begint op te sommen wat ze allemaal gedaan hebben. Volgens Oliver zal Taiga wel erg blij zijn ons weer te zien en dat hij dagelijks de bak met zeep gewassen heeft. En dat het met de Kamelperde ook goed gaat. Elisabeth en Oliver krijgen tot volgende week vrijdag vrij omdat ze een héél weekend wacht hebben gehad plus twee feestdagen gemist: Goede Vrijdag en tweede Paasdag. Elisbeth gaat naar Pretoria: wij vergoeden haar de reiskosten die inmiddels tot ZAR 240 vv zijn opgelopen.

Thuisgekomen blijkt Taiga al naar bed. Ongelovig komt hij naar beneden: zijn we er echt wéér? De komende dagen is hij niet van ons weg te slaan zo leert de ervaring, maar nu eerst uren knuffelen.

Zaterdag 29 maart

De dag staat bol van de klusjes. Navraag leert dat de koffers vanavond worden bezorgd, we kunnen dus niet naar Pat d’r verjaardag. Maar wat er ook komt: geen koffers. Het zwembad ligt er nog redelijk goed bij maar de pompen en het filter moeten nodig weer aan het werk. De planten hebben ook niets te lijden gehad. In de badkamer is Elisabeth wel te royaal met water geweest en is er bruin water in de grijze voegen gelopen. Verder weer een schaal gesneuveld bij het schoonmaken van de keuken-kastjes. Maar overigens valt de schade reuze mee. Zwemmen is er niet bij want het begint te regenen met water van 16 graden als resultaat.

Zondag 30 maart

Nat pak

Ik probeer de slang te pakken die in het water drijft om hem weer op het filter aan te sluiten. Kennelijk reik ik te ver naar voren want kukel het water in. Gekleed en al. Ik moet zo vreselijk om mezelf lachen dat Jan komt kijken wat er in ’s hemelsnaam aan de hand kan zijn. Het water is minder koud dan gevreesd. Van zwemmen komt het evenwel niet, want het begint te hagelen en onweren en dat is niet echt  bevorderlijk voor een lekkere water temperatuur.  Verder krag voor de rest van de dag weg; ook de boreholepompen doen het niet meer. Weer de bliksem ingeslagen. .

De koffers gaan om 10.00 uur op transport zo luidde de voorspelling vanochtend. Maar om 13.00 nog steeds niets. Ze verlaten om 13.30 het vliegveld is nu het verhaal, maar eind van de middag nog niets. Uiteindeljk belt er iemand (een witmens dit keer) dat ze onze koffers heeft, maar dat zij eerst naar Bloemfontein werd gestuurd om baggage af te leveren. Ze wil wel doorrijden zodat ze om 03.00 hier kan zijn. Slecht plan zowel voor haar als ook voor ons. Ik leg uit hoe ze vanaf de airport/Joburg moet rijden, N1, Kranskop, Nylstroom, Vaalwater, bij de Spar rechts, na 49 K links Witkop in  …… de gebruikelijke riedel.

Maandag 31 maart

05.00 uur telefoon: het witmens is het Witkoppad ingeslagen met de vraag waar onze farm is. Ne enig heen en weer praten blijkt dat ze aan het andere eind van het Witkoppad bij Ellisras staat. Totaal andere route genomen (over Thabazimbi of all places) dan uitgelegd en nu staat ze met d’r kleine luxe autootje op een in het donker levensgevaarlijk en voor non-4x4 vehicles totaal onbegaanbaar  Witkoppad. Ik praat haar terug naar de tarroad. Jan laat haar maar niet helemaal naar de farm komen en rijdt haar tegemoet.  Het blijkt een jong totaal uitgeput stel te zijn. Voor 1200 Rand ruim 800 kilometer moeten rijden en 24 uur onderweg geweest. Lekkere verdienste! Ze willen zo snel mogelijk slapen. Jan adviseert hen om de auto op het Witkoppad aan de kant te zetten, deuren op slot en even pitten. Dat kan hier namelijk nog rustig.

Oliver komt langs in z’n vrije tijds kleding. Hij gaat vissen bij de Mokolodam want wil eens wat anders eten dan die eeuwige kip en braaiworst. Maar z’n geld is op. Je moet namelijk toegangsfee betalen bij de Mokolodam maar dan kun je de hele dag naar hartelust vissen. Hij krijgt de fee en ik wens hem een hele goede vangst toe.  Dat blijkt achteraf geweldig tegengevallen.

Het begint weer te regenen en onweren, het slaat weer ergens in op de farm.  Krag dus weer weg en landline heeft het inmiddels ook weer opgegeven. Eskom laat niet eens zo lang op zich wachten, maar laat telefonisch weten dat er helemaal niets aan de hand is. Jan rijdt de Eskommedewerker tegemoet en brengt hem naar de default-pole.

Last Updated on Wednesday, 12 May 2010 09:20
 
Febuary 2008 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Wednesday, 13 January 2010 08:59

Taiga in Africa, part 14

Vrijdag 1 februari

Alle beschikbare slangen worden aangewend om het zwembad te gaan vullen. En intussen de voor-raad tanks goed in de gaten houden want we weten nog steeds niet hoe sterk onze boreholes zijn en wat ze per uur leveren. De minimumschatting is 1500 liter/uur, maar is nergens op gebaseerd. En intussen is er één persoon volcontinue bezig om het marbellite nat te houden. Hij heeft vandaag de beste baan want met z’n voeten lekker in het water; terwijl de anderen in de brandende zon werken.

African straight!

 

De mosaic-rand is best aardig als je niet al te krap kijkt. Naden lopen niet recht, mosaicjes scheef, matjes niet vlak geplakt. African straight zoals dat hier heet. Maar laat ik niet zeuren, overmorgen kan ik waarschijnlijk zwemmen. En daar heb je dan mooi 54-jaar-min-twee-maanden op moeten wachten zegt Jan. Maar dat is niet waar; als kind had ik een veel groter zwembad. Het gehele riviertje de Alblas. Daar liggen naast de reeds gememoreerde schaats- ook heel veel zwemkilometers.

Als ik op de zwembadrand sta en het uitzicht bewonder (daar raak je echt niet op uitgekeken) dan zie ik opeens onze Dam in de verte liggen. Het water glinstert in de zon.

Siemens Surprise!

 

Dennis belt dat hij de nieuwe afzuigkap komt brengen. Terwijl Siemens mij eerder deze week liet weten dat (a) ze nooit een schaderapport hadden ontvangen, (b) dus ook de foto’s van de schade niet of ik (c) aub het probleem nog een keer wil uitleggen  en (d) dat een nieuwe deur uit Duitsland moet komen hetgeen zo’n 6-8 weken gaat duren. Tegen de middag is Dennis er met z’n Pa. Een werkelijk keurige oudere heer die z’n zoon Desmond noemt. Want zo blijkt Dennis te heten. Pa zelf heet Dennis zo blijkt. Aan Pa is veel duidelijker dan aan Desmond  te zien dat het Indiërs zijn. De afzuigkap wordt uitgepakt voor controle. De beschadigde kunnen we een keer bij Desmond afgeven als we toch in de buurt van Nylstroom zijn. Pa kijkt goedkeurend naar de keuken en de apparatuur. Wat we hebben is het allerbeste, duits, maar daar betaal je dan ook voor volgens Pa. Dan ziet hij het Samsung plasma-scherm onderweg naar de stoep om ons uitzicht te bewonderen. Als we daar problemen mee hebben kunnen we Pa bellen want daar heeft hij ook verstand van.

We prijzen Pa en Desmond uitbundig en laten hen weten dat ze ons teloor gegane vertrouwen in de Zuid Afrikaanse serviceverlening weer gedeeltelijk opgevijzeld hebben.

Abram en Sakkie het lank naweek, Oliver checkt het fench en Elisabeth wast het bakkie. Ze is over het resultaat absoluut niet tevreden. Ze moet met emmertjes water werken omdat alle slangen bezet zijn. Ze gaat het overdoen zodra er weer een slang beschikbaar is laat ze weten. Als ze om half vijf klaar is ik breng haar naar huis. Eerder deze week vertelde ze naar de dokter te willen want last van d’r oren, ogen en d’r moertjies. Vraag niet wat dat zijn, maar ’t zit onder in haar buik. Ook het woordenboek brengt geen uitsluitsel. Ik vertel haar dat ze morgen mee kan rijden naar Vaalwater.

Oliver is hun stoep aan het schrobben en vraagt naar z’n salaris. Lullig, had ik zelf aan moeten denken. Maar hij heeft nog steeds geen bankrekening en is dus de enige die het contant krjigt. Hij moet nog ZAR 400 afbetalen en ik vraag hem of ik het allemaal kan inhouden. Liever niet, gaan die misssizz assasblief net 100 trek? vraagt hij. Volgende maand de rest, en dan gaat hij ook sjeld by die misssizz berre. Sparen dus. Net zoals Elisbeth.

Zaterdag 2 februari.

Vandaag precies één jaar geleden zijn we hier komen wonen. Onze eerste verjaardag hier dus.

Heel vroeg is de oude zwarte man de wanden van het bad al weer aan het natmaken. Het staat nu tot aan z’n kniën. We hebben de hele nacht één slang laten lopen. Net als wij willen vertrekken komt Rob opdagen. Chique werktijden hou je er op na hoor Rob.

Hij gaat de teakplank voor de wasbakken monteren. Daar kan niets fout mee gaan, want de steunen zitten er nog steeds aan en de plank kan zo weer gemonteerd worden en eerder hebben we het met Andrew er uitgebreid over gehad.

We pikken Elisabeth op, en Oliver blijkt ook mee te gaan. We laten hen los op het kruispunt in Vaal-water en brengen een band van de quadbike naar de garage. Lek vanwege een grote doorn. Doornen en puntige stenen zijn de grootste boosdoeners hier. Dan naar de Curioshop want mischien hebben ze wel nieuwe boeken. Ik koop er 4 sleutelhangers voor de staff want ze zijn de sleutels altijd kwijt. Voor Elisabeth een hele mooie met een half-edelsteen. Een Olifant voor Oliver, een Zebra voor Abram en een Leopard voor Sakkie. Jan koopt wat kleertjes voor z’n kleinkinderen. Eén pakje is echt een meisjespakje met geschulpte mouwtjes. Terwijl er alleen maar knulletjes zijn. Zal voor Kick (Saskia en Addo hun nieuwste aanwinst) bedoeld zijn.

Voor Sakkie kopen we een paar sokken voor z’n verjaardag 4 februari en bij de Spar wordt de kar volgestouwd met voedsel en doet Jan zichzelf een abonnement op de Sunday Times kado. Wel zelf ophalen. Even 100 Kilos in het weekend rijden voor een krantje.

Oliver zoek

 

Ik bel Elisabeth dat we klaar zijn en ze bij de FNB moeten wachten. Elisabeth is er, maar Olivier is zoek. Het is er een uitsluitend zwarte aangelegenheid met veel gezang en dans en uit alle beschik-bare gettoblasters knalt de muziek om je oren. Het is het begin van de maand en iedereen heeft z’n centen binnen (voorzover een baantje natuurlijk) en dat moet uitgegeven en van gefeest. We geven Elisabeth nog een half uurtje om hem te zoeken en slaan onze tijd stuk met een milkshake. Na het halve uur èn geen Oliver èn géén Elisabeth. Weer bellen en zij zegt ons te zien en Oliver te hebben gevonden, maar wij kunnen hen echt niet vinden. We rijden nog een keer op en neer en dan komt er opens een klein wit autootje achter ons aangeraced, luid toeterend en met z’n lichten knipperend. En wie springt daaruit? Een druk gebarende Elisabeth. Wat is het geval, ze zag ons weer vertrekken en heeft iemand met een auto in de kraag gegrepen en verordonneerd achter ons aan te racen en in te halen. Lachen! Maar nu Olvier nog. Die heeft ze onder een boom achtergelaten en gezegd dat hij daar moest blijven. Maar bij de boom aangekomen geen Oliver te bekennen. Ze stampvoet: ik had nog zo gezegd……

Levende have

 

Dan verschijnt er opeens een bijna tandeloze zwart meidje die komt vragen hoe het met ons gaat. Jy ken hom? vraagt Elisabeth. Nee, ek ken hom nie. Het blijkt Johanna die bij Baas Paul werkt. Loop jy met ons saam naar die plaas vraag ik haar. Neen, ze gaat pas morgen weer terug. En dan uiteindelijk heeft Elisabeth Oliver te pakken met een witte levende kip op z’n arm. De kip wordt achter op het bakkie geplant waar Jan snel z’n broden gaat redden (er waren toevallig lekker vers gebakken Sunseedbroodjes bij de Spar). Anders vreet die kip ze op denkt hij. Als Oliver eindelijk zit is het wel duidelijk waar een deel van z’n salaris aan opgegaan is. We draaien de ramen maar open. Ze beginnen aan een zak chips. Het bier heeft Oliver in een ware spraakwaterval veranderd. De hele weg houdt hij z’n niet geheel nuchtere enigszins onvaste kwek niet. Ik geef hem ook z’n sleutelhanger. Ah, Oliver zegt hij als hij naar de Olifant kijkt. Hij blijkt zo nu en dan over humor te beschikken.

Als we bij het huis komen blijkt Rob al weer vertrokken, de zwarte oude man geeft de muren van het bad nog steeds water. Hij probeert het nu vanaf de kant want het kwam tot z’n kniën en dat vond hij niet meer leuk. Maar vanaf de rand gaat het ook niet gemakkelijk. Ik haal het vijverpak wat hij wel een goed idee vindt. Ik hijs hem erin en maak de gespen vast. Want hij staat er naar te kijken of het hier iets buitenaards betreft.

Rob in de bocht!

 

We gaan Rob z’n verrichtingen aanschouwen. Ik krijg bijna een hartverlamming als ik de teakplank zie. De mooie voorkant zit tegen de muur gebout, de lelijke achterkant met gewone lat (aan de achterkant wonen immers geen mensen zal de vorige eigenaar hebben gedacht) en dikke klodders lijm van eertijds zit een de voorkant. Het is maar goed dat hij er niet meer is, want ik was hem aangevlogen. Ik weet het nu zeker; tijdens het  Kerstreces heeft iets of iemand z’n verstand gestolen. Was hij daarvoor een Pietje Precies, nu verstiert hij werkelijk alles wat er te verstieren valt.

De schadeposten voor Andrew blijven oplopen. Jan meent dat de gaten wel gestopt kunnen worden. Ongetwijfeld, maar niet onzichtbaar en daar ga ik dus niet tegenaan zitten kijken.

Volgens mij staat er net genoeg water in het bad om te zwemmen. Ik vind dat wel symbolisch precies één jaar na aankomst. Het water is goddelijk lekker en 24 graden warm. Ook uit hoofde van de tempe-ratuurhuishouding is de keuze voor de kleur van het bad een goeie. De blauwe splashpool is nooit echt aangenaam geweest, zelfs niet begin vorig jaar toen het hier toch bloedheet was. Het nieuwe bad ligt ook de gehele dag in de zon in tegenstelling tot het blauwe. En ook dat scheelt.

Ik was m’n witte en lichtgekleurde truitjes/shirtjes in een apart wasprogramma voor delicate stukken. Alles komt er blauw uit. Iets of iemand heeft de blauwe theedoek (die ik apart had gelegd omdat hij alsmaar blijft afgeven) ook ongezien in de machine gegooid. Kortom: het is een ware feestdag die eerste verjaardag.

Zondag 3 februari

De oude man is als weer vroeg aan het water geven, maar om een uur of  9 staat het water daar waar de mosaicjes beginnen en zit z’n taak erop. Als ik er zeker van ben dat hij weg is, laat ik me uit bed het bad in rollen. Figuurlijk gesproken dan. De boresholes hebben het prima gehouden en het bad is sneller vol dan oorspronkelijk gedacht.

Griezels

 

Zaterdag hebben we de Field Guide to Insects of South Africa gekocht bij de Curioshop. Een precies aantal van bestaande Insecten kan niet worden gegeven omdat er jaarlijks duizenden nieuwe namen aan worden toegevoegd. Het aantal tot nu toe benoemde Species bedraagt tussende 800.000 en 1.000.000. Ca. 55% van alle bekende diersoorten op aarde. Vele Insecten zullen als gevolg van habi-tatvernietiging al zijn uitgestorven alvorens ooit een naam te hebben gekregen.

Insecten (wat een griezels er ook tussen zitten) spelen een cruciale rol in het functioneren van natuur-lijke ecosystemen en het leven van mensen bijvoorbeeld door bestuiving. Dit is echt niet alleen aan bijen voorbehouden zoals menigeen wellicht denkt. Maar er zitten natuurlijk altijd een paar ellende-lingen tussen: diegenen die vreselijke ziektes overbrengen zoals Malaria. Verantwoordelijk: de vrou-welijke Anopheles muskiet.

Ik lees dat het bij de motten die dol op mijn alcohol doordrenkte lippen zijn om de  Dyligramma latona (Cream-striped Owl) gaat. Volgens het boek attracted to lights and the smell of alcoholic drinks or over-ripe fruit. En zonet hebben we een Zabalijs aridus (True leaf Katydid waarvoor ik geen nederlandse naam kan verzinnen) op het terras getroffen. Hij zag er niet helemaal jofel meer uit en komt volgens het boek hier in de omgeving niet  voor. Maar er bestaat geen twijfel over dat het beest overeenkomt met het plaatje en de beschrijving. Ik heb het al eerder geconstateerd: je moet boeken niet altijd geloven!

Maandag 4 februari

Er is er één jarig hoera!

 

We feliciteren Sakkie met z’n verjaardag. Hij kijkt ons verbaasd aan. Ek het heeltemal vergeet (hij spreekt het uit  als versjeet net zoals ze geld uitspreken als sjeld). Volgens z’n ID is hij 31 geworden, maar z’n ID is niet correct volgens Sakkie. Geboortejaar zou 1978 moeten zijn.  We geven hem z’n kadootje. Hij wekt niet de indruk ooit verjaarsdaggeschenkjes van een werkgever te hebben gekregen.

Abram heeft mij eerder om 07.00 laten weten ek is baie baie siek misssizz. Ek gaan dokter toe. Abram is vaker ziek en we moeten maar eens in de gaten houden of het elke keer na z’n lank naweek is want dan is het gewoon een kater van alcolholische overconsumptie. En dan moet de werkgever ingrijpen.

Handleiding Maya

 

Inmiddels is Rob ook opgedoken en Jan gaat de foute montage van de wastafelplank met hem bespreken. Dat lijkt ons beiden veiliger anders vallen er doden.

Rob had geen instructies zo laat hij Jan weten. Dan had je toch even gebeld? Maar het is bovendien niet waar want tesamen met Andrew, ondergetekende en hij hebben we voor de plank gestaan en precies besproken wat er mee ging gebeuren. Maar Rob heeft wel een oplossing: Hij schroeft de plank wel weer los, draait hem om en zal de gaten wel stoppen.

Maya wil géén gestopte gaten

zo laat Jan hem weten. Dan zaagt Rob een andere  teakplank wel in tweën; de twee helften zijn net lang genoeg om een nieuwe voorfront te vormen.

Maya wil géén twee helften

zo repliceert Jan. Ja maar ……… blijft Rob proberen:

It’s useless arguing with Maya at all

hoor ik Jan zeggen. (Ja, mijn man leert mij inmiddels na zo’n 33 jaar training een beetje kennen!) Leuke discusie om ongemerkt te volgen! Ik ben in de slaapkamer welke slechts door een groen zeil tegen het stof van de badkamer gescheiden wordt alwaar het gesprek zich ontwikkelt. Ik weet hoezeer Jan de schurft hieraan heeft, maar hij houdt voet bij stuk (ja, applaus) met als resultaat dat er een nieuwe teakplank van de goede lengte aangerukt gaat worden.

Geheel tegen mijn natuur in, en slechts uit louter eigen belang, vertel ik Rob het vervelend van het misverstand te vinden. Want een kwaaie Rob komt de rest van de werkzaamheden waarschijnljk niet ten goede. Hij laat weten het niet met opzet te hebben gedaan. Dat denk ik ook niet: gewoon geen hersens gebruikt.

Jan gaat z’n krant halen en ik maak een bushwalk. Ik kom Zebra’s, Blou Wildebeeste, Elanden, Rooi-bokmannekes en de Kamelperde tegen.

Dinsdag 5 februari

Wat zijn dit voor praktijken?

 

Natalie van Neumann belde gisteren dat de badkraan eindelijk gearriveerd is (16 november vorig jaar besteld, zou er binnen 3-4 weken zijn). Ik vraag haar de rekening te mailen en ga kijken of er iemand deze week richting Joburg gaat. Kan hij/zij mooi de kraan ophalen. Als ik de faktuur krjig puilen mijn ogen uit hun kassen. De kraan wordt  20% duurder geinvoiced dan voor gekocht. Ik zou dat in een email goedgekeurd hebben aldus Natalie. Laat maar zien! Ze meldt alle emails te kunnen vinden behalve deze. Dat is niet zo gek want zo’n email bestaat niet. Hadden we net zo goed direct de duurdere versie bij Ferreiras uit stock kunnen meenemen. You know what Natalie? I either pay the price agreed upon or you can keep the spout. This a is not the way of doing business or treating your most valued customers. Wij zijn natuurlijk helemaal niet most valued maar deze term wordt te hooi en te gras gebruikt door winkels en leveranciers richting hun klanten.  Het is trouwens schering en inslag dit soort praktijken. Gelukkig zijn we niet voor de Afrikaners hierheen gekomen, anders………

De kraan wordt voor de afgesproken prijs geleverd zo laat Natalie weten, na het eerst nog met 10% korting op de nieuwe prijs te hebben geprobeerd.

AEG-Electrolux surprise!

 

Er belt een meissie van AEG over de vrieskastdeur. Die komt in de loop van de middag. Er belt inder-daad iemand: Dennis meen ik te verstaan, maar de verbinding/signaal erg slecht. Gaat na 14.00 uur worden. Uiteindelijk staat er iemand om 18.00 voor de deur: Dennis, de pa van Desmond. Maar nu in een Electrolux-outfit, zonder deur want eerst moet de schade opgenomen worden. Hadden we dat geweten dan had hij er vorige week aandacht aan kunnen besteden. Voor een werkje van 3 minuten helemaal uit Polokwane gekomen. Ach verzucht hij; ik wordt er heus wel voor betaald daar niet van, maar……. Zodra de nieuwe deur er is, komt hij hem plaatsen.

Zwemmen is er niet bij want het bad en water is één puinbak omdat er nog geschuurd en gezaagd wordt en ze het papier gewoon het bad in laten waaien.  Het cement waar ze nog mee bezig zijn komt er ook in terecht. De vlonder krijgt nog een laklaag en die drijf nu ook op het water. En de pomp kunnen we niet aanzetten omdat Frank, ondanks z’n verzekering dat alles aangesloten is en gebruiks-klaar, hij géén zand in het filter heeft gedaan.

Woensdag 6 februari

Abram komt naar z’n werk maar ziet er nog allerbelabberdst uit. Hij krijgt een paar pillen van Jan en die blijken een beetje te helpen. Hij gaat in z’n eigen tempo de OWS schoonmaken. Oliver en Sakkie bouwen nog steeds verder aan het Generatorhuis.

Gratis condooms

Andrew brengt de badkraan mee uit Joburg en wij gaan verf kopen. Daar wil Rob opeens morgen mee beginnen. En aangezien we geen enkel excuus willen verschaffen waarom ze morgen niet met verven konden beginnen……..  Het is heet in Ellisras en we staan bij het Postkantoor zeker 25 mnuten in de rij van 4 mensen. Jan heeft de kleertjes voor z’n kleinkind(ers) ingepakt en moet nog gefrankeerd. Het meissie maakt er een waar kunstwerk van terwijl ik het antieke (Oostduits en/of Russisch uitziend) interieur bestudeer. Er staan overal doosjes met gratis condooms, verstrekt door een of andere Healthorganisation. Ben benieuwd of de houdbaarheidsdatum al verlopen is. Valt mee, blijkt 2010 te zijn.

Tot mijn schande hebben we steeds de Kerstbraaifoto’s niet laten afdrukken, maar gelukkig heeft Jan er vandaag aan gedacht om de stick mee te nemen.  Nu de fotolijstjes nog. Kunnen de staff hun foto’s op hun “nachtkastje” zetten, of op wat daarvoor moet doorgaan.

De tegels in de badkameruitbreiding zijn gevoegd. Maar verkeerd volgens Rob bij het scheiden van de markt. Moet dus weer over. Waarom dat toch niet onmiddellijk gezien en ingegrepen? Hij heeft er niet z’n mensen mee, maar meer z’n cliëntèle. Wij zijn gestopt met ons te verbazen en ergeren. Alhoewel: dat valt niet mee! Maar stukje bij beetje begint het er op te lijken als je niet al te krap kijkt. My Dad used to say: als je krap kijkt kun je geen geiten houden. We hebben dan wel geen geiten, maar wel een heleboel bokken!

Donderdag 7 februari

Ons gastentoilet is gisteren uitgebroken. Daar komt ook een hangend toilet met inbouwreservoir. Gelukkig hebben Lesley en George een paar tegels voor ons bewaard, want de toiletpot stond tamelijk ver naar voren en daar gaapt nu een gat. Van de 3 toiletten is er op het ogenblik maar één operatio-neel in het huis en dat is afzien! John legt vandaag de tegels erin zodat morgen het muurtje opge-bouwd kan worden. En hopelijk betegeld zodat het toilet in weekend weer operationeel is. Nu hebben we net genoeg tegels, maar John versnijdt er één. Misssizz, ek het  ’n fout gemaak zo komt hij  mij beduusd melden. Deze kan mischien nog net lijden John, maar meer echt niet hoor.

James is met de houten plinten in de keuken begonnen. Onder de keukenkasten zelf zijn ze van alu, de rest teak. Ziet er echt heel mooi uit. Maar laat ik niet te vroeg juichen. De dag is nog niet om.

Rob attenteert ons op een slangetje onder de vlonder. Ik met de camera en Jan met de slangenhaak in de aanslag spoeden we ons naar de kruipruimte onder de vlonder. Het slangetje zit er nog. Het is een Westelike gestreepte sandslang (Psammophis subtaeniatus). Deze heb ik al vaker in de tuin gezien en is slechts matig giftig. Wordt maximaal 1,4 meter lang maar ik heb er al eerder college over gegeven geloof ik. Ik maak een foto die wonderbaarlijk goed lukt. Hij heeft kennelijk geen zin in dat geflits van de camera bij z’n koppie en gaat er vandoor.

Mini Gecko

 

In mijn studeerkamer zit al de gehele dag een klein Geckootje op de spiegellijst. Ik weet niet of hij wel helemaal in orde is, want ik kan heel dicht bij hem komen zonder dat hij er vandoor gaat. Als hij er vanavond nog zit, zonder op jacht te gaan, is dat een slecht teken. Maar het is in ieder geval een veilige plek daar waar het rover Taiga betreft. Op een gegeven moment ga ik hem er toch maar afhalen en hij klimt op mijn arm. Maar dat is ook niet erg practisch. Ik manoevreer hem achter de boeken op mijn bureau.

Ik ruim een stuk zeil in de slaapkamer op (de schilders zijn bezig om een of andere undercoat op de muur aan te brengen) en daar komt een grote Gecko onderuit.

Ook deze klimt op m’n arm als ik hem probeer te redden. Samen lopen we naar buiten waar hij vervolgens van m’n arm springt. Kennelijk geen hoogtevrees.

Jan weet het zeker: er zit een slang in de pompput van de blauwe pool. De Eekhoorns gingen zo tekeer, dat betekent onraad. We gaan op onderzoek, maar alleen Hadogenes (klinkt veel vriendelijker dan Schorpioen toch?) blijkt thuis.

Nu kunnen Eekhoorns zonder aanleiding geweldig te keer gaan, vooral als ze met z’n vieren zijn. Dit in tegenstelling tot Kamelperde. Die hebben zelfs helemaal geen stembanden. Communicatie vindt uitsluitend via vibraties en aanrakingen plaats. Dat lijkt mij in voorkomende gevallen niet leuk ruzie maken!

Vrijdag 8 februari

Shongoane

 

We heben Elisabeth vorig jaar al beloofd een keer met haar in Shongoane te gaan kijken. Ze heeft dit weekend lank naweek en moet het dus maar gebeuren. We halen haar en Oliver op (heeft altijd gelijktijdig met Elisabeth lang weekend) en begeven ons op pad. Eerst naar Shongoane want we hebben geen tijd om in Ellisras te wachten tot zij al hun boodschapjes hebben gedaan en urenlang bij Home Affairs in de rij gestaan voor hun nieuwe ID.

Shongoane ligt zo’n 40 kilometer ten noorden van Ellisras en komt bij mijn beste weten niet op de landkaart voor. Onderweg vertelt Oliver honderduit over alle mensen die er aan de weg naar Shon-goane wonen. Hij wijst ons de Plaas van de jager die vorig jaar in Botswana door een Olifant vertrapt werd en waarvan ik een stukje krantenbericht in het dagboek inlaste. Er liggen ook een paar vreemde bergformaties: helemaal plat aan de bovenkant. Daar zitten heel veel slangen volgens Oliver. Er was ooit een dief die iets of iemand beroofd had en het geld daarboven ging verbergen. Toen hij het later ging ophalen kon hij er vanwege de slangen niet meer bij. Daarboven wonen nu dus hele rijke slangen! Het is een prachtig gebied, maar veel droger dan waar wij wonen. Eerst komen we langs Shongoane 1, maar we moeten naar 2 aldus onze passagiers. In Shongoane 1 staan hele mooie keurige bakstenen huizen, maar ook golfplaten-exemplaren. Allemaal op redelijk grote grondstukken met veel groen.

Shongoane 2 is minder luxueus, maar ook hier hele mooie huizen. Elisabeth d’r huis is één bakstenen kamertje van 4x5 meter, maar op een mooi lappie grond van ca 900m2. Dat is van haar verzekert ze mij. Ooit geschonken gekregen zoals alle andere swartmense hier. In haar kamertje staat een bed, een bankstel opelkaar gestapeld, en koel- en vrieskistje en soort badkamermeubelachtige kastjes-constructie. Maart zo horen mensen natuurlijk niet te wonen. Alhoewel miljoenen het wel moeten. Géén toilet, en géén water. Dat kan ze van de buurman kopen. Niet het water sec, maar de electriciteit welke de pomp verbruikt om het naar haar toe te pompen moet ze betalen. Fair enough. Er is wel electriciteit en ze probeert een paar fruitbomen in de tuin aan de gang te krjgen. Maar de 900m2 bestaat alleen uit zand.

Verder nog een golfplatenconstructie waar een bed in staat plus wat bouwmateriaal zoals 2e hands kozijnen en traliedeur.

We zijn eigenlijk aangenaam verrast over de buurt, rust, natuur, nauwelijks zwerfvuil en ogenschijnlijk aardige mensen. De sociale controle blijkt hier heel erg groot en het schooltje voor de kinderen erg dichtbij. Daar is electriciteit, water, toiletten en er wordt tussen de middag voor de kinderen gekookt. Ideaal dus ten opzichte van de Pretoria-situatie. Het  gaat daar echt niet goed. Van het geld dat Elisa-beth aan d’r stiefpa moet overmaken gaat bijna niets naar de kinderen die huilend opbellen dat ze honger hebben.

Met het spaartempo duurt het een levenlang voordat er gebouwd kan worden en wij hebben de middelen niet om iets fatsoenlijks te bouwen. Want alles moet met 4 vermenigvuldigd. Sakkie heeft inmiddels namelijk ook laten weten te willen gaan sparen voor z’n huisje dat niet zo ver bij dat van Elisabeth vandaan staat. Ook Oliver woont hier, maar bij z’n ma. Nu is het woord “wonen”  niet helemaal van toepassing, immers slechts 2 dagen in de maand brengen zij hier feitelijk door.

Naast Elisabeth is een stukje grond te koop en aan de overkant van het zandpad een luxueuze villa met dubbele garage. Probeer er in het weekend maar achter te komen wat de vraagprijzen zijn en zeg er vooral NIET bij dat wij witmense dat willen weten.

Op de terugweg zetten we Elisabeth bij Home Affairs af ten Ollie bij Shoprite. Ze krijgen allebei R30 voor de terugreis naar Shongoane. Niet voor bier, maar voor de taxi Ollie!

Dag keukenkastdeurtjes!

 

Als we om 12.00 thuiskomen is alle werkvolk al pleite. Alleen Henk staat voor het hek. Komt alle kastdeurtjes weer ophalen. Ze hadden er tijdens de montage immers 3 verstiert, waren er 3 tekort kwa lengte en bleken op alle andere deurtjes streepjes te zitten. Gewoon te vroeg ingepakt toen ze nog niet helemaal droog waren zodat de streepjes  van het golfkartonnen verpakkingsmateriaal op de hoekjes zichtbaar zijn. Marten is bang voor eventuele kleurverschillen, dus alles moet in één batch overgespoten. Geen kastdeurtjes heeft één heel groot voordeel: je ziet in één oogopslag wat er zich in de keuken op de planken/in de rekken bevind.

Ik had Rob gevraagd instructies achter te laten voor de zwembadpomp. Maar niets. Ook de verf die we woensdag speciaal in Ellisras haalden blijkt onaangeroerd en John heeft het muurtje in het gastentoilet zelfs niet af. Maar de stortbak wel vol cement dat ik er dus weer kan gaan uitzuigen.

Ik ga een half uur baantjes trekken. In plaats van 3 zijn het nu wel 11 slagen schoolslag heen en 8 slagen rugslag terug bij wijze van indicatie. Nu nog een zwembrilletje zodat ik weer aan het aftrainen van het lijf kan beginnen.

Zaterdag 9 februari.

Mijn pa had vandaag 87 kunnen worden zo hij nog geleefd had. We hebben geen werkvolk over de vloer (heerlijk!!!) dus we liggen beschamend lui en lang in bed. Vandaag gaat Jan de (Quooker-) kranen op het keuken-eiland aansluiten en de afvoer in de wasbakken. Henk heeft gisteren eindelijk de wastesockets (afvoerputjes met afsluitdop in de wasbakken) meegebracht. Het blijkt een dagvul-lend programma.

Als we naar bed gaan blijkt er een raar insect in de kamer te zitten. Het blijkt een Schorpioen, maar hij heeft zijn staart op z’n rug gekruld zodat ik hem als zodanig eerst helemaal niet herken. Hij blijkt een  hele dikke (en dus onraad) staart en hele slanke scharen te hebben. Deze species moet het dus niet van z’n sterke scharen hebben om z’n prooi te vermorzelen (eet smakelijk), maar van het gif om de prooi te verlammen. Hoe hij binnengekomen is weten wij niet, maar hoe hij gaat vertrekken wel! Ik probeer de Schorpioen op z’n plek te houden met de zaklantaarn, Jan haalt de plastic doorzichtige voorraadbus (intussen dus het Schorpioenen-vangblik) te voorschijn. We manoevreren hem er in en kieperen hem overboord. Hij zal z’n botten heus niet breken, want Schorpioenen hebben een uitwendig pantser. Dat bovendien met regelmaat vervangen wordt omdat ze uit hun jasje zijn gegroeid. Heerlijk lijkt me dat; nooit rimpels!!!

Het is te laat om op te zoeken om welke Schorpioenenfamilie het gaat. Doen we morgen wel.

Zondag 10 februari.

Telefoon: Abram. Misssizz Emmy is hier by my kamer, of ik haar wil zien. Komt dat even goed uit Abram! Ja ik wil haar èn leren kennen èn jullie kunnen dan gelijk oppassen want wij moeten naar Vaalwater. Kunnen jullie lekker zwemmen.

Parabuthus transvaalicus

 

Tijdens het ontbijt (Jan leest toch de krant) zoek ik onze Schorpioen op. Het blijkt de Parabuthus transvaalicus. Je kunt er maar beter geen ruzie mee krijgen want hij behoort tot de giftigste familie. Als een steek niet snel behandeld wordt is het afgelopen met je. Als hij het helemaal op z’n heupen krijgt, kan hij gif spuiten zoals Spitting Cobra’s bijvoorbeeld. Als ik Abram later het plaatje laat zien, blijkt het ook de Schorpioen die zij bij het Generatorhuis-in-aanbouw vonden.

Ik heb lekkere dingen klaargezet en handdoeken klaargelegd voor Abram en Emmy, de Bobbejanne toegesproken en dan gaan we op weg naar Vaalwater voor Jan z’n Sunday Times en vervolgens naar Maryëtta en Henk.

William

 

We nemen twee lifters mee. De jongen vraagt of de baas hem niet kent. Nou nee, Jan kent hem niet. Maar z’n gezicht komt mij wel bekend voor maar nog geen begin van een idee. Het blijkt man en vrouw. Hij is haar highschool-liefde vertelt ze. Het is een gezellige goed engels sprekende tamelijk mollige dame. Ze doet de huishouding en is gek op haar werk. Liever werk waar je je gelukkig in voelt dan veel verdienen. Ik vraag de jongen wat hij doet: hij werkt bij Hot Pot Paint. Aha: daar kennen we hem dus van en het feit dat hij géén verf kan mengen. Hij heet Willam en vindt het een vervelende rot-baan. Maar wat zou je dan willen? Vragen we hem. Het maakt hem niet uit: als het maar geld oplevert. Tja uit zo’n instelling kan natuurlijk géén goede verf komen. Zij vertelt honderd uit over de beesten op haar farm, dat ze eerst doodsbang was voor de Bobbejanne, dat ze 3 kinderen hebben waarvan de oudste 12 en de jongste 4. De oudste wil dokter worden dus daar is ze nu hard voor aan het sparen om dat mogelijk te maken. Hij doet het fantastisch op school vertelt ze trots. Voor we het weten zijn we in Vaalwater waar ze boodschappen bij de Spar gaan doen. Vaalwater is veel gezelliger dan Ellisras (vééél te druk) en bovendien veel goedkoper. Wij horen altijd het tegengestelde kwa prijzen, maar ‘k zou niet weten wat een pakje boter bij wijzen van spreken hetzij in Vaalwater of in Ellisras kost.

Bij de Spar treffen we Monique en Hans Vestjens. Ook weer in het land. Ze hebben vrienden bij zich te logeren.

Zonnestraaltjes

 

Bij Maryëtta en Henk c.s. is gelukkig de zon weer doorgebroken. Ze  zijn een (werkelijk prachtige) kast van een huis aan het herbouwen en hopen met Pasen als guestlodge weer operationeel te  zijn. Ze hebben ongelofelijk veel steun gekregen tot een een complete proefkeuken van Stork Boxmeer in een container aan toe. In die container was werkelijk alles wat een mens maar nodig denkt te kunnen hebben verzameld door vrienden, familie en kennissen uit Nederland. Maar het is een periode van afzien geweest. In maart is er nog een rechtzitting waar de bank de hypotheek (die keurig elke maand wordt betaald zonder achterstallige termijnen) gaat opeisen en hun company gaat liquideren. Althans dat is de opzet van de bank.

East and Westgate

 

Sinds een paar dagen hangen bij de twee poorten de nieuwe borden met “Leopard Leap Lodge”. Behalve het logo met het Luiperd, heeft Jan de rest van de kleur en vormgeving verzonnen. Het is hiermee uitgesloten dat eventuele bezoekers zich in farm en hoofdingang vergissen. De Eastgate is de hoofdingang, de Westgate staff en toeleveranciers.

We zijn precies om 1700 zoals afgesproken thuis en de oppas heeft heerlijk gezwommen. Emmy zit in de ”Home Onwers” (“Residence”-achtig blad) te bladeren. Ze vertelt dat Daniël en Astrid inmiddels baba nr 2 ook gekregen hebben. Een meisje dit keer. Ik heb al eens een keer over dit stel geschreven: hij een mollige bredere dan lange belg, zij een meterslange schone Nigeriaanse. Ik schat dat ze twee-maal zo lang is als Daniël. Ze werkt er nog niet zo lang: één jaar en drie maanden. Ik breng ze naar huis waar ik Elisabeth in een teiltje (???) zie wassen. Zou Jan z/n voorspelling dan toch uitgekomen zijn?

Maandag 11 februari

John gaat aan de tegels in het gastentoilet beginnen en begint vanaf de vloer. Hoe eindig je bovenaan John? Met een halve tegel of zo. Kun je niet beter vanaf de bovenkant beginnen met een hele tegel. Ja, dit sal mooier wees denkt ook John. Als hij daarmee beginnen is en er al 3 tegels een beetje scheef zitten vraag ik hem of hij niet beter hoekjes kan gebruiken. Ook dat vindt hij een heel goed idee. En zo is hij twee dagen bezig om 9 tegels tegen het muurtje te krijgen. Eén veel te kort gesneden, en het gat van de drain véél te groot te gesneden. En toch wordt het er gewoon ingemet-seld.

De verf is ook op. Hoe is dat nou mogelijk. Welnu: de schilders hebben er lustig op losgeschilderd en niet opgelet op draadjes of haren die zo nu en dan onvermijdelijk uit zo’n kwast of roller komen. En die zitten na het weekend nu allemaal ingedroogd en moeten nu allemaal uitgekrapt gaan worden. Ergo: straks zitten er 3 lagen verf op de muur.

Stortbad

 

Jan en de jongens zijn naar de rivier om samen met buurman Herman het gamefench weer in orde te krijgen. Ze zijn er de hele dag mee bezig en Jan gaat zelf te water in de rivier. Dat is een beetje vies werkje dus op de terugweg stopt hij bij de Waterval, trekt alles uit behalve z’n schoenen en gaat onder het natuurlijke stortbad. Echt een aanrader volgens Jan.

Dinsdag 12 februari

Elke ochtend kunnen we wel een verrassing uit de lege blauwe pool vissen. Vanochtend is het een Centipedes (heeft dus minder poten dan de Milipedes). Hij heeft een gespleten staart en kan daarmee gemeen en ontzettend pijnlijk steken. En niet éenmaal, maar herhaaldelijk en bovendien giftig. We hebben geen duizendpotenboek dus een college laat nog even op zich wachten.

Ik ga alleen de verf halen want Jan wacht op de DSTV boy. Want weer géén Tievie en daar kan Jan slecht tegen. Andrew is gekomen om de heatexchanger in het zwembad systeem  te koppelen en laat weten nog steeds de control-box van de solar geyser niet te hebben ontvangen. Er blijkt géén stock in S.A.

Het is bloody hot in Ellisras en terwijl ik op het mengen van de verf wacht speel ik met een klein muisgrijs katje dat bij Mica prinsheerljk op een jutenzak midden in de winkel ligt. Ik had Abrie wel een mailtje gestuurd met het verzoek om de verf alvast klaar te maken, maar òf niet aangekomen of géén email gelezen.

Ik kom Letty tegen. Zit aan een drankje bij Pick ’n Pay. Haar hoog bejaarde Isuzu-bakkie blijkt kaduuk. Ze wacht op Dawn en Paul (waarvan Nelly dus weggelopen is) om mee terug te rijden. Ze kan ook met mij terug, maar afspraak is afspraak: ze wacht op Paul en Dawn (Paul’s oerlelijke) dochter. Ik heb eigenlijk haast, maar voordat je je van Letty hebt losgerukt zonder onbeleefd te zijn is een hele kunst.

Een gespikkelde bosslang kan z’n nieuwsgierigheid niet langer bedwingen, tussen al het werkvolk komt hij een kijkje op de vlonder nemen. Deze is aanzienlijk langer dan de vorige die we troffen. Zeker één meter lang. Na de (wederzijdse) bezichtiging verdwijnt hij weer onder de vlonder.

Het groepje van 5 Kudu’s komt elke dag bij de NWS. Het water is door het warme weer behoorlijk verdampt en behoorlijk vies geworden. Werk aan de winkel dus. En aangezien het geen uitstel gedoogt, doe ik het zelf. De Kudu’s laten er geen gras overgroeien, als ik net begonnen ben met het vullen met schoon water zijn ze al weer paraat en gaan midden in de NWS staan om bij het schone water te kunnen. Zo krijg je nog eens eer voor je werk!

Nadat ik de warmtepomp en het filter van het zwembad heb uitgezet, begint het hele zwembad via de infinitie-edge-bak leeg te lopen. Jan weet het gelukkig te stoppen door een aantal kranen te sluiten, maar ’t is niet zoals het hoort..

Woensdag 13 februari

Ferreiras laat in een emailtje doodleuk weten dat de tegels die we half november 2007 hebben bijbe-steld naar verwachting half april zullen arriveren.

Ik heb de foto van Maria in een fotolijstje gedaan en ingepakt en ga het pakje bij de buren te voet afleveren. Ze vindt het helemaal prachtig. Er zit nog een duplicaat bij voor haar moeder. Ik drink thee met Pat en ze informeert hoe het met Sakkie gaat. Net een klein kind, wat moet ik er anders van zeggen?. Ja beaamt Pat, hij blijkt nog steeds geld bij haar te lenen alhoewel ik haar vorig jaar gevraagd heeft daarmee aub te stoppen. Het is wel lief maar niet goed want hij komt steeds verder in de penarie. Want wat heeft het rund bijvoorbeeld gedaan? Zich een of andere begrafenisverzekering op straat laten aansmeren en een machtiging tot automatische incasso afgegeven.

Elke maand wordt er meer dan R100 van de rekening geplunderd en het kost elke keer R40 om dat teruggedraaid te krijgen. Dat doet Pat dus voor hem. Verder pint hij 6 – 8 keer R50 op een zaterdag hetgeen steeds R6 kost. En als hij geen geld meer op z’n rekening heeft, blijft hij het toch proberen. Kost R4 per mislukte poging. Ons is het probleem formeel niet bekend, Brian mag het ook niet weten en we gaan ons er dus ook niet mee bemoeien.

Alle riviertjes en stroompjes zijn weer van de plaas vertrokken. Alsof ze er nooit geweest zijn.

Gekookte Kroten

 

Waarschijnlijk kent niemand dit plattelandswoord “kroot” (meer). Deftiger worden ze “rode bietjes” genoemd en hier beetroot. Geraspt of in plakjes geschaafd met ui, peper en balsamico best lekker. De staff krijgt ze ook zo nu en dan. Maar ze vergen nogal veel kooktijd. In de steamer zo’’n 30 minuten want het zijn behoorlijk grote knollen. Ik vraag Elisabeth hoelang zij ze kookt: dat vat baie baie lank misssizz. En aangezien ieder voor zich kookt staat de electrische plaat bij hen dus overuren te draaien. Ik stel haar voor dat ik ze stoom hetgeen haar een geweldig idee lijkt. Ze bereidt ze op dezelfde manier als ik, maar doet er nog een klodder mayonaise doorheen. En dat is aan haar te zien. Haar duster begint steeds verder te kieren (gelukkig draagt ze mooie B.H.’s) en ik vraag me af hoe ze haar armen nog door de mouwgaten geperst krijgt. In plaats van XL moet ze straks waarschijnlijk aan de XXL.

Donderdag 14 februari

Brian haalt de vaatwasser op. Die hadden we hen beloofd. Hij vindt onze keuken zonder deurtjes veel beter dan met. Lekker overzichtelijk. Daar heeft hij wel een punt, maar het is hier altijd stoffig vanwege het grasdak dus weinig practisch.

We hebben al meer dan een week de Kamelperde niet gezien en dat verontrust ons tenzeerste. Ik kom wel verse sporen tegen, maar van hen zelf niets te bekennen. Ook de twee zoektochten vandaag leveren niets op.

Vrijdag 15 februari

We gaan boodschappen doen in Ellisras. Ik heb twee toiletbrillen nodig, maar de keuze is zeer beperkt. Voor zoiets moet je eigenlijk naar Pretoria, maar dat zit nu nog niet in de planning. Jacob Built It vertelt dat er weer een nederlander in de buurt is komen wonen. Vlak bij ons bij Kolobe. Kolobe is inderdaad maar 10 K hiervandaan. We kennen dat gebiedje trouwens ook omdat daar ook de farm lag die we aanvankelijk hadden zullen kopen, maar waarvan de eigenaar na 4 weken onderhandeling doodleuk mededeelde dat de farm niet te koop was en waar wij bijzonder gelukkig mee zijn in retrospectief. Jan krijgt het nummer van de nieuwe Nederlander. Afrikaners denken kennelijk allemaal dat we Nederland en de Nederlanders ongelofelijk missen en ze proberen ons met hen allemaal in contact te brengen. En als we achter een bepaald contact niet aangaan, begrijpen ze daar helemaal niets van.

Rivierklippies

 

Op de terugweg rijden we bij Eloff Sandwerke langs. Want bij Andrew bestelden we medio oktober een truckload rivierklippies voor de nieuwe rondweg omdat hij zogenaamd heel goed bevriend is met Frik Eloff, directeur. Ik persoonlijk vind Frik een vieze-dikbuikige-spillebeentjes-ouwe-bok, maar hij heeft onlangs wel een jonge blonde blom getrouwd. En waarbij de verdenking onmiddellijk rijst dat het haar niet om Frik maar om z’n centen te doen is. Vorige week vertelde Andrew nog dat er wel rivierklippe zijn, maar geen trucks beschikbaar. En dat gaan we nu zelf maar eens even controlleren. Bij Eloff blijkt er (a) geen order pending en (b) dat de gewenste truckload maandag a.s. gebracht wordt.

Vanochtend was er nog geen Rob te bekennen, alleen John met twee handlangers om de vlonder van een laatste laklaag te voorzien. Als we thuiskomen nog steeds geen Rob (of al weer vertrokken zonder enig zichtbaar spoor te hebben achtergelaten) en de ververs hebben gewoon door de laatste laklaag heengelopen terwijl het 24 uur moet drogen.

Een kikker die uit het dak in de woonkamer valt bezorgt Jan bijna een hartverlamming. Hoe die beesten daar komen is ons een raadsel, dat hij een val overleeft van ….tig meters en nog véél groter! Ik pak de doorzichtig plastic bak en breng hem naar buiten. Die plastic bak is inmiddels van onschat-bare waarde!

Zaterdag 16 februari.

Gezellig met Saskia gebeld en verder de kleedkamer provisorisch ingericht zodat de kleding uit de  slaapkamer weg gehaald kan worden en er daardoor weer fatsoenlijk uitziet. De kleding die nog steeds in de bieb hangt zal daar nog voorlopig moeten blijven todat de vloertegels gelegd zijn en kasten of hangrail geinstalleerd. We krijgen ook zelf de binnen- en buitendouche aan het werk. Rooibokkie kan weer terug aan de muur (het rode schilderij “dame met hoed” van Annemiki Bok) in de slaapkamer zodat ik ook weer adem kan halen in mijn studeerkamer waar ze maanden geparkeerd heeft gestaan.

Jan gaat voor het eerst te water in het nieuwe zwembad. Het water is opgelopen tot 26 graden. Echt heerlijk. Daarna belt hij de nieuwe nederlander. Blijkt Michiel van Baalen te heten. Jan nodigt hem uit om een keer langs te komen.

Zondag 17 februari

Michiel

 

De telefoon gaat al vroeg: Michiel. Is in Ellisras en of hij op de terugweg langs kan komen. Als je een krant voor me meebrengt zegt Jan. Michiel is een echte Rotterdammer van 34. Zijn echtgenote Isabelle (33) komt over een half jaar. Hier op de farm moet nog van alles gebeuren, en is het nu echt kamperen geblazen. Maar Michiel wil hun  nieuw verworven eigendom niet alleen laten en dan moet je tijdelijk afzien. Ze gaan er gasten- en conference-faciltieiten bouwen. Michiel is van alle markten thuis en zoals echte Rotterdammers betaamt, van werken niet vies. Jan is met Michiel naar de rivier geweest en bij terugkomst hebben ze stervende dorst. We hangen wat bij het keuken eiland rond een pilsje als we nog meer bezoek krijgen. Zij hoeven geen pils maar nemen het zout dat nog op het oude gewei van een Gemsbok (dat vlak bij het keukenraam ligt) zit. Het is namelijk Mammie Vlakvark met (nu nog maar) 3 jonkies.

Tragedy

 

Ik zit op de vlonder bij het zwembad waar uit het niets opeens een eekhoorntje komt aanrennen. Taiga zit ook op de vlonder en voor ik maatregelen kan nemen heeft hij het arme beestje al te pakken. Met z’n hunting skills is niets mis, but we hate it!  Ik “vlieg” op hem af en hij laat zowaar het eekhoorntje los. Ik pak het op en het beestje begint me hevig in m’n vingers te bijten. 3 vingers totaal geperforeerd en bloeden als een rund. Ik houd hem een poosje vast om te kalmeren en probeer uit te zoeken of het bloed op z’n lijfje van mij of van hem is. Het lijkt het mijne. Dus na verloop van tijd zet ik hem tegen de muur om naar  z’n makkertjes te gaan. Dan pas blijkt de schade: z’n achterpootjes zijn lam. Mischien is het de stress of schrik. We zetten hem in een doos met gazen deksel bij mijn bed. Jan heeft er gras (er was nog wat over van het dak) ingedaan en hij kruipt er direct onder. Ik hoop zo dat het een tijdelijk probleem is, maar dat blijkt tot ons grote verdriet niet het geval.

Maandag 18 februari

Crematie

 

Het eekhoorntje heeft zich niet meer bewogen en reageert niet op z’n makkertjes die luid roepen. Naar de dierenarts om hem te laten inslapen lijkt ons rampzalig (lange reis en door elkaar geschud), Jan kan het gaspistool niet steeds niet aan het werk krijgen en het beestje zo laten verder leven is ook onacceptabel. Ik vind het vreselijk en ben er fysiek beroerd van. Na z’n heengaan wordt hij gecre-meerd.

Dan staat er een moeilijk gesprek met Andrew op de agenda. We hebben een lijst met probleem-punten die we samen met Rob erbij doorlopen en lossen nadien de geschillen en probleempunten  als beschaafde mensen onder elkaar op.

En alhoewel we een lapmiddel voor de mosaicjes gaan beproeven, zal het er wel op uit draaien dat er nieuwe mosaics aangebracht gaan worden. Want ook Andrew kan het niet uit z’n strot krijgen dat heus allemaal wel meevalt.

Dat we de nieuwe rainshowers kunnen gebruiken is een geweldige luxe. Lekker douchen zonder aan alle kanten je ellebogen en kniën te stoten en onder de staal kunnen stappen die perfect op temperatuur is in plaats van eerst een koude douche tijdens het aanzetten. De themostaatkranen zitten immers ruim een meter links (buiten rechts) van de douchekop.  Elisabeth komt vragen of ze er al kan gaan schrobben. Die mense is nog besig, so ek dink ons moet nog ‘bietjie wag. Ja is beter so beaamt ze.

De rivierklippies worden gekeurig gebracht zonder dat iemand een betalingsbewijs heeft gevraagd of gezien. Dat laatste had ik vrijdag al toegemaild, maar niemand heeft de mail nog geopend. Met dit soort mailtjes vraag ik immers altijd een leesbevestiging.

Brownnose baba

Eindelijk is mevrouw Brownnose bevallen van een prachtige baba. A boy. Het is wonderbaarlijk om te zien hoe snel zo’n klein Zebraatje groeit en achter z’n moeder aan kan hollen. We treffen hem vaak liggend/rustend op Jan se Pad terwijl z’n pa en ma aan het grazen zijn.

Dinsdag 19 februari

Verjaardagskado

Ik heb mijn eerste verjaardagskadootje al binnen op de giro. Ik Vaalwater staat er al 13 maanden een hele mooie schaal mij pesterig aan te staren (want voor locale begrippen ècht schandalig duur) en die gaan we nu onmiddellijk halen. Tesamen met een heleboel andere boodschappen. Ik vertel Elisabeth dat we vertrekken en dan kan ik van haar gezicht aflezen dat ze me iets gaat vragen. Zoals op de foto op de website met haar hand half voor haar gezicht. Of we assablief melk willen meebrengen as ons nog ’n bietjie sjeld het. Ik beloof haar m’n geld te zullen tellen om te bezien of er nog wat overschiet voor melk. Ze zit deze maand krapper dan anders wegens haar spaarprogramma.

Bij de curioshop ruikt het heerlijk. Ik loop naar achteren waar de eigenaresse met één van haar swart-meisjes aan het koken is. Minced meat met kruiden. De verbouwing hier schiet ook niet echt op openen we het gesprek. Neen, na Kerst is er niemand meer komen opdagen en we krijgen het zoveelste relaas (waar we nu volop over mee kunnen praten) over de instelling (liever: de afwezigheid daarvan) van de swartmense. Een oud shirt of broek aan het eind van de week in het vooruitzicht stellen als een muur mooi en afgemaakt is, of een 6-pack bier, werkt nog het beste volgens haar. Zo heeft ze alle kledingstukken van haar kinderen van vroeger inmiddels uitgedeeld. Maar dat was vorig jaar. Ze praat op gedempte toon want wil haar swartmeissies niet schofferen.

We halen 10 liter Amasi (suurmelk) bij een supermarkt die gerund wordt door een Portugees. Veel te veel regels in Europa, volgens hem en waar wij vandaan komen. Uit Nederland dus.

De spanningen met Rob lopen steeds verder op. Hij klaagt al vanaf 14 januari over van alles en nog wat, wij mogen ons zelf nergens mee bemoeien en de punten die we gisteren met Andrew besproken hebben moeten kennelijk met hem opnieuw uitonderhandeld. We beginnen wel zo schoon genoeg van hem te krijgen. Hopelijk is hij eind van de week klaar en vertrokken. Ik krijg de zoveelste preek van hem waarin hij weer op van alles en iedereen zit te kankeren (inclusief die domme home-owners zoals wij dus) en dan deelt hij doodleuk mee dat hij van een belangrijk energie- en dus milieubesparend  onderdeel van de verbouwing het nut niet inzag, en een kulverhaal heeft verzonnen om ons er van te laten afzien. Het is dat het is prohobited by law, anders had ik hem van de zwembad-muur afgeduwd waar hij op z’n minst een gebroken nek aan zou hebben overgehouden.

Woensdag 20 februari

Rob exit

 

Wiliam, het zwarte hulpje, is nu al 2 dagen volslagen nutteloos aan een muur aan het schuren. Als je dat niet in één keer goed aanpakt met een nieuwe laag pleister, dan wordt het nooit wat.  Het wordt steeds erger. Bovendien zit er nog steeds een gapend gat onder een thermostaat waar ik William op wijs. Hij wil er direct een klodder pleister in plempen. Neen William, eerst moet de thermostaat verwij-derd. Rob lijkt wel 24 uur per dag kwaad en dat is hij nu dus ook. Wie vandaag de boosdoener is weet ik nog niet. Maar ik krijg de wind van voren: het weghalen van de thermostaat moet ik met hem bespreken want William maakt toch alles maar kapot. Tja, dat was ik nu net met je aan het doen. M’n handen jeuken en ik vraag Jan of hij zich er ook even mee wil bemoeien. Jan probeert op z’n aller-redelijkste toon en manier Rob een paar dingen aan z’n verstand te brengen. Het resulteert in een nog kwaaiere Rob die z’n spullen bij elkaar begint te zoeken en afnokt. We zijn allebei eigenlijk  best opgelucht, ondanks het feit dat we nu met een lijst met onafgewerkte punten zitten. Zo blijkt menig verbouwing hier te eindigen; werk niet klaar but free at last!

Skerpioene petisie

 

De Skerpioene/Scorpions is een elite eenheid in dit land belast met de opsporing van crime etc. Ze opereren volledig onafhankelijk en hebben vergaande opsporingsbevoegdheden. Zo hebben ze Selebi (hoofd Politie) en Zuma (president ANC en toekomstig president van Z.A.) op de korrel. De lijst van wat hij (Zuma) allemaal op z’n kerfstok heeft is bijna onuitputtelijk. Tevens de aanhanger van de leer: als je je maar doucht, kun je géén AIDS krijgen. Houdt er inmiddels 6 vrouwen op na. En nu moeten de Scorpions dus uit de weg geruimd besloot het ANC vorige maand in Polokwane om de weg vrij te maken voor Zuma. Het ANC noemt het zelf anders: de Scorpions worden bij de Politie ingelijfd. Een apparaat dat zo rot is als een mispel en waar corruptie hoogtij viert.

The D.A. (Democratic Alliance, oppositiepartij) is fel tegen zo ook ruim 90% van de bevolking. En is er inmiddels een petitie waar men on-line de aktie kan steunen. Heel hartelijk dank aan mijn lezers die hun handtekening inmiddels gezet, of aktie anderszins ondernomen hebben.  Dit kan trouwens nog tot 16 juni a.s. op

http://www.mypetition.co.za/index.php?page=sign_petition&petition_id=39

NWS tevens zwembad

De Bobbejanne hangen de hele dag rond het huis en opeens hoor ik fors plonsen. Ze gebruiken de NWS als zwembad en hebben kennelijk de grootste pret. Het is dat het zulke vernielzuchtige rot-zakken zijn, maar je kunt er ook ongelofelijk om lachen.

Kamelperdcheck

Een half jaar geleden stopte Eskom brochures bij haar rekeningen over een gratis check om te kijken of de powerlines wel hoog genoeg hangen ivm aanwezige Giraffes. Waarschijnlijk ingegeven door hun eigen aansprakelijkheid als er een Giraffe geëlectroduceerd wordt. Ik ben nu ruim een half jaar aan het corresponderen geweest met ene Dave Lucas en laat er nu vandaag toch eindelijk een heel team op de stoep staan. Eén van de jongens hadden we al eerder gezien, de andere en het meisje zijn nieuw. De ons bekende jongen vraagt onmiddellijk of zijn uitzicht er nog steeds is. Jan leidt ook beide anderen rond waarbij het meisje een kikker ontdekt. Zit op één van de spijlen onder een terrasstoel. Het beest is helemaal wit met een horizontale pupil. Jan kan hem aanvankelijk in het kikkerboek niet ontdekken. De Eskommers kijken met afschuw naar de airstrip. De ons bekende jongen verduidelijkt hen dat het niet legaal is, maar de eigenaar is zwart en zit in de regering en dan weet je het wel. Hij vraagt mij trouwns wie het plan voor de uitbreiding van het huis heeft gemaakt. Ik natuurlijk. Of ik voor hem ook niet een plan kan maken. Nou nee, want ik kan geen sterkte berekeningen maken zoals een architect om maar eens een voorbeeld te noemen. Dat hoeft helemaal niet, gewoon een tekening en dan gaat hij wel naar een expert. Hij komt terug met z’n vrouw om hun wensen te bespreken. Gedriën gaan ze vervolgens op pad om de hoogte van de lijnen te meten en rapport uit te brengen. De andere jongen vraagt of we wel weten dat mochten de lijnen omhoog getrokken moet worden, that will hurt our pocket. Yes we know dat hoor.

Als jullie klaar zijn kom dan nog een drankje halen laat Jan hen weten. Daar komt het niet van want om 15.15 uur moeten ze naar huis en of ze het koele drankje in een blikje kunnen meenemen. Helaas wij hebben geen blikjes, veel te milieu-onvriendelijk. Ze beloven morgen terug te komen.

Ik ben aan het koken als Jan mij meetroont naar buiten. De Kamelperde staan vlak bij het huis. We houden het gebruikelijke gesprek met hen, maar ze kunnen helaas niets terugzeggen.

Zie de maan schijnt door de bomen

 

Het is vandaag volle maan en vannacht vind er een maansverduistering plaats. Voorlopig de laatste tot 2011. Jan moet de workshop nog op slot doen, maar komt lichtelijk bezorgd terug met z’n Panga. Er schijnt licht op het terrein daar waar het niet hoort en hij gaat er niet alleen op af. Dapper stappen we samen met Panga op het gevaar af: het licht van de maan dat weerkaatst wordt in de voorruit van de landcruiser!

Chiromantis xerampelina

Met enige moeite toch de kikker in het boek ontdekt. Het blijkt een Foam Nest Frog die normaal gesproken grijzig bruin/bruinig grijs is. Wat is namelijk het geval? De kikker wordt bijna helemaal wit in het zonlicht.  Sommige species zoals deze verstaan namelijk het kunstje om hun pigment in vrijwel wit te veranderen zodat de zon wordt gereflecteerd en ze dus niet uitdrogen. En zich dus ook niet  nood-gedwongen in een vochtige schaduwrijke omgeving hoeven terug te trekken. De naam ontlenen ze aan hun nestkunst. Voordat het vrouwtje haar eitjes gaat leggen scheidt ze een bepaalde vloeistof af dat met de achterpoten van het echtpaar tot stevig schuim wordt verwerkt. Dit in het gezelschap van verschillende andere mannetjes die zich zo dicht mogelijk bij het vrouwtje proberen te manoevreren. 15 minuten na het gereedkomen van de klodder schuim (die aan een tak boven het water hangt) legt het vrouwtje de eerste cluster eitjes die niet alleen door de echtgenoot worden bevrucht maar ook de andere aanwezige mannetjes. Als het eieren leggen klaar is worden deze door alle aanwezigen gezamenlijk in het schuim gefrutseld. Een proces dat de hele nacht duurt waarbij het vrouwtje zo nu en dan te water gaat om uitdroging te voorkomen en op de terugweg naar het nest aan de lopende band “vreemd” gaat.

In de zon krijgt de klodder schuim een harde korst waardoor de eitjes goed beschermd zijn en gelijk-tijdig als soort broedstoof dienst doet om de eitjes bij een gelijkmatige temperatuur te laten ontwik-kelen. Na een dag of vijf werken de larven zich een weg naar de bodem van de klodder schuim, breken door en plonzen in het water.

Donderdag 21 februari

Het Eskom team verschijnt weer. ’t Meissie heeft nu opeens lang haar. Extensions hoor zegt één van de jongens. De powerlijnen zijn gecheckt, de laagst gemeten hoogte  is 5,7 meter, de rest hangt hoger. Geen problemen voorlopig maar de Kamelperde blijven ongetwijfeld nog een poosje door-groeien. Dus elke jaar één check is niet onverstandig, mede omdat de lijnen na verloop van tijd gaan uitzakken. De spokesmen van de 3 belooft ons een email-rapportage. Een serieus klein en uiterst beleefd manneke dat 7 jaar bij Eskom werkt. De ander al vanaf 1983. Maar zoals in NL wel gebruike-lijk bij deze werkgever geen gouden horloge of extra maand bij een 25-jarig jubileum. Het meisje is er pas 7 maanden. Er is altijd wel wat mis, maar over het algemeen is Eskom best een goeie werkgever laten ze weten. Na cola, koffie en een schaal met koekjes vertrekken ze weer.

Kriebel thee

 

Ik ruim bijna ongezien m’n theekopje met restje groene japanse thee op (Jan heeft een kilo Sencha Classic meegebracht uit Nederland dus ik kan even vooruit). Maar het kopje of de thee kriebelt hevig in mijn handpalm. Blijkt er een grote groene Mantid (Sphodromantis gastrica) in te zitten. Ik ken geen nederlands voor  Mantid. Lijkt een beetje op een Sprinkhaan.

Website

 

Het is hoog tijd om de 8 maanden oude welkomsttekst aan te passen. De luxe roundavel is van het toneel verdwenen.

De ervaringen met de verbouwingen staffquarters en ons eigen huis heeft ons zowel de lust als ons ook het positieve banksaldo ontnomen. Daarvoor in de plaats wordt het Hans en Grietje huisje bewoonbaar gemaakt.  Heeft een prachtig nieuw rietenkapje gekregen, ruitjes gerepa-reerd. Er komt een stapelbed in en een “zitje”. Verder heeft het huisje een inpandig toilet en wastafel, buiten-douche en hele groot braai. De electriciteit wordt gelijktijdig met de komst van de generator geregeld. Leuk voor kinderen met ouders die in het gastenhuis-op-loopafstand- logeren. Of een backpacker die voor de afwisseling een keer op een fatsoenlijk bed wil pitten. De publicatie van de nieuwe webtekst wordt in maart/april voorzien.

Vrijdag 22 februari

Johann Guldenpfennig brengt de nieuwe bathskirt met de juiste towelrail. Vanochtend om 06.00 uit Pretoria vertrokken. Z’n naam klinkt erg duits, maar daar houdt het ook helemaal mee op. Hij vraagt of wij duitsers zijn. Dat niet, maar we kunnen het wel spreken Johann. Ook zegt een paar woorden proberen te leren ivm z’n duitse toeleveranciers zoals Bette, Hansgrohe etc.

Andrew en Richmond zijn er ook al en helpen hem het bad-jasje naar binnen te brengen. Ik heb Johann al eerder laten weten dat er 6 slangetje (naar de luchtjets) geheel afgeknepen zijn en dus niet gaan werken. Maar volgens de leverancier helemaal niets aan de hand hoor. Neen, dat gaat zeker niet werken zo constateert ook Johann, dus dinsdag moet de leverancier/manufacturer alsnog opdraven.

 

Gekkenhuis?

Andrew heeft Rob met verplicht verlof gestuurd en denkt er sterk over na om hem bij een phychiater op de stoep te zetten. Hij is compleet van God los zo hebben ook Rachel en Andrew geconstateerd. Er moet een heleboel werk opnieuw gedaan. En de nieuwe solareyster gaat alsnog in het oude systeem ingeplumbt worden zodat we de oude energievretende geyser af kunnen schakelen (maar als back-up maar laten waar hij is). Het is jammer, maar ’t is niet anders. Het komt goed belooft Andrew. Tegen Soccer 2010 is alles klaar belooft hij. Dat lijkt me een tamelijk ambitieus plan Andrew!

Swartmamba

 

Jan is vanochtend al vroeg (kan hij lekker bij Wimpy’s ontbijten) naar Ellisras vertrokken omdat het Bakkie een service beurt moet en een nest van het een of andere gespuis uit de airco verwijderd. Bij elke bocht die je neemt krijg je een vloedgolf water over je voeten. Een probleem dat hier heel gebruikelijk schijnt te zijn. Nothing to worry about volgens de garage. Op Jan se Pad ligt een stok. Raar denkt Jan, die lag er gisteren helemaal niet. Als hij vlakbij is, steekt de stok opeens z’n kop omhoog. Een ruim 2 meter lange Black Mamba. BM vertrouwt het blauwe monster helemaal niet en verlaat Jan se Pad. Jan brengt mijn vestje mee terug uit Ellisras. Daar moest een nieuwe rits in. Er zat een ritsje in dat zowel van onder als boven opengeritst kon worden. Maar zoiets hebben ze hier echt niet. Ze hadden kennelijk niet eens een passende rits, want aan de bovenkant ongelijk afgeknipt, kram er in en klaar is Kees. Het naaiwerk op zich is niets aan te merken.

Oliver werkt vandaag alleen aan de poort. Dat wil zeggen poeren bij het blauwe hek en een gemet-selde muur tot bijna aan het Witkoppad. Het ontwerp is van Jan en het kan best heel aardig worden. Het rockwork ziet er in ieder geval erg mooi uit. Ik vraag Oliver zondag te komen oppassen want ons gaan kuier by Tswana, bij Els en Gerrit. Kun je lekker zwemmen.Kom ik er zonder steppies wel uit? vraagt Oliver zich bezorgd af. Baas Jan komt er ook uit, dus jij zeker Oliver, stel ik hem gerust. Maar Elisabeth zul je er wel moeten uithijsen als ze ook te water gaat.

Iedereen is vertrokken en wij gaan lekker zwemmen en nagenieten met een pilsje aan de rand van de pool waar we ons lekker door de ondergaande zon weer laten opwarmen. Eigenlijk het heerlijkste moment van de dag waar we in alle rust over ons Koninkrijk kunnen uitkijken. Een ongelofelijk rijk gevoel.

Zaterdag 23 februari

Ik stuur emailtjes naar vandaag-jarige-vrienden. Ik vraag me de laatste tijd trouwens af of m’n mailtjes wel allemaal aankomen. Want de laatste twee weken heb ik er meer gestuurd maar nergens reactie op gekregen hetgeen eigenlijk erg ongebruikelijk is. Naar Hans in Nigeria bijvoorbeeld. Werd 50 waarmee je toch op de helft van je leven bent aangekomen normaal gesproken. Of Albert? Yvonne, Bob, Brigitte?

Het is erg warm ondanks dat de zon niet echt schijnt. Ik geef de planten water en daar komt een hele bijzondere Lizard op af: geel keeltje en vuurrood buikje. En ook een Roodborst-achtig vogeltje is van de partij: lekker insecten schranzen die uit de dampige grond naar boven komen.

Zondag 24 februari

Jan gaat naar Vaalwater voor z’n krantje. Hij treft op het Witkoppad weer een stok die dwars over de weg ligt. Een hele lange dit keer van links naar rechts. Als hij vlakbij is gooit de stok 2/3 van z’n lengte op en stuift naar de kant. Weer een Black Mamba meer dan 3 meter lang. Bij de Spar zijn er geen bloemetjes, dus brengt hij verse aardbeien mee voor Els en Gerrit waar ons vandag gaan kuier. Oliver komt oppassen; Elisabeth komt ook mee. Ze moeten op een paar dingen letten en de zwembadpomp uitzetten als ze uitgezwommen zijn. Jan heeft een chocoladetaartje meegebracht voor bij de koffie. Samen met een flinke pot thee, 2 liter cola en idem Sprite light en een schaal fruit moeten ze het tot 17.00 uur wel uit kunnen houden.

Jan brengt trouwens nog meer mee: een hele grote Leopard Turtoise die hij op Jan se Pad vindt. Voor een fotosessie. Als je een Schildpad oppakt begint hij meestal direct te poepen/piesen of iets waar daarvoor moet doorgaan. Het bakkie moet nagespoeld met heet water om de troep weg te krijgen. De Schildpad staat op de website in Jan z’n handen. Na de fotosessie zetten we hem in het gras waar hij z’n eigen gang weer kan gaan.

Tswana

 

Tswana is een prachtige farm en lodge. De dam voor de lodge staat vol water en je ziet er grote vissen in opspringen. Het is zoals gebruikelijk ontzettend gezellig met Els en Gerrit en Andrew heeft lekkere heuningkoekies gebakken. Er komen 4 Vlakvarkentjes vlakbij grazen. Ze trekken zich hele-maal niets van ons aan. Ze kunnen ongelofelijk boeren. Als ik hen na verloop van tijd vraag of ze geen tafelmanieren geleerd hebben, vertrekken ze dodelijk beledigd.

Luislang

 

Na de lunch ons maak ’n draai op hierdie plaas met Lucas en nog een jongen. Beiden “trackers”. Gerrit had al eerder verteld dat ze gisteren een hele grote Luislang (Pyton) hadden gevonden met een Rooibokkie in z’n maag. Die willen wij ook wel eens zien! Het beest heeft een kaarsrecht spoor dat breder is dan een kruiwagenband. En na enige tijd vinden we hem. Ligt lekker opgerold in een hol met nog steeds een hele grote bobbel in z’n lijf. Haal hom uit Lucas zeg ik bij wijze van grap maar hij gaat er serieus op in. Niet doen joh, w as maar een grapje, laat hem maar lekker liggen.

Ook op Tswana stromen nog beekjes met watervalletjes en we gaan te voet naar een uitkijkpunt waar je een spectaculair uitzicht hebt, à la het onze. Verder zien we Volstruise, Rooibokkies, Blou Wilde-beestr, Njala’s, Kudu’s, nog meer Vlakvarks, Blesbokke, een Duikertje  en op de terugweg bij de thans niet operationele zand-airstrip 3 Kamelperde. Tot hun grote verdriet is er één door de bliksem getrof-fen. Zoiets raakt je heel diep. Net zoals de Rhenosterbaba die ze eerder verloren. De Baba is gehos-pitaliseerd geweest, maar heeft het toch niet overleefd.

Tijdens de sundowners in de Lapa verzamelen zich Rooibokkies, Blou Wildebeeste en de 2 Rhenos-ters bij de dam en is er een grote uil druk bezig om z’n kostje bij elkaar te scharrelen. Andrew heeft weer heerlijk gekookt. Els vraagt hem wat hij  voor mij gemaakt heeft, want ze ziet op het eerste oog niets. Ek het niks vir die misssizz gemaak nie zegt hij, maar tilt dan triomfantelijk een deksel op waaronder een compleet gevuld bord met diverse groenten voor mij inclusief vegetarische omelet. Jy is ’n skellempie hoor Andrew! Hij lacht breeduit dat hij ons zo gefopt heeft.

Waar de tijd blijft is een raadsel, maar opeens is het half elf en scheuren we ons node los van het aangename gezelschap. Als we weg willen rijden moeten we wachten totdat de twee dikke Rhenoster dames schommels het pad veilig hebben overgestoken. Het zijn echt bakbeesten van zo dichtbij.

Thuisgekomen is er van alle lekkernijen geen spoor meer te bekennen, alles keurig afgewassen en Taiga heeft z’n eten ook geserveerd gekregen.

Maandag 25 februari

Ook bij onze workshop een Luislang en Cobra spoor vlak naast elkaar. Maar bij lange na niet zo groot als het spoor op Tswana. We naar naar Ellisras voor een paar vlugge boodschappen. Ik breng de stick met 2 waterfilmpjes naar Marcel.

Hij heeft ons een verkeerd huisnummer opgegeven maar de guard-on-duty daar vertelt ons waar we wel moeten zijn. Kameeldoring 51 ipv 15. Marcel laat z’n nieuwste business aktiviteiten zien. Hij maakt promotiefilms voor de huntingbusiness. Grote katten schieten. Ik ga ter plekke bijna over m’n nek en spreek mijn walging daarover uit. Tja als je ze niet schiet komen er veel te veel en er zijn zoveel mensen die het wèl leuk vinden. Er zijn inderdaad een heleboel absolute sick people. Begin dan eerst maar eens met afschieten van mensen want daar zijn er namelijk een paar miljard te veel van Marcel!

Blondie

 

Marcel z’n blonde juf is er ook nog steeds. Mannen zouden haar een mooie stoeipoes vinden. Lang blond haar met een heel krap en nog veel korter hotpantje, shirtje waarin veel pushed-up-boezem te zien is, en slippers met hele hoge hakjes. Alles zwart.

Ik dacht een uurtje of twee weg te zullen zijn, maar voordat alles op het lijstje is afgewerkt is het toch weer vijf uur. Alles duurt hier een hele dag, zelfs de kleinste dingen. We troosten onszelf met een milkshake. Op de terugweg stoppen we bij de dode slang die er op de heenweg ook al lag. Een Puff Adder met totaal aan flarden gereden kop. Uit piëteitsoverwegingen pak ik hem bij z’n staart en leg hem in de berm.

Dinsdag 26 februari

Slangentijd

 

Ik breng het groenafval naar de NWS. Ik sta nog op de stoep terwijl een eekhoortje hard begint te schreeuwen. Dat is niet het goede woord, maar ik weet niet hoe ik z’n geluid wel moet omschrijven; “schrieken”  of zo. Hij gaat ook niet weg in tegenstelling tot anders. Blijkt er een grote ruim 2 meter lange Black Mamba langs te zeilen. Alsof het eekhoorntje probeerde te waarschuwen. In een kaarsrechte lijn en als een speer verdwijnt de BM tussen het gras richting ……? Het is echt slangentijd want het is op het ogenblik schering en inslag de encounters met slangen.

Elisabeth maakt het Hans en Grietje huisje schoon want mischien moet er volgende week wel iemand in slapen. We hebben gisteren een ornament langs de straat gekocht om op de deur aan te brengen. Een grote Gecko. (à la de schemerlampjes in het gastenhuis voor de insiders). Aan de O.R. Tambo-weg in Ellisras zit altijd een knul met dit soort kunstwerkjes. Hij heeft ook een grote uil die we ook meenemen. Ik noem mijn prijs, die uiteraard lager is dan de zijne. De door mij genoemde prijs is kennelijk nog royaal te hoog want hij stemt onmiddellijk in

Woensdag 27 februari

De Kudu’s met het Njala mannetje arriveren om 07.00 uur voor een slokje water en hapje zout. Om half acht gevolgd door Frank c.s. en onze eigen staff.

Frank hakt in een waterleiding met een waterballet als gevolg op de nog niet ingetegelde vloerverwar-ming. Alle badhanddoeken komen er aan te pas om de ruimte (kleedkamer, voormalige badkamer) weer droog te krijgen. Gisteren liet hij ook al een kraan uit z’n handen vallen. Gelukkig één die door Rob ook al was beschadigd en waarvoor de nieuwe onderweg zijn.

De quadbike heeft al de zoveelste lekke band, maar er schijnt een goedje te bestaan dat dit euvel voor eeuwig uit de weg helpt. Daar gaat Jan dus achteraan samen met een boodschappenwaslijst avn hier tot Tokio.

Barracuda

 

Jan komt terug met o.a. een G4 – Barracuda (van Zodiac). Klinkt erger dan het is: een apparaat dat de bodem en de wanden van het zwembad afstruint om deze schoon te houden. Voorlopig zal het beest er een hele dobber aan hebben, want na 4 weken is de bodem behoorlijk vuil geworden met zand, zaagsel, cement en alle andere bouwstof dat er in terechtgekomen is. Na de volstrekt onduidelijke handleiding tevergeefs bestudeerd te hebben, en nadat ik hem in elkaar heb gezet, wordt hij te water gelaten. Het ding blijkt onstilbare honger te hebben.

Nachtelijk ritueel

 

Toen we hier pas woonden mocht Taiga ’s nachts niet naar buiten zoals hij gewend was in Wapenveld door z’n eigen deurtje. Het kostte moeite om hem ervan te overtuigen dat het hier ’s nachts gevaarlijk voor hem was met Luiperde, Hyëna’s, Jakhalzen, Slangen, Schorpioenen etc. Nu weet ik zelf nauwe-lijks tot niet van opgeven, maar don’t underestimate a cat either. Hij blijft net zolang zeuren, au, au, au en met z’n poten aan je haar trekken totdat hij z’n zin heeft. En om onze nachtrust tot in lengte van dagen niet langer te laten verstieren, mag hij eruit. Hij zal na ruim een jaar inmiddels hopelijk wel weten wat er ’s nachts buiten te koop is. Rond een uur of twee ’s nachts springt hij op bed, zegt zachtjes “au” en tikt heel voorzichtig tegen m’n gezicht, of als dat niet zichtbaar is een klein rukje aan een pluk haar. Op de automatische piloot schuif ik de gaasdeur open, verdwijnt meneer in het donker of maanlicht om tegen een uur of zes weer voor de deur te staan met een zachtjes “au”. Ik ben kennelijk geheel geprogrammeerd want dan vindt de reciproke procedure plaats.

Vrijdag 29 februari

Elke 2 uur moet ik het filter backwashen en rinsen, om het vuil dat de Barracuda opgezogen heeft, uit het filter te verwijderen. En elke keer moet ik daarvoor onder de vlonder kruipen. Het is eigenlijk een werkje van niets als je eenmaal weet hoe het moet.

Abram verft de golfplaten voor het generatorhuis. Want ik heb geen zin in die blinkende blikvangers. Dat ziet toch niemand probeert Jan nog, maar ik zie alles. Terracotta-achtige roofpaint waar ik ook de kozijntjes de deur van Hans en Grietje mee ga verven. Dat is echt zo’n schattig huisje. Ik moet nog wel horraampjes zien te fabrieken zodat ’s nachts de venstertjes open kunnen blijven zonder dat er muskieten en ander gespuis naar binnen kan komen.

Frank heeft de nieuwe solar-geyser in het oude systeem weten in te plumben zodat de oude afgekop-peld kan worden. De geyser wordt middels 3  zonne-panelen opgewarmd en mocht de temperatuur onverhoopt niet genoeg oplopen (veel bewolking), dan wordt er electrisch bijverwarmd.

Jan komt de Kamelperde tegen en blijft een poosje bij hen. Wel 25 minuten totdat zij genoeg van hun gezelschap krijgen.

 

 

 

 

Last Updated on Wednesday, 12 May 2010 09:21
 
January 2008 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Wednesday, 13 January 2010 08:53

Taiga in Africa, part 13

Dinsdag 1 januari 2008

Afscheid

 

Na het ontbijt moeten we helaas afscheid nemen van Herma en Bob. Het is ongelofelijk gezellig ge-weest en we hopen hen vaker hier te zien. Ze hebben nog een hele rondreis door Zuid Afrika voor de boeg welke bij Herma’s broer in Cape Town area eindigt. Namens onze beesten neem ik een donatie voor hen in ontvangst om straks in de winter de voedselschaarste het hoofd te kunnen bieden. En er staat een erg lief stukje in het gastenboek geschreven.

Traditiegetrouw wordt de Kerstboom op 1 januari afgebroken. Dit keer geen dennennaaldenregen op de vloer die je dagen later nog tegenkomt. De ballen en lametta gaan in een sopje en de vogeltjes worden afgestof met m’n kleine blauwe “Dustertje” (Struisvogelveren). Kreeg ik ooit van Everdina na één van haar bezoeken aan haar huis in George.

De takken worden buiten uitgeschud en nu maar zien het geheel weer terug in de doos geperst te krijgen hetgeen niet gaat lukken natuurlijk. Het is een beetje leeg en stilletjes naar een aantal dagen bezoek achter elkaar. Maar dan komen de 5 Kudu’s op bezoek bij de zoutlik. Dat hoor je aan het getingel van hun horens tegen de tickdispenser.

Woensdag 2 januari

Big Lizzard

 

In het gastenhuis zit een grote Lizzard. Hoe hij er gekomen is, is mij een raadsel. Die krijg ik zonder hem te pakken nooit naar buiten geloodst en ik weet niet zeker of hij gaat bijten als ik hem oppak. Met een handdoek in de aanslag neem ik hem te grazen. Hij worstelt zich in alle bochten en blijkt loeisterk. Ik heb de indruk dat hij iets aan z’n achterpoot mankeert, maar nader onderzoek wordt niet toegelaten. Hij is weer buiten en vlucht het berghok in. Alsof ik hem iets kwaads zou willen doen. Het idee alleen al.

Sakkie en Abram zijn terug van vakantie en weer aan het werk. Het is erg warm vandaag, ik was het een en ander en de droogmolen breekt. Zat er al maanden aan te komen, maar nu is het dan zover. Ooit in beton gegoten en we zouden niet weten hoe we dit weer recht moeten breien. Gelukkig heb-ben we veel railing langs de stoep en hangt de draad van het oude electric fench rond het huis er nog. Zogenaamd tegen de Bobbejanne. Heeft nooit gewerkt want bij de eerste beste donderklap vliegt het kastje van de muur. Jan slaagt er gelukkig in om de droogmolen te spalken voor zo lang het duurt.

Jan is naar Ellisras geweest en heeft een aantal kilos zoultlik bij zich. Hij heeft bijles gekregen van een boer bij NTK die 750 kilo zout komt opladen. Tijd genoeg dus voor een praatje. Volgens de boer moet je de zoutlikken leggen op die plekken waar weinig gegraasd wordt om de beesten daarheen te lokken zodat andere overbegraasde gebieden weer kunnen herstellen. Jan legt een zoutlik neer bij de east-gate op een volledig overbegraasde wei direct aan het Witkoppad zodat eventueel kwaadwilligen het voor het uitkiezen hebben om een beest te stropen.

Airstrip

We hebben bericht ontvangen (op ronduit schitterend briefpapier!) van het Limpopo Provincial Govern-ment, Economic Development, Environment & Tourism (hoe je die conflicterende belangen in één ministerie kunt onderbrengen is mij een raadsel)  dat er inderdaad een airstrip van ca 1,6K is aan-gelegd, dat de bomen her en der verspreid liggen, dat voor een aantal ontwikkelingen wèl vergunning is verleend, voor een aantal andere niet, maar dat hierover vooralsnog geen nadere informatie mag of kan worden verstrekt.

Het water blijkt inmiddels 24 graden te zijn geworden, dat wordt dus zwemmen. Nou ja: 3 slagen heen; 3 terug.

Donderdag 3 januari

Er komt iemand helemaal uit Polokwane om de schade aan de afzuigkap op te nemen. Siemens heeft een rapport nodig om hem te kunnen vervangen. AEG laat weten de deur zonder deze gezien te hebben te zullen vervangen. Aldus heeft haar manager besloten laat het aardige meisje-dat-mij-vorige-week-ook-al-belde mij weten. Of dat goed is? wil ze weten. Uiteraard.

Wie er ook komt: niemand uit Polokwane. Dus weer een dag voor Piet Snot bij de telefoon zitten wachten om het figuur binnen te loodsen. Usual business, maar wel om razend van te worden. Hij heet trouwens Dennis en klinkt eigenlijk best wel wit.

Vrijdag 4 januari

Kerstkaarten

 

Het miezert de hele ochtend zo’n 1 mil regen bij elkaar. Was het gisteren bloedheet, vandaag tamelijk koeltjes. We gaan dus maar boodschappen doen. In Vaalwater dit keer want de post moet opgehaald. Daar blijken nog een aantal Kerstkaarten bij te zitten. Hartelijk dank allemaal! Ik zal volgende keer beter m’n best doen om ook kaarten te vinden. Zullen we wel voor naar Pretoria moeten. Als Jan naar z’n internist moet, komen we langs een year-round-Christmasshop. Daar zullen we nu dus maar een keer stoppen. Wie weet?

Dennis belt dat hij gisteren niet kon komen omdat z’n bakkie het in Nylstroom liet afweten. Meestal is dat een swartmense-smoes, maar het kan witmense kennelijk dus ook overkomen. Hij belooft nu a.s. woensdagochtend te komen. Eerst zien, dan geloven.

Evert †

 

Van Manny krijgen we het treurige bericht dat Evert van Ballegooie op 3 januari op 57 jarige leeftijd is overleden. We kunnen en willen er met ons verstand niet bij. 5 november een scan laten maken en nog geen twee maanden later gewoon dood. Er blijft aldus wel een lange lijdensweg bespaard of mischien heeft Evert die zichzelf wel bespaard. Er is een on-line condoleance register voor hem geopend waar we een stukje in schrijven.

Zaterdag 5 januari

Heerlijk leesvoer

 

Eind januari komt er weer een nieuw boek uit van Ton van de Lee (auteur van “Solitaire”, “het Zand-kasteel” en “de dans van de geesten”) zo laat hij mij weten. En daarna gaat aan een boek over Kenia gewerkt worden. Daar verheug ik me nu al op. Heerlijk leesvoer in het vooruitzicht!  Maar het zal mij benieuwen wanneer het hier in de boekwinkel ligt.

Taiga ligt op z’n favoriete stekkie in de “tuin” te slapen. De eekhoorntjes gaan nieuwsgierig kijken. Nu durven ze wel nu hij slaapt.

Skerpioen

Het deksel van de zwembadskimmer ligt hier op de stoep te wachten op betere speciaal voor hem bestemde tijden. Zoals eigenlijk wel te verwachten viel, heeft een schorpioen er bezit van genomen.  Immers lekker donker. Niet zo’n hele grote, maar zwart en vliegensvlug.  Hij vergeet helemaal z’n staartje op te steken en te laten krullen als Jan hem uit zijn nieuw onderkomen verdrijft. Bij de NWS weten de twee Klipspringertjes zich onbespied en zijn aan het fourageren. Ook de familie Sunbird is druk bezig rupsen te verzamelen. Voor wie of wat is ons een raadel, want dat doen ze nu al 4 maanden zonder enig teken van leven in het nest.

Vandaag moet het er maar eens van komen: ik ga de quadbike uitproberen. Het ding stuurt zwaar en je krijgt een zere duim van het gasgeven. Harder dan 15 Km durf ik (nog) niet, maar ik vind het al hard genoeg. Ik kom heel veel Rooibokkies tegen met kleintjes. Maar ook Elanden en Zebra’s met babietjes.

Het is bloedheet op de quadbike en een patente methode om te verbranden lijkt me als je geen lange mouwen/broek draagt. Het is best aardig om op te rijden, maar het is een geweldige benzine slurpende  lawaaibak. Mijn favoriete tijdverdrijf gaat het zeker niet worden.

Het is inmiddels zwaar bewolkt en bij de buren regent het. Maar zoals zo vaak: wij worden overge-slagen. De tuinsproeiers moeten dus maar weer aan en daar komt een medium size Leopard Turtoise op af: wie weet immers komen er wel lekkere rupsen of andere insecten uit de grond naar boven.

We kijken naar Theo Maassen. Ik weet nooit of ik deze cabaretier leuk moet vinden of niet. Youp valt er kwa grofheid volledig bij in het niet. De act met de gekruisigde Jezus is werkelijk niet kies, zelfs niet voor een ongelovige mens denk ik.

Zondag 6 januari

Brutale aap

 

Als je een poosje hier in Zuid Afrika woont dan bestaat er geen spoor van twijfel meer waar de uitdrukking “brutale aap” vandaan komt. Gisteren heb ik een wildsblok bij de NWS neergelegd en daar zitten ze van te eten. Met hun nagels schrapen ze aan het blok. Dan komt de Silverback. Er komt geen woord of teken aan te pas, maar alle anderen trekken zich terug en hij gaat er met z’n gat bovenop zitten. Of hij op een kruk oid zit. Vervolgens kuiert hij op z’n dooie gemak richting huis, loopt vlak voor Jan (alsof hij lucht is) langs naar het gastenhuis en braai die aan een grondige inspectie onderworpen worden. Mischien is er wel iets overgebleven van de braai van gisteren.

Er komen twee Kudu-meissies langs en Mammie Vlakvark met 4 biggetjes. In tegenstelling tot de Nederlandse Wilde Zwijnen, dragen de biggetjes hier géén gestreepte pyamaatjes. Ze staan met een hoog stemmetje te giebelen bij/in het water. Ma heeft uitsluitend aandacht voor het Wildsblok.

Maandag 7 januari

Rockmonitor

 

Jan komt een Rockmonitor tegen die hij kan aanraken. Het arme beest mist één voorpoot en kan dus niet zo vlug uit de voeten of de boom in klauteren waarmee hij  bezig is. Ik heb voorlopig huisarrest want de hele apenkolonie is weer gearriveerd terwijl Taiga in de tuin ligt te slapen. Die kan ik dus niet alleen laten. Ma Vlakvark komt baden maar ik zie maar 3 biggetjes. Buurman Brian vertelde vanochtend een halfaangevreten jong Blou Wildebeest te hebben moeten afschieten. Dader: Leopard.

Het is vandaag bloedheet. Alleen het wasgoed aan de lijn vaart daar wel bij.

Pieter is in de generatoren gedoken voor ons en heeft een aantal opties op de email gezet. Donkere wolken pakket zich samen aan de hemel. Als daar geen gedonder van komt…..!

Blikseminslag

 

Om 21.00 is het zover. Gieten en onweren. Als we in bed liggen slaat het in op één van de weerlig-afleiers. Wat een knal dat geeft is nauwelijks te beschrijven. Alsof het hele huis uiteenspat. De stroom is en blijft weg. Wel ontvangen we 60 mil regen. Daar zijn we natuurlijk wel heel erg blij mee.

Dinsdag 8 januari

Turkenkaravaan

 

Vanwege het onweer slecht geslapen, moeten we toch om 0530 het bed uit. De Quadbike moet z’n eerste service beurt in Pretortia en Elisabeth d’r kinderen moeten terug naar school. Dat kan mooi gecombineerd en bespaart haar een heleboel geld. Hoe we alle zooi op het bakkie moeten krijgen is mij een raadsel. We lijken uiteindelijk wel zo’n turkengezin van gemengde afkomst dat naar Turkije op vakantiegaat met turkentassen hoogopgestapeld op zo’n turkenbak.

Kaartlezen voor vrouwen is een hele kunst volgens Jan, maar hoe uit zo’n zwarte wijk (Atteridge) met zwarte namen die allemaal op elkaar lijken te komen is nog een veel grotere.

Zeg ik “linksom”  dan gaat Jan “rechtsom” om tot de conclusie te moeten komen dat ik kennelijk in retrospectief toch gelijk had. We zijn echt de enige witmense die hier rondrijden. De kids hebben 5 rand pp gekregen om goed hun best te doen op school, Elisabeth 100 om terug te kunnen komen. Ze is er helemaal niet gerust op dat haar kinderen goed behandeld en gevoed worden. Ze blijft een paar dagen om het aan te kijken. Haar vader blijkt trouwens een stiefvader. Daar zou ik dus ook kromme tenen bij hebben.

Niet alleen de Quadbike moet geserviced, mijn horloge ook. Is al weer 5 jaar geleden dat hij noodge-dwongen 4 maanden in Genève verbleef. Dit omdat de wijzerplaat opnieuw opgemaakt moest worden door vochtschade. Als horloge kom je nog eens ergens. Er is slechts één authorised dealer in Pretoria en de servicebeurt gaat zeker 8 – 12 weken in beslag nemen. (In de praktijk waarschijnlijk het dubbele, we kennen de afrikaanse toezeggingen inmiddels). Reden: veel te weinig qualified people alsdus Glenn. Er staan er 20 klaar om vanuit Zwitserland in Zuid Afrika te komen werken, maar vanwege het zogenaamde red tape (bureaucratie) wil dat maar niet lukken. Het is trouwens een keurige zaak en Glenn een keurige heer die constateert dat het bandje totally worn out is. Of ik niet een nieuw blief. Dat wel, maar véél te duur. Of ik niet liever een volgouden-exemplaar zou willen hebben na 20 jaar. Lijkt me helemaal  te gek, but talk to my husband die natuurlijk doet alsof hij niets hoort. Nog afgezien daarvan: je dankt je geliefde horloge (omdat het bandje uitgelubberd is) toch niet zomaar af voor een nieuw mooier en jonger exemplaar. Dat je je vrouw (of man) om die redenen dumpt kan ik inkomen, maar je horloge? We worden gewoon gezellig samen oud en lubberen steeds verder uit.

Jan krijgt opeens geweldig last van z’n grote teen en kan nauwelijks meer lopen. Aan het winkelen komt aldus een abrupt einde. Van het hele boodschappenlijstje (behalve de servicebeurten) komt helemaal niets terecht. Of is het een truck om mij niet langer aan dure verleidingen bloot te stellen soms? Maar we kunnen nog wel even bij Woolworths naar binnen op zoek naar lekkere dingen. En die zijn er: verse erwtjes, tuinbonen, ruccola, aspergepunten en grapefruits. Helaas geen wasabi en de gerookte zalm laten we liggen omdat we géén koelbox bij ons hebben. Gekookte zalm lijkt mij namelijk helemaal niets. Ook reden om de rolmopsen te laten staan. Dom achteraf, want die hadden we best in de bakkie kunnen verschalken op weg naar huis. Het is een geknoei, maar je moet er wat voor overhebben.

Als we thuiskomen nog steeds geen stroom. Nou ja een heel klein beetje. Vraag niet hoe het kan, maar de lampjes geven een zwak schijnsel, verder doet niets het.

Pissebed

 

Tot overmaat van ramp blijkt Taiga weer in bed geplast te hebben. Dat is de tweede keer op een (gedeelte van een) dag dat wij weg zijn. 1e kerstdag en nu. Terwijl ik een keurig schone bak voor hem heb neergezet. Het zou natuurlijk fysiek (incontinentie) kunnen zijn, maar psychisch (chagrijn) lijkt mij eerder aan de orde. Nu zijn beide dekbedden nat plus al het beddengoed. Ik kan z’n mooie nekkie wel omdraaien en negeer hem verder. Daar kan hij helemaal niet tegen en probeert op alle manieren onder de aandacht te komen en tegen me te “praten”.  Z’n hele vocabulaire komt er aan te pas maar ik verzoek hem aub ergens anders te gaan wonen. Dat ik geen zin heb in een Pissebed als huisgenoot. Hij druipt af. Als ik naar bed blijkt meneer er al pontificaal in te liggen met z’n allerliefste ‘kijk eens hoe lief en onweerstaanbaar ik ben” blik.

De dekbedden mogen niet gewassen, en zo het al nodig is, moet reiniging bij een daartoe gespecia-liseerd bedrijf geschieden zo dreigt het wasvoorschrift toen ik het las ten tijde van het eerste ongeluk-je. De nieuwe LG leek mij bij uitstek het gespecialiseerd bedrijf en heb het dekbed er op hoop van zegen ingestopt. Toegetakeld dat het was toen het er weer uitkwam!. Maar na een dagje in de zon was het dekbed weer zo goed als nieuw. Hopelijk tart ik het noodlot niet al te veel door het wederom in de machine te stoppen. Ik blijk het noodlot wèl getart te hebben, want alle veren aan één kant en ik krijg ze niet meer terug in hun pocketjes.

Woensdag 9 november

Nog steeds geen electriciteit behalve dan het kleine beetje waar je heus geen koffie of thee van kunt zetten. Dus opnieuw met Eskom gebeld. Je krijgt eerst een keuzemenu in welke taal je te woord gestaan wilt worden. Doe mij maar engels. En dan krijg je een operator waar je het probleem uitlegt waarna deze je een service nummer toe SMSt. Maar hoe goed je het probleem ook uitlegt, ze luisteren maar half. Want ze gaan niet het probleem op onze farm te lijf, maar elders. En dat gaat dus niet werken. Dus opnieuw bellen dat het probleem ook OP de farm zit. We hebben zelfs twee problemen op de farm, want het is ook nog ingeslagen in een paal zelf waar de porceleinen potten nu los bij bungelen en draden op de grond. Halverwege de middag is het probleem uiteindelijk opgelost en hebben we weer stroom. Nou ja met horten en stoten zoals een verkeerslicht.

Dennis

 

Dennis is ook langs geweest. Hij belde vanochtend dat hij op het Witkoppad was met het verzoek om nadere rij-instructies. Die had ik al een aantal keren gegeven, maar beter te veel dan te weinig. Maar na ruim een half uur nog steeds geen Dennis. Weer bellen met de vraag of hij mischien toch verdwaald is? Ja hoor, Jan se Pad weliswaar gevonden en opgereden, maar dat kon niet goed zijn volgens Dennis. Uiteindelijk staat Dennis dan toch voor de deur en het probleem is in één klap zichtbaar: Dennis is swart met gouden kettingen, oorringen en van die belachelijk oversized  baseball-schoenen. Waar je je zelfvertrouwen toch zoal aan kunt ontlenen! Maar verder hartstikke aardig hoor. Hij vindt het huis en de plek prachtig. Zo hoort het leven te zijn volgens Dennis. Hij noteert het typenummer van de afzuigkap,  neemt foto’s om door te mailen aan Siemens en gaat een report schrijven waaruit zal moeten blijken dat de afzuigkap vervangen moet worden.

Racketeering

 

Dennis vreest trouwens het land te moeten gaan verlaten met straks Zuma aan de macht. Wordt door geen swart-mens gewenst, maar alles is al lang bekokstoofd en in kannen en kruiken en het stemvee mag alleen nog meestemmen over locale authorities, aldus Dennis. Mandéla was en is zijn favoriet maar niet verkiesbaar. En wat gaat er gebeuren als hij sterft? Tja, daar hebben wij ook een hard hoofd in. Laten we hopen dat er één rechter is die het aandurft om Zuma te veroordelen voor alles waarvan hij verdacht wordt. Waaronder “racketeering” (georganiseerde afpersing ten nadele van zakenlieden). Is het geen prachtige chique  term voor een misdaad? 215 getuigen (worden met naam en toenaam in de krant genoemd) staan klaar om te proberen Zuma aan de paal te laten nagelen. Ik kan me trouwens het gesprek in de gevangenis al voorstellen:  “Wat heb jij op je kerfstok? Racketeering! Wauw!“

Ik breng de boys naar huis en lees hen de les over de kookplaat. Julle of Kaikie  gaan dit nou skrob. Tja, het schuursponsje is “klaar” . Dan vraag je daar gewoon om. Geen reden om niet schoon te maken. Ik maak nog een ommetje oor ons plaas en kom voor de tweede keer vandaag de Kamel-perde tegen. Eerder bracht ik al een nieuw Wildsblok naar de OWS waar ik 5 Zebra’s met één baba Sebra (ook wel bekend als Bont Kwagga) trof. Maar vooral véél Rooibokkies met Offspring.

Dure grap/klap

 

Nu we eindelijk na 2 dagen weer electriciteit hebben gaat Jan TV kijken, althans dat denkt hij. Het hele boeltje blijkt getroffen door de blikseminslag. De B&O zum Kloten, Pioneer soundsystem idem dito, zo ook het DSTV-kastje en de kop van de schotel-antenne, en de voedingskabel naar de laptop. Althans dat is de eerste inventarisatie. Maar ik vrees dat de waterpompen ook getroffen zijn.

Donderdag 10 januari

Jan gaat met z’n zere teen naar de dokter want het blijkt niet vanzelf over te gaan. Een aantal draag-bare onweer-slachtoffers neemt hij eveneens mee om te laten bekijken of ze gerepareerd kunnen worden. Bij de post treft hij een overlijdensbericht van een heel oude goede kennis: Jan Verkuil. 95 jaar geworden. We kregen nog een kerstkaart van hem waarin hij liet weten dat het eigenlijk best goed met hem ging zijn leeftjid in achtgenomen. Ons antwoord heeft hem helaas niet meer mogen geworden. Verder vind ik een aantal kerstwensen op mijn hotmailaccount waarvoor alsnog dank.

Ik kijk zelden nog naar hotmail. Eigenlijk alleen maar om het account niet verloren te laten gaan.  Dat adres dus bij voorkeur liever niet gebruiken!

Viagra

 

Tot mijn schrik tref ik een heleboel Viagra boodschappen in het Guestbook op onze website. Disgusting people wier leven kennelijk uitsluitend om een stijve pik draait of het geld dat ze  aan de (meestal nep-) pillen verdienen! Ik verwijder het gastenboek, want was voor dit soort praktijk al eerder gewaarschuwd.  How sick one can get.

Het blijft sukkelen met de electriciteit. Aan/uit …….. En elke keer alle electronische klokken van de apparatuur bijstellen. Alleen het coffeemachien toont zich slimmer dan de rest. Hij onthoudt, en gaat met de tijd mee.

Vrijdag 11 januari

Het heeft opgehouden te regenen maar op ons plaas zijn vele stroompjes en beekjes ontstaan waar-van sommige behoorlijk doorstromen.

Jan gaat nog een keer “rijlessen” omdat hij de 17e opnieuw examen moet doen. Het gaat hem kenne-lijk goed af.  Zo dit D-Day geweest zou zijn, dan was hij met vlag en wimpel geslaagd. Maar het was nog géén D-day today.

Abram en Sakkie hebben vandaag het fench gecheckt. Helemaal pico-bello in orde, maar een groot Swartmamba zij gezien hebben. Ik krijg uitgebeeld hoe een en ander in z’n werk ging tot aan het bibberen en klappertanden van Abram van schrik aan toe. En ook zijn ze weer de Luislang (Pyton) bij de rivier tegengekomen. Die is maar één meter lang.  In de rivier is baie baie water en vanwege het hoge gras zijn ze kleddernat geworden. Hun regenpakken hangen te drogen. Ik vergeet vanwege deze beeldende voorstelling helemaal te controlleren of de kookplaat netjes geskrob is.

Via een omweg ga ik weer naar huis en kom onze Kamelperde tegen, Blou Wilde Beeste en Rooi-bokkies. Bij de NWS tref ik het clubje van 5 Kudu’s. Zwemmen is er voorlopig weer even niet bij: het zwembadwater is teruggeregend naar 16 graden!

Zaterdag 12 januari.

Mijn eerdere verdenking is juist en wordt nu bevestigd door Sakkie: ook de waterpompen pompen niet meer. Ruddi Waterpomp stuurt iemand om te kijken of het probleem eenvoudig danwel heel duur (nieuwe pompen) kan worden opgelost. Goddank géén blikseminslag, doch corrosie van een oude leiding die met de vele regen contact met de aarde is  gaan maken.

Maar wel een kilometer leiding opgraven. Sakkie en Abram moeten komen helpen, maar het is ook in hun eigen belang. Tenminste als ze water willen hebben.

Eerder zijn we even bij Pat en Brian op bezoek geweest. Brian wordt morgen 70 en Jan heeft een bosje rozen gekocht. Ik hang er een kaart aan met een oude leeuwenkop. Daar heeft Brian wel iets van weg. Dat vind ook Pat. Gezellig kletspraatje met een biertje en foto’s kijken van Patrick op de computer. Daar blijkt een prachtige van een Luiperd bij te zitten. Bij ons bij de Waterval in de Paperbarktree tijdens lunchhour gesnapt. Hij is werkelijk beeld-, maar dan ook beeldschoon.

Nieuwgierig Aagje

 

Op weg naar huis komt opeens ons Kamelperde meisje in een drafje richting ons pad. Nieuwgierig of begroeting? Ze zou het geluid van ons bakkie toch inmiddels moeten kennen. 10 meter voor het bakkie stopt ze en blijft kijken. Dit keer winnen wij de wedstrijd kijken-wie het langst kan kijken want na 10 minuten  schrijdt ze op haar hoge poten weer terug vanwaar zij gekomen was.

Zondag 13 januari

De wekker bestaat uit een troep Bobbejanne die boven op het grasdak springen.  Ik spring evenzo snel het bed uit om ze weg te jagen. Ze vinden het kennelijk een aardig tijdverdrijf om ons te stangen want het gebeurt bijna elke dag. Daarna hangen ze uren rond bij de NWS.

De gehele dag staat in het teken van het herplaatsen van de stopcontacten van de keukenapparatuur zodat we er bij kunnen om alle pluggen uit de contactdozen te trekken ingeval van een volgende verwoestende onweersbui. De dozen zitten/zaten nu allemaal tegen de muur achter de apparatuur en daar kun je met goed fatsoen dus niet bij. Uren is Jan er mee bezig. Maar het resultaat mag er wezen, zelfs vanuit etstetisch oogpunt bezien.

Reddingsoperatie “muis”

Later in de middag hoor ik gepiep achter de kastenwand-met-apparatuur. Er is kennelijk een beest ingevallen dat er niet uit kan. Taiga gaat er maar vast bij liggen wachtend totdat zijn slachtoffer te voorschijnkomt. Maar het slachtoffer komt niet te voorschijn. ’s Avonds probeer ik allerlei trucks: ik laat een touw achter de kasten zakken (de muur is een beetje gecurved dus dat gaat eenvoudig). Maar het gepiep blijft zich van links naar rechts bewegen. Dus nog een tweede touwtje met daaraan een kurketrekker bij wijze van lood omdat het anders niet zakken wil. De kurketrekker zullen we nooit meer terugzien want die blijft ergens achterhaken. Ik klim op de kasten om met een zaklamp te kunnen kijken wat er zit te piepen. Het lijkt een vleermuis maar erg duidelijk is het beeld niet.

Uiteindelijk, na uren prutsen zie ik een muizenstaartje tussen een spleetje door. Een muis dus. Als hij helemaal rechts in de hoek lijkt te zitten piepen, steek ik een pollepel tussen de spleet en weet het beestje te pakken te krijgen. Een heel klein wollig zacht  lief angstig piepend muisgrijs muisje. Ik vraag hem “muis hoe ben je daar gekomen” maar verder dan piepen komt hij niet. Ik zet hem buiten in de hoop dat hij zichzelf kan redden. Ik heb geen verstand van het (op-)voeden van muizen. Taiga zit achter de hordeuren te balen nu hij zijn muize(n)hapje in mijn handen naar elders ziet verdwijnen.

Maandag 14 januari

Er komt zowaar werkvolk opdagen met Rob en rond de middag Andrew met wederom z’n boetekleed aan. Staat hem wel goed met die dikke klapkuiten eronder uit. Echte Afrikaners dragen namelijk altijd een korte broek en daardoor dus duidelijk zicht op de kuiten. Er zijn hele mooie bruine gespierde bij, maar ook enge dunne witte, enge witte behaarde, kaarsrechte, you name it. Ik voel mezelf  inmiddels best wel afrikaner-kuiten-kenner.

Het is best sneu ook voor Andrew want ook zijn toeleveranciers, werklieden etc laten het royaal afweten, maar that’s all in the game. And repeating “terribly sorry” Andrew is not enough; we kunnen best met een schone lei beginnen, but this time only my terms apply. Ergo:  ik wil géén invoices meer zien. Pas als de job helemaal klaar is to our satisfaction, than we will talk money (if any!)

En intussen Jan blij dat hij een boodschapje heeft in Ellisras want hij heeft een bloedhekel aan dit soort confrontaties. Ik heb een hekel aan winkelen dus dat goed allemaal goed uit.

Dinsdag 15 januari

Skerpioene!

 

Jan z’n korte broek ligt al enkele dagen bij z’n bed op de grond. Daar hoort hij niet, maar zolang de verbouwing niet klaar is, is het gewoon een chaos waarbij je je kleren niet fatsoenlijk kwijt kunt. Jan gaat de korte broek aantrekken, maar deze blijkt reeds bezet. Ik wordt er bijgeroepen want de bezetter blijkt een Schorpioentje. Ik haal m’n Schorpioene-vang-device en weet hem er probleemloos in te krijgen. Het is maar een kleintje van  zo’n 4-5 cm. Eenmaal in z’n doorzichtig plastic behuizing wordt hij kwaad en opent de aanval. Maar waarop? Hij zit in het wilde weg met z’n scharen te maaien en met z’n staartje te steken in het luchtledige. Arm beest, helemaal van slag en ruw uit zijn dag/nachtrust gewekt. Ik breng hem een stuk verder op het terrein en laat hem vrij. Wat denk je er zo van? Informeer ik. Hij denkt helemaal nix want totaal gedesoriënteerd.

Vervolgens loopt Jan naar het zwembad. En daar blijkt een Schorpioen verdronken. Zo dood als een pier lijkt het en ik vis hem eruit. Als je hem helemaal uitstrekt (bij wijzen van spreken hoor!) dan is deze ruim 15 cm lang. In de veronderstelling dat hij dood is, kieperen we hem slechts overboord waar hij zo’n 2 meter lager op de rotsen klettert. Maar na een uurtje blijkt hij gewoon verdwenen terwijl er géén Bobbejanne noch Mongoose zijn langsgeweest. Dus mischien komt hij vanavond weer zwem-men.

Pas dan kunnen we rustig aan het ontbijt beginnen waarbij Taiga zoals gewoonlijk z’n draai niet kan vinden. Die is hij ’s ochtends altijd kwijt. Binnen-buiten-binnen-buiten………… Ik hoop opeens gepiep en Taiga neemt een sprint. Bovenop zo’n lief klein warm wollig muisgrijs muisje. Z’n moeder zie ik er al dood naastliggen. Veel zin om het kleine muisje te redden heeft het niet (meer) nu deze zich reeds tussen de kaken van Taiga bevindt. Net 2 ontbijten achter z’n kiezen, maar dit kan er kennelijk nog gemakkelijk bij. Even later blijkt ook moeder-muis verdwenen. Ik kan er op wachten totdat alles uitgekotst gaat worden, want Taiga doet het niet zo goed op muizen.

Frank was gisteren ook opgedoken maar gaat mij wijselijk uit de weg. Ik had hem immers vriendelijk doch dringend verzocht niet meer op de farm te komen nadat hij ons 17 december j.l. mooi in de steek liet. Maar na een uurtje was hij al weer weg. Vandaag is hij er weer. Frank, did I not kindly ask you not to come to the farm anymore? Yes you did, but as I am the only plumber. Is it? Hopelijk heeft hij zijn lesje geleerd. En doen we dus maar weer gewoon.

Voortschrijdende inzichten

Eerder besloten we de zwembadrand aan de bovenkant te bekleden met dezelfde planken als de rest van de vlonder. Maar of dit in retrospectief zo slim is? Ik zie nu al planken gaan krullen, dat belooft nog wat. En elk jaar opnieuw in de lak; ik zie het vernis al in het water druipen. Zouden we niet gewoon de rand met klippe bekleden zoals de rest van de buitenmuren? Onderhouds arm en het matcht goed met de rest as well. Jan lijkt het geen slecht idee en ook Rob is enthousiast. Kan het werkvolk direct aan de slag en het lijkt minder werk dan al die plankies op maat zagen. Het moeten wel platte klippen zijn natuurlijk, maar ja zeggen, neen doen. Dus er gewoon bij blijven staan. Zo werkt dat nu eenmaal.

Rond 16.30 komt er opeens uit het niets een plensbui van jewelste langs met hele grote regendrup-pels. Begon het zwembad net weer op temperatuur te komen, regent het weer terug naar 16 graden. Jammer voor mij, maar goed voor het veld moet ik maar denken.

Woensdag 16 januari

We besluiten zelf de wasmachine  bij de staff aan te sluiten. Frank heeft een aantal handige tips gegeven, dat gaat Jan dus zelf ook lukken. Kaikie zit op d’r luie reet Tievie te kyk terwijl Jerry loopt te snotteren. Dat veegt ze aan z’n eigen t-shirtje af. Lekker fris. Maar het is daar nergens lekker fris. Elke dag moet je er op hameren: skoonmaak, skrob! Om de wasmachine goed te kunnen laten functio-neren (voor zo lang het duurt, Jan schat 3 weken) moet het keukenblok een beetje opgeschoven. Ergo kastjes moeten open, en plint verwijderd. En wat we daar allemaal aantreffen: verrot vlees, niet al te frisse (met kerst gekregen) pannen, kortom: één grote klere bende. Is er iemand die mij kan uitleggen waarom ze zelfs de mooie spulletjes die ze van ons krijgen niet met zorg behandelen om die in ieder geval mooi en netjes te laten blijven? Wie of wie?

Ontwikkelingshulp

 

Ik maak sop in het aanrecht en zet Kaikie aan het werk, om te beginnen met de koelkast/vrieskist want daarin ligt ook van alles te rotten/bloedwater te lekken. Echt onbegrijpelijk. Ik vind ook een berg aardappels die helemaal uitgelopen zijn. Maar ze moeten wel 3xweek een aardappel. Waarom in ’s hemelsnaam als je het toch laat wegrotten? Wat is dat toch voor mentaliteit? It’s not in their genes. Dat is wel duidelijk, maar hoe krijg je het wel in hun genes? Ze zijn allemaal naar school geweest behalve Oliver. Alle ontwikkelingshulp, op hoe kleine schaal zoals in casu toegepast ook: weggegooid geld.  Stop het maar in dieren- en groenprojecten zoals de SAN-parks, WWF etc.etc. Heeft men nog een beetje plezier van de schuldgevoelcenten.

Op de zwembadrand komen dus klippe. Die worden in het cement gelegd zodanig dat het cement hoger ligt dan de klippe. Dat is niet goed, bovendien niet de stjjl van de rest van het huis/nieuwbouw. Rob laat de klippe verwijderen, legt uit hoe het moet (net zoals de rest wat je hier ziet) en ze beginnen opnieuw. Op dezelfde manier als wat ze net afgebroken hebben.

Jakhalsjes

Ik maak nog een ommetje en kom twee Jakhalzen tegen. Ik zet het bakkie stil en ze laten zich uitge-breid bekijken zonder zich om mij te bekommeren. De én ligt lui te zonnen op het zandpad, de ander dribbelt een beetje rond. Prachtige beestjes met hun dikke staarten. Daarna een stuk of 9 Zebra’s met één kleintje en nog meer op komst zo te zien, Kudu’s en een ontzettend nieuwsgierige Aagje. Een hele grote Vervet Monkey. Hij is in z’n eentje en zit op de grond. Klimt vervolgens in een boom om beter zicht te hebben op dat  rare blauwe bakkieding, nog hoger, nog hoger, en dan in een andere boom, maar daarvan is het bladerdek te dicht. En net zoals een nieuwsgierige mens die stiekum vanachter een gordijn gluurt, zo  schuift hij het bladerdak opzij om te gluren. Het is een kostelijk gezicht om te zien. Vervet Monkeys zijn een beetje grijzig met lichtgelige buik en Inktzwart gezicht. Ze zijn veel mooier dan Bobbejanne om te zien. Want die vind ik persoonlijk toch foeilelijk.

Maandag had Barry zullen komen, toen dinsdag, toen woensdag en nu wordt het donderdag. Hij gaat om 04.00 vertrekken zodat hij hier om 06.30 kan zijn.

Donderdag 17 januari

Om 07.00 een SMS van Barry. Staat bij een benzinepomp, maar krag weg en dus geen benzine. Kan pas gaan rijden nadat hij getankt heeft. Als het een smoes is, dan is dit toch weer een waardevolle toevoeging aan het assortiment smoezen dat we inmiddels kennen.

D-Day

 

Jan moet vandaag weer rij-examen doen en waarschijnlijk zit ik voor de zoveelste dag tevergeefs te wachten op werklieden die niet komen opdagen. En vervelend dat Jan de boodschappen steeds in z’n eentje moet doen. Want ook de gasboer gaat vandaag komen zo is ons voorspeld en daar moet iemand bijblijven.

Hoera!

Het examen wordt met goed gevolg afgelegd (zelfde examinator als ik) en slechts 15 strafpunten van de 110 die er gemaakt mogen worden. Jan was eigenlijk al geslaagd voordat hij in de auto zat denkt hij, want de examinator moest eerst ruim 20 minuten zijn nood klagen over Zuid Afrika; hij zou het liefst naar Australië gaan. Directe aanleiding voor de klaagzang is waarschijnlijk het rondhangen van een heleboel swartmense die hun hele handel/alle bezittingen rond het Municipalitygebouw hebben uitgespreid en vooralsnog niet van plan lijken om weg te gaan. Ze verbleven bij een boer op diens plaas waar de boer wel geld voor incasseerde zonder daar ook maar iets tegenover te stellen zoals electriciteit en water. En dat vind de gemeente dus niet goed. Reden om de plaas te ontruimen. Althans dat is het verhaal, maar de examinator denkt dat ze gewoon ingehuurd zijn om een of ander hem onbekend doel te bereiken.

Jan krijgt niet z’n tijdelijke rijbewijs want krag weg maar zo dat er wel geweest zou zijn: het NATIS systeem is weer eens uit de lucht. NATIS is nog niet zolang geleden ingevoerd en beoogt alle Municipalities van de zelfde informatie te voorzien en toegang tot een soort trafic basis administratie te verschaffen. Het systeem is vaker down dan anders wat. Hij moet morgen dus weer terug.

Uiteinedelijk komt alleen Barry om 15.00 opdagen. Blijkt z’n Pa gisteren ook nog een hartaanval gehad te hebben en in ’t ziekenhuis beland. Zoiets verzin je hopelijk niet of…..? Pa is 80, rookt en drinkt niet en lijkt het te overleven. Anyway hij en Johannes blijven weer slapen want de werkdag is al bijna voorbij voordat hij goed en wel begonnen is.

Vrijdag 18 januari

We gaan samen naar Ellisras, even naar de Municipality. Er brand licht dus er is stroom. Maar helaas NATIS nog steeds down. Voor Jan dus een mislukte expeditie, maar voor mij niet want op vertoon van het mij per post toegezonden kaartje (dat ik m’n rijbewijs kan afhalen) krijg ik het felbegeerde kaartje overhandigd na daartoe twee handtekeningen te hebben gezet. Lang niet zo mooi als m’n neder-landse rijbewijsje, maar ook bijlange na niet zo duur. Alle waar is naar z’n geld.

Ik krijg een telefoontje van Pick ’n Pay dat de Illy is arrivato! Gisteren besteld, en nu al in huis! We zijn stomverbaasd.

Landcruiser

 

We moeten nog grout (voegenspul) halen. Dat doen we bij een net nieuw geopende winkel die een beetje het midden houdt tussen de reeds bestaande low quality stores in Ellisras en de chiquere varianten daarvan in Pretoria. En daar vraagt een kerel opeens hoe het met onze landcruiser is. Excuse me? We herkennen hem op het eerste oog niet, maar zijn vorig jaar kennelijk bij hem geweest om naar zijn landcruiser te kijken waarvan de remmen toen defect waren. Reden voor ons om die auto toen niet te kopen. Hij heeft het ding evenwel geheel gereviseerd en rijdt nu dagelijks als een zonnetje. Hij ziet er inderdaad blinkend en mooi uit, want staat voor de deur. De kerel kon destijds de landcruiser ook van Anton kopen voor ZAR 65.000 en hij weet er nog bij te vertellen dat wij er véél meer voor betaald hebben. Hij wilde de landcruiser toen niet vanwege de niet originele motor en computer-systeem. Maar vond het verder een prachtige auto. Hij is te koop laat ik hem weten. Daar weet ik nix van zegt Jan. Jawel, we spenderen géén geld meer aan dat k….e ding. Doe maar een bod hou ik vol en de kerel schrijft mijn telefoonnummer op. Vertel Anton dat hij een oplichter is voeg ik er nog aan toe. De kerel lacht breeduit, for sure he is!

We hebben Sakkie en Abram aan het tegelen in hun kombuis gezet. Het gaat niet eens al te beroerd, maar aan het einde van de middag zijn er een paar scheefgezakt omdat ze niet ondersteund zijn. Zelf weten hoor Sakkie, het is jullie kombuis, maar ik vind het geen gezicht. Ik geef hen de twee pakjes voor Solly en Johanna, de twee kinderen van Kaikie uit haar eerdere verbintenis. Die kinderen hebben naar verluid ook een beetje meegewerkt in de vakantie en hebben daar niets voor gekregen. En dat vind Sakkie niet eerlijk. Zit wat in. We hebben twee erg leuke shirtjes pp gekocht plus schoolspulletjes. Ze wilden ook nog schoenen, maar ik vind het wel mooi zo. De indruk moet niet ontstaan dat ze alles kunnen bestellen. Want laten we eerlijk wezen: Solly is pas 5 en de “arbeid” die hij verricht is natuurlijk van symbolische waarde.

De Tievie staat aan en een radio elders luid te balken. Sakkie: julle kyk of Tievie of julle luister Radio maar nie albei tegelyk nie. Die krag is baie duur jy weet? Ze gebruiken bijna ZAR 1000 per maand aan electriciteit, wij nauwelijks meer.

Ik maak m’n bekende ommetje en kom de nog steeds zwangere brownnose-vrouw tegen en de Kamelperde. Ze staan heel dicht bij het pad heel mooi en heel voornaam te wezen. Het lijkt er trouwens op dat brownnose-kind van eind 2006 het gezinnetje, al dan niet vrijwillig, heeft (moeten) verlaten. We zien hem al twee weken niet meer.

Barry en Johannes besluiten nog een nachtje te blijven en môre vroeg die pad naar Bela Bela te vat. Dat wordt dus ook weer mee-eten. Barry is best wel belezen en Johannes vertelde eerder al dat zijn zoon medicijnen wil gaan studeren in Joburg. Maar waarvan? Johannes zou ’t niet weten. Het schijnt een baie slim joch te zijn aldus Barry. Als het echt serieus is van jouw zoon Johannes dan moeten we daarover praten laten we hem weten. Een klein stukje ontwikkelingshulp aan een swartmens dat echt vooruit wil en aan een toekomst denkt kunnen we waarschijnlijk wel bieden. Het zou zonde zijn als dat talent verloren zou gaan. Nu  gaan er waarschijnlijk hier te lande heel veel talenten verloren, maar die kennen we gelukkig allemaal niet. De ambitie bij Elisabeth d’r kinderen lijkt  in ieder geval nul voor zover nu bekend. Mischien moeten we hen wel een beloning in het vooruitzicht stellen  om in ieder geval hoge cijfers te halen.

Zaterdag 19 januari

Jan z’n pa wordt vandaag 87 jaar. Dat wordt dus even mobiel bellen met NL want de landline is nog steeds stuk. Telkom laat aan de Pat weten dat ze er mee bezig zijn, maar kabels gestolen en weet ik wat voor smoezen nogal meer. Want bij ons zijn er heus geen kabels gestolen want we hebben helemaal geen kabels. Alleen een radiosignaal naar de grote toren aan de tarroad. Bovendien: alle buren hebben wel telefoon.

Dwarfmongoose?

Jan moet ook even naar Vaalwater om medicijnen op te halen. Op de terugweg komt hij een groepje Mongoose tegen op Jan se Pad. Géén Banded Mongoose, maar half zo groot. Een erg nauwkeurige omschrijving is dat niet, maar waarschijnlijk zijn het Dwarf Mongoosjes geweest. Hij heeft ze uitgenodigd naar het huis te komen (dan heb je in no time gegarandeerd een tijdelijk schorpioen- en slangvrije omgeving) maar ze gaan juist de andere kant op.

In de badkamer is een stuk vloerverwarming uitgelegd en dat wordt nu betegeld. Groot John doet het wel netjes Van de belofte dat in ieder geval dit weekend de showers te gebruiken zijn is conform verwachting niets terecht gekomen. Nou ja, ze zijn leuk van de straat laten we maar zeggen.

Kapitaal aan Bulle

 

Vorig jaar schreef ik een Kapitaal aan Bulle (aldus Gerrit) te zijn tegengekomen. Bedoeld was te schrijven Kapitale Bulle. Els en Gerrit komen in februari weer naar Tswana en daarmee in ieder geval een hele gezellige ontmoeting in het vooruitzicht. We leren veel van hen want ze hebben immers een paar jaar voorsprong op ons en dus vele (al dan niet negatieve) ervaringen rijker.

Zondag 20 januari

De Dam

 

We gaan naar de rivier en maken onze eerste stop bij de dam. Tot onze verrassing staat er best veel water in. En enorm veel wildsporen. Het water stroomt nog steeds de dam in uit een beekje waar een klein watervalletje in blijkt te zitten. En in elk plasje/poeltje tadpoles (kikker- of paddenlarven). De meeste daarvan zullen het niet overleven als gevolg van hetzij droogvallen en vogelvoer. Tegen de bergwand zien we een Blou Wildebees en een Eland omhoogklauteren. Opeens duikt er  uit het niets iets zwarts in het water. Moet een vogel zijn  geweest, maar hij laat zich niet meer zien.

Spinnebees

 

Aan de overkant van de dam loop ik regelrecht in een Spinnenweb. En daar blijkt een heel grote spin in te zitten. Geel gestreept lijf met uitstulpingen en zwart wit gestreept lange poten. Op de terugweg ga ik wel een foto van hem maken zodat een ieder die dat wil mee kan griezelen. Het blijkt een Argiope australis (family Areneidae). Oftewel een geel en zwart gestreepte tuinspin maar dat klinkt lang niet zo interresant.

Hamerkop

We rijden verder naar de Waterval. Daar stroomt ook de beek behoorlijk door en klettert er best veel water naar beneden. Ik schat de hoogte van de waterval zo’n 8 meter. Daarna richting rivier. Ook daar staat meer water in dan tot nu toe meegemaakt. Als ik uitstap sprint er een grote Monitor weg met een noodvaart. Ik zie alleen z’n zwart-wit-gestreepte staart en hoor dan een forse plons. Het leek me een Rockmonitor. In de rivier ligt een mooie afgeronde steen waar een Aarscholver vaak op bivakkeert aan de strontstrepen te zien, maar  nu ligt er een groene Monitor op te zonnen van bijna één meter lang. Het is een Water Monitor. In de rivier meer upstream zit een waterval, niet hoog maar wel breed, maar helaas staat het hek hier op ons terrein. En we zijn de sleutel van de gate vergeten. Op het topje van een boom zit een roodbruine reigerachtige vogel met lange gele poten; een Hamerkop.

Lekke band

 

Via de loophole rijden we weer naar huis en spotten een heel groot Blou Wildebees dat we een poosje te voet stalken, maar hij blijft ons voor en verdwijnt uiteindelijk in het struikgewas. Aan de andere kant van het hek staan Ben’s Oryxen. Elke keer als we hier langskomen staan die beesten hier terwijl we de onze tot nu toe slechts 1 – 2 keer gezien hebben. En dan opeens een heel luide sisssssssssss en heus niet van een slang. Lekke voorband. Dat wordt dus even zweten geblazen. Jan heeft een grote platte steen nodig. Ons terrein ligt er mee bezaaid, maar we bevinden ons toevallig op een zanderig vlak stuk terrein zonder grote platte klippe! Hoe krijgen we het uitgezocht Uiteindelijk vind ik iets van Jan’s gading en kan de krik aan het werk.

Een band verwisselen is op zich geen technisch hoogstandje maar wel een gepruts van jewelste. Uitblazen doen we bij de Dam waar de zwarte vogel nu op het water ligt te drijven, maar zodra hij zich bespied voelt duikt hij weer onder. Het is een Groot Waterhoender zo blijkt. We horen wel beesten ritselen in de buurt, maar zien verder niets meer.

Maandag 21 januari

John gaat verder met het tegelen van de badkamervloer, Richmond gaat hem voor met het leggen van de vloerverwarming. Nix buizen met water, maar electrisch. Een hele dunne zelfklevende mat van 50 cm breed die op rollen zit en in alle gewenste richtingen gelegd kan worden. Richmond en John zijn de enige swartmensen die we tot nu toe hebben meegemaakt die èn zelfstandig en héél netjes kunnen werken.

Bushwalk

 

Om figuurlijk af te koelen maak ik aan het einde van de middag een bushwalk. Op weg naar de  OWS ligt er een dode Cameleon op het pad. We zullen er toch niet overheen gereden zijn, alhoewel hij ligt niet in een bandenspoor en hij is nog helemaal in takt. Dan kom ik de Kamelperde tegen. Ze staan vlak bij het pad en schrikken zich een hoedje. Ze gaan een paar meter verderop staan beoordelen hoe gevaarlijk de situatie is. Kennelijk niet gevaarlijk want ze gaan weer verder met waarmee ze bezig waren. Browsen. Daarna de staarten van  Blou Wildebeesten.  Even verderop liggen 3 Jakhalsjes op het pad te zonnen. Twee gaan er vandoor, een derde besluit weer te gaan liggen. Maar als ik te dichtbij kom draaft hij toch ook maar weg.  Dan een kudde Zebra’s en als ik weer op Jan Se Pad ben aangekomen kijk ik recht in de gezichten van twee Oryxen, en sprinten er een paar Elanden weg. Dan ontmoet ik Brownnose met z’n nog hoger zwangerder vrouw. Hij één meter links, zij twee meter rechts op het pad. Hij houdt me nauwlettend in de gaten; zij gaat gewoon door met grazen. En natuurlijk maak je dan een praatje en spitst hij z’n oren. Zij blijkt niet geinteresseerd in het gesprek. Tot slot het mij bekende groepje van 5 Kudu’s. That makes your day!  Lopend zie je eigenlijk veel meer dan in een voertuig, want je hoort waar je moet kijken. In zo’n lawaaibak kijk je maar op goed geluk en meestal mis.

Dinsdag 22 januari

Krassen

 

Het bad heeft vanaf 14 december alle mogelijke vormen van bescherming gehad, maar vandaag moet het van z’n plek omdat er getegeld moet worden. Het dekbed, karton en plank worden verwijderd. Frank heeft er vorig jaar een heleboel tape op geplakt om beschading tegen de overhellende provisorisch aangebrachte kraan te voorkomen. Dat probeer ik er af te halen. Ik ben er de gehele dag mee bezig (en dan is het nog niet klaar). Rob oppert chemicaliën en ik vraag of hij wellicht gek geworden in. Ik zeg nog tegen hem  “als ik een andere kleur had zette ik het mes erop” en poets intussen ijverig door met Sunlight en heet water met een zachte spons. Ik ben nog niet uitgesproken of hij heeft een krabber in de hand en zet die op het bad. STOP!!! gil  ik nog, maar het leed is al geschied: twee lelijke krassen. Waar zit kerels hun verstand if any? Dat vraag ik me van de swartmens regelmatig af, maar bij de witmens kan het kennelijk ook geen kwaad om jezelf die vraag te stellen. Ook zij blijken kennelijk niet over enige vorm van hersennhoud te beschikken, anders dan in hun je-weet-wel. Maar laat ik niet generaliseren zodat niemand zich aangesproken behoeft te voelen!

Zelfdenkend water

 

Later die middag moet het doucheputje ingetegeld. Edoch het wordt boven op de tegels gelegd. Ik vraag of zij denken dat wij zelfdenkend water hebben dat zich (a) afvraagt waar is de drain?, (b) dan ziet dat het zich er niet in kan laten wegstromen maar (c) er bovenop moet springen. De mannen houden bij hoog en bij laag vol dat het water heus wel wegloopt. Fine, als je het maar op M I J N manier doet en aldus geschiedt tenslotte.

Vleermuizenliefde

Tussen deze bedrijven van de doorlopende drama-voorstelling door, hoor ik gepiep maar snap niet waar het vandaan komt. Uiteindelijk zie ik het: twee vleermuizen onder het grasdak.

Ze zijn bezig om nieuwe vleermuisjes te maken, maar Jan denkt dat het hun gewone manier van roesten overdag is: ze hangen altijd op- en tegenelkaar aldus Jan. Inderdaad, in een bomvolle grot wel maar met 2en op 787 ha lijkt me dat toch niet strikt noodzakelijk. Tegen de tijd dat ik de camera heb gehaald zijn ze kennelijk klaar of voelen zich in hun privacy aangetast, want hangen knus zonder enig verder geluid te maken naast elkaar.

Woensdag 23 januari

Het heeft de gehele nacht geregend en krag ook weg. Jan belt onze staff dat ze niet hoeven te komen door die stromende regen en dat ze kunnen wachten totdat het droog is. Er blijkt 47 mil gevallen en als de staff aankomt zijn hun schoenen doorweekt. Grote delen van Jan Se Pad blijken onder water te staan. Ik geef Elisabeth droge sokken zodat haar linnen schoentjes kunnen drogen en ik heb nog een paar nimmer gedragen Nikes of zo, maat 39 die zal ik haar als ze naar huis gaat wel geven.

Jan en ik besluiten naar de rivier te gaan want daar moet het nu feest zijn.

Weir vs Dam

 

Op weg naar de Dam steekt er plots een beekje het pad over. En in de Dam staat verrassend veel water. Je kunt er niet meer in- maar alleen nog omheen lopen. Het beekje dat we eerder tegen-kwamen stroomt hier in de dam. Jan rijdt een deuk in de achterklep. Teruguitrijden is niet z’n sterkste kant. Bij de waterval is het helemaal feest en we maken diverse foto’s en filmpjes. Echt fantastisch en spectaculair. En in de rivier staat zoveel water dat het zeker 1 meter boven over de Weir stroomt. Het is nogal verwarrend: In NL is een dam een blokkade in het water; in Z.A dus een weir. Wat in NL een wiel, meertje of waterplas is, heet hier dus dam.

Voor diegenen die hier op bezoek zijn geweest: de Weir in de rivier is dat gedeelte met de klippe bijeengehouden door kippengaas waarover je naar de overkant kunt lopen. Dat kun je eigenlijk niet geloven, maar het water stroomt 70-100 cm hoog over de Weir. Hij is volslagen onzichtbaar.

We kunnen niet eens de loop rijden want bij de Aalscholverrots (ook niet meer te zien) staat de hele vlakte diep onder water.

Beurtkrag

 

Als we om 12.00 uur thuiskomen is de krag terug, maar John en Rob zijn niet komen opdragen. John blijkt te liggen slapen, maar Jan durfde hem niet te wekken.  Onze jongens zijn een plek aan het voorbereiden waar de 20 KVA generator moet komen. Zo’n maschien blijkt het gehele huis te kunnen bedienen ingeval van beurtkrag. Een nieuw Afrikaans woord hetgeen inhoudt dat de Afrikaners om beurten krag krijgen. De generator moet vlak bij de paal met meterkast en gaat ongelofelijk veel herrie maken. Je kunt trouwens kiezen uit allerlei zeer geavanceerde apparatuur zoals geluidsarm, zelfstartend, met afstandbediening, met-you-name-it. Maar daar heb je hier op het platte land niets aan want voor elk wissewasje ben je afhankelijk van Joburg. En al dat soort electronica is nog veel gevoeliger voor blikseminslag dan gewoon ouderwetse knoppen waar je al naar gelang aan kunt draaien. Het is dus wel beschikbaar, maar wij maken er geen gebruik van waar onze bankrekening ons zeer dankbaar voor is. Maar er is een ware run op generatoren ontstaan, dus we zijn benieuwd wanneer wij ons in het gelukkige bezit ervan mogen prijzen.

Schijtlijsters

 

De jongens zijn gisteren al aan de klus begonnen maar schoten van géén meter op. Er zat een gevaarlijke schorpioen waarvan je in het ziekenhuis belandt aldus de boys. Inderdaad, zulke Schorpionen bestaan. Er gaan jaarlijks een behoorlijk aantal mensen dood aan Schorpioenensteken. Meer dan aan slangenbeten aldus het grote Schorpioenenboek. In Zuid Afrika zijn er 4 soorten met sterk dodelijk gif, maar die leven meer in de drogere hetere gebieden. “Dan zet je die Schorpioen toch gewoon weg” oppert  Jan, en begin gewoon aan je werk. Dat doen de mssiz ook, voegt hij er aan toe. Nou vergeet het maar. De rest van de middag nix meer uitgevoerd zo bleek.

De giftige Schorpioen

 

Het gaat dan met name om de Parabuthus species zoals de Parabuthus granulatus (meest giftig) Parabuthus  transvaalicus (minder giftig) en de Parabuthus mossambicensis (minst giftig) Wat een orginele namen niet? Men is trouwens bezig om de classificatie te veranderen en herschikken.

Het gif van de Parabuthussen is een sterk complex neurotoxic gif. Complex om verschillende soorten zenuwen(-groepen) separaat aan te kunnen pakken en daardoor dus eigenlijk ook geen tegengif-opties.

Schorpioenen zijn nachtdieren met heel weinig zicht. Ze hebben weliswaar 8 ogen (3x2 op hun kop, 1 paar in het midden) met enkelvoudige lenzen. De beelden die ze waarnemen zijn dus heel beperkt. In Australië zijn er soorten die helemaal geen ogen hebben omdat ze zich nooit bovengronds bevinden. Het zijn eigenlijk heel ingewikkelde en ingenieuze machientjes als je dat zo leest in het grote Schor-pioenenboek. Als het moet kunnen ze meer dan één jaar zonder voedsel in een afgesloten ruimte leven. Ze wachten gewoon de goede omstandigheden af en richten zich dan op prooi dat ze met heel fijn gevoelige mechanismen detecteren. Het zijn één van de eerste landbewoners na in eerder stadium zeedier te zijn geweest. De eerste fossielen dateren tot 400-450 miljoen jaar back.

Prima moedertjes!

Schorpioenenvrouwen zijn hele goede moeders. Minor detail: soms eten ze Pa na de paring op, maar het kroost blijft allemaal op haar rug totdat de eerste molding (vervellen) heeft plaatsgevonden en sommige wel tot aan de tweede. De kinders hebben allemaal hun vaste plek om moeders rug en als ze ervan afvallen wordt de afgevallene precies op z’n eigen plek weer teruggemanoevreerd. Sommige Schorpioenen zijn viviparous (levend barend), andere oviparous: uit het ei dus. Er zijn soorten die pas geslachtsrijp zijn in hun 8 – 10e levensjaar, hebben een draagtijd van 18 maanden (langer dan een Kamelperd : 15 maanden) en kunnen zo’n 35 jaar oud worden.

En zoals de meesten: ook deze beesten hebben het niet op mensen voorzien. Je moet er alleen niet op gaan liggen of staan met je blote voeten (of je korte broek onuitgeklopt aantrekken).

Telkom

 

Onze eerse storingsmelding dateert van 4 januari 2008. 5 internetfoutmeldingen gedaan en de buren inmiddels 3 x gebeld. Zometeen komt er iemand langs wordt er om 12.00 op m’n mobiel gemeld. De zoveelste loze belofte zo blijkt.

Donderdag 24 januari

We krijgen al weer 50 mil regen. De teller staat nu op 274 deze maand. Een aantal dorpen zijn geheel geisoleerd althans wat wegverkeer betreft en wij moeten ook nodig een canoe zodat we op de Poer Se Loop kunnen gaan “raften”. Er zitten een paar heuse “rapids” in. Gerrit (Tswana) liet ons gisteren weten dat hun tapijten uit het huis gedreven zijn en hun dammen op doorbreken staan.

Ik bel weer een hele riedel misperformers af. De Telkomboy denkt dat hij ons niet kon/kan bereiken vanwege het weer. Klets niet man, vanochtend is er net nog iemand levend vanuit Vaalwater gearri-veerd. Oh, in dat geval komt hij mischien vanmiddag. Dan weet je al hoe laat het is, hij komt niet.

We gaan weer naar de rivier want het water blijft stijgen. Het Witkoppad kun je niet meer afrijden wegens de overstekende rivier. Jan is er met de quadbike wezen kijken. De Dam  staat nu helemaal vol en stroomt over via de daarvoor aangelegde overloop van beton en bij de Waterval houdt de tocht op want in de doorgang staat kniehoog water. Daar wagen we het bakkie niet aan. We waden er met onze laarzen doorheen en vergapen ons aan onze eigen Waterval. Echt spectaculair. We besluiten te voet richting rivier te gaan. Dat is nu een heel breed stromend lint geworden. Jan besluit het laatste stukje naar de Weir niet mee te gaan, daar ren ik dus alleen even naar toe en kom twee Bosbokke tegen. Van de Weir is ook niets meer te  zien het water stroomt ook daar als een breed lint overheen. Konden we op de heenweg nog met droge voeten door de waterpartij waar we het bakkie achterlieten waden, ik schep nu water!

Letty belt om te laten weten dat haar huis bijna weggespoeld is, dat al hun bushtenten compleet onder water stonden en ze zich een breuk hebben gewerkt om het weer in orde en schoon te krijgen en extra geulen te graven. Gelukkig geen blijvende schade. Ze kan nauwelijks geloven dat de Dam volstaat maar het is al te laat om te komen kijken.

Gasfitter

 

Marten keuken heeft nog steeds geen gasboer geregeld. Zou voor Kerst al komen. Maar gelukkig kwam Jan er eerder deze week één tegen. Bij Mica. Soort bouwmarkt. Daar werkt een mevrouw (Renske van den Brink, kan het hollandser?) wier zoon Abrie gecertifiseer gasfitter is. Abrie belooft diezelfde dag nog te komen kijken. Jaha, zegt Jan, dat kennen wij inmiddels. Maar Abrie blijkt te doen wat hij belooft en diezelfde middag komt er ook nog een kwotasie per email. Z’n quote is alleszins redelijk en ik vraag hem wanneer hij kan komen. Vrijdag a.s. om 09.00 uur. We zijn benieuwd.

Ik bel Barry om te vragen of hij ook langs kan komen want er moeten laden uit het keukenblok verwijderd zodat Abrie van onder bij de kookplaten kan komen en ik zou nu eindelijk de haakjes voor de draadmandjes in de apothekerskasten wel eens willen hebben. Barry vertelt dat z’n pa helaas is overleden en hij vrijdag begraven wordt. Met pa’s hart was het wel weer goedgekomen, maar andere complicaties. Ek is baie spytig dat jou pa gesterf het Barry. Het is weliswaar Barry’s stiefvader, maar hij beschouwt hem als z’n eigen pa. Hij vindt het voor zijn veel jongere broertje van 14 jaar met name heel erg.

Vrijdag 25 januari

Om 08.15 staat Abrie al voor de deur met een swartmens genaamd Solly. Hij verwijdert de eerder aangelegde koperenleiding wegens niet goed genoeg en vervangt deze door een gele slang. Bijna 3 uur verder is de klus geklaard, branden de gaspitten als een zonnetje en is het certificaat afgegeven. Hij heeft erg netjes en secuur gewerkt en bedankt ons  voor de opdracht. Wij hem voor het feit dat hij zijn belofte gehouden heeft!

Op de bouw wordt onverminderd aangerotzooid. Het zal wel een keer goedkomen, maar nu zijn ze de rand van het zwembad weer aan het afbreken. Rob had vorige week éénmaal verteld hoe het moest, vervolgens deden werklieden het toch anders, liet Rob ze hun verkeerde gang gaan, en nu ruim één week na dato krijgen ze op hun kl ……n en kunnen ze het weer overdoen. Wij vinden  dit een misselijke en kinderachtige manier van doen die ons absoluut niet aanstaat. Waarom niet gewoon direct ingegrepen, Rob is immers sitemanager en dus toezichthouder? Omdat hij geen zin heeft om de hele dag over hun schouders mee te kijken zo laat Rob weten. We hebben geen zin om er ruzie over te maken, want de verbouwing moet een keer klaar, maar het lijkt nergens op. En wat ze deze week gedaan hebben? De tegels in de badkamer voor zover beschikbaar. Want ondanks de toezegging van Ferreiras dat het restant eind deze maand komt, krijg ik na talloze malen bellen nog steeds geen uitsluitsel. Het zou met nix verbazen als ik straks de mededeling krijg dat ze helemaal niet komen. Dan zijn de rapen pas goed gaar. Want dan zitten we met een half betegelde badkamer met vloerver-warming die gedeeltelijk dus nog bloot ligt.

Ik ga een rondje lopen en stuit al snel op een Luiperdspoor. Ik blijf het volgen, maar na zo’n 3 kilometer verdwijnt het zonder het beest en/of een eventuele kill te vinden. Maar het gaat me een keer lukken, for sure!  Ook volg ik een beekje uit de bergen, en dat komt echt letterlijk uit de bergen: een zogenaamde spruit gewoon uit de rotsige bodem.

En dan nog even een contractje maken met Elisabeth. Ze begint deze maand te sparen voor de verbetering van haar “huis” in Shongoane. ZAR 200 per maand en na 4 maanden doet de werkgever er ZAR 200 bij. En doorsparen zolang het nodig is om het daar goed op orde te krijgen zodat haar kinders kunnen verkassen vanuit Pretoria. Eerder liet ze me weten dat haar zussie in Pretoria niet de kleren van haar kinderen wil wassen. Onbegrijpelijk. Een ander zussie dat in een ziekenhuis werkt, gaat nu bezien of zij mogelijk de was wel kan doen.

Kwam Sakkie eerder vanochted al weer zemelen over het feit dat sy mieliemeel min is (vrijwel op dus) en nu vra hy die missizzzzz die pille vir die pain assablief. Sy vrou het seer en kan ek assablief 100 rand kry assablief misssizzzz? Neen, maar ik beloof hem z’n salaris voor deze maand vandaag over te maken zodat hij het zondag uit de muur in Ellisras kan trekken.

Als hij er kan komen, want Letty belde vanmiddag dat de Mogol inmiddels over de tarroad stroomt en alleen de Markenroad nog berijdbaar is.

Website

 

Letty belde trouwens met het verzoek of Pieter en Patrick morgen mogen komen. Ze komen speciaal 1 dagje uit Pretoria over om te fotograferen. Ze hebben mijn foto’s op de website gezien; dat moeten ze met eigen ogen zien en  fotograferen! Uiteraard mogen ze komen. Ook Pat belt: ze heeft John Denton Telkom (ja, hij heeft inmiddelsl een naam!) weer gebeld. Zou woensdag komen, toen donder-dag mischien, vandaag is hij op weg, maar zijn reis afgebroken, morgenochtend vroeg mischien. Hmmmmmm.

In Sakkie’s kosbox stop ik 6 eng-gekleurde pillen vir sy vrou. Als je al niet ziek ben, dan wordt je het van zulke pillen alsnog. Het zou me niet verbazen als het gewoon placebo’s zijn maar bij de staff doen ze blijkbaar wonderen.

Kudu’s

 

Tijdens het avondeten krijgen we bezoek van 3 Kudu’s. Ma staat ons een tijd doodstil aan te staren terwijl de twee kinders rustig doorgrazen. Na verloop van tijd begint zij ook te grazen en ze verdwijnen langzaam uit het zicht. Maar zodra ik de compostemmer (met groentenafval) geleegd heb, zijn ze weer terug. Ze weten precies de plek waar ik het neergooi en er zit altijd iets van hun gading tussen: koolbladeren, oud brood, bietjes-afsnijsels, overjarige gerimpelde appels. Het gaat er allemaal in als koek.

Zaterdag 26 januari

Om 06.50 telefoon. Letty weer om naar de laatste toestand beneden (bij Dam, Waterval en Rivier) te informeren en of ze er kunnen komen.  Het is met de nachtrust gelijk gedaan. Tegen 11.30 keren ze terug en zoals altijd is het een héél gezelschap: Patrick met z’n vrouw en een zoon, Letty’s jongste zoon Andrew en diens vrouw Hester (hadden we nog niet eerder onmoet) met twee blonde kleine jochies: Andy en Pietie. Andrew en Hester mesten kuikens voor Rainbow. 100.000 stuks verdeeld over 3 houses. En de stank Hester? informeer ik. Daar wen je nooit aan meent ook Hester. Mij is het ook nooit gelukt. In nachtmerries ruik ik die smerige lucht zo nu en dan nog na 10 jaar! Pieter en zoon Jordan en tannie/ou ma Letty. Conform inmiddels goed gebruik wordt het huis geinspecteerd, alle veranderingen bejubeld en bewonderd, de kombuis is helemaal het einde etc.etc.

Dirty mind

 

Ze hebben mooie foto’s gemaakt, maar niet beter dan op onze website. Pieter vertelt dat het fench inmiddels in de rivier omligt zoals te verwachten was. Straks eerst jullie fench verder op in de rivier weer oprichten, dan een heleboel saltlicks bij de rivier neerleggen en het andere fench nog een poosje down laten. Komt het wild van bovenstrooms vanzelf naar jullie plaas. T’is wel dirty, maar ik vind het best een goed idee. Andersom lopen onze Waterbokken straks bij de buren als dat nu al niet het geval is. Het zijn stuk voor stuk aardige mensen waarmee we uitstekend uit de voeten kunnen.

Telkom!

 

Begin van de middag staat opeens Telkom voor de deur. Of het John Denton is weet ik niet maar een oudere man die het kastje aan de paal buiten (daarin zit de zender naar de hele grote toren aan de tarroad) en de transformator vervangt en constateert dat de fax de onweer-attack niet overleefd heeft, evenals de telefoon in  Jan z’n kantoortje. En alle ellende komt door Eskom binnen. Zo is het maar net.

Zwanger

 

Op mijn dagelijkse wandelingetje van een paar kilometer kom ik een Miskruier (Mestkever) tegen met een mestbal wel 3x zo groot als hij zelf. Hij kan hem kennelijk niet vooruit geduwd meer krijgen en heeft daarop een list verzonnen. Met z’n voorpoten op de grond trapt hij de mestbal met z’n achterburen vooruit (of achteruit zo men wil).

Omdat hij niet wil blijven poseren, lukt het me niet een fatsoenlijke foto te maken. De mestballen zijn bedoeld om de  eitjes voor het nageslacht in te leggen. Dan vind ik een reuzen Sprinkhaan op mijn pad. Daarvan lukt de foto wel. Een ervan met een vinger erbij om de afmeting te kunnen schatten. Hij is gillend groen en blijft  netjes poseren (of bidden, want het is een reuzen Bidsprinkhaan). Verder veel sporen en ik vind een Jakhalzenburcht met 3 ingangen. Een paar schimmen van Elanden (die laten zich alleen zien als ze honger hebben en je ze voert) en tot slot staan de Kamelperde bij Jan Se Pad. Hij blijft staan kijken, zij gaat een paar meter op zij. We zijn het er allemaal over eens, staff incluis, ze is zwanger. Nou ja, dat heet voor een Kamelperd “drachtig”  zoals bij een koe. Maar een vrouwlijk Kamelperd wordt dan ook een “koe” genoemd. Maar wanneer de conceptie heeft plaatsgevonden? Geen idee.

Zondag 27 januari

We gaan kijken of we zelf de vaatwasser kunnen installeren. Stekker in stopkontakt en klaar is Kees. Maar zo eenvoudig is het niet, want we heben de RVS deur er apart bijgeleverd gekregen. De machine wordt hier niet standaard met rvs-front verkocht. Dank zij een onduidelijke en bovendien niet op deze machine en deur van toepassing zijnde gebruiksaanwijzing kun je daar toch aardig lang zoet mee zijn.

Jan gaat de pomp van het zwembad “backwashen” en daarvoor moet het deksel van de pompput gelicht. Wat zal ik allemaal tegenkomen zo vraagt hij zich af en ik begin de standaard riedel op te sommen: Schorpioenen, slangen ……. En inderdaad er zit een hele grote Schorpioen onder. Hij lijkt verdacht veel op diegene die ik eerder uit het zwembad viste en over de rand kieperde. Was kennelijk helemaal niet dood. Ik neem het boek erbij en stel vast dat het om een familielid van de Hadogenes gaat. Dikke scharen, lange dunne staart, 15/16 cm lang. Nu begrijp ik opeens ook waarom er naast die pompput altijd dode leeggegeten Milipedes liggen. Het is er een waar kerkhof. Eén van de gewoontes van deze Schorpioen om uit een hinderlaag, tevens z’n vaste woon- en verblijfplaats,  prooi te grazen te nemen en ter plekke te consumeren. De Schorpioen kijkt vanaf de rand toe hoe Jan backwasht alvorens te besluiten zich in het duister van de put terug te  trekken. We kunnen hem natuurlijk vangen en elders weer uitzetten, maar de volgende dag zit er gewoon weer een nieuwe. Dus wat heeft het voor zin?

De Kudu’s komen de composthoop inspecteren maar verder laten maar weinig beesten zich vandaag zien.

Jan kijkt naar “Buitenhof” waar ik een stukje van de discussie tussen Marianne Thieme en van Olmert meekrijg. Een boer houdt van z’n dieren hoor ik hem zeggen. Ja ja, van hun economische waarde zul je bedoelen. Ze houden helemaal niet van het dier zelf. Zou je dat namelijk wel doen dan zou je geen haantjes versnipperen omdat ze toch géén eieren kunnen leggen, niet onverdoofd de ballen van je pasgeboren biggetjes afsnijden, geen kalfjes direct bij hun moeder vandaan halen of rassen fokken die niet meer op normale wijze kunnen kalven. Wat een verderfelijke praktijken en idem mensen die zich er schuldig aan maken. Maar de medeschuldige/veroorzakers zijn natuurlijk die, in getale steeds verder toenemend aantal, consumenten die veel vlees voor weinig geld willen.

Maandag 28 januari

Jan vist weer eens een Schorpioen uit het zwembad. We stellen vast dat deze echt dood is en nemen hem onder de loep om z’n familiebetrekkingen vast te kunnen stellen. De doorslaggevende kenmer-ken zitten in het puntje van z’n staart en z’n scharen (althans wat de familie betref, maar zeggen verder nog niets over de species). Maar het lukt ons niet om hem in een hokje te plaatsen; het vergrootglas vergroot onvoldoende.

Vorige week liep Jan een aanhangertje tegen het lijf dat hij achter de quadbike kan hangen. Een of ander doe-het-zelf-ding van iemand die het wel kwijt wilde. Het moet wel geverfd, want het is engwit. Dat wordt of dezelfde kleur als de quadbike zelf of met zebrastrepen. Vind ik ook wel iets hebben. Want de bedoeling is om er ’s winters het voer mee te vervoeren naar de drinkplaatsen.

Inmiddels is er een een jong Blou Wildebees gesignaleerd op de farm; ik meende al spoortjes te hebben gezien.

Gespikkelde bosslang

 

Ik ga eens kijken of het zwembadwater weer op temperatuur wil komen en loop de stoep op langs de rotan bank. Glijdt daar toch een slang overheen. Hij verdwijnt achter de kussens zonder dat ik z’n kop heb kunnen zien. Ik vraag Rob er even bij te komen om te kijken wat voor merk het is en hoe hem uit de bank te krijgen. De bank bestaat uit een aantal losse rotan elementen en losse kussens (nog afgezien van de pluchen beesten). Pas onder het laatste element, en als alle kussens verwijderd zijn, vinden we hem.  50-60 cm lang en (mijn) middelvinger dik. Een little spotted bushsnake aldus Rob. (Philothamnus semivariegatus) Mooi groenig gekleurd koppie waarvan de kleur vervloeit tot olijfkleur in z’n staart en helemaal gespikkeld. Vanaf de stoep glijdt hij in de boom (daarom moeten er eigenlijk ook géén bomen tot aan de stoep kunnen reiken) waar hij blijft zitten of beter: liggen. Als je niet weet dat hij er is, dan zie je hem ook niet. He blends perfectly in in the tree. Deze kun je niet mak krijgen volgens Rob. Ik lijd niet echt onder deze dodelijk teleurstellende mededeling  omdat ik dat helemaal niet van plan ben.

Volgens het boek is hij onskadelik en zijn voorkeurhabitat: rivieroewers, struike en bosse of rotsagtige streke, karoostruikgewas, vogtige savanne en laaglandwoude. Ik zal de auteur berichten dat ze ook graag op de bank bij een zwembad zitten.  Wat z’n gewoontes betreft: ’n dagslang met pragtige merke wat grasieus beweeg, of in kort sarsies as dit gesteur word. Dit is ’n uitmuntende klimmer en, met die gekielde  pensskubbe, kan dit maklik teen die bas van ’n boom of selfs siersteenmure opseil. Dit gaan dikwels huise en buitegeboue binne, veral die wat struike onder die vensters het. As dit gekrofronteer word, sal dit die nek opblaas om die helderblou vel tussen die skubbe  te ontbloot. Soos die Boomslang, sal dit die kop van die grond lig en die nek kronkel. Die Gespikkelde bosslang is baie algemeen oor die grootste gedeelte van sy gebied. Dit leef dikwels in die ruimte tussen mure en sinkdakke waar dit geitjies vang. Dit seil gou weg as dit gesteur word en byt maklik as dit gehanteer word. Snags slaap dit los opgekrul op die buitetakke van plante. Hierdie slang is goed gekamoefleer en word in sy natuurlike omgewing uiters moeilik raakgesien.

 

Nou ben ik geneigd veel van een boek te geloven, maar dat hij geitjies vang, daar geloof ik geen hout van. Want ook afrikaanse woordenboek laat weten dat geitjes bokken zijn.

Ik hoor iedereen denken: het leven daar bestaat kennelijk uitsluitend uit Slangen en Schorpioenen. Inderdaad, wij leiden hier een levensgevaarlijk leven!! Valt mee hoor, ‘k vind het leuk om er (uitge-breid) over te schrijven! Een volgend studie-object wordt de Cameleon. Ook een hele rare maar wel kleurrijke snuiter. Er zijn soorten bij wier verspreidingsgebied niet groter is dan onze farm bijvoorbeeld.

Mijn bushwalk levert niet veel op: 4 Kudu’s, 3 Zebra’s + kleintje, 3 Blou Wildebees + kleintje en twee grote Rooibokmannen.

Dinsdag 29 januari

Ferreiras laat doodleuk weten dat de tegels over 8 weken komen (medio november besteld met leverdatum eind januari 2008); John is met de mosaicjes in het zwembad begonnen. Het lukt de heren zelfs om de mosaicjes in matjes scheef te krijgenl. Jan en ik gaan naar de Dam en Waterval. Er stroomt nog steeds water, maar veel minder. Het is immers al weer een week droog en warm weer. De volgende keer moeten we maar een schepnetje en emmertje mee naar de rivier nemen om wat visjes te vangen die we in de Dam kunnen uitzetten. In de hoop dat hij niet helemaal opdroogt in de winter natuurlijk. Want met visjes krijgen we ook de Kingfisher en mogelijk Fisheagle wel naar de Dam gelokt.

Expeditie

 

Ook de Waterval is minder spectaculair en we kunnen met het bakkie weer door de overloop rijden. Jan stelt voor om het seasonal riviertje upstream te volgen. Hij wordt steeds avontuurlijker. Het blijkt een ware expeditie. Op sommige plaatsen is het riviertje erg diep en lukt het ons nauwelijks om zonder water in de laarzen te scheppen verder te komen. Het is eigenlijk niet voor te stellen dat het ’s winters helemaal droog staat (zoals het in de winter niet voorstelbaar is dat er ’s zomers een heuse rivier over je terrein raast).

Sommige stukken zijn bijna ondoordringbaar en er moet ook een heleboel aan dood hout verwijderd dat het pad verspert. Maar het riviertje is echt verpletterend mooi met steeds nieuwe vergezichten en watervalletjes. We lopen het een paar kilometer en komen dan op de circular (loop) road terecht die we eerder ook niet konden oversteken omdat de rivier daar te wild en diep overheen raasde. We gaan vandaag maar niet verder want we zitten vol met schrammen en het is wel mooi geweest zo. Een volgende keer exploreren we een volgend stuk. Op de website (Leopard Leap 2008) kan het riviertje aan de hand van ruim 20 foto’s meegelopen worden desgewenst.

Op de terugweg komen we een Peregrine Falcon (Falco peregrinus) tegen. Zit op het topje van een boom en blijft rustig zitten terwijl Jan hem door de verrekijker begluurt.

Woensdag 30 januari

Bij de staffquarters zijn er ook een aantal stromen die nu beginnen af te nemen en die in goede banen geleid moeten worden door waterafleiers. De stroompjes kiezen de gemakkelijkste weg over een zandpad dat ze vervolgens helemaal uithollen en onberijdbaar maken. Daar komen dus zoiets als ver-keersdrempels in.

Eén jaar later

 

Vorig jaar vond op (toen dinsdag) 30 januari de overdracht van het huis in Wapenveld aan Dagmar en Willem plaats. Het lijkt wel een eeuw geleden. Het huis is trouwens in wel héél erg goede handen terechtgekomen. En daar zijn wij eigenlijk best heel erg gelukkig mee want het is toch net een deel van het gezin (waar je veel tijd en energie in gestoken hebt, en waaraan je veel plezier beleefd hebt), waar je afstand van doet. En vandaag precies een jaar geleden zaten we in het vliegtuig op weg naar ons nieuwe woonland.

Nieuwe smoes

 

De beurtkrag heeft één fantastich voordeel: het wordt door iedereen te pas en te onpas gebruikt om misperformance, laksheid en gemakzucht te maskeren en verplichtingen niet na te komen.  Sommigen hebben het inmiddels als standaard email-response in gebruik.

Jan heeft de maandelijkse inkopen gedaan en dat is altijd een gesjouw van jewelste. De staff krijgt altijd wel iets extra’s. Dat blijkt dit keer een potje pindakaas en een blik bonen in tamatiesaus te zijn.

Na de lunch gaan we met de boys naar de rivier om de twee hekken in de rivier te inspecteren en te bezien wat er allemaal moet gebeuren om ze weer in orde te krijgen. Ze blijken gelukkig nog heel, maar er is een heleboel troep over de gehele breedte ingespoeld. Takken, gras en riet tesamen een dik bijna ondoordringbaar gordijn vormend. Zelfs de stevige palen die in cement gegoten zitten (zaten) zijn losgekomen. De palen staan op een domme plek vind Oliver, want precies in de loop van stroompjes die van de bergen afgekomen in de natte tijd. Er worden wat provisorische ingrepen gepleegd en morgen moet het echte schoonmaak werk beginnen.

Nog een Paradijs!

 

Ik zelf ben nog nooit bij het  tweede hek in de rivier geweest en daar ontdek ik weer een nieuw stuk paradijs. Oogverblindend mooi. Het is wel lastig om er te komen omdat je je door struikgewas moet heenworstelen.  Op de prioriteitenlijst staat nog steeds een project om langs het gehele hek een pad van tenminste 1-1,5 meter te kappen. Maar tja, er zijn zoveel prioriteiten.

Ik heb het vast al een keer geschreven dus wellicht ten overvloede: maar de grens tussen ons en het buurterrein ligt midden in de rivier. Een hek midden in de rivier over de gehele lengte van zo’n 2,5 kilometer is niet zo erg practisch. Daarom staat een gedeelte van het hek aan onze kant van de rivier zodat we daar geen toegang hebben tot de rivier, het andere gedeelte staat aan de overkant van de rivier op het terrein van de buren zodat wij vrij toegang hebben tot de rivier, maar de buurman dus niet. Het hek “springt” als het ware twee maal over de rivier. Eén keer naar de overkant en één keer weer terug.

Ratel Sakkie

 

Sakkie ratelt aan één stuk door en altijd tegen die missizzz. Hij wijst die missizzz bijvoorbeeld welke en waar de grote vissen zitten, hoe je die moet vangen, welke wel en welke niet lekker zijn. Hoe het hek gerepareerd en schoongemaakt moet worden, dat buurman Herman dat vanuit een kano laat doen, dat z’n pa vroeger al bij buurman Herman werkte toen deze (beter: zijn schoonvader Paul) daar nog Mielies en Tamaties verbouwde. Kortom: Sakkie brengt dus min of meer z’n hele leven hier in de buurt al door. En intussen wordt ’t arme joch door een Bij in z’n kin gestoken. Er staat helaas nergens “Buffalothorn”  in de buurt die een goed medicijn levert in de vorm van z’n blaadjes die je over de aangedane plek moet wrijven.

Op de terugweg maken we een stop bij de Waterval waar de jongens op de foto willen en bij de Dam. Ze zien het helemaal zitten om vis uit de rivier hier uit te gaan zetten. Ik heb Sakkie een fishlijn belooft zodat ze ter afwisseling van hun dieet zo nu en dan een vis kunnen vangen.

De mosaic-rand van het zwembad is vrijwel klaar en morgen komt het marbellite er in zo laat Andrew weten. Dat moet in één dag gebeuren en het moet tevens droog weer zijn. Daarna moet de marbellite een paar dagen achtereen natgehouden worden terwijl het zwembad zich vult. We hebben “maar” 20.000 op voorraad; we hebben er 130.000 nodig. En nu maar hopen dat de boreholes strong enough zijn. Ik praat met Andrew over de kosten voor een eenvoudig woninkje voor Elisabeth. Dat kost toch al gauw zo’n 65-70.000 ZAR. Dat wordt dus heééél lang sparen. Portacabins zijn zelfs nog duurder. Volgens mij zijn er genoeg van de ex-asielzoekers woningen over in NL, maar om die hier te krijgen is waarschijnlijk nog veel duurder. Maar als iemand aan gene zijde zich aangesproken voelt of hevige drang naar ontwikkelingshulp voelt, aarzel niet om het te laten weten, want elke vorm van hulp/ support is meer dan hartelijk welkom.  Afijn, we gaan volgende week eerst maar eens polshoogte in Shongoane nemen.  .

Donderdag 31 januari

Jan brengt de jongens naar de rivier en Andrew trekt een blik werkvolk open om de  marbellite te gaan aanbrengen. Ik moet me inhouden om geen grapje over nog meer werklieden te maken: een paar grote dikke Bobbejanne bij de NWS.

 

Stuck in the mudd

 

Sakkie belt dat baas Jan Se Bakkie stuck in the mudd zit bij de rivier en of die missizzz aub hulp wil organiseren. Hij komt zelf  lopend sleepkabels halen. Wat dat arme Bakkie hier allemaal al niet voor z’n kiezen heeft gekregen! Ze hebben van alles geprobeerd met klippe, boomstammen, maar het Bakkie blijft zitten waar het zit en verroert zich niet

Bij Brian vang ik bot. Zijn oude lijk van een bakkie komt niet tegen de stijle bergwand meer op zo vreest hij. Ik vrees dat hij gelijk heeft. Andrew heeft weliswaar een 4x4 maar die is opeens spoorloos. Blijkt nog extra werkvolk te zijn gaan halen in Vaalwater. (Had ik nou toch dat flauwe grapje over –en aanbod van- die Bobbejanne maar gemaakt!) Maar hij belooft Jan te gaan redden als hij weer terug is. Samen met Sakkie gaat Andrew op weg naar de plek des onheils. Tegen een uur of 12 zijn ze terug. Het Bakkie blijkt in drijfzand te zijn terechtgekomen. Maar één hek is al schoon en dat heeft Jan zelf gedaan met z’n vijverpak aan. Je moet er vooral niet mee voorover bukken, want dan schep je water. Ook Andrew is in het drijfzand beland, maar gelukkig met slechts 2 wielen.

Dikke vieze vette zwarte stinkende modder

 

Het aanbrengen van het marbellite is dus begonnen. Het wordt op de bodem van het zwembad aan-gemaakt en laat zich het beste omschrijven als dikke vieze vette zwarte stinkende modder. Er zijn een stuk of 11 mensen (Rob en Andrew incluis) bezig om het met troffels aan te brengen. Om een uur of 3 is de klus geklaard en moet het natgehouden totdat de zon onder is om te snelle (uit-)droging te voorkomen. Morgen mag worden begonnen met het vullen van het bad dat zeker 3-4 dagen in beslag gaat nemen, inclusief het overpompen uit de kleinere splashpool.

Jan gaat de boys ophalen bij de rivier, maar ze hebben werkelijk geen zak meer uitgevoerd. Ze durven niet op Herman z’n terrein aan het graven van het gat voor een nieuwe paal te beginnen. Miskien Baas Herman hy dink ons kom die bokke von hom steel en dan hy gaan ons miskien skiet. Gaan die missizz assablief Baas Herman bel en hom vra of sy op daardie plaas kan kom werk? Hadden jullie dit niet al gisteren kunnen verzinnen? Maar ik houd m’n mond want we weten inmiddels al lang dat het woord plannen of vooruitdenken niet in hun woordenboek voorkomt zoals zoveel begrippen niet.

Last Updated on Wednesday, 12 May 2010 09:36
 
<< Start < Prev 1 2 3 Next > End >>

Page 1 of 3