2010
Oktober 2010 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Friday, 05 November 2010 11:17

 

Vrijdag 1 october 2010

Een pijnlijk afscheid

We krijgen Els en Gerrit op de koffie. Tswana is verkocht en ze komen dus afscheid nemen. Els was al een slanke verschijning, maar ze is nog frêler geworden. Ze hebben een heel moeilijk jaar achter de rug en dat is niet ongemerkt voorbijgegaan. Ik betreur hun besluit om Tswana te verkopen ten zeerste want ik ben zeer op hen gesteld geraakt en het waren hele goede buren. En wat daar voor in de plaats komt, moet je maar afwachten. Ene Thomas uit Tsjechië of Slowakije. E&G hebben de koper nooit ontmoet, want alles is via de procureur gegaan. We zitten in de hide want het is heerlijk weer en bij wijze van uitzondering stormt het vandaag niet zo hard. De njala’s komen ook op bezoek, eten de koolbladeren uit mijn hand terwijl Els foto’s maakt. Ze probeert zo veel mogelijk van de omgeving, waarvan ze op het punt staan afscheid te nemen, vast te leggen.

Jan heeft eerder vanochtend de kreupele eland nu ook zelf gezien en de kwestie overziende is de beste oplossing het arme beest uit z’n lijden te helpen alvorens de hongerdood te sterven. Een eland is te groot voor een luiperd en degene die er aan gaat beginnen (levend en wel aan de achterkant bij de anus) is de bruine hyëna. Want die heeft van het begrip dierwelzijn nog nooit gehoord (en gaat dat ook nooit doen ook). En dat kunnen en mogen we niet laten gebeuren. Terwijl Jan een poosje naar het beest zat te kijken kwam er opeens een windvlaag-zonder-wind bij hem langs. Een zwarte slang met kronkelende haast

Abram en Oliver maken het slaghuis skoon en we zetten de koeling alvast aan. Want Gerrit komt dus vanmiddag met Manuel z’n tracker en Wayne (PH) terug om de eland een clean genadeschot te geven. Ze achtervolgen hem ruim twee uur, maar het beest blijkt, ondanks z’n handicap, toch sneller te zijn dan z’n drie achtervolgers te voet. Kennelijk doet zo’n shotgun in je rug wonderen!

Volgens A&O komt het beest altijd op het geluid van de tractor af bij de OWS, en als dat zo blijft, bellen we Wayne opnieuw die dan met de jongens op de tractor alsnog probeert het beest uit z’n lijden te helpen. Dit zijn waardeloze, maar noodzakelijke beslissingen waar je je als boer mee geconfronteerd ziet.

 

Met pijn in m’n hart neem ik afscheid van E&G, maar hopelijk vergeten ze Afrika niet en komen ze zo nu en dan “buurten”.

Zaterdag 2 october

Bosbok

Abram belt met de vraag of we toevallig naar Vaalwater gaan want hij wil Moussa gaan bezoeken. Maar wij komen het weekend wel door met wat we in huis hebben, dus ik moet hem teleurstellen. De weekeinden zijn altijd heerlijk rustig, rommelen we maar wat aan en hoeven we geen staff te instrueren of te servicen. De klipspringers  lopen rond en de laatste dagen komt er ook steeds een bushbok bij de NWS drinken. Ze leven solitair en hebben hevig te lijden onder poaching met honden en strikken, en ook jagers schijnen ze erg graag neer te knallen.

Het blijft maar stormen, dus ’s avonds in de hide geen leuke sightings meer. Dat komt ook omdat de manke eland en een ouder njala mannetje alles komen opvreten zodra ik het neergegooid heb. En krijg ik dus 100 cameratrapfoto’s met een elanden pens, -achterwerk of njala horens. De kleinere beesten hebben het dus voor het nakijken. Het zijn toch zulke link michiels die beesten en ze leren wel heel snel. 

Maandag 4 oktober

We moeten nu wel nodig naar Vaalwater want we hebben de post al bijna drie weken niet opgehaald. Meestal rekeningen van Eskom en de Munisipaliteit (landtax). Het papierwerk met Telkom is afgeschaft; ik krijg een email zodra ik de nieuwste factuur kan downloaden. Vaalwater staat steeds minder op de agenda vanwege de afschuwelijke wegcondities. Potholes waar je zelfs met je bakkie wel inpast. Maar het blijft toch een leuk “durp”. Bij de citrusfarm blijkt het seizoen, en dus de beeslemoene, afgelopen te zijn en bij Rollermeule Voere halen we het mieliemeel voor de jongens. Daarna een heerlijke milkshake bij the Bushstop, even bij de Spar naar binnen voor het geval er toevallig iets in de schappen staat, en dan weer gauw naar huis.

Een stoeterij

De jongens komen op maandag, woensdag en vrijdag tegen half vijf met de tractor om te voeren. De zebra’s staan dan al te wachten, maar ook het blou wildebeest-met-kind staat al tussen de struiken te wachten, zo ook het oudere njala mannetje en onze 6 parelhoenders komen ook al heel snel aangedribbeld. Ze komen nu elke dag langs die koddige kippen. ’s Avonds tref ik zeker 10 zebra’s, maar als ze me horen gaan ze er in galop vandoor. Behalve de drie zebra’s die er altijd zijn, die trekken zich van mij, geluid of wat dan ook, helemaal niets aan. We hebben een behoorlijke stoeterij zullen we maar zeggen! Gelukkig hoef ik ze niet te borstelen of met ze naar de hoefsmit en heb ik ook geen last van koliekproblemen!

Dinsdag 5 oktober

Technisch onbenul

We gaan de borehole vlak bij huis met solar uitrusten en de panelen moeten  in een stevig bouw-werk worden verankerd om te voorkomen dat ze dezelfde avond na installatie nog gejat worden.  Rondom de panels wordt een u-vormig frame gelast, met poten er aan, en die poten komen in de cement/spouw van de nog te bouwen dubbele muur.  Bouwen met klippe betekent per definitie dat het een dubbele muur wordt want een enkel muurtje met klippe blijft niet overeind staan. En dat wordt in dit geval wel lastig uitvoerbaar zonder iemand onder de panelen en binnen het frame in te metselen.  Maar, ondanks het feit dat Jan mij een technisch onbenul vindt, heb ik toch wel een heel goed idee. We hebben nog wat gewone bouwstenen over die we voor de bedden in de kas gebruikten. We maken een mal en bouwen daar het bakstenen muurtje binnen. Vervolgens komt Johan de panelen in het stevige ijzeren frame lassen, dat zo wordt uitgevoerd dat het net rondom aan de  buitenkant van het stenen binnenmuurtje past waarna Oliver de klippe gaat opmetselen en de spouw opvult met kleine steentjes en beton. Eventuele dieven moeten dus wel heel goed voorbereid komen om de panelen te stelen. Een haakse slijper en een generator (want er is geen stroom in de buurt) en dat vereist toch enige voorbereiding voor het dievengilde.

Onyx is overdag altijd buiten tenzij ik bobbejanne-geroep hoor. Dan blijven alle deuren stevig gesloten, want hij maakt ze zelf open. Maar halverwege de middag vind ik hem in z’n slaapmand en dat is op z’n zachtst gezegd nogal vreemd. Ik loop naar hem toe en zie dat z’n ene oog helemaal dichtgeplakt zit. Ik maak het voorzichtig schoon, maar z’n oog is helemaal weggedraaid. Een eng gezicht waar je met gemak van in paniek zou kunnen raken. Maar dat lost het probleem niet op. Hij heeft eerder een ontstoken oog gehad en daar moet ik nog ergens een tubetje zalf van hebben. Ik zoek me een breuk, en blijk het gewoon netjes  in de medicijnenla te hebben opgeborgen. Ik druppel de zalf in z’n oog wat hij geen pretje vindt.  Ik vraag me af wat er gebeurd kan zijn. In principe kan hij een spitting cobra zijn tegengekomen die ik eerder vandaag ook zag, maar dan is het wel raar dat hij alleen gif in z’n ene oog heeft gekregen. En hoelang het geleden is weet ik ook niet omdat ik in het gastenhuis bezig was. Dus om hem nu alsnog onder de kraan te houden of z’n oog met melk te wassen?? Ik weet het eigenlijk niet.  Hij blijft de hele dag in z’n mand, maar eet ’s avonds wel z’n drumstick op en z’n oog is weer een heel klein beetje open. Ik zet de zalf behandeling dus nog maar even voort.

Avondvisite

Het is inmiddels helemaal donker buiten en anders dan gebruikelijk na het eten, ligt Onyx niet in z’n mand, maar zit in de badkamer gefixeerd naar buiten te kijken.  Ik vraag of het heel spannend is, maar krijg geen antwoord. Zelfs z’n oren bewegen niet ten teken dat hij mij gehoord heeft. En dan zie ik wat zijn onverdeelde aandacht heeft: een spitting cobra vlak voor het raam die naar binnen zit te kijken met z’n hood op. Ondanks het feit dat slangen op temperatuur, geluid en beweging afgaan, ziet deze aan de andere kant van het glas Onyx toch heel duidelijk zitten. Je ziet z’n lange lijf (meer dan een meter lang) helemaal mee in- en uitademen. Om hem nog wat beter te kunnen bestuderen halen we de zaklantaarn erbij en Jan probeert foto’s te maken. Dat lukt niet echt door glas heen, maar we krijgen hem te pakken. De slang is niet blij met het licht en probeert in de lichtbundel te bijten en dat gaat wel zo razend snel dat je het bijna niet kunt voorkijken. En dan realiseer je je weer even hoe snel een slang is en hoe snel hij kan aanvallen als hij pissig is. Want dat is deze inmiddels behoorlijk. Hij probeert steeds feller in de lichtbundel te bijten totdat we ophouden om hem te plagen en hij wegzeilt. Onyx is al die tijd blijven meekijken. Kennelijk not impressed by the snake en dan is het dus ook niet aannemelijk dat hij er eerder die dag mee in aanvaring is gekomen.

Mosambiekse spoegkobra (Naja mossambica, M’fezi)

Die spoegcobra se byzonderhede. Word gemiddeld 1 – 1,2 m, af en toe langer as 1,5 m.Die rugkant is leiklurig tot olyfbruin en elk skub het ’n donker rand. Die onderkant is salmpienk of soms gelerig met swart dwarsbande3 en vlekke aan die keel – soms vorm hierdie merke ’n enkele breë band. Die algemeenste van die streek se kobras. Kom meestal in vogtige savann en laaglandwoude voor waar dit ’n voorliefde het vir klipperige plekke, hol bome, termiethope en diere se gate, dikwels naby standhoudende water. Kan naby ’n skuilplek lê en bak of op ’n bewolkte dag kos soek, andersins is dit snags meer aktief. Onvolwassenes is wel bedags taamlik aktief. Dit is ’n sku slang wat selde sal pal staan. Kan die kop bak maak as dit vasgekeer wordt, maar sal die houding nie lank behou nie. Sy vernaamste verdediging, afgesien van te skuil, is om gif te spoeg.  Die giftande is spesiaal aangepas om gif te spoeg: die gifkanaalopeninge aan die punte wys vorentoe en reghoekig tot die giftande, wat die slang in staat stel om sy gif verder as 2 m te kan spoeg. Die maak die kop nie altdy bak voordat dit spoeg nie en sal sy bek soms net effens oopmaak voor hy dit doen. Dit kan doeltreffend vanuit ’n verborge plek in ’n rotsskeur spoeg. Die gifvoorraad is skynbaar onuitputlik.  As gif op die hare, gesig of arms beland, doen dit geen skade nie, maar in die oë veroorsaak dit onmiddellik ’n brandgevoel en moet dit onverwyld met baie water of enige andere neutrale vloeistof uitgewas word.  Maak jag op skurwepaddas, soo0gdiertjies, voëls, akkedisse, insekte en slange, waaronder die Pofadder. Kan aangetref word waar dit in hoenderhokke en naby huis kos soek. Ovipaar. Lê 10-22 eiers in die midsomer. Pas uitgebroeides is 23-25 cm lank. ’n Algemene slang met ’n kragtige gif. Verantwoordelik vir talle byte in KwaZulu-Natal en Mpumalanga. Gif is hoofsaaklik sitotoksies, en veroorsaak ernstige plaaslike weefselskade wat dikwels veloorplanting vereis. Net ligte neurotoksiese simptome soos lomerigheid kan voorkom en sterfgevalle is seldsaam. Die vroeë toediening van teengif kan die omvang van die weefselskade beperk.

Donderdag 7 oktober

Ik moest zelf gisteren aan de bak om het huis schoon te krijgen omdat Maria kan niet komen.  Pat is dinsdag j.l. met klachten in het ziekenhuis opgenomen, en nu moet Maria op de winkel passen, letterlijk en figuurlijk.  En vandaag komt Charley MIELE de ovendeur vervangen. Maar het blijkt een deur van een nieuwe generatie ovens te zijn, dus past de deur niet kwa uiterlijk. Charley demonteert de bestaande deur, haalt hem helemaal uit elkaar en maakt het schoon. Dat is iets wat de consument zelf echt niet kan.  Hij is er bijna twee uur mee bezig. Maar duidelijk is dat ik de oven ook niet meer kan schoonmaken met een lekkere sopdoek, want het probleem van de kier tussen de twee glasplaten (waar van alles tussen kan druipen) wordt niet opgelost.  Eigenlijk een miskoop eerste klas.  Terwijl Charley poetst, strijk ik de was.  Ook niet m’n favoriete hobby, maar ’t moet wel gebeuren.

Vrijdag 8 oktober

Pat komt vandaag weer naar huis vertelde Brian  vanochtend toen ik hem belde of we nog wat voor hem konden betekenen in Ellisras. Maar hij is helemaal door het diervoer heen en hun bakkie is nog steeds stuk. Ik beloof hem dan ook 5 balen diermeel mee te zullen brengen. Verder staat de IC Health Clinic op het programma. Dit naar aanleiding van een artikeltje in de Mogol Pos over geel koors. Ik moet daar nog steeds tegen ingeënt worden. Want als je naar landen noordelijker dan Z.A. reist, is dit verplicht. Toen we terugkwamen uit Tanzania in 2008 mocht ik Z.A. niet eens meer in omdat ik geen certificaat had. Het kwam uiteindelijk allemaal goed, maar dat gezeur moeten we niet opnieuw hebben. Jan heeft een vrijstelling i.v.m. z’n diabetes. Belachelijk natuurlijk om uitzonderingen toe te staan als je naar de ernstige gevolgen kijkt indien je besmet raakt. De Clinic is vlakbij de dierenarts gevestigd maar onvindbaar. Uiteindelijk blijkt het achter een advocaten-kantoorgebouwtje verstopt. Er zit een receptioniste die mij naar een volgende hok doorverwijst. Daar zit een oudere dame die ik vermoed Ingrid te zijn. Ik had haar gisteren aan de bel ivm de afspraak. Plus een moddervette blanke en nog moddervettere swartvrou. Die zitten samen foto’s te kijken op een laptop. Hun functie is mij volslagen onduidelijk, maar de blanke schijnt naderhand van de “afdeling” betalingsbewijzen te zijn.

Geel koors

De gele koorts wordt ook door een muskiet veroorzaakt, maar één die overdag aktief is in plaats van de malaria muskiet die zich beperkt tot een paar uur bij het ochtendgloren en rond zonsondergang. Van de jaarlijks 200.000 gele koorts slachtoffers, gaan er zo’n 30.000 dood. De gevolgen van een beet zijn een beetje hetzelfde als van een hematoxic slang: je begint uit al je organen te bloeden. Intenten is dus één ding, maar  er zijn ook zogenaamde muzzy-pats bij de apotheek te koop die je op je huid plakt en dan 24 uur bescherming bieden. En het drinken van bitter lemon schijnt ook tamelijk effectief te zijn. Daar hebben de muskieten een bloedhekel aan, anders dan aan een bierdrinkende man. Daar zijn ze wild op!

Ik krijg de injectie in m’n rechterarm en kost R300. Ik vind dat schrikbarend veel eigenlijk voor die paar mil vloeistof die ik ingespoten heb gekregen. Jan vraagt of er bijverschijnselen kunnen optreden. Die vallen over het algemeen mee aldus Ingrid, maar als ik in ademnood kom te verkeren, dan moet ik onmiddellijk terugkomen. Maar van het prikje blijft zelfs geen pijnlijke of gevoelige plek over en de komende 10 jaar ben ik gevrijwaard van de gele koorts.

Bij NTK halen we de balen voer en bij Connie’s plants nog een protea-achtige plant en zure grond. Want daar houden deze planten van. Het worden struiken van ruim een meter hoog en moeten door flink snoeien in vorm worden gehouden aldus het weinig zeggende label. Maar ze geven prachtige snijblommen.

Stop Smoking!

Op het Witkop pad rijden Dawn en Herman ons achterop en dus moet er even gesocialtalked worden. Maar gelukkig heeft Dawn diepvriesspul in de auto dat snel in de vriezer moet, dus het wordt een korte social talk. En Pat ligt als een dood vogeltje gekleed op bed. Ze is al zeer frêle en lijkt nu zelfs  nog kleiner. Ze verontschuldigt zich daarvoor, voelt zich veel beter dan de afgelopen dagen liegt ze en de rest van haar leven aan de medicijnen en roken verboden. Want er is beginnend hartfalen bij haar vastgesteld. Brian heeft daar al wat opgevonden: een “sigaret” waar je vloeibare nicotine ingiet en als je er aan trekt licht de punt ervan rood op. Maar er komt geen rook uit. De noodgedwongen mede-roker  krijgt er dus geen kanker van, maar de gebruiker zelf natuurlijk wèl. En bovendien is het een erg duur (genots-)middel.

Zaterdag 9 oktober

Go Away!

Lekker uitslapen maar de grey lourie heeft daar andere gedachten over. Hij begint al vroeg te roepen. Het is de eerste keer tijdens ons verblijf hier dat we een grey lourie in de buurt hebben en Onyx raakt er zelfs helemaal upset van. Dat rare geluid heeft hij nog nooit gehoord. Ze noemen hem hier ook wel de Go Away Bird omdat hij kweeeeeeeee kweeeeeeee kweeeeeeee roept. Sommigen horen daar dus go away in, maar daar heb je wel heel veel fantasie voor nodig.

Vandaag moeten we op tegenbezoek naar Gisela en Richard, maar Jan is helemaal niet lekker. Z’n bloedsuiker is hoger dan de waarde die de meter kan aangeven. Hij snapt er niets van en bolust nog eens flink bij. Maar de bloedsuiker wil maar niet dalen. Totdat hij de naald uit z’n lijf haalt, en die blijkt er kromgebogen in te zitten. Ergo: de afgelopen nacht/uren is er geen druppel insuline meer binnengekomen, althans niet op die plekken waar het moet komen. Ik moet het bezoek dus afzeggen, maar G&R zijn telefonisch niet bereikbaar op Tholo vanwege slechte ontvangst. Ik bel Erica van Tholo met het verzoek om even bj G&R langs te gaan, maar ze blijkt met haar gezin in Suncity te zijn.  Haar vader is wel op Tholo en ze gaat proberen hem te pakken te krijgen om de booschap over te brengen. Dat lukt na …..tig telefoontjes eindelijk. Het duurt tot ver in de middag voordat de bloedsuiker een dalende lijn gaat inzetten.

Ik heb opeens tijd over dus nu de geplande visite niet doorgaat, dus ga ik maar haché maken. Niet zoveel werk, maar de beef die ik ervoor gekocht heb, is niet gaar te krijgen. In het ergste geval gaat de pan in z’n geheel naar de staff als Jan zal blijken het niet te believen. Maar het ruikt heerlijk!

Na het eten ga ik een poosje in de hide zitten. In de verte woedt een flinke fik, en OLH probeert de rest van de omgeving ook in de hens te zetten want overal om mij heen bliksemt het. Het blou wildebeest met haar jong ligt te herkauwen en twee elanden hangen boven de voertrog en gaan zo nu en dan een slokje drinken. Ze zullen niet vertrekken totdat de hele trog leeg is. Ik ben nog maar koud binnen of er steekt een storm op zo hevig dat hij nauwelijks te beschrijven is. Binnen waait het bijna net zo hard als buiten en dan ruik ik het ……. regen.  De regen sec ruik je natuurlijk niet, maar de aarde die nat wordt en begint te geuren. Maar veel stelt het helaas niet voor; slechts één druppel in de regenmeter. Maar het begin is er in ieder geval! (Hopen we).

Zondag 10 oktober

101010

Dit getallen-reeks- fenomeen maken wij bij leven nog slechts tweemaal mee: 111111 (numeriek de meest bijzondere natuurlijk) en 121212 en dan is het over tot de volgende eeuw.

Na de middag gaan we naar Gisela en Richard. Even bij de buren op bezoek. Van gate tot gate precies een half uur en slechts 6 kilometer verderop.  Ze hebben dus een plot op Tholo. Slechts 3 (van de 49) ervan zijn inmiddels bebouwd. Het  ziet er dus nog steeds tamelijk “pristine”  uit, maar hoe zal het zijn met 49 bebouwde plots? Gewoon een straat aan de linker- en rechter oever van de Poer Se Loop. Ik begrijp niet hoe je je farm and so far ongerepte natuur zo kunt verpesten. Nou ja, ik begrijp het dus wel: geld, geld, geld en nog eens geld.

G&R hebben een werkelijk prachtig huis laten bouwen. Eenvoudig, strak maar ook chique en elegant. Er zijn kwalitatief goede materialen gebruikt en de muren zijn gewoon recht en haaks. Het is een huis naar mijn hart met rondom prachtige openslaande hardhouten harmonica deuren waardoor de huiskamer één wordt met het even grote terras. Kortom prachtig!

 

Gluurders

We maken een gamedrive over Tholo en komen de vijf giraffes tegen, een heleboel kudu’s (vergezeld door oxpeckers om hen teken-vrij te houden), waterbokken, guinnea fowls en rooibokkies. Tholo is ruim 1900 ha groot en grenst aan Lala Salama. En uiteraard gluren we bij de twee andere huizen naar binnen. Het ene huis zou het mijne echt niet zijn (met zeven slaap en –badkamers), maar het huis op plot nr 7 is spectaculair. Rondom helemaal glas, strak modern ingericht, maar hier en daar een prachtig afrikaans stuk zoals een heel groot schilderij op een grote witte wand, een tafel van houtsnijwerk, etc. Dit huis heeft “slechts 4 slaap- en designer badkamers die zo uit het blad “Homeowner”  zijn weggelopen. Strak maar zonder fantasie of eigen artistieke inbreng. En dat is op zich wel jammer. De hanglamp spant de kroon: een hele grote kale takken kroon van een boom (zal ongetwijfeld kunststof zijn) die bijna de hele woonkamer beslaat en waar de lampjes bovenop gemonteerd zijn. Echt schitterend.  Buiten is er een koi vijver, een drinkplaats voor beesten en een zwembad dat die naam niet verdient. 2x3 à 4m en afgedekt met dezelfde planken als de deckplanken. Dat klinkt mooi als het één strak glad geheel zou zijn, maar dat is het niet. De afdekplaat is op een rail gemonteerd zodat het beweegbare/verrijdbare deel tenminste 15 cm boven de rest van het deck uitsteekt. En aan het einde van dat deck zie je een ijzeren frame steken waar de afdekplaat motorisch op moet kunnen wegzoeven als het bad gebruikt moet worden. Dit aspect vind ik ronduit lelijk.  Het huis staat heel dicht bij de een paar meter dieper gelegen rivier waar je naar toe kunt lopen en waar een heleboel beesten komen drinken aan de sporen te zien. Behalve het zwembad en de wat fantasieloze badkamers dus echt schitterend mooi.

Terug bij hun huis genieten we een drankje en Gisela heeft een heerlijke haring salade gemaakt. Tegen negenen breken we op en  brengen G&R ons naar de ruim 4 kilometer verderop gelegen toegangspoort.  Wat een heerlijke gezellige dag.

Dinsdag 12 oktober

Het is de hele dag ongelofelijk heet en dik boven de 40 graden. We krijgen het ene been nauwelijks voor het andere. We doen het dus maar rustig aan en koelen af in het zwembad. Zo heet hebben we het in onze herinnering nog niet meegemaakt. In Nederland zou je dan ’s avonds geheid op een flinkse portie donder en bliksem getrakteerd worden, maar hier niet.

Woensdag 13 oktober

Johan belt al om zeven uur dat hij het frame voor de solar panelen  niet kan komen lassen omdat z’n moeder gisteren overleden is. Ze was er slecht aan toe en het was te verwachten, maar onze planning was net even anders. Hij kinkt erg aangeslagen terwijl moeder toch niet echt jong geweest meer kan zijn. Ik condoleer hem met dit verlies en wenst hem veel sterkte.  Hij belooft weer te bellen als alles achter de rug is.

Maria is deze week gelukkig weer wel van de partij en ook Andries belt om acht uur al dat hij by die cross is. In tegenstelling tot gisteren is het zwaar bewolkt, stormt het als een waanzinnige en is het slechts 15 graden. Ik haal Andries op en vrees dat hij van het dak gaat afwaaien. We hebben hem namelijk gevraagd om de schoorsteen te komen vegen. Hij is alleen gekomen en heeft geen werk verzucht hij. Hy sukkel baie. Later zal blijken waarom hij nog meer sukkelt dan voorheen al het geval was.

Wij hebben zelf een ronde schoorsteenveegborstel waar ooit een kogel aanhing, maar die is onvindbaar. Dat is niet zo’n probleem, we hangen er een sinasappelnet aan met een steen erin. Andries klimt op het dak en komt tot de conclusie dat de kap van de schoorsteen er niet af kan. Dat wordt dus een heel gepriegel en gejongleer om de borstel naar binnen te krijgen. Als dat uiteindelijk gelukt is blijkt de borstel kant noch wal (letterlijk èn figuurlijk) te raken. De schoorsteen is vierkant en wel driemaal zo wijd als de in nederland gangbare schoorsteenkanalen. Daar weten we uiteindelijk geen list op te verzinnen anders dan zo’n borstel proberen aan te schaffen als we volgende week toch naar Pta gaan. Andries heeft een stukje fiberglas nok stukgetrapt, dat kon ook echt niet anders, en repareert dat met bitumen en glasvezeldoek.

Abram is al die tijd in de buurt gebleven om de ladder etc. vast te houden, en na dit avontuur leuten we gezellig koffie. Ik maak een hele grote beker cappucinno voor ze met een bak koekies. Jullie mogen er maar ééntje hoor, waarschuw ik ze plagerig. Andries kijkt beteuterd, maar begrijpt dan dat het een grap is. We vragen hoe het met z’n kinderen gaat en dan zegt Abram dat hij een baby heeft. Nou Andries dat zal toch niet waar zijn? Jij bent toch al lang uit de kleine kinderen man, toch? Neen dus, en hij wijst aan hoe groot het wurm is: een pasgeboren baby. Nummer vijf. En nu heeft de familie het nog moeilijker om iedereen gevoederd te houden.  Nu moet je echt naar de het hospitaal hoor Andries jy weet hulle maak daar gratis toe. Abram lacht zoals gebruikelijk als ik mijn hobby uitoefen om iedereen gesteriliseerd te krijgen.  En dan vertelt Jan, en beeldt met zijn handen uit,  hoe dat gaat: er gaat een draad omheen en die wordt stevig vastgetrokken. Heeltemal vas? Ja heeltemal vas. Die grap is niet echt een aanmoedigingspremie om Andries naar het ziekenhuis te krijgen om zich te laten steriliseren.  

Vloeken in de kerk

Dit is op kleine schaal HET levende bewijs dat de honger nooit de wereld uit te helpen zal zijn omdat er ondanks voedselschaarste of -gebrek, men gewoon doorgaat met het op de wereld zetten van onverantwoorde aantallen kinderen. De voedselproductie zal nimmer de nog steeds explosieve geboorte-aanwas kunnen bijbenen. Totdat de hele planeet kaalgekapt is voor landbouw-areaal en alle beesten daardoor reeds uitgestorven en/of uitgeroeid zijn, pas dan zal de mensheid realiseren zich in het nauw en onmogelijke gefokt te hebben. En waarom iedereen hier toch z’n ogen voor gesloten houdt ondanks allerlei alarmerende rapporten over het bij dit tempo straks zelfs niet genoeg hebben aan twee planeten? Neen, er moet meer jonge aanwas komen om de vergrijzing tegen te gaan. De vergrijzing ga je maar op één manier tegen, door aan de onderkant de productie tijdelijk te staken of tenminste af te remmen in plaats van op te voeren. Maar vooralsnog lijkt dit vloeken in de kerk te zijn.

We moeten het met Andries nog even over z’n honorarium hebben. Maar daar wil hij niets van weten want die job is nie klaar nie. Nou is dat natuurlijk ons probleem dat we niet de goede spullen in huis hadden om hem de schoorsteen ordentelijk te laten vegen. De taxi heen en terug kost sowieso R30 en hij krijgt er R70 bij want is hij toch mooi bijna de hele dag zoet voordat hij weer thuis is. Hij toont zich ontzettend dankbaar waarna Jan hem weer naar de tarroad brengt.

Jan heeft de kreupele eland weer gevonden en overlegt met mij om Brian met z’n shotgun te laten komen. Wij denken nog steeds dat het nodig is om het beest uit haar lijden te verlossen, maar ook Brian krijgt haar niet onder schot.  Haar been ziet er lelijk uit en ze is magerder dan de andere elanden, maar niet schrikbarend. Maar één ding is inmiddels wel duidelijk: ze wil niet dood.

Later die middag olie ik het zwembaddeck nog even. Ik had erop gerekend dat Jan Maria wel even naar het hek zou brengen, maar die hangt met een mars en een hypo in een stoel.  Dat moet ik dus zelf maar even doen, kosboxen A&O vullen en dan nog proberen voor het donker het deck gereed te krijgen. Het lukt allemaal, maar ik lig daarna op apegapen.  Ik voel me een oud wijf/wrak. Jan probeert m’n leed te verzachten; als je zelf kinderen had gehad, was je waarschijnlijk nu ook al lang oma geweest. Nee zit ik daar even op te wachten? Ik ben geen oma, heb dat nimmer willen zijn en zal dat nimmer zijn ook.

Rechts Yes!

En toen stond het nieuwe kabinet op het bordes. Een stelletje bejaarde heren onder leiding van de jongste vrijgezelle MP in NL ooit. De drie vrouwen lijken op het laatste moment van straat geplukt en zo staan ze er bij ook. Vooral die in het paars geheel rechts (voor de kijkers links-) buiten.  En wat vloekt Trix d’r paarsige complêt  toch ongelofelijk bij die rode loper. Zou ze het expres hebben gedaan om haar politieke voorkeur op deze manier alsnog een ieder nog eens lekker in te wrijven? Ze weten zich geen houding te geven en vrolijk kijken is er al helemaal niet bij. Maar eerlijk gezegd: Rosenthal en Opstelten hadden hiervan echt geen deel mogen uitmaken. Ongeacht hun bestuurservaring en doortraptheid, maar als je zelf bezig bent geweest met de vorming van zo’n kabinet, dan mag je er vervolgens zelf geen plaats in nemen. Het is niet kies en moreel verwerpelijk. En Gerd Leers op immigratie is natuurlijk helemaal te gek voor woorden, of is het juist heel perfide? Veel buiten de pot piesen immers als Geert het er niet mee eens is, is er niet bij. Tenzij het hele kabinet binnen vier weken al weer naar huis wil natuurlijk en voor de rest van hun leven op wachtgeld teren.  En bijklussen in het sprekers- of adviseurscirquit. EUR 8500 voor Balkenende terwijl je voor Bill toch al gauw een ton moet neertellen. Ik had op het einde opeens medelijden met hem; de manier hoe hij nog een laatste keer daahaag zei tegen Mark met een brok in z’n keel. Hij had het er duidelijk moeilijk mee. En ongeacht de manier waarop ik naar JPB keek, ik kon me een beetje in z’n gemoedstoestand verplaatsen.

En dat het nieuws dat Yuri opnieuw “gebruikt” heeft. Can you believe it? Zit je zo’n joch eerst te vergeven/prijzen omdat hij er zo openlijk over praat en beterschap belooft. En dat hij er van geleerd heeft en hem dit nooit maar dan ook nooit meer zal overkomen? En waarom in ’s hemelsnaam naar Portugal gevlucht? Wat is dit? De turnbond is er helemaal klaar mee: voor het leven geschorst. Hugo Borst zal later opmerken dat Yuri dan mischien in NL uitgekakt is, maar altijd nog voor Colombia kan gaan turnen. Humor!!!!

Vrijdag 15 oktober

Abram heeft lang weekend en heeft Jan gevraagd hem weg te brengen met de palen etc. die hem vorig jaar al waren toebedeeld. Hij heeft ook om hout gevraagd. Gisteren heeft Abram de trailer al helemaal volgestouwt en nu zijn ze op weg. Maar Abram wil eigenlijk ook al direct weer mee terugkomen samen  met Emmy. Kennellijk bevalt het hier toch net even iets beter om je vrije tijd door te brengen dan in Vaalwater. Van z’n salaris heeft Abram in ieder geval een tray bier aangeschaft zodat het weekend in gepaste dronkenschap kan worden doorgebracht. En Moussa schijnt te kunnen lopen (bijna 2 jaar oud) volgens Jan. 

Brand, brand en nog eens brand

Gisteren heb ik de loopplank naar de hide geolied en vandaag is het laatste deck aan de beurt.  En ik ben al zo moe, maar het moet klaar zijn voordat de regens komen. Ik leg m’n kwast neer en zie opeens enorme rookontwikkeling recht voor me ter hoogte van Nungu. Dat is niet pluis en ik probeer Roelof te bellen. Tevergeefs.  Ik mail Peter met mijn verdenking en bel hem nadien. Maar volgens z’n secretaresse heeft hij mijn boodschap al gekregen en is druk bezig de manschappen te instrueren. Ik ga alle buren waarschuwen en bellen want dit ziet er slecht uit. De rookontwikkeling blijft toenemen en als het donker is, zien we een heel lang lint vurige tongen boven op de bergtoppen staan likken, en die als aardbeien-tova-saus van de berg afdruipen richting het dal. We hebben onze hulp aangeboden en bij ons staat de firefighter in de aanslag met de vuurslaners en een koelbox vol met flesjes water voor de brandblussers. Maar volgens Peter kunnen ze het zelf wel aan. Ik waag het te betwijfelen. De vuurhaard blijft zich uitbreiden en wij gaan met een bang hart naar bed. De gordijnen laten we open om zodoende de ontwikkelingen te kunnen blijven volgen.

Maar Nungu is het niet enige probleem; ook bij Shayamanzi staat het in de hens. Vanuit ons huis lijkt het also het vuur Jan se Pad al bereikt heeft. Jan gaat om 00H00 nog een keer polshoogte nemen, maar het vuur blijkt kilometers aan de overkant van de tarraod te woeden. Het feit dat het lijkt alsof het op ons terrein is, geeft aan dat we inderdaad heel hoog wonen en ook naar het noord-oosten kennelijk vele kilometers uitzicht hebben waar we ons eerder niet van bewust waren. Maar van een goede nachtrust is echt geen sprake.

Zondag 17 oktober  

We zijn gisternacht en vannacht zonder schade zijn doorgekomen. We zien bij Nungu geen vlammen meer dansen, die zie je sowieso overdag vrijwel niet, maar het rookt onverminderd zwaar door.  

Een draakje

Jan gaat naar de factory om iets op te halen en komt terug met een probleemgeval. In een hoge plastic ton (waar het deksel gewoon naast lag) was een rockmonitor gevallen en Jan vreest voor het leven van het beestje want hij ziet er ernstig verzwakt en verdroogd uit. Gewapend met handschoenen ga ik met hem terug om het slachtoffer op te kunnen pakken en mee naar huis te nemen om de monitor te kunnen  monitoren… Het beestje ligt nog ongeveer op de zelfde plek als waar Jan hem vond. Ik pak hem voorzichtig op en hij blijkt nog verrassend veel kracht in z’n lijffie te hebben.  Hij begint naar me te blazen en lijkt zo sprekend op een draakje. We stoppen het voor het transport nog even terug in de ton en bij het huis probeer ik hem in een kleinere doorzichtige bak te zetten, maar daar is hij helemaal niet van gediend. Tijdens het verzinnen van de volgende list, geven we hem een bord met kattenvoer om alvast wat te eten en aan te sterken. Maar z’n stress levels zijn daarvoor nog veel te hoog. We besluiten hem los te laten in de workshop, daar is hij beschermd in zijn zwakke toestand tegen predatoren en daar zitten zoveel insecten en ander voedsel dat een rockmonitor normaal gesproken eet, dat hij het daar in ieder geval een tijdje kan uitzingen alvorens de wijde wereld weer in te stappen.  Met een sneltreinvaart verdwijnt hij onder een kast. Met z’n verzwakte toestand valt het alleszins mee. Als ik later nog een keer ga kijken, staat hij rechtop tegen de muur waar een flink spinrag zit. Hij heeft de weg naar z’n voedselbronnen kennelijk al heel snel gevonden.

Maandag 18 oktober

We moeten naar Ellisras en zijn in record tempo klaar met de boodschappen. Bij Connie’s plants wil ik nog wat zure grond halen en dan blijkt tot mijn verrassing het assortiment Protea’s heel erg uitgebreid. Er is één absoluut topstuk bij met prachtige grote rode blom. Maar er staat nog een andere meneer zich aan de Protea’s te verlekkeren. Ik wil ze allemaal verkondig ik hardop, waarop de man geschrokken zegt, maar laat er aub eentje voor mij over. Het was maar een grapje hoor en we laten hem de eerste keuze. Eerlijk is eerlijk, hij was immers het eerst. Hij kiest het topstuk en blijkt een belg die al meer dan 30 jaar in Z.A. woont, voor Siemens gewerkt heeft, en nu zich met pensioen heeft teruggetrokken op Groenfontein, net even buiten Vaalwater. Dat is zo’n ontwikkelingsproject met allemaal 21ha plots. Hij heeft al een hele verzameling Protea’s die hij in de volle zure grond zet.  Gelet op onze bodemgesteldheid blijven ze bij mij mooi in een pot die nog bij de pottenboer in Bela Bela aangeschaft moet worden. Daar komen we a.s. vrijdag immers toch langs.

Ik heb nu een Red Repens, een Pink Ice and High Gold. Het kaartje van nummer vier is nu al kwijt.

’s Middags krijg ik telefoon van Marcus Eskom. Of hij morgen langs kan komen in verband met de downgrade. Ik spring een gat  in de lucht dat het twee maanden na Richards bezoek er nu eindelijk van gaat komen. ..

Dinsdag 19 oktober

Ik heb het aan de stok met een incasso-bureau. Ik zou een rekening van een bloedonderzoek in juni j.l. niet betaald hebben. Maar ik heb nooit een rekening gezien. Als ik een kopie opvraag blijkt de rekening naar postbus 1182 te zijn gezonden ipv 182. Nog een geluk dat de brief van het incasso bureau wèl in de postbus terechtgekomen is. Dat zal wel van de postverdeler afhangen, want ik maak me sterk dat er in Vaalwater niet eens een nummer 1182 bestaat. Het blijkt om een bedrag van R835 te gaan dat het incasso bureau vordert, terwijl de oorspronkelijke factuur slechts R710 blijkt. Uiteraard ga ik die oorspronkelijk rekening alsnog betalen en bel Mevrouw van Wyk van het  incasso bureau om haar dit heugelijke nieuws te brengen. Maar die houdt bij hoog en laag vol dat het mijn risico is als post zoekraakt of naar een verkeerd addres wordt gestuurd, en dat ik dus ook de boete moet betalen. Ik vraag wel soort recht ze gestudeerd heeft waarna ze de hoorn op de haak knalt met de mededeling dat ik “blacklisted”  zal worden.

Ik betaal de rekening aan het ziekenhuis (en dus niet aan het incasso bureau) en stuur beiden een email met tekst en uitleg waarom ik de oorspronkelijke rekening nu pas betaal en dat Mw van Wyk zich impudent jegens mij gedragen heeft door de hoorn op de haak te knallen en mij geheel ten onrechte te hebben geblacklist. Van het ziekenhuis krijg ik een leesbevestiging waarom ik gevraagd heb, Mw van Wyk laat het afweten.

 

Eskom, fase nr drie

En dan komt Marcus met …  alleen de zoveelste set papieren die ondertekend moeten worden. Dus nix downgraden, daar komt een separate contractor voor. En het downgraden moet niet al te letterlijk worden genomen, wat naast de bestaande transformator, wordt een nieuwe gebouwd. Worden wij geacht dit te begrijpen? Marcus is een blanke lange magere jongen die het al lang opgegeven heeft om zijn werkgever te begrijpen.  Hij vraagt wel of we giraffes hebben, want in dat geval moet er ook nog bescherming rond de nieuwe transformator worden aangebracht. En dat alles voor de somma van R675 dat Eskom zich via de bestaande debit-order al toegeëigend heeft. Dat is het enige wat goed functioneert in dit land: tijdig rekeningen sturen en incasseren.

Tot onze verrassing vallen er s’avonds een paar druppels regen en onweert het. Slechts één mil maar de wereld ruikt opeens stukken minder stoffig.

Woensdag 20 oktober

Ik heb Maria opgehaald en van de regendruppels is al niets meer te merken.  Droog en stof is ons lot want we hebben al vijf maanden geen noemenswaardige regen meer gezien. Ik houd me bezig met het gastenhuis. Hoe ze het regelt is mij een raadsel, maar Maria is altijd om klokslag vier uur klaar. Nu heeft ze wel haar vaste routine,  maar de hoeveelheid strijkgoed kan nogal behoorlijk variëren. Ik breng haar terug en klets even gezellig bij met Pat. Ze voelt zich stukken beter en rookt niet in mijn aanwezigheid. Maar van Maria weet ik dat ze nog steeds wel rookt en zich te pletter hoest.

Kreupele Eland

Weer terug op de farm komt Jan mij op z’n quad tegemoet gereden. A&O hebben de kreupele eland weer gevonden, dood dit keer.  Ze kan nog niet lang dood zijn en aan d’r linkerachtervoet heeft ze een afschuwelijke wond. We hebben getracht haar tweemaal uit haar lijden te verlossen maar dat lukte niet. Ze moet ontzettend veel pijn hebben gehad als ik naar het afschuwelijke gat kijk. Maar dat lijden is nu over. De begrafenisondernemers beginnen binnen enkele uren, nadat de schemer ingetreden is, hun werkzaamheden. We hangen er een cameratrap bij. A&O vertrouwden haar vlees niet meer, dus ze wordt niet geslacht. Waardeloos om een beest zo te moeten verliezen. Jan gaat het handboek “gamefarmer”  er maar eens op na lezen wat de oorzaak kan zijn. Hij komt met de meest afschuwelijke conclusies die echt gillende onzin zijn, maar dat kun je hem als stads haags jongetje niet kwalijk nemen. Mond en klauwzeer. Ik vraag hem of hij wel eens een geval van M&K gezien heeft. Neen dus, maar ik wel. En één ding is wel zeker; onze eland heeft echt geen M&KZ. Anthrax komt vervolgens langs, dat heeft zulke symptomen ook helemaal niet, maar Jan ziet in gedachten onze hele veestapel al afgemaakt.  En als dat het al zou zijn, moet het lijk verbrand om verspreiding te voorkomen. Zekerheidshalve gaat hij toch maar terug naar de eland om in haar bek te kijken. De enige constatering die hij daarbij doet is dat ze al oud was omdat er van haar tanden niet echt veel meer over is.

Donderdag 21 oktober

Jan gaat de card uit de camera halen en zoals verwacht hebben de begrafenisondernemers er geen gras over laten groeien. Twee bruine hyëna’s. Maar de klus is in één nacht niet gereed gekomen, de opruimwerkzaamheden worden na zonsondergang gewoon voortgezet.

We bereiden onze reis naar Pretoria voor, de solar geyser wordt ontkoppeld, de koelboxen geladen plus wat extra dekens voor de potten die ik bij het pottenboertje ga kopen voor de Protea’s.

Vrijdag 22

Wij vertrekken om half acht en nemen Emmy en Moussa mee naar Vaalwater. Moussa moet voor een check-up naar de clinic. En hij kan zowaar lopen. Maar een ander dan prrrrt prrrrt komt er nog niet uit z’n mond. Hij lacht wel altijd, het is een vrolijk kind, maar de toekomst ziet er toch niet echt veelbelovend uit. Zaterdag pikken we hen weer op, want Emmy kan de komende 10 dagen het gastenhuis bijhouden.

De reis verloopt voorspoedig en bij het pottenboertje schaf ik 4 potten aan na stevige onderhande-lingen. We  betalen de potten en hij zal morgen op ons wachten om ze op te laden. Daarna naar Suntank om de solar geyser tank af te leveren. Omri is vertrokken, zijn vrouw wilde niet langer in Z.A. wonen, dus zijn ze naar Israël teruggekeerd. Daarvoor in de plaats is Murih gekomen. Een Deen. Ik vertel hem dat dit de laatste keer is dat we de geyser terugbrengen en dat het volgens mij verstandiger is een nieuwe tank te geven. Maar ze gaan de oude opnieuw onderzoeken en testen en morgen zien/horen we wel wat de situatie is. Vervolgens staat de tandarts op het programma. Een servicebeurt voor mij, en voor Jan is het de eerste keer hier. Hij ging nog steeds in NL naar z’n tandarts tijdens familiebezoek. Al z’n tanden gaan op de foto.  De tandarts, Juan van der Merwe, en Jan worden niet blij van hetgeen ze aantreffen. De NL tandarts heeft er met de pet naar gegooid. Er wordt een behandelplan afgesproken en er moet een keuze worden gemaakt: brug vernieuwen of implantaten. Eén ding is wel zeker:  het wordt een dure grap.

Om half vier zijn we in Menlyn waar ik Zaneli ontmoet. Ze komt uit Joburg/Melrose Arch met gezichtsverzorgingsprodukten etc. want de Inter Store Transfer van Edgars naar Ellisras was toch niet zo’n succes. Ze komt samen met een collega omdat Zaneli geen auto heeft. Zaneli is zwart, de collega wit, maar duidelijk is dat ze in de smeerseltjes-industrie zitten: beiden een mooie gladde gave huid.

We overnachten bij Capital House waar we alleen Jake treffen. We worden als familie verwelkomd en gezoend. Pat is naar haar moeder in Florida. Daar ging het even niet zo goed mee, maar het schijnt weer de goede kant op te gaan. Moeder is 93 en kreeg onlangs een nieuwe schouder omdat ze niet langer auto kon rijden vanwege een versleten schouder. Maar het autorijden heeft ze inmiddels toch wel opgegeven.

007

Bij Brooklyn mall hadden we een nieuw Sushi restaurant gespot en daar gaan we nu lekker eten, edoch: geen licht in het etablissement te bekennen. Bij de ingang staan twee japanners met een peuk in hun mond. Duidelijk bouwvakkers en het restaurant gaat volgende maand pas open. Dus treeft plan B in werking: de Thai die daar vlakbij gevestigd is. Maar guess what… Thai in geen velden of wegen meer te bekennen. Plan C eindigt bij de italiaan hetgeen maar een matig genoegen blijkt. Met een flinke bel wijn bij Capital House kijken we nog even TV:  “a view to a kill” met Roger Moore and Grace Jones. Al drie keer gezien, maar het blijft leuk alhoewel het inmiddels allemaal wel ontzettend gedateerd begint te worden.

 

Zaterdag 23 oktober

Bij het ontbijt ontmoeten we Alexander en ook met hem moet geknuffeld. Hij is hier al zo lang als wij hier ook komen. We nemen afscheid van Jake en Alexander en ik ga naar de kapper. Was Lauren tot nu toe bordeaux rood, nu is ze gillend blond. Ze brengt mijn kapsel  weer op orde waarna we Woolworths gaan plunderen. We krijgen 10 dagen achtereen gasten en die moeten we iets fatsoenlijks voorschotelen. Aan de kassa moet een absoluut record worden afgerekend, maar vrijwel alles van het boodschappenlijstje hebben we kunnen vinden. Helaas blijkt de witlof out-of-season.

De volgende stop is Suntank waar we geen Murih maar Yoram treffen. Er staat een nieuwe solartank voor ons klaar, want ook bij Suntank zien ze geen heil meer in de oude. Helaas zitten alle aansluitpunten op andere plekken, dus Jan weet weer wat hem te doen staat: allemaal nieuwe connecties maken en het leidingwerk verleggen. Het zal mij benieuwen wanneer ik weer een bad kan nemen.

Kerstkadootje?

En dan gaan we weer op huus an. Op de N1 worden we aangehouden door een politie agent.  Een swartman. Vervelend, want Jan heeft gisteren de buitenspiegel  van het bakkie gereden en daar zal oom agent wel een boete voor willen uitschrijven. Maar oom agent gluurt aleen maar naar binnen in het bakkie en vraagt of hij de “Maglite”  voor Christmas mag hebben. Een Maglite is een (prijzige maar bijna eeuwig durende) zaklantaarn. Maar die mag hij niet hebben omdat we anders in het donker de slangen bij ons huis niet meer zien, leg ik hem uit. Dat vind oom agent kennelijk een plausibele verklaring want zonder verder ergens naar te kijken, kunnen we weer doorrijden richting Bela Bela waar het pottenboertje op ons wacht.  De potten worden naast de solartank en koelboxen vastgesjord om het laatste traject van de reis aan te vangen en Emmy op te pikken. Aan het eind van de middag zijn we weer thuis en mogen Raja, Luna en Onyx nog even naar buiten.

Zondag 24 oktober

Ik heb vandaag een missie: de 4 Protea’s in de potten zetten. De potten zijn loeizwaar, maar gelukkig hebben we een karretje op twee wielen waar ik ze op kan hijsen om ze vervolgens door de woonkamer naar het terras te brengen. In elke pot gaat eerst een emmer stenen die ik in het veld opraap, vervolgens een emmer zand die ik elders op het terrein opschep en tenslotte zure grond en dan de plant. Het is loodzwaar werk maar het resultaat is prachtig. Nu ben ik over het algemeen nogal ingenomen met mezelf, dus dat is niet zo gek. Maar Jan moet ook toegeven dat het er schitterend bij staat. Die was de hele dag er beroerd aan toe omdat de naald (wederom) krom in z’n lijf zat en er dus geen insuline binnenkwam.  En voor je daar achter bent, dat duurt meestal even.  Verder nog een laatste inspectie aan het gastenhuis waar Judith en Rob vanaf morgen een week zullen verblijven.

De cameratrap verraadt dat er de afgelopen dagen hulptroepen zijn ingeroepen: 3 bruine hyëna’s, 3 bosvarks, 3 jakhalsjes, een roofvogel, een civet en ook de vlakvarks komen zo nu en dan ruiken: ruim 2000 foto’s van matige kwaliteit omdat de aktiviteiten zich vooral ’s nachts afspelen en de batterijen van de camera kennelijk leeg begonnen te raken.

’s Avonds dreigt er onweer, dus alle stekkers gaan uit de stopcontacten en zo missen we het telefoontje van Rob dat ze veilig geland zijn. Ze overnachten in Emerald Guesthouse. Lekker dicht bij het vliegveld. Een erg eenvoudig onderkomen, maar met schoon bed en meer heb je niet nodig.

Maandag 25 oktober

Vandaag komen Duncan en Johan om de solarpanels en –pomp te installeren in de borehole vlak bij huis. En dat geeft heel wat voeten in de aarde. Jan en ik hadden een anti-diefstal-plan voor het frame om de panels gemaakt, maar de werkzaamheden worden zo niet uitgevoerd constateer ik tot mijn verbijstering. Jan heeft zich laten aanlullen dat het technisch niet uitvoerbaar is. Dus moet er ingegrepen worden en reik ik als technisch onbenul een oplossing die ze zelf kennelijk niet hadden kunnen verzinnen en waar ze echt niet omheen kunnen.

Sencha Classic

Judith en Rob arriveren begin van de middag; ik haal hen alleen op bij de gate want Jan moet toezicht houden op Johan.  Er komen heerlijke dingen uit de See–buy-fly tassen zoals marsepein voor Jan en Sencha Classic voor mij en voor Rob. Want ook hij drinkt deze delicate thee die wordt geacht  kanker buiten de deur te houden vanwege de anti-oxidanten en het feit dat deze groene thee niet gefermenteerd is.

Het is de eerste keer dat J&R in Africa zijn omdat ze er gevoelsmatig niet zoveel mee hadden. Maar daar gaan wij mooi verandering in aanbrengen. Compleet verslaafd zullen ze over een week weer naar huis gaan. Rob is een oud-Berenschot-collega van Jan en ze hebben elkaar meer dan 30 jaar niet gezien.  Het blijkt meer dan aangenaam gezelschap en er wordt wat afgelachen. Rob heeft een aangepast dieet waarbij melk o.a. verboden is. En al je gaat nadenken waar ze dat allemaal instoppen…. Een schier eindeloze lijst. Maar desalniettemin valt er van het ontbijt en diner toch nog heel wat te maken!  Maar een beetje gezondigd wordt er wel zo nu en dan.

Woensdag 27 oktober

Verkenden J, J&R gisteren het vlakke gedeelte van onze farm, vandaag staat de Mokolo dam op het programma. Daar moet je echt niet in het weekend naar toe omdat je dan over de hoofden kunt lopen; door de week tref je er geen hond. Op de weg er naar toe kom je over de Mogol rivier die nu ook erg laag staat, maar we spotten wel een croc in de rivier. Dat zal blijken tevens de enige te zijn, want er staat een straffe wind op het meer met flinke golfslag die de croc’s of onzichtbaar maken, of de croc’s hebben er zelf ook geen zin in met al dat water dat in je ogen spat. Via een citrusfarm (waar we hopeloze tevergeefse pogingen doen met bellen en toeteren om de aandacht te trekken van een verkoper; maar verder dan 7 blaffende honden komen we niet) rijden we naar Vaalwater om even in wat soevenierwinkels rond te browsen en de standard milkshake. Op weg naar huis spot ik twee rhino’s bij Ant Safaries waar we een poosje naar kijken: het is een moeder met kalf. In korte tijd hebben J&R al behoorlijk veel wild gezien. Maria heeft het huis weer lekker aan kant en is door Oliver met de tractor naar de poort gebracht omdat wij niet op tijd thuis konden zijn.

Donderdag 28 oktober

Onderkinnen en rimpels

We gaan naar Mama Tau hetgeen ikzelf altijd als een feest ervaar. Het is al de 5e keer dit jaar dat we er naar toe gaan. Ondanks Beverly’s belofte is Dirk er niet. Die moest naar een ingelaste bijeenkomst over de veiligheid in de buurt. Dirk is lid van het Waterberg Leopard Forum, maar ik heb hem nog nooit ontmoet. Er is nog een gezelschap voor een rondrit: Hollanders en zij heet…Maya. Ze zijn met een landrover van Bushlore en a female ranger called Mell. Ongetwijfeld een afkorting van Melanie. Rob maakt foto’s en filmpjes en aan het einde wacht ons een verrassing: het welpje van twee weken oud wordt getoond en we mogen het ook vasthouden. Het welpje is door z’n moeder verstoten en ze vonden het pas na 9 dagen. Een godswonder dat het welpje niet is opgegeten zoals gebruikelijk nadat de moeder het verstoten heeft. Na een paar uur komt ze terug om het kind op te peuzelen. Fijn zo’n moeder. Maar Oupa voedt de cub 4x daags met de fles met special formula from the States dat nogal duur is volgens Oupa.  De foto’s die Jan van mij maakt zijn niet echt flatteus te noemen: rimpels en onderkinnen. Maar volgens hem zie ik er gewoon zo uit en ik weet ook wel dat hij gelijk heeft helaas.  We rijden via Ellisras terug en komen daarbij langs een reserve waar je altijd een hele kudde giraffes kunt spotten. Zo ook nu.  Via een laatste tussenstop bij Wiesenhof keren we huiswaarts en n zo komt er een einde aan al weer een heerlijke dag.

Vrijdag 29 oktober

Baaaaaaaaaalen

De solarpanels van de borehole zijn sinds maandag j.l. aktief, maar er komt geen water in de tanks. Integendeel. Ik zie de oranje bal steeds verder omhoog kruipen. Ik ben al …tig keer wezen luisteren of ik water in de tanks hoor lopen. Heel af en toe is dat het geval, maar veel vaker niet. Ik heb er geen vertrouwen in en bel Duncan die toevallig tijd heeft om langs te komen. Binnen een uur zijn we er achter dat het borehole nu al droog staat en dat er maar 50 liter water per uur inloopt. 300 liter per dag in plaats van de geprognotiseerde cq verwachtte 6000 liter. En daarvoor doe je niet zo’n mega investering. Duncan denkt dat ik boos op hem ben, maar dat is absoluut niet het geval. Dat we aanvankelijk water op 45 meter vonden was kennelijk het gevolg dat het water de afgelopen 10 jaar opgestuwd was in de pijp, maar geen graadmeter was voor het werkelijke water-aanbod. A&O hebben de hele klippe constructie klaar en het ziet er prachtig uit. Maar het moet afgebroken en wel vandaag omdat het maandag a.s. veel te ver is uitgehard. Met een steenbijtel en hamer ga ik aan de slag. Judith wil graag helpen, maar daar komt niets van in. Zij heeft vakantie en ik moet de klus gewoon zelf klaren. Tegen zes uur heb ik het frame weer vrij zodat het frame met de panels er weer uitgetild kan worden. Met een lamme rechterhand, bestoft en bezweet val ik in het zwembad om  even (nou ja, tegen de 100 baantjes) te ontspannen. Wat is dit ontzettend zonde, en balen. Maar we hebben er weer een lesje bijgeleerd. Gelukkig hebben we kwa capaciteit een pomp gekozen die ook vanuit de andere boreholes kan pompen vanwege het kleine beetje aarzeling dat we bij dit nieuwe borehole hadden. Een geluk bij een ongeluk.

Zaterdag 30 oktober

J&R hebben ons voor een etentje buiten de deur uitgenodigd. Dat kan zijn omdat ze het leuk vinden om ons dat aan te bieden vanwege mijn culinaire prestaties so far, maar het kan ook zijn dat ze sterven van de honger en mijn culinaire-verrichtingen absoluut niet weten te waarderen. What ever the case may be, rijden we via de route touristique naar Ellisras, naar the Ocean Basket. Het is en blijft een prachtige tijdvretende route. Het is nog lekker warm en eten op het terras op ca het drukste kruispunt van Ellisras waar de vrachtauto’s van en naar de Matimba en Medupi powerstations karren. De sushi en sashimi zijn heerlijk, maar zoals gebruikelijk; de porties zijn aan de zeer royale kant. Rob koos een schotel uit die wij hem van harte moesten afraden omdat wij de omvang er van konden vermoeden. Daar zou je met gemak met z’n vieren van hebben kunnen eten. We wisten hem over te halen  om een bescheidener schotel te kiezen .

Zondag 31 oktober

Ma en kind hebben zich vrijwel elke dag laten zien, maar pa kameelperd was naar de rivier gegaan. Vandaag is hij gelukkig terug gekeerd zodat ook hij uitgebreid bewonderd kan worden. En Rob maakt een paar tochtjes op de quad. De beste kermis-attractie ever, aldus Rob. Helemaal verkocht, net zo als Jan. Ik was eerder deze week ook even op het ding weggeweest om de card uit de camera te halen bij de dode eland waar als niets meer van over was behalve d’r schedel en horens.  Een tochtje waarin ik de herbevestiging vind dat het een smerige lawaai- en stinkbak is.

’s Avonds worden we getracteerd of een flinke portie noodweer dat ons veel onweer en bliksem brengt, maar ook 6 mil regen. De voorlopig laatste attractie voor J&R want morgen, 1 november, is het al weer hun laatste dag in S.A.  De dagen zijn werkelijk omgevlogen.

 
September 2010 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Saturday, 02 October 2010 13:47

 

 

               

Woensdag 1 september  2010

Servicebeurt

Raja en Luna moeten hun jaarlijkse vaccinaties, dus gaan ze in hun respectiecelijke mandjes. Op de heenweg gaat dat meestal met veel geblèr gepaard, vooral van Raja. Luna ondergaat z’n lot in stilte, maar hij vindt het wel prettig om regelmatig aangeraakt te worden en mijn kattenliefde herbevestigd te krijgen. Bij de vet krijgen ze een prachtig Hills-blik kado om brokkies in te bewaren en daarna wordt eerst Raja onderzocht. Maran luistert wel heel erg lang naar d’r hartje, en dat is geen goed teken. Hij hoort iets van ruis hetgeen op een beginnend lekkende hartklep zou kunnen duiden en op later leeftijd dus hartproblemen. Dat heeft ze natuurlijk van haar vader Jan. D’r gebit ziet er prachtig uit en ze laat het zich allemaal aanleunen. Bij de vet zijn het totaal andere katten dan thuis. En dan blijkt dat er maar één katten-rabies-vaccinatie op voorraad is. Helen verbijt haar ergernis, vooral omdat het voor ons toch een hele operatie is om naar de vet te komen. Zodra ze nieuwe voorraad heeft, zal ze bellen. Dan halen we het gewoon op en vaccineren zelf. Jan is ervaringsdeskundige en het gebeurt sub-cutaan, dus alleen vel optillen, naald erin en klaar is Luna in dit geval. Hun dochter Simone zit ook op de onderzoekstafel en steekt ampullen in d’r mond, moeder Helen vist ze er weer uit, en veegt ze af aan haar shirt. Simone praat met de poezen en geeft Luna kopjes. Dat had de assistente ook al geconstateerd: Luna is ’n vrijer. Na hun servicebeurt laten we R&L achter bij de vet, dat lijkt ons wel zo veilig als we nog even boodschappen moeten doen. Eind van de ochtend pikken we hen weer op en keren huiswaarts, naar Onyx.

Halverwege de middag gaan we op bezoek bij Elsabe en Hans Nel die op Zoetfontein wonen. Het is slechts 10 kilometer, maar daar doe je een half uur over. Wij hadden Zoetfontein destijds ook op het oog, maar gelukkig niet gekocht. Ze hebben aan het huis en bijgebouwen niets veranderd, alhoewel het er veel verzorgder en netter uitziet. Ze hebben een groot grasveld met bomen en stukje bloeiende bloementuin die er werkelijk prachtig bijligt. Die wordt bijgehouden door Johannes want E&H wonen hier niet permanent. Hans heeft de boreholepump op solar, dus dat scheelt aanzienlijk in de kosten.  En het werkt uitstekend aldus Hans. In huis hangen de jachttrofeën tot in de slaapkamer aan toe. Ik word daar helemaal beroerd van. Dat weten onze buren ook, en dus is een onderwerp dat verder niet wordt aangeroerd, alhoewel ze alleen zo nu en dan een bok schieten (letterlijk) en zeker geen katten, giraffes etc. Ze lieten me al eerder weten dat ik hun farm groen kan inkleuren op de Waterbergkaart (leopard friendly dus).

 

 

Een afschuwelijke ontdekking

Zij hebben het pad naar de gorge van betonnen rijstrookjes voorzien zodat dat nu veel gemakkelijker toegankelijk is dan in vier jaar geleden. Op de plek die wij toen ook prachtig vonden, hebben ze een eenvoudige mountaincottage laten bouwen met deck vanwaar je een groot deel van de gorge met stijlrechte wanden en 300 meter lager gelegen Poer se Loop ziet liggen. De eagles vliegen onder ons en in de verte horen we the call of a leopard. Ze vertellen trots dat er vanaf deze plek geen enkele vorm van “beschaving”  zoals bouwwerken of lichten te zien zijn. Maar ze hebben geheel buiten de waard gerekend. Als het begint te schemeren wordt een enorme bal oranje licht zichtbaar net links van de mountain range die daar eindigt in het dal. Van de nieuwe Matimba powerplant. Het is de eerste keer dat ze het zien en kunnen hun ogen niet geloven. Wat een afschuwelijke ontdekking die de illusie van pristine wilderness op slag vernietigt. Dat was ons dus ook ten deel gevallen als we hier onze intrek genomen zouden hebben. Als we weer terugrijden, stijgt het pad een paar meter zodat je over de Mountainrange heen kijkt op twee reusachtig verlichte kerstbomen: de Medupi en Matimba powerplants. Echt vreselijk.

Ab Klink in de bocht

Hij wil niet verder onderhandelen met PVV vanwege feit dat vrijheids van godsdienst in gevaar zou zijn. Wat zijn die hollandse politici (uitzonderingen daargelaten) toch ongelofelijk stom. De Islam, de “godsdienst” bij uitstek die de grondbeginselen van de (democratische) Rechtstaat veraf-schuwt en verwerpt, vrijheid van godsdienst en van meningsuiting incluis. Je zult maar onder de sharia komen te vallen. Maar meneer Klink en kornuiten, wordt lekker wakker als het te laat is.

Vrijdag 3 september

Operatie njala

We krijgen Hans en Monique op bezoek met als hoofddoel onze njala terug te halen bij de overburen. Ik heb een baal lusern achter op het bakkie uitgespreid en er een deken er overheen gelegd zodat ze een lekker bedje heeft richting huis. Plus een sjaal om haar ogen toe te dekken. Jan heeft voor water en brokkies gezorgd. Ik vrees dat ze in de stress echt geen behoefte aan brokkies zal blijken te hebben, maar ’t is wel ontzettend lief.

Hans heeft z’n dart-gun met de nodige medicamenten en een stethoscoop meegebracht. De najala’s worden bij Pat en Brian tweemaal daags gevoederd. Ons meissie is ook naar de voertrog gekomen, maar het gezelschap schrikt als we het terrein oprijden en gaat er vandoor. Onverrichter zake keren we dus huiswaarts.

Rond de midddag komt Abram melden dat ons meissie weer teruggekomen is, dus we gaan spoor-slags weer naar de overkant samen met A&O. En weer is ze weg en Brian loopt te chagrijnen. Al die tijd heb ik al het gevoel dat hij met de mond belijdt haar terug te willen geven, maar dat eigenlijk niet wil. We besluiten te wachten en na een uurtje wordt ze weer gesignaleerd. Hans en Brian sluipen samen naar haar toe, want er is besloten dat Brian zal darten. Het is altijd z’n beroep geweest met schietijzers omgaan, hij heeft de meeste ervaring en dus ook de grootste kans raak te schieten. We horen het schot en alle beesten gaan er als een hazewind vandoor, alhoewel: als ik een pijltje in m’n kont gekregen zou hebben, zou ik wel harder wegsprinten. Volgens Brian en Hans is ze geraakt, want ze vinden een onderdeel van een huls terug. Met z’n achten kammen we het terrein gedurende twee uur twee keer helemaal uit. Maar nergens een tijdelijk verdoofde njala te vinden. We geven het op omdat het al donker begint te worden. En het vreemde is: Brian en Pat zitten rustig met Mike op het terras in plaats van mee te zoeken. Het geeft te denken toch….? Het laatste stuk van het terrein dat ik loop ligt achter de staffquarters en het is daar een zeldzame klerebende. Het terrein ligt bezaaid met toiletpapier en ik vind er een aantal totaal verroeste ijzeren voorwerpen en draad dat ik Brian overhandig onder vermelding van het toiletpapier. Er komt geen kommentaar op anders dan schouderophalen

Race- vs slowcooker

Ik baal als een stekker en ben het met Oliver eens: Brian heeft opzettelijk op de voerbak geschoten en het pijltje is gewoon in het zand terechtgekomen. Met een sneltreinvaart flans en steam ik het diner in elkaar terwijl Monique helemaal op de slow-cooker-toer is. Een keramiekpot waar je s‘ ochtends van alles al inkiepert en die de hele dag vervolgens op Eskom staat klaar te komen. En dan mijn race-cooker, annex steamer: in drie minuten tijd de groenten en in zoet-zuur-saus gewokte reuzengarnalen op tafel.

Na een gezellig diner gaan M&H weer op Rhenosterfontein aan en trekt Geert de stekker uit het onderhandelingen stopcontact. Hij heeft er geen vertrouwen meer in met die CDA-dissidenten. Cohen, Femke en c.s. zitten ongetwijfeld aan de champagne en de beer z’n huid al te verkopen voordat hij geschoten is. En ach, met die arme SP-er-Roemer blijkt nog steeds niemand te willen praten, laat staan dat ze naar zijn schitterende programma willen kijken. Vindt Donner dat ze allemaal maar eens een weekendje rust moeten nemen en gaat Mark zelf maar eens een regeerakkoord schrijven! De linkse rakkers schreeuwen moord en brand dat dit het schofferen van de majesteit is. Maar de majesteit draait er zelf haar hand ook niet voor om, om te schofferen; één geval mocht ik van zeer nabij meemaken. De nederlandse ambassadeur in Zuid Afrika die niet op een staatdiner bij Trix mocht komen met zijn levenspartner omdat ze niet getrouwd waren.

Ik zit, ondanks m’n lange broek, compleet onder de schrammen en halen van door het doornige struikgewas lopen, opzoek naar onze njala.

Zaterdag 4 september

A&O hadden gisteren verzonnen dat ze moesten voeren voordat we de njala gingen ophalen en dus stond de tractor-met-aanhanger al bij het huis om de balen lusern af te laden. We moesten toen spoorslags naar de overkant, en toen we eindelijk terugkwamen, was het voor hen al veel te laat om het karwei af te maken. Maar geen nood: de elanden hebben zichzelf rijkelijk bediend. Drie van de vier balen zijn van de trailer afgehaald en vrijwel geheel opgegeten. Alleen de oranje touwtjes die de balen bijeenhouden zijn als bewijsmateriaal overgebleven. Jan lost de laatste baal, rijdt de tractor terug naar de factory en komt terug naar huis lopen... Dat is erg moeilijk te geloven voor diegenen die Jan in NL kenden: hij ging rustig met de auto of scooter naar de buren die 100 meter verderop woonden. Want van bewegen slijt je immers alleen maar, aldus Jan’s theorie waar ik geen verant-woordelijkheid voor neem. Maar nu heeft hij er anderhalve kilometer met de benenwagen opzitten.

brokkenpiloot

Daarna gaat hij boodschappen doen en blijkt op de terugweg Maria (Elisabeth’s dochter) te hebben meegebracht. Ze is het weekend hier bij Oliver en wilde de missizz gedag zeggen. Dat gaat altijd gepaard met een big hug waarna ze zich aan een drankje en de Africa Geographic’s zet. Ik ga verder met waarmee ik bezig was: irritante vervelende huishoudelijke klusjes. Maar ook het laatste stuk van de (ooit lekkende) vijver waterdicht maken. Ik heb daarbij meer last dan gemak van m’n zonnenbril en leg hem op een steen.  Niet echt slim, want als ik het rondje verven bijna klaar heb, moet ik nog een lastig stukje doen en ga daarbij pontificaal op m’n zonnenbril staan. Nadat ik twee weken eerder al een contactlens fijn kneep bij het schoonmaken. Jan denkt de zonnenbril nog te kunnen redden, maar de operatie mislukt en de zonnenbril kan definitief naar het zonnenbrillenkerkhof. Ik begin een echte brokkenpiloot te worden en in Jan z’n voetsporen te treden.

Eerder vanochtend belde Pat dat onze njala gewoon weer aan de dis was verschenen alsof er niets gebeurd was, en dat was er dus waarschijnlijk ook niet. Want zo stom zal ze toch niet zijn terug te gaan naar de plek waar ze eerder door een pijltje werd getroffen? Een absoluut stomme zet om Brian te laten schieten, dat is wel duidelijk.

Zondag 5 september

We ontbijten buiten op het terras aan de nieuwe tafel en tussen de spleten van het deck speelt een gespikkeld bosslangetje kiekeboe.

We laten de vijver vollopen en zetten de zwaan erin. Dezelfde zwaan die in Wapenveld ook in de vijver stond. We vrezen dat het water erg koud zal zijn, maar dat lijkt alleszins mee te vallen. Het is eigenlijk gewoon lekker warm. De zwaan blijkt te diep te staan, dus moeten er bakstenen onder die Jan in de factory gaat halen. Ik waad intussen door het meer dan kniehoog diepe water om blaadjes te vangen. Er kan ook weer gezwommen worden in het grote zwembad. Heerlijk!

Oh, what a day!

Eskom heeft het laten afweten, dus we leven de hele dag al op de generator. Rond etenstijd belt Everdina en we kletsen gezellig de tijd vol, waarna ik aan het  zondagse diner begin. Bij het inschakelen van de steamer valt de generator uit. Eigen schuld, want ik ben vergeten om de zwembad pomp en heater uit te zetten. En dat kan de generator niet allemaal tegelijk aan. De kaarsen komen uit de kast en Jan gaat naar de generator om hem weer aan de praat te krijgen. R,L en O zijn in geen velden of wegen meer te bekennen, maar in het donker zoekt het ook niet zo handig. Als het licht weer aanfloept is in één oogopslag duidelijk waar ze mee bezig waren: ze hebben een muis in een hoekje gedreven waar ze zelf niet meer bijkunnen, maar waar ik het beest angstig hoor piepen. Het is wel een hele rare muis want hij heeft een pluimstaartje. Het lijkt net een mini-eekhoorntje. Het eten is inmiddels gaar en klaar, dus we besluiten de muis daar maar even te laten zitten alvorens aan de reddingsoperatie te beginnen. Hij zit daar nu wel even veilig. Maar na de eerste hap begint het beestje nog harder en angstiger te piepen en vliegen de katten door de kamer waarbij één van de houten giraffes omver wordt gelopen en z’n kop verliest. Kortom tijd om in te grijpen. De muis z’n achterlijfje blijkt verlamd, maar toch zet Jan hem in een doosje in de workshop in afwachting van een wonder, en lijm ik de kop weer aan de giraffe. Maar het is een lelijke breuk die ik niet mooi meer aan elkaar krijg. Doodzonde.  En dan is het eindelijk tijd voor een koud supper.  Oh what a day!

Maandag 6 september

Boswaaistertmuis

Jan gaat naar de patiënt in de workshop kijken. Het achterlijf is nog steeds verlamd dus het arme beestje moet uit z’n lijden verlost. Dat vinden we allebei vreselijke dingen, zelfs voor een muis. Want het was een hele mooie muis: een Woodland Dormouse (Boswaaistertmuis). A very attractive small rodent resembling a tiny squirrel. Grey or buffy grey, dark around thee yes, white on the lower parts of the face and the chin. The underpants are ligh grey, the feet are white and the tail is bushy, usually with a white tip. Total length 17 cm, head and body 9,4, tail 7,5 weight 28 g. Widespread in woodland, sometimes lives in roofs and outbuildings, eats fruit, insects and seeds and litters of up to three are born in summer.

The elephant whisperer

Ik lees het laaste deel uit van Lawrence Antony’s boek. Hij moet Mnumzane laten afmaken en ik huil tranen met tuiten. De olifant was onhandelbaar geworden en kieperde zelfs de gamedrive vehicles omver. Niemand was meer veilig voor hem behalve Lawrence zelf. Blijkt, nadat het arme beest met een .375 kaliber is omgelegd, dat hij een door en door verrotte tusk/tand had en dus de laatste maanden gefolterd werd door helse kiespijn. Hetgeen z’n wangedrag in retrospectief verklaarde. Ik kan Lawrence’s spijt en zelfverwijt bijna letterlijk voelen.

Bij de NWS spelen blau apies in de boom. Die doen geen kwaad (maar laat ze niet in huis, want ze halen de kasten leeg) dus hoef ik er niet achteraan. Het zijn wel koddige apies met hun zwarte gezichtjes.

Om halféén rij ik naar de poort om Gisela en Richard te ontmoeten. Ze hebben witlof voor me meegebracht uit Pta. We houden het kort want a.s. zaterdag komen ze op visite. Dat wordt weer smullen vanavond. Gisela en Richard hebben een plot op Tholo bij Abrie en Erica gekocht en daar een huis gebouwd. Het is de bedoeling op termijn daar permanent te gaan wonen, maar nu hebben ze ook nog een zogenaamde “small holding” in de buurt van Pretoria.

Ik bel Brian omdat we de ketting voor de tractor nodig hebben. Hij heeft onze njala niet meer gezien vertelt hij op norse toon en kapt het telefoongesprek onmiddellijk af. Terwijl hij anders geen kans onbenut laat om uitgebreid en ongenuanceerd op George te kankeren. Hij liegt gewoon. Zich kennellijk niet bewust van het feit dat Pat zaterdag gebeld heeft met de heugelijke mededeling dat het meissie nog leeft. A&O hebben haar trouwens ook zowel zaterdag als zondag gezien.

Dinsdag 7 september

De kaart voor Anka en Ed’s trouwdag blijkt bij het hotel, waar ze deze heugelijke dag vieren, aange-komen. Je kunt hier best wel prachtige kaarten met glitters etc. kopen trouwens en ik vind het leuk om iets tastbaars te sturen voor zulke aangelegenheden in plaats van alleen een emailtje.

Verder houdt ik me onledig met het voorbereiden van de WLF meeting voor donderdag a.s. en probeer mijn vrienden en kennissenkring ervan te overtuigen dat ze toch echt de petitie STOP THE SERENGETI HIGHWAY moeten tekenen. Welke randdebielen zoiets toch verzinnen is mij een raadsel. Werkelijk alles maar dan ook alles moet kennelijk voor de, op expensie- en voorplantingsdrift beluste, mensheid wijken.

Zag ik eerder elke avond beesten bij de NWS en het keukenafval, het is nu oorverdovend stil. Geen levend wezen te bekennen. Ik denk dat de stevige wind die al weer avondenlang om het huis giert de boosdoener is.

Donderdag 9 september

Deceptie valley

Even na tienen vertrekken we richtring Welgevonden voor de WLF vergadering. Ruim zes weken geleden werd deze datum vastgesteld op basis van het aantal personen dat liet weten de vergadering vandaag bij te kunnen wonen. De ene na de andere laat het afweten en zelfs nu nog komen er verhinderingsberichten. O.a. van Ronnie Haywood van Nature Conservation terwijl hij nu juist een heel belangrijke deelnemer is. Auto stuk. Waar heb ik dat meer gehoord? Wat een deceptie eigenlijk nadat ik nog …tig reminders heb gestuurd en gisteren de hoofdrolspelers nog eens een keer gebeld over hun al dan niet aanwezigheid. Uiteindelijk zijn er 5 bestaande en 4 nieuwe leden waaronder Moniqie en Hans Vestjens en Lee plus een collega van Mokolo Nature Reserve. Lee zegt ooit lid te zijn geweest, maar hoorde op enig moment niets meer van het WLF. Ik ben blij hem weer aan boord te hebben, want dat betekent een hele grote groene vlek op mijn kaart erbij.  Want dat is ook een van onze projecten: het creeëren van red-green-zones waarbij in de green-zones de overheid mondeling beloofd heeft geen permits meer zal uitgeven voor trophy- and problem-animal-hunting.

Op zich is het wel een constructieve vergadering waarin wordt besloten dat we een meer formele structuur moeten adopteren om bijv. sponsorgelden en donors te zoeken. En als je dan niet alleen een berg loshangend zand bent, meer iets zoals een stichting oid, geeft toch net iets meer vertrouwen.  En ook niet onbelangrijk: om membersfee in rekening te gaan brengen. Maar  van alle 13 mei j.l. afgesproken 3 focuspunten punten is dus gewoon geen zak terechtgekomen. De rapporteurs hebben het laten afweten, sturen geen vervangers (behalve het “research-team”) en geven van hun bevindingen ook schriftelijk via email geen blijk.  Wat een waardeloze mentaliteit toch, maar daar heb ik het geloof ik al eens eerder over gehad.

Na de vergadering treffen we Monique en Hans opnieuw, maar nu bij La Fleur, een leuk restaurantje, in Vaalwater. Zij kunnen niet zonder lunch en ik neem een butternut soepje. Maar dat ligt als een steen op m’n maag en je kon je lepel er rechtop inzetten.  Bovendien zaten er twee zoete oliebollen in en een flinke klodder room erop.  Niet bepaald mijn ding en al met al niet voor herhaling vatbaar dus.

Tussendoor hadden we al sinasappels bij de citrusfarm opgehaald zodat nu alleen nog wat bood-schappen bij de Spar resteren. Zoals altijd blijk je daar je geld niet kwijt te kunnen behalve een bos rozen.

DWDD is weer begonnen; een schrale troost na zo’n belabberde opkomst van de vergadering waar ik zo ontzettend veel tijd in had gestoken. Maar dat is nu eenmaal het lot dat je treft in de vrijwilligers-wereld.

Vrijdag 10 september

Ik zet me aan het maken van het verslag van de vergadering van gisteren en Jan gaat boodschappen doen in Ellisras, nu er bij de Spar weer eens niets te koop was. Als we geen visite zouden krijgen, overleefden we het weekend wel, maar we krijgen wel visitie morgen van Gisela en Richard. En als het niet al te hard waait kunnen we wel braai maken.  En verder is het bloemen-water-geef-dag.  In de winter kon ik met één à twee keer in de week wel volstaan, maar de temperatuur is inmiddels weer zodanig  gestegen dat ik de potplanten elke dag water moet geven  bij gebreke waarvan ze ’s avonds slap in hun pot hangen. En het half mens bij Hans en Grietje is vandaag ook aan de beurt. Meestal wordt ik wel vergezeld door een kat, maar dit keer blijven ze lui op het terras in de schaduw liggen. Het zwembad moet gebackwashed, zo ook het filter bij de grote voorraad tanks. In de kas lever ik elke dag een veldslag met het oprukkend klaver dat ik er maar niet onder krijg en de njala’s achtervolgen me overaL bedelend om voer. Jan brengt straks vast weer een lekkere kool voor hen mee, want ze zijn gek op koolbladeren die ze uit m’n handen eten.  Ook de varkens zwermen als bijen om me heen.

Oliver heeft vandaag het fence gelopen en is dan verder die dag vrij. Maar hij komt desalniettemin ’s middags toch met de balen lusern die op vier verschillende plekken bij de waterholes worden neer-gegooid. Dat is toch wel hartstikke jofel. Wij zijn de beroerdsten niet, zij ook niet. En Abram heeft dan wel lang weekend, maar hij blijft gewoon hier op de farm en Emmy komt hem gezelschap houden. Normaal gesproken geen kos op deze vrijdag voor degene die lang weekend heeft, maar dat kan ik niet maken vind ik. Dus Abram z’n box wordt ook gevuld. En ik stop in beide boxen een biertje en een zak chips en voor Emmy een sapje.

Jan heeft het vaccin bij de vet opgehaald, dat hij bij Luna inspuit terwijl ik hem knuffel en liefkozend toespreek. Het is toch zo’n schat van een kat, maar wel veel te dik. O.a. door de slagroom die hij elke avond van Jan krijgt. Ik krijg het hen niet afgeleerd.

Zaterdag 11 september

Ik haal G&R om drie uur op bij de poort waar ze op de minuut nauwkeurig arriveren.  Ik had ze eerder een spectaculaire zonsondergang beloofd, maar dat zit er helaas niet in want het is erg bewolkt. Ze rijden achter me aan en we komen een stel rooibokkies tegen. Ze zijn vol bewondering over het huis, en drinken koffie in de hide waar we zo ongeveer uitstormen. Het kan zijn dat de wind gaat liggen voor de braai, maar ik moet het nog zien. We verhuizen dus naar het terras voor het huis dat meer in de luwte ligt.

Voor het diner moet worden overgeschakeld naar plan B: noodles met meatballs in hot-sweet chilli-sauce. Gisela zegt dol op koken te zijn en vraagt of ze kan helpen. Eigenlijk liever niet, maar dat zeg ik niet hardop. Dat is zo ongemanierd. Zij krijgt de sla dus voor haar rekening en brengt onze wijn-glazen mee zodat we tijdens het koken gewoon door kunnen pimpelen.

Het is al laat voordat ze weer richting dal vertrekken, kennelijk vonden zij het ook niet ongezellig. De volgende keer wordt een tegenbezoek geregeld en ik heb er weer een boodschappendienst bij!

Zondag 12 september

In de badkamer hoor ik een heel raar aanstormend aanzwellend geluid en ploft er iets heel zwaars op het dak: Whaaaaaaahoe!!!!! dondert het boven mijn hoofd. Dat is tenminste duidelijke taal. Een hele grote bobbejaan die het nodig vindt om vanaf ons dak de meute schreeuwende krijsende mede-apen te overstemmen en tot orde te roepen. Ik whaaahoe terug, de aap schrikt zich rot en smeert hem.

De voormalige lekkende vijver lijkt het dit keer te houden, maar er wordt elke dag uit gedronken en er vindt verdamping plaats natuurlijk. Maar gelukkig hebben we weer een nieuw mislukt project: de 1000L water-voorraad-tank in de garage die voor het snelle vullen van de firefighter had moet en zorgen. Hij zat nog maar half vol doen het bouwwerk al begon door te buigen ondanks het feit dat er extra stutpalen waren geplaatst. Jammer, want het was op zich een goed plan.  Maar niet alleen het gewicht bleek een probleem: het lukte Jan ook niet om de firefighter zo te sturen dat hij recht onder de tank terechtkwam. Dus moet er een nieuwe list verzonnen worden.

De twee meest tamme njala’s blijven de hele dag bij huis en gaan onder de boompjes in de schaduw liggen. De varkens idem dito wetende dat er op enig moment gevoerd wordt en daar willen ze geen seconde van missen. Het is een hele kunst om partijen gescheiden te houden tijdens het voeren, de varkens domineren bij voorkeur alles en de njala’s laten zich gemakkelijk verjagen.  Die hebben geen zin in een stoot onder de gordel die de vlakvarks uitdelen.

Maandag 13 september

Koppie onder

Bij het opendraaien van het poolcover zit Onyx altijd te donderjagen, blaadjes te vangen, touw achterna te zitten en steeds waarschuw ik hem: pas op, straks val je in het water. Tot nu toe ging het goed, maar nu verliest hij z’n evenwicht, plonst in het water en gaat helemaal koppie onder. Maar hoe snel hij er ook  in gevallen is, hij is er nog veel sneller weer uit, kan niet geloven wat hem overkomen is en begint als een bezetene te poetsen. Ik rol hem in een grote handdoek hetgeen hem een heleboel poetswerk bespaart. Het restje om z’n veren weer in orde te krijgen mag hij zelf doen.

Ik had George van de overkant voorgesteld om onze njala maar te kopen nu het darten mislukt is, maar daar heeft hij geen oren na. Want ze mengt niet op met de kudde, dus je probeert haar nog maar een keer te darten, aldus George. Waarschijnlijk denkt hij dat we dat toch niet meer den en de njala eigenlijk automatisch de zijne  gaat worden.  Opnieuwe darten laat wel even op zich wachten want Monique en Hans gaan morgen weer naar NL, de herfst tegemoet. Het zal wel eind oktober/begin november worden voordat ze weer terugkeren.

Acacia caffra

En wederom waait het ontzettend hard, komen er windhozen langs en verdwijnen slurven zand in de lucht. De klipspringers proberen de jonge blaadjes te pakken te krijgen die hier en daar aan de dood-ogende bomen verschijnen. Maanden geen druppel regen gehad, maar toch wagen de blaadjes het er maar op. Het is voornamelijk de Acacia caffra (Gewone haakdoring) die in blad komt en snel gaat bloeien met langwerpige gele geurende pluimen. Die blare, veral die jong blare, word graag deur swartrenosters, kameelperde, koedoes, rooibokke, rietbokke en gewone duikers gevreet. Vee vreet die blare en peule, veral in tye van droogte wanneer boere die onderste takke vir beesvoer afsny. Die  harde hout maak goeie heiningpale omdat dit bestand is teen termiete en boorwurms. Klein meubelstukke wat van hierdie hout gemaak word, is duursaam, met ’n aantreklike bruin kleur en satynglans. Hierdie baie aantreklike boom is ’n uitstekende keuse vir die tuin omdat die oop kroon dit vir gras moontlik maak om onder die boom te groei. Een van die beste inheemse bome om vir bonsai te gebruik. Die gewone haakdoring het ’n redelik aggressiewe wortelstelsel. In die Oos-Kaap is die hout gesog vir die maak van tabakpype. Die bas word soms vir die looi van oeer gebruiki. Lang, dun takke is buigbaar en word vir die maak van mandjies gebruik. ’n Aftreksel van die bas word vir bloedsuiwering gebruik. Maagongesteldheid by babas word behandel met ’n lawement wat van die blare en melk gemaak word.

Ik heb Richard Eskom weer gebeld waarom we, weken na zijn bezoek, nog steeds geen documenten voor de downgrade hebben ontvangen en we dus nog steeds gepeperde rekeningen krijgen. Maar conform goed gebruik vraag ik hem eerst hoe het met hem gaat. Ontzettend slecht klaagt hij. Hij very sick, heeft griep maar kan gelet op de workload niet thuisblijven. Dat moet wel doen hoor Richard, anders wordt het van kwaad tot erger. Dat vreest hij ook, maar zijn verantwoordelijkheids-gevoel zit hem in de weg en hij belooft achter de papieren aan te gaan zodra hij weer in Ellisras is.

Woensdag 15 september

Wim wordt 86 en krijgt uiteraard onze felicitaties. Oud voorzitter Raad van Commissarissen van Plukon. In NL zagen we elkaar nog elk jaar, nu beperken de contacten zich tot email alhoewel Wim het zelf prettiger vindt om achter de typemachine te kruipen om een gewone papieren brief-met-postzegel te sturen. Aangevuld met krantenberichtjes over wat hij nu weer als luis-in-de-pels van de gemeente heeft uitgespookt. Volhouden Wim!

Maria is gekomen om te poetsen, Jan is met plan C voorraad vat firefighter begonnen en de jongens hebben weer heet water. Afgelopen weekend hadden ze geen warm water en op aanraden van Jan hebben ze de geyser bijgevuld. En dat bleek de oplossing. Dat betekent dat er ergens iets moet lekken in de koppelingen, maar overdag vind je zulke kleine lekkages niet omdat de zon het vocht onmiddellijk verdampt.  En stop de serengeti-highway heeft weer een nieuwe site. Het is niet alleen een groepje notoire dwarsliggers dat tegen is, maar zo ook UNESCO, IUCN, Dr. Jane Goodall, en erkende wetenschappers from all over the world.

http://www.savetheserengeti.org/issues/stop-the-serengeti-highway/#axzz0za7LlBf0

Voor het eerst dat we hier wonen komen er tarentale bij het huis (pintade, guinea fowl, parelhoen). Het zijn er slechts zes, maar het is een beginnetje. Meestal zijn de koppels tot wel twintig stuks groot.  Het zijn zulke parmantige beesten en ze doen alles hetzelfde. Gaat er één drinken, dan gaan ze allemaal drinken. Springt er één op de rots, dan de rest ook, gaat er één aan het fladderen zelfde verhaal. Alhoewel alvorens ze aan het fladderen/vliegen hebt, moet je wel bijna met je auto over hen heen rijden, want de blijven bij voorkeur dom lijnrecht voor je auto uitrennen. De afrikagangers kennen dit verschijnsel wel.

Vrijdag 17 september

Het is vannacht begonnen te stormen en dat blijft het de gehele dag doen. Onaangenaam dus en je ogen vol zand zodra je buiten komt. Voor contactlensdragers ook niet echt lekker. Maar toch ga ik zwemmen waarbij het lijkt of ik op volle zee met hoge golven beland ben.

Eskom begint mij steeds meer zorgen te baren en we gaan op onderzoek uit hoe onze borehole-pompen bijvoorbeeld op solar kunnen worden overgezet.  Want ons water is dan weliswaar zoge-naamd gratis, maar om het op te pompen comes with a price. En wel een behoorlijke.  En Eskom is nog lang niet klaar met haar betalende cliëntèle de nek om te draaien, dus als we een list kunnen verzinnen, zullen we dat niet laten. We hebben dus twee boreholes bij de staffquarters in de buurt. Maar er is er ook één vlak bij ons huis die volgens Brian maar heel weinig water geeft en 120m diep is.  Jan gaat met A&O en een meer dan 100m lang touw eens kijken of, en op welke diepte ze water treffen. Dat blijkt op 44m al het geval te zijn maar waarbij we dus niet weten hoe groot / hoeveel liters er beschikbaar zijn. Maar als we zo dichtbij en op deze diepte genoeg water hebben, dan is switchen naar solar opeens wel heel erg aantrekkelijk. We studeren nog even verder, to be continued.  We zouden de solar ook bij de staffquarters kunnen laten installeren, maar dat is zo dicht bij het Witkoppad en dus het dievengilde, dat we dat liever vermijden.

Ik ga de cameratrap bij de kameelperdvoerbak ophangen en kom de drie kameelperde, rooibokke, elande en een “kudde” van zeker negen zebra’s tegen. Dat heb je nou altijd: zolang je maar niet op zoek gaat naar……… dan kom je van alles tegen.

Zaterdag 18 september

Nu de ooit lekkende vijver het (b)lijkt te houden, zet Jan de vorig jaar reeds aangeschafte waterlelie en papyrus in het water. Hij heeft ze in de lekkere vette klei gezet. Behalve zand en rots hebben we namelijk ook een heel klein stukje terrein (alles bij elkaar nog geen 10 vierkante meter) dat uit klei bestaat. Hoe het er gekomen is, is ons een raadsel, maar nu komt het even goed van pas. Het water in de vijver is lekker warm, dus de lelie zal wel goed gedijen.

 

 

Website op afbetaling

Tijdens onze laatste WLF meeting heeft iedereen dus weer eens bezongen hoe hard we een website nodig hebben, maar niemand tast er voor in de buidel. Dus financier ik hem zelf wel. Dat kan bij Francois op afbetaling had hij mij al eerder aangeboden, en daar ga ik dus nu maar gebruik van maken.  En als ik het ook nog zwart kan regelen, dan kan er mischien wel wat van de prijs af ook. Het doel heiligt de middelen immers nietwaar?

Aan het einde van de middag constateren we dat één van de Truuzen-kleinkinderen mank loopt. Ze heeft waarschijnlijk een doorn in haar hoef gekregen. En die krijgen wij er echt niet uit. Het is wel een sneu gezicht om haar zo te zien strompelen. Op enig moment gaat ze op d’r buik liggen en komt mams haar liefkozen in haar nek. Hoe lelijk ze ook zijn, maar dat ziet er toch wel erg lief uit. Waarschijnlijk wordt ze leopard-voer en dat vinden we eerlijk gezegd niet eens zo heel erg. Want we hebben wel erg veel varkens rondlopen. We beloofden Truus destijds goed voor haar kinderen te zullen zorgen, en daar horen nu ook de kleinkinderen bij, maar er zijn grenzen aan deze belofte.

Zondag 19 september

Jan oogst verse aardbeien uit eigen kas, nadat ik er gisteren al een flinke bos anjers en duizend-schonen uithaalde en we houden een fotosessie met de njala’s. Voor vriend Henk die niet weet wat njala’s zijn anders dan mogelijk kleine hertjes. En Google bracht ook al geen uitkomst.  

De hele dag scharrelt er een varken rond de trap voor het huis en soms staat hij erop. Ik jaag het beest diverse malen weg, maar zonder enig effect. Op enig moment zie ik waar hij op uit is: Jan heeft alvast brokkies voor de njala’s klaargezet. In mijn (on-)wijsheid zet ik de bak binnen waarna ik ga zwemmen. Jan zit zoals gebruikelijk op zondagmiddag aan de TV/voetbal gekluisterd.

Je hebt wat gemist

Komt Jan mij tijdens het zwemmen vertellen. Het varken stond binnen, was dwars door de hordeur gekomen, bak brokkies omgegooid, en dat alles merkte Jan pas toen het “rust” was en hij naar beneden kwam om koffie te halen. Of iets anders te snaaien, want dat hoort er wel bij “snacken” tijdens het voetbalkijken. Het varken schrok zich rot en verdween goddank weer door het gat in de deur waardoor hij naar binnen was gekomen. Maar stel je voor wat een ravage hij had kunnen aanrichten in de woonkamer als hij niet onmiddellijk het gat terug gevonden had maar in paniek de verkeerde kant zou zijn uitgestormd?. Gelukkig is het de hordeur waar Onyx eerder al een gaatje in maakte (van een nog kleiner gaatje) en ontsnapte toen hij koud een week bij ons was.

Het waait vandaag bij wijze van uitzondering eens niet, dus vanuit de hide zie ik zebra’s, elanden en een blou wildebeest met kalf van vorig jaar, njala bull en de tarentale. De blou wildebeesten gaan er op een gegeven moment lekker bij liggen herkauwen terwijl de civet elke keer een lekker hapje van het keukenafval komt nemen.

Painted dogs

George in der Maur is al jaren lang bezig om African painted dogs on CITES te krijgen voor een betere beschermings status. Onlangs zette hij een petitie op en heeft inmiddels een 100 pagina’s tellend rapport klaar voor de illegale handel in painted dogs. Dit rapport is in eerste instantie bedoeld om aan de IUCN canid specialist group aan te bieden. De petitie vormt daar een onderdeel van. Help George er een succes uit te slepen en teken z’n petitie aub: www.painteddogsoncites.org .

Maar er zijn nog meer aandachtsgebieden die onverminderd dringend aandacht en aktie behoeven zoals bijv. de bouw van een snelweg door de Serengeti.  Dit desastreuze plan moet echt een halt worden toe-geroepen zoals al eerder hierboven opgemerkt op:

www.change.org/petitions/view/find_fund_an_alternative_to_the_serengeti_highway

En ik schrijf er vaker over: het schrikbarend toenemende aantal gevallen van rhino-poaching. Voor 2010 staat de teller inmiddels op 200. Voor iedereen die dit eveneens zorgen baart en een stem wil laten horen: www.stoprhinopoaching.com en

http://www.causes.com/campaigns/64346?m=83896074&recruiter_id=124252698&cause_id=141272

Vergeef me mijn gezeur over deze onderwerpen, maar het tempo waarin de mensheid, met hun niet aflatende heers- en vernietigingszucht, onze mede planeetbewoners uitroeit is ronduit schokkend.

Er gaan stemmen op, en feitelijk gebeurt het ook al, om de hoorn maar te gaan vergiftigen. Proeven laten zien dat er geen translocatie plaatsvindt vanuit het dode hoorn-materiaal naar de rhino zelf. Ik ben hier absolute voorstander van en niets politiek correct gezwam dat het de relatie Azië – Afrika zou verstoren en/of men beschuldigd zou kunnen worden van moord. En men is inmiddels gewaarschuwd: het consumeren van rhinohoorn is vanaf nu DODELIJK.

Dinsdag 21 september

We gaan naar Ellisras en nemen twee lifters mee. Het zijn Stuart en zijn vrouw wier naam mij maar niet wil geworden nadat ze het een paar keer herhaald heeft. Zelfs bij benadering niet. Zij werken op een de farm “Linyanith”, een hunting farm. Ze schieten er alles waar de cliëntèle omvraagt en kunnen 20 personen cateren. Maar het jachtseizoen is gesloten dus is het erg rustig op hun farm. Ze zijn allebei keurig in de kleren gestoken en van Zimbabwaanse afkomst. Dat zijn over het algemeen goed gemanierde en perfect engels sprekende mensen. Althans degenen die wij tegenkomen tot dusverre.

Erik Engerd

De reis naar Ellisras is mede ingegeven omdat ik naar de opticien moet omdat ik enige tijd geleden een contactlens fijnkneep. Ik vind de man van het type Erik Engerd  maar toch wel kundig. Ik ben z’n eerste cliënt in deze praktijk die nog harde zuur-stofdoorlatende lenzen draagt. Hij onderzoekt mijn ogen grondig en kan niet geloven dat na 36 jaar lang dragen van dit type lens, mijn ogen absoluut onbeschadigd zijn. Geen spoortje dat er op zou kunnen wijzen dat ik lens-drager ben. En dat is raar, want hij heeft meegedaan aan een onderzoek naar de effecten van harde lenzen op ogen van dragers ervan. 29 mensen en er duizenden foto’s van gemaakt, en bij iedereen bleken er afwijkingen ontstaan. Ik zou de resultaten van het onderzoek dus compleet in de war hebben gestuurd, maar volgens Jan zou ik er onmiddellijk uitgeschreven zijn omdat het niet past in datgene wat de opdrachtgever probeert te bewijzen. Een softlensfabrikant die de hardelenzenfabrikant probeert om zeep te helpen. Ik vrees dat Jan gelijk heeft.

Erik Engerd begrijpt ook niet dat ik door m’n lenzen nog kan zien omdat ze zo gekrast zijn, en bij het oplezen van de kleinste lettertjes op de muur slaakt hij de ene kreet na de andere van verbazing. Toegegeven ik heb echt een ontzettend goed en scherp zicht met mijn lenzen waarvan het recept de laatste 15 jaar niet gewijzigd is.  Hij stelt voor ze in ieder geval te laten polijsten en uitzoeken uit welk materiaal ze bestaan en of ze hier nog gemaakt worden. En in die tussentijd moet ik gewoon soft lenses proberen, want echt als je die eenmaal gedragen hebt, wil je nooit meer iets anders. Dus krijg ik softlenzen in mijn ogen gedrukt. Die zijn veel groter dan mijn huidige en hèt grote voordeel is: je kunt er ’s nachts mee slapen en er komt nooit zand of ander stof tussen omdat ze op je ogen vast-geplakt zitten. Dat laatste lijkt me wel wat, maar zodra we weer in de auto zitten naar de volgende stop, blijk ik de nummerborden van de voorgangers niet meer te kunnen lezen. En dat kon ik echt heel goed. Ik heb het idee dat ik door een mist kijk. Op de terugweg ga ik nog wel even langs bij E.E. want feit is natuurlijk wel dat mijn eigen lenzen op je oogvocht drijven en waarbij het traanvocht een corrigerende factor is. Deze zachte lenzen doen dat niet en dat moet van invloed zijn op de kromming van je eigen lens en dus ook je zicht.

E.E. bevestigt dat mijn redenering correct is en dat ik hiermee moet leren leven. Ik ga z’n pleziertje nu nog niet verpesten, bovendien heb ik geen andere lenzen, maar hier ga ik toch echt niet mee leren leven. Ondanks alle andere voordelen die mij zijn voorgespiegeld.

Als ik ’s avonds in de bieb de dag zit te overdenken, merk ik opeens ook dat ik de titels van de boeken niet meer kan lezen. Niet dat dat zo belangrijk is, maar ik kon het wel en zie nu alleen strepen op de banden. Mijn besluit stond al vast, maar krijgt nu nog een extra zetje. Ik weet zeker dat ik alle oude lenzen bewaard heb tot aan de hele kleintjes aan toe van zo’n 36 jaar geleden. Voor je-kennie-wete. Dus graaf ik in een paar doosjes die weliswaar mee geëmigreerd zijn, maar nog nooit uitgepakt.  En ja hoor, ik vind uiteindelijk nog twee paar lenzen. Inderdaad de hele kleintjes en ook van het huidige wat grotere formaat. Ik maak ze schoon en laat ze een poosje weken in vloeistof. De softe lenzen gaan eruit en de antieke erin, en zie daar, ik heb mijn scherpe zicht weer terug. Het was een leuk, maar wel heel kort en mislukt experiment.

woensdag 22 september

Vandaag is het international rhinoday en bereikt ons het heugelijke nieuws dat er in Limpopo een bende rhinopoachers  is opgepakt waaronder een businessman en twee veterinairen-en-echtge-notes. Can you believe it???? De ene veterinair luistert naar de naam “Toet”, precies ja, een neef van Kaviaar Toet. Ze worden morgen in Musina voorgeleid en zouden de doodstraf moeten krijgen, maar die strafmaat is helaas ook hier afgeschaft.

The crocodile is back!

Maria kon niet komen omdat Pat en Brian zelf veel gasten hebben. Jammer, maar het stof loopt niet weg. Als ik naar de NWS loop om de cameracard om te wisselen, hoor ik rechts van mij iets hissen. Zeker en slang dus zeg ik dag slang! Als ik terugkom ligt Onyx op de plaats waar ik het gehis hoorde, en ik hoor het gehis nog steeds. Blijkt op 20 cm afstand een grote rockmonitor zich aan het opblazen te zijn om Onyx af te schrikken en driftig met z’n tong heen en weer flitsend. Maar Onyx is allerminst impressed en probeert steeds een stukje dichterbij te kruipen. Hij is de RM tot op 10 cm genaderd. Ik sla het een poosje gade in de hoop dat de RM een mep uitdeelt om het Onyx voor eens en altijd af te leren, maar neen, hij blijft zich alleen steeds maar opblazen en hissen. Dus pak ik Onyx op en neem hem mee naar binnen. De RM is niet giftig, maar familie van de komodo varaan en zoals bekend, kun je beter de bacteriën die die beesten in hun speeksel hebben maar beter niet in de bloedbaan krijgen. Want ook hier geldt: afblijven want his bite causes death! Of het dezelfe RM is die we al eerder troffen en transloceerden weten we natuurlijk niet zeker, maar zoveel komen we er nu ook weer niet tegen.

Bij gebreke aan Maria had ik zelf de bijkeuken een beurt gegeven en de smerige frituurpan onder handen genomen. Dat is Jan z’n ding, frituren, maar schoonmaken: ho maar. Als ik de pan verschuif, zie ik een flinke schorpioen. Hij lijkt mij niet meer onder de levenden te zijn en als ik hem verschuif, breekt hij in gruzelementen. Die schorpioen ligt hier dus niet sinds kort, maar al weken, zo niet maanden. Dat is nieuwe schoonmaken kennelijk tegenwoordig. Je stoft er gewoon omheen in plaats van er ook ONDER.

Verder plant ik de druif die we gisteren kochten. Vind Jan leuk omdat z’n opa ook druiven teelde in het Westland. Ik zeg hem tegen een zonnige muur en nu maar afwachten of hij wil aanslaan. ’s Avonds tel ik zeker 10 zebra’s bij de NWS en de civet terwijl er in de verte een veldfire woedt. Eerder vandaag ging Jan ons huisvuil verbranden omdat het 5 minuten even windstil leek. Razend  kan ik worden over zoveel stompzinnigheid waarbij haard en huis op het spel worden gezet.

Donderdag 23 september

De borehole vlak bij huis geeft dus water op 44 m diepte en is meer dan 90 meter diep. We testen het water en dat licht zuur is volgens het zwembadstrookje. Het ziet er vies uit maar dat is niet zo vreemd indachtig het feit dat het al minstens 10 jaar in de roestige pijp stilstaat. We weten het pas echt als de pijp helemaal leeggetrokken is en zich vult niet schoon vers water. Wij zijn er wel uit, dit borehole gaan we exploiteren en wel op solar.

Oliver heeft lang weekend en het feit dat het morgen een nationale feestdag is (Heritage day) betekent dat hij al naar Shongoane is vertrokken en Abram de fence loopt. Daarna gaat ook hij weg want sy pa is baie siek. Hy gaan mooi kyk by sy pa. Ik heb voor beiden gistreren een extraatje in hun kosbox gestopt: R20 voor de taxi.

Vrijdag 24 september

Dugas z’n 33e sterfdag. Hij is nu al bijna langer dood dan hij geleefd heeft. Zoals altijd zet ik een roos bij het grafornament en haal herinneringen met hem op over vroeger. Er zijn mensen die dit niet, maar ook mensen die dit wel begrijpen. Voor Simba heb ik nog steeds niets gemaakt, ik kan me er niet toe zetten. Mischien omdat we nooit iets van hem hebben gevonden, ik weet het niet.

Boerin

’s Middags ga ik zelf voeren. 16 balen lusern op 4 verschillende plekken.  Het is erg warm en het lusern kan gemeen prikken. Ik had handschoenen moeten aandoen, maar om daar nu pas aan te denken is een beetje laat. Het is erg dankbaar werk, want de zebra’s staan op een afstandje al klaar om aan te vallen. We voeren driemaal per week en zitten inmiddels op 50 balen/wk à EUR 4,75/stuk. Na deze toch zware operatie stort ik me in het zwembad om af te koelen; Jan was mij al voorgegaan. Ik zwem elke dag drie kwartier om de vetrollen onder controle te houden hetgeen tot nu toe aardig lukt.

Zaterdag 25 septem ber

Abrie van Tholo heeft interesse getoond in onze afgedankte geysers. Hij bouwt een kamer bij zijn lodge voor zijn moeder en daar hoort ook een badkamertje bij. Op Tholo doen ze helemaal niet aan Solar en dat is nu even mijn geluk. Hij kiest de 150L geyser die uit het gastenhuis is gekomen en er nog brandnew uitziet ondanks z’n leeftijd van 10 jaar. Maar hij lag daar mooi en droog op een zoldertje. Ik verpats de computer er ook maar bij, een veel te ongewikkeld ding zonder geheugen. Dus je hebt er niets aan in dit land met ….tig Eskom-storingen waardoor hij steeds z’n geheugen verliest.  De geyser ligt in de factory waar ook de trailer staat. Abrie vraagt of we die verhuren. Niet dat ik weet, maar we zullen het de baas vragen of je hem kunt lenen om spullen in Ellisras op te halen. Dus gaat Abrie met mij richting huis en Jan.

We zitten in de hide waar Abrie aan de coke is. Hij drinkt geen alcohol, dus ook geen lekker biertje bij deze hitte. Jan blijkt daar al wel aan toe. Jan vraagt of Frits nog steeds rondloopt op Tholo. Dat lijkt het geval. Wie is Frits nu weer vragen jullie je af: een (door Eloff Sand en Klippe gesponsorde) gecollarde leopard. Verder lijkt Abrie afgezien te hebben van de verkoop van Tholo en zich te beperken tot het verkopen van de plots. Het heeft zo moeten zijn, aldus de zwaar gelovige Abrie.  Want z’n moeder is nu bij hen komen wonen en dat impliceert rechtstreeks veel meer familie bezoek. De familie parkeert hun auto’s altijd bij ons omdat de meesten met hun not 4x4 uit de stad komen, en je voor de afdaling richting Poer Se Loop en Abrie/Tholo toch echt een 4x4 nodig hebt. Abrie is best een geschikte knul die veel van de omgeving weet. Zo ook dat Roelof bij Nungu weg is.

Abrie vertelt dat hij een jonge kameelperd bull zoekt, dus gaan we de onze over een jaar of twee uitruilen met een koei  van hem. Want ons knulletje kunnen we niet houden denkt Jan omdat hij op enig moment dan z’n moeder met een “bezoek”  vereert en dat moet echt voorkomen. De komende jaren zal Pa er wel voor zorgen dat de koei  exclusief voor hem bestemd is, maar op termijn wordt dat toch problematisch.

Na de social talk en drankjes vertrekt Abrie met onze trailer weer naar huis en ga ik m’n verplichte baantjes trekken.

Dinsdag 28 september

Herfst?

Het is grijs weer en opnieuw stormt het geweldig. Het lijkt wel herfst in plaats van gevorderde lente. Abrie brengt de trailer terug en laadt de geyser en aanverwanten op waarna hij zijn portemonnee trekt. De trailer gaat direct achter ons bakkie omdat we “grote” boodschappen hebben op ons  wekelijkse uitje naar Ellisras. We moeten weer naar Kransberg Engineering ivm de solarpomp voor het borehole. Alles is …tig keer tot in de kleinste details besproken, niets vergeten en wij wachten de quote verder even af. Duncan, onze salesman,  is een jonge knul met een aardig nog wat kinderlijk gezicht, maar verder een beer van een vent. Zijn moeder (werkt ook in het bedrijf) is duitse, getrouwd met een zuid afrikaan, die eveneens in het bedrijf werkt, dat al 30 jaar bestaat en een goede reputatie in de wijde omgeving heeft. Zijn moeder spreekt accentloos engels, Duncan ook, maar onderling praten ze duits. Onze discussie gaat dan ook deels in het duits, engels en afrikaans.

Daarna haal ik mijn gepolijste lenzen op bij de opticien en schrik me rot van de prijs. Even polijsten à raison van EUR 40 plus 30 voor de oogtest. Bert Kieft (mijn nederlandse opticien) zou hier z’n vingers bij aflikken waarschijnlijk. Ik stel de aanschaf van nieuwe lenzen dus maar uit tot volgend jaar want ik heb weer een goed en een reserve paar.

Stinkblommen

We maken nog een stop bij Connie’s plants waar we een paar bloeiende planten kopen waaronder geraniums. Jan is gek op die stinkblommen waarvan je òf de geur lekker vindt, of er van walgt. Hij behoort tot de eerste, ik tot de laatste soort.  En een mooie bloeier die veel weg heeft van een Protea, maar het niet is. Die doen het in dit klimaat niet, daarvoor moet je naar het Fynbos aan de Kaap. Resteert het aanvullen van de voorraad koffiebonen bij Wiesenhof en dan zijn we toch bijna de hele dag weer zoet geweest.  De katten mogen niet meer naar buiten en dat zullen we weten, de hele avond blijven ze aan het donderen, vechten, elkaar achterna zitten waarbij niets en niemand ontzien wordt.

Roelof belt dat hij na 4 maanden afwezigheid weer terug is op Nungu, maar op tijdelijke maande-lijkse basis. Zijn echtgenote Helen bevalt het bij Nungu niet en Peter Malungani wil nu éénmaal alleen een koppel. Dus stelde hij een nieuw koppel aan dat hij na een maand al weer de zak gaf. Vandaar dat Roelof tijdelijk en in z’n eentje terug is. Roelof meldt dat er weer solarpaneldieven-gilde aktief is aan het Witkoppad, en er bij Nungu ook één gestolen is. Maar hij heeft ook nog een ander probleem: een huge male leopard die een buffel kalf  à R 350.000 veroberd heeft. En daar is Peter helemaal niet blij mee. Ergo: het luiperd moet gevangen en verplaatst. Ik geef Roelof de contact gegevens van Fred Berrangé die dit soort dingen doet wetende dat het verplaatsen van predators meestal meer problemen oplevert dan het oplost.  Een onderwerp dat t.z.t. uitgebreid op de WLF site uit de doeken gedaan zal gaan worden.

Woensdag 29 september

Sex schandaal

22 jaar geleden traden wij in het huwelijk op Nassau/de Bahama’s waarna wij ’s avonds in Gray Cliff het diner genoten samen met twee stel vrienden. Met Maren und Hans-Werner hebben we nog steeds contact, met Gerda en Joop niet meer. Vertrokken met de noorderzon en een schuld van EUR 10.600 aan mij achterlatend. Ik deed juridisch advieswerk voor hun bedrijf en had een prachtige deal uitonderhandeld met een wederpartij. De gevorderde EUR 60.000 door een ex werknemer die in een sex-schandaal in Thailand verwikkeld was, wist ik tot EUR 5.000 terug te brengen. In rechte zou moeilijk aantoonbaar geweest zijn dat het sex-schandaal iets te maken zou kunnen hebben met de arbeidsrelatie, en dan kun je het dus maar beter op een schikking aansturen. Alles op papier in kannen en kruiken, door alle partijen getekend, maar mijn bevriende opdrachtgever weigerde tenslotte de EUR 5.000 na …..tig smoezen te betalen. Daar gaat je reputatie in het advocaten-wereldje.

Via google komen we erachter dat Gray Cliff nog steeds bestaat en een indrukwekkende winelist heeft. In mijn herinnering hadden ze wel 6 bladzijden met champagnes waar door ons een Dom Perignon rose van 1,5L werd uitgekozen. Er kwam geen eind aan de fles, maar Hans-Werner was op slag nuchter toen hij de rekening onder z’n neus kreeg. Hij ons de fles aangeboden. $1.500! We hebben de stop heel lang bewaard, maar na de emigratie is hij niet meer opgedoken.

M’n trouwjurk was door een schoonzus van Gerda gemaakt en ik pas er nog steeds in. Maar een echt handig kledingstuk is het natuurlijk niet, alhoewel kort en van gele taftzijde. Oud en Nieuw vieren wij met Anka en Ed op Morukuru, mischien een goede gelegenheid?

Bij het opstaan trof ik een rood hart in de woonkamer van rode lichtjes. De slinger die met kerst normaal gesproken dienst doet als kerstversiering. Lief en creatief. En we gaan proberen het nog 22 jaar met elkaar uit te houden.

’s Avonds bereikt ons het heugelijke nieuws dat Rutte, Verhagen en Wilders eruit zijn. Nu nog afwachten was ze uitonderhandeld hebben en ze hopelijk gedurende de komende 4 jaren Links tandenknarsend kunnen laten toekijken hoe geweldig ze het doen en hoe Nederland zienderogen opknapt van deze omslag en ruk naar rechts.  Maar eerst het CDA congres nog even afwachten en bezien welke CDA’er zich nog meer onsterfelijk belachelijk wil maken.

Donderdag 30 september

Uit het niets met stip op nummer één

Jan heeft besloten dat de factory dichtgebouwd moet worden. Project nummer 132 op de lijst dat nu met stip op nummer één geplaatst wordt. De factory is een grote open schuur  van 16x20m vlak bij de staffquarters waarin Andrew Poole (de eigenaar van deze farm nog voor George Talbot) een houtverwerkings bedrijf uitoefende.  Meer dan een golf platen dak en wat kippegaas is het eigenlijk niet. Wij slaan er het lusern op en moeten dat altijd met zwaar zwart zeil afgedekt houden om het droog en de apen weg te houden. En dat lukt aardig, maar Jan wil het beter. Gelijk heeft hij met het naderende regenseizoen waarbij het hier horizontaal kan regenen. Dus hebben A&O de hele week  al klippe verzameld en beginnen te metselen. Maar niet nadat ze eerst met Jan het deck bij het zwembad weer omhoog gekrikt hebben, en extra palen er onder die in het cement gaan. De verbouwing drie jaar geleden gaf  toen al behoorlijk wat voeten in de aarde en is wel zeer onderhouds-intensief. Maar op den duur wordt je aardig zelfredzaam als je niet voor elk akkefietje even op de fiets kunt stappen richting bouwmarkt.  In Nederland liggen de Sinterklaas- en Kerstspullen waarschijnlijk al weer in de winkel. Wij gaan de 22e naar Pretoria om inkopen te doen voor gasten die we de 24e krijgen tot en met de 1e november en welke direct worden opgevolgd door Mirjam en Peter. En daar verheugen we ons mega op!

 

President Obama twitterde enige tijd geleden  dat de VS opnieuw de Global Leader zullen worden op economisch gebied. Werden ze dat ook maar op het gebied van milieu- en natuurbescherming. Maar neen, inmiddels is besloten dat de grijze wolf moet worden uitgeroeid want de boeren hebben er last van. Op http://www.change.org/petitions/view/help_stop_the_federal_wolf_killing_plan wordt dat keurig uit de doeken gedaan hoe één en ander in z’n werk en uitgevoerd gaat worden. Je maag draait er van om. Daarom voeg ik een uitermate intressant wetenschappelijk artikel bij over de amerikaanse wolf en de interactie met mens en vee. Rob Harrison – White heeft een gelijksoortig onderzoek gedaan naar de jakhals. Diens boek wordt later dit jaar gepubliceerd, maar hij komt tot eendere conclusies.

 
Augustus 2010 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Friday, 03 September 2010 08:58

 

 

Augustus 2010

Zondag 1 augustus

De bobbejanne zijn weer eens langs geweest en hebben de schaduwnetten van alle drie bushtenten kapot getrokken. Oliver en Abram hebben degene die het ergst beschadigd is met ijzerdraad weer aan elkaar “genaaid”  ik heb de gaten met visdraad weer gedicht. En vandaag gaan we ze dus weer installeren. Het is vooral onhandig werk om die grote netten weer over de tenten te krijgen, maar het gaat helemaal lukken terwijl de kameelperde al kauwend op een afstandje nieuwsgierig staan toe te kijken.

Schorpioenendans

Raja en Luna willen niet mee wandelen, dus ga ik met Onyx alleen. Hij legt ongeveer 4 x de afstand af want hij rent heen en weer, vliegt de bomen in, en als we vlak bij huis zijn ontdekt hij iets waardoor hij me niet langer volgt. Hij staat op en neer te springen en als ik ga kijken wat voor interessants hij gevonden heeft, blijkt hij boven op een flinke schorpioen te staan dansen. Het arme beest probeert uit alle macht z’n hachje te redden door vinning z’n staartje omhoog te steken, maar z’n pogingen treffen vooralsnog geen doel. Ik pak Onyx op want een volgende steek zou best eens wel  raak kunnen zijn. Maar als ik Onyx een stukje verder weer op de grond zet, spurt hij onmiddellijk weer terug naar het nieuw gevonden speeltje. De schorpioen ligt er nog dus pak ik Onyx weer op en draag hem de rest naar huis. Beetje raar tijdstip is het wel voor de schorpioen om nu al op jacht te gaan op klaarlichte dag.

Dinsdag 3 augustus

Ik heb de smaak van het verven goed te pakken, dus de vier eng witte deuren uit het gastenhuis worden uit hun hengsels gelicht en op bokkies in de garage gelegd klaar voor een eerste ronde. Ik heb de sloten en grepen eraf geschroefd, dat werkt wel zo gemakkelijk. Intussen is “operatie headboard”  ook nog in volle gang, daar wordt vandaag de laatste hand aangelegd en aan de muur bevestigd. En bij leken zoals wij, blijken er soms r(n)are verrassingen tussen te zitten. We hebben vijf (de big five) decoratiekopjes gepland en die moeten op het board geschroefd worden, door de bekleding heen. Ik had al verzonnen dat ik daar een plank aan de kant van het stof stevig tegenaan moest drukken om trekken van de stof te voorkomen, doch helaas ………….. de tere stof draait desondanks toch mee en trekt helemaal samen. Ik krijg bijna een hartverzakking. Maar Jan verzint een list: een met gasbrander gloeiend gemaakte spijker brandt een gaatje in de stof zodat de boormachine het niet meer stuk kan trekken.

Daarna even naar Pat en Brian om over de remigratie van onze njala te praten. Ze blijkt zich niet vaak te laten zien, en de andere njala’s verjagen haar bij het voer. Wat kunnen beesten onderling toch onverdraagzame rotzakken zijn. P&B hebben er toch geen bezwaar tegen dat ze weer opgehaald gaat worden, als de andere beesten er maar niet van upset raken. Want het plan is om haar te darten en dat is een nogal precies werkje.

Donderdag 5 augustus

De solargeyser bij het gastenhuis is voor installatie vandaag gepland. Rond de middag arriveert Francois van Dyk om de klus snel te klaren. Hij werkt tot na zes uur door, doucht nog met Eskom water om vervolgens in trainingspak aan tafel te verschijnen. Het is een keurige jongen waarmee het gezellig converseren is. Hij denkt morgen nog een uurtje bezig te zijn met de installatie om vervolgens weekend te gaan vieren. Hij gaat vissen met de familie, althans dat is nu nog het plan. Francois rookt als een ketter, maar niet in huis. Hij denkt ook dat z’n vrouw het niet weet, want die vindt het niet goed. Hoe naief, want zoiets ruik je als non-smoker op uren afstand al.

A MUST-READ

‘s avonds lees ik in “The Elephant Whisperer”  van Lawrence Anthony. An absolute MUST-READ. Lawrence is niet arm, laat dat vooropgesteld zijn, en heeft een groot reserve in KZN. Hij is getrouwd met een francaise die luistert naar de naam Francoise en als het haar te gortig wordt merde schreeuwt. Klinkt toch net wat chiquer dan godver. Lawrence krijgt op enig moment een kudde probleem olifanten aangeboden en als hij ze niet binnen twee weken neemt, worden ze afgeknald. Dat kan Lawrence niet over z’n hart verkrijgen, en de olifanten gaan op transport naar zijn Thula Thula (www.thulathula.com). De avonturen en belevenissen die dan volgen, zijn ronduit smullen als je van Afrika en haar wildlife houdt.

Vrijdag 6 augustus

Francois heeft geen tijd voor het ontbijt en is om zes uur al begonnen. Ik breng dus hem een blad met ontbijtlekkernijen. O&A verzamelen intussen stenen waar de panelen tijdelijk op moeten rusten. Maandag a.s. wordt er een keurig muurtje gemetseld. Daarna gaan A&O de grond rond de garage egaliseren. De bouwwerkzaamheden zijn daar helemaal klaar, dus het losse zand wordt weggekruid en vervangen door stampzand. We hebben hier drie verschillende soorten zand en het stampzand, als je dat natmaakt en flinkt aanstampt, wordt werkelijk keihard.

Waterballet

Zo nu en dan ga ik Francois vragen or he is still fine. En dat is hij onverminderd met een peuk in z’n mond. Als hij zover is dat de oude geyser losgekoppeld kan worden en van water ontdaan, wordt de badkamer in een zwembad veranderd omdat de slang die het water naar een van de douches moet afvoeren opeens andere plannen blijkt te hebben. En aangezien Francois met electriciteit bezig is, kan hij gelijktijdig niet met water in aanraking komen. Daar krijg je zo’n raar rechtsopstaand kapsel van. Hij put zich uit in duizend verontschuldigingen en ik dweil me een breuk: 200 liter water blijkt dan opeens hééél veel water te zijn.

Als Francois dan eenmaal klaar is rond half twee, kijkt hij nog even naar onze eigen geyser, want die blijft maar problemen leveren. Er blijkt weer een heleboel water bij te moeten (hetgeen een airlock veroorzaakt heeft) en dat komt òf omdat Johan Viljoen hem niet goed genoeg gevuld heeft, òf het ding nog steeds lek is. De komende dagen maar weer in de gaten houden dus.

En dan staat opeens Sakkie voor ons neus. Hij heeft een papier bij zich dat wij zogenaamd moeten invullen. Zijn contract bij Medupi loopt af. K-smoes, want z’n laatste werkgever moet z’n werkloos-heidspapier invullen, niet z’n voorlaatste werkgever. Maar Jan troont hem mee (omdat er bij mij stoom uit mijn oren komt en er binnenkort dus ongelukken dreigen, alhoewel Francois’ aanwezigheid dat verhindert). Maar Sakkie komt toch weer stiekum naderbij en lispelt hy moet met die missizz praat. Ik kan hem wel slaan, maar hou m’n handen stevig op m’n rug  want Francois kijkt toe. Abram en Oliver steel ons bokke en Liesbeth vreet baie biltong wat hulle van ons bokke maak. En dat mag ik vooral niet aan A&O vertellen dat ik dat van hem gehoord heb, want ze hebben al een keer gedreigd hem dood te maken. Francois is gelukkig klaar en ik moet mee naar de poort om deze open te maken. Sakkie is dus ook echt niet op  koninklijke wijze binnengekomen zal ik maar zeggen. Maar helaas ben ik nog niet van Sakkie af want hij rijdt vervolgens met ons mee naar de tarroad omdat hij opweg is naar Vaalwater en wij naar Ellisras terwijl ik stug voor me uit zit te staren. Geikie schijnt bij Frans te zijn blijven steken en die gaat Sakkie even ophalen en of wij maar willen wachten. Maar we zijn al veel te laat en die laatste 500 meter lopen ze maar. Over een bord voor je kop gesproken.

 

R200 to shit on

Op het boodschappenlijstje staan ook Huggies. Niet dat ik zojuist zonder nadere aankondiging uwerzijds van een kind bevallen ben, maar voor Emmy. Ze heeft Abram gebeld dat hij Huggies moet kopen. Dingen van meer dan R100 terwijl er maar R1200 per maand binnenkomt. Abram had het Pat ook een keer gevraagd en die kwam met de duurste variant van meer dan R200 aanzetten. Oliver was er ook bij toen Abram me dat vertelde, en hetgeen mij de vraag ontlokte: what, R200 to shit on??? Ze lagen in een deuk de jongens.

We zijn al drie jaar op zoek naar een campertrailer, maar de goede zat er nooit bij: te duur of te matige kwaliteit en functionaliteit. Maar nu heeft Ivan de ideale trailer op z’n terrein liet hij telefonisch weten, en ze vliegen als warme broodjes te toonbank over voegde hij er nog aan toe ons tot haast te manen. Het blijkt inderdaad een pracht ding en Jan is meteen verkocht. Maar conform goed gebruik wens ik over de prijs te zeuren hetgeen mij toch nog een paar honderd euro oplevert. Jan haat die eigenschap maar is altijd weer blij als ik nog wat van de prijs weet af te lullen. Het is een Gallagher Dakar. De tent en freezer/fridge moeten helaas nog even wachten van CFO die er een immer strakke financiële planning op na houdt. Maar eind van het jaar moet het ding toch wel operationeel kunnen zijn en gaan we hem eerst maar eens uitproberen bij onze eigen waterval.

We hebben een cameratrap opgehangen bij de plek waar ik het keukenafval ‘s winters aan de beesten voer. En het resultaat mag er wezen: een porcupine (groot stekelvarken) en een Civet (zwart wit gevlekte katachtige met een prachtige dikke volle staart). Dat het porcupine zo nu en dan langskomt wist ik natuurlijk al omdat we wel eens een pen van hem/haar vinden. Maar dit hadden we dus veel eerder moeten doen.

Zaterdag 7 augustus

Vol verwachting installeer ik mij in de hide waar ik bijna uitstorm zo hard waait het. En het is ongelofelijk koud. Deze winter heb ik mijn blauwe russische suede “bontjas” bijna dagelijks gemist. Gekocht op de markt in Stavropol voor EUR 70. De pasvorm was het niet helemaal, maar koud heb ik het er nooit in gehad. Ik heb hem aan mijn oude buurmeisje Eline gegeven die destijds nog door weer en wind naar Zwolle moest fietsen. Maar de ontberingen lonen want opeens zie ik het porcupine door de firebreak macheren. Hij heeft er flink de sokken in (om warm te blijven??) dus lang van z’n verschijning kan ik niet genieten. Het is pas de tweede keer in m’n leven dat ik zo’n beest in levende lijve zie. De eerste keer was bij het Kruger in de buurt toen we in 2006 op zoek waren naar een farm in Z.A. We logeerden toen bij Olga, een russische, met haar stokoude engelse echtgenoot die ons    ‘s avonds nog op een gamedrive trakteerde.

Zondag 8 augustus

Tussen het bed en headboard in gastenhuis monteren we nog een plank die ook met stof bekleed moet worden en waar schakelaars voor de schemerlampjes op gemonteerd moeten worden. Voor geroutineerden waarschijnlijk een fluitje van een cent, ik ben er bijna de hele zondag mee bezig. Maar nu kunnen de schemerlampjes lekker liggend worden uitgedaan en er zijn zelfs spotjes aan de balk gemonteerd voor het geval iemand in bed zou willen lezen of de routekaart voor de volgende dag al vast zou willen bestuderen. En de deuren kunnen weer gehangen in de badkamer.

Maandag 9 augustus

Ik heb de smaak van het hide-zitten helemaal te pakken. In een dik ski-jack met een kruik op m’n buik is het net te harden. Opeens komt de civet-kat door m’n blikveld en de firebreak gestormd. Vanwaar die haast vraag ik me af en kijk in de richting waaruit hij komt. En daar staat een ongelofelijke grote kat. Mijn hersenen willen niet verder dan een caracal, maar het is wel een reuze-caracal zonder een echt caracal-hoofd. Hij staat net op het randje tussen licht van de floodlight en donker en verdwijnt vervolgens in tegenovergestelde richting weer in het struikgewas. Hopelijk heeft de cameratrap hem ook te pakken zodat ik hem morgen op de laptop beter kan bestuderen. Opgewonden vertel ik Jan van m’n belevenissen die stom kassie heeft zitten kijken, of een oorlogsboek gelezen, daar wil ik van af zijn.

Dinsdag 10 augustus

Surprise!

Jan gaat naar Ellisras voor de boodschappen en rond de middag heb ik eindelijk tijd om de card uit de camera te halen. Snel stop ik het ding in de laptop om te kijken of de caracal er mooi op staat. En die blijkt er wel héél erg mooi op te staan. Het is geen caracal maar een luiperd. Ik kan m’n ogen niet geloven; blijk ik gisteravond naar m’n eigen luiperd hebben zitten kijken zonder dat mijn hersenen dat wilden registreren. Maar de positie waarin de camera haar gepakt heeft, is exact dezelfde zoals ik haar gisteren ook zag. Volgens de kenners is het een female, en in no-time heb ik m’n sighting natuurlijk de hele wereld toegemaild. 

Woensdag 11 augustus

Tijdens de verbouwing van de badkamer in 2007 werd daar tevens vloerverwarming onder de nieuw te leggen tegels aangebracht. 4 verschillende secties electrische Danfoss matjes. Eén van de thermo-staten was al heel snel stuk, en kregen we een nieuwe binnen de garantieperiode. Die was ook in no time weer stuk en nu blijken ze nergens meer te koop. Bijna twee maanden geleden dus een mailtje naar Danfoss gestuurd met het verzoek om een EFT132 model op te sturen. De toezegging daartoe ontving ik per omgaande en pas nu wordt hij afgeleverd door Fast Freight, de company die onze B&O destijds op z’n glas vervoerde naar Joburg, daar dus gebarsten aankwam en daar nooit een cent van heeft willen vergoeden. Serhan is degene die voor de toezending heeft gezorgd. Hij zit in Turkije en kreeg onlangs de regio Africa onder zijn hoede, vandaar deze wat onlogische constructie. Hij heeft me inmiddels …tig keer gebeld of de thermostaat al was aangekomen. Bij het uitblijven daarvan bood hij mij halverwege de rit aan om een geavanceerder model toe te sturen met meer kunstjes want de EFT was kennelijk moeilijk te vinden. Daar had ik geen bezwaar tegen, zolang het ding het maar zou doen.

Ik heb de thermostaat bij de gate in ontvangst genomen, drie handtekeningen gezet,  en stuur Serhan het bevrijdende bericht dat de thermostaat eindelijk is aangekomen, met mijn hartelijke dank voor zijn inzet al die tijd. Mijn vreugde is echter van korte duur, want bij het uitpakken blijkt het een inbouw- in plaats van opbouwmodel te zijn. Er gaat dus onmiddellijk een tweede mailtje die dag naar Serhan om hem van het treurige nieuws kond te doen. Hij vindt het vreselijk en zal onmiddellijk aan het werk gaan om alsnog een EFT 132 in mijn bezit te krijgen.  Ik bereid me er geestelijk op voor dat dit natuurlijk weer twee maanden gaat duren.

Donderdag 12 augustus

Monique en Hans zijn weer in het land en toevallig moeten we allebei op dezelfde dag en tijdstip in Vaalwater zijn. Kunnen we lekker even bijkleppen onder het genot van een skommel. Ze gaan de komende week naar Botswana, maar daarna komt Hans helpen om onze njala weer op onze farm te krijgen. Een volgende project op hun farm is het bouwen van een boma en Hans lijkt het wel wat om dat samen met Jan te doen. En daarna bij ons te komen meehelpen met het bouwen van een boma. Dat lijkt Jan een uitstekend plan om eerst bij Hans te oefenen….. Daarna halen we nog beeslemoene bij de citrusfarm.

CHAOS

Zoals gebruikelijk zit Onyx in de slaap-badkamer opgesloten met alle deuren stevig dicht. Want hij weet alle horschuifdeuren op te krijgen. Maar wat ik er ook aantref: geen Onyx. Ik snap er niets van en na een speurtocht en roepen, hoor ik hem achter het schot onder de wastafels stommelen. Daar vlucht hij alleen maar naar toe als Raja het op hem voorzien heeft en die was echt niet in deze ruimte. Ik kijk naar buiten en zie wat hem de doodschrik heeft aangejaagd: bobbejanne. Grote strontvegen op het glas in hun poging binnen te komen om Onyx te grazen te nemen, stront op het dek, op de handrail, op het dak, hoge afrikaanse aardenwerkpot met impala lily tegen de grond gekwakt en in duizenden gruzelementen, dek helemaal onder de aarde en grind uit de pot, de twee rvs ringen van de zwembadtrap weg. Kortom CHAOS. Ook de dekplanken zijn beschadigd vanwege de val en het zware gewicht/scherven van de pot. Ik kan de lily redden en O&A ruimen de troep op. Nou ja, later kan ik zelf de steentjes uit de deknaden pulken, want daar hebben ze geen oog voor behalve als ik hen er op wijs. Maar ik was er niet bij blijven staan omdat er nog meer op te ruimen was.

De rotzakken weten precies wanneer ze vrij spel hebben.

Vrijdag 13 augustus

Buurman Hans Nel komt naar de stonecrusher kijken, want dat is nou precies wat hij ook zoekt. Hij had al eerder gevraagd waar wij dat puin/gruis bij de gate vandaan haalden want daar heeft hij ook vijftien truckloads van nodig. We drinken koffie en praten over het Waterberg Leopard Forum (ik kan hem inboeken als greenzone farm). Daarna gaan de mannen het technische hoogstandje bekijken. Hans wil hem heel graag kopen, maar hij is helaas niet te koop en we vrezen (ooit geimporteerd door George uit China) dat de kans dat we er nog één op de kop kunnen tikken zeer gering is. Maar ik beloof hem George te zullen benaderen. Nooit geschoten, altijd mis.

Superman

Ik krijg een mailtje inclusief CV van Carlos Tavares die een blauwe maandag bij Nungu werkte. Tijdens onze ontmoeting destijds hadden Jan en ik al de indruk dat Peter en hij samen nooit gelukkig zouden kunnen worden, want Carlos minachtte vrfijwel alles wat Peter deed. Tja, 17 Rhino’s op 6000 ha is inderdaad wel een beetje heel erg zot en volstrekt onverantwoord aan de graasbehoefte alleen al afgemeten. Hij was er dus in no-time weer weg. Carlos heeft me al een paar keer gevraagd mijn ogen en oren open  te houden voor evt functies voor hem in het Waterberggebied. Als je z’n CV leest is het een soort superman maar met weinig zitvlees. Ik stuur z’n CV rond aan het WLF waarin een aantal reserves en lodges vertegenwoordigd zijn, verder zou ik ook niet weten wat ik kan doen.

Zaterdag 14 augustus

De  bijkeukenkastdeurtjes gaan voor de tweede keer in de verf vandaa; Namib-desert-oranje-rood en Obama laat tout-le-monde weten geen enkel bezwaar te hebben tegen een moskee bij ground Zero. Ik kan m’n oren niet geloven. Later twittert hij dat alle geloven van harte welkom zijn in de Verenigde Staten. Ik twitter terug dat dat dan wel zo kan zijn, maar dat het toch behoorlijk onkies is jegens de New Yorkers, slachtoffers en nabestaanden. Later zal hij zijn mening blijken te nuanceren, en dat er uit planologische- en ruimtelijke ordenings overwegingen geen bezwaren tegen de bouw bestaan.

Ik zit ‘s avonds nog een poosje in de hide en zie weer het porcupine aankomen, richting keuken-afval-plek. Zo’n reuzen stekelvarken tippelt nog behoorlijk door integenstelling tot de stekelvarkens in Nederland.

Zondag 15 augustus

Miep Kraak

Omdat Maria vakantie heeft, en het huis al anderhalve week geen stofzuiger gezien heeft, moet ik helaas zelf maar aan de bak. Ik haaaaaat dit werk. Daarna maak ik de NWS nog schoon. Ik hoos hem leeg met een emmer, daarna schoonbezemen waarna het vullen weer kan beginnen. Klinkt eenvoudig en snel, maar je bent er toch wel 3 uur zoet mee. Edoch ik heb er een lekker zonnetje bij en Onyx blijft in de buurt om mee te helpen.

Dinsdag 17 augustus

Projectje tussendoor

Jan heeft afgelopen vrijdag de gordijnrails in het gastenhuis opgehangen voor de kleine raampjes waar Moses eerder dit jaar de kozijnen maakte en van mij stopverf-les kreegd. En kunnen we nu gordijnen bestellen. Intussen was er nog een ander idee bij mij geboren dat ik met Jan nog niet besproken had, dus die begrijpt er helemaal niets meer van als ik de rollen met gordijnstof uit de stellingen haal en op de snijtafel leg. Vitrage voor het kleine badkamertje dat ik een nieuw verfje gat. Maar het was toch juist de bedoeling om het donker te maken met die gordijnen vraagt Jan. Ja, dat is inderdaad de bedoeling, maar dit is even een ander projectje-tussen-door.

IST

Als we op het Pick ‘n Pay pleintje aankomen, krijg ik een telefoontje van Edgars (winkelketen) dat mijn pakje uit Melrose Place is aangekomen. Huidverzorging dat alleen in een paar grote Edgars in Joburg en Pta verkocht wordt, en met een zogenaamde Inter Store Transfer naar Ellisras is gekomen. Heeft ook alles bij elkaar zo’n zes weken geduurd. Ik wordt geholpen door Thabo, een jongen wiens ogen een beetje naar links en rechts kijken, maar verder een alleraardigste knul die zich verontschuldigt dat het allemaal zo lang geduurd heeft, dat de vorige zending bij de verkeerde winkel was terechtgekomen en wat er allemaal nog meer mis was gegaan. Ik ben nu voor de derde keer in deze nieuwe winkel, maar winkelend publiek heb ik er nog niet getroffen. Hetzelfde geldt de Truworths (winkelketen) die aanpalend zijn deuren opende.

Dan nog naar Oceanbasket (visrestaurant-keten) waar ze de visbestelling weten te verprutsen en naar Wiesenhof. De koffiewinkelketen waar je naast verprutste cappuccino’s ook gewoon koffiebonen kunt kopen. En aangezien de Illy er al weer bijna helemaal doorheen gedraaid is, moet je op zoek naar alternatieven. Jan had al eerder een kilozak Wiesenhofbrand meegebracht en het blijken bonen van uitstekende kwaliteit te zijn. We praten een poosje met de manager van deze franchise-uitspanning over de geneugten van het aangesloten zijn bij zo’n franchise-keten met gedwongen winkelnering. Maar hij heeft het voor elkaar dat hij ook een afwijkend assortiment mag voeren omdat de afrikaners hier steaks, steaks en nog eens steaks willen. En wel heeele grote. En dat past helemaal niet binnen de Wiesenhof-formule waarvoor hij op dit punt dus vrijstelling heeft gekregen.

Woensdag 18 augustus

Vorige week heb ik Eskom gebeld want de rekeningen van de afgelopen maanden zijn zo schrik-barend hoog dat dit niet voor continuatie vatbaar is. En we willen nu wel eens weten waar dat alemaal voor nodig heeft: twee meters op het terrein met verschillende stroomsoorten: één en drie fasen etc. En waarom bij de staffmeter de netwerkkosten vier maal zo hoog zijn als bij de onze. Als je Eskom belt, krijg je een heel menu voor je kiezen waar je je door heen moet worstelen, zoals bij zoveel andere bedrijven. Uiteindelijk tref ik (dit keer toevallig een wit-) vrouwmens. Ze vraagt wat de klacht is en ik probeer haar dat zo goed mogelijk uit te leggen. Ik geloof niet dat ze het helemaal begrijpt, maar ze maakt een notitie en ik krijg een servicenummer om navraag te doen mocht er zich binnen één werkdag geen Eskommer hebben gemeld. De Eskommer belde niet na één werkdag, maar tijdens onze ontmoeting met Monique en Hans. Het was ene Richard die mij vroeg wat de klacht was. Eskom krijgt kennelijk uitsluitend klachten, daar zijn ze helemaal op afgericht. Ik probeer het bij hem nog een keer: we willen een deskundige op ons terrein om ons uit te leggen waarom we twee meters, twee verschillende soorten stroom en twee totaal verschillende kosten in rekening gebracht krijgen. Dat lijkt Richard kennelijk een interessant opdracht want hij kan volgende week woensdag de 18e al komen, zo liet hij weten. En dat is dus vandaag. Na de afspraak kreeg ik keurig een SMS met datum en tijdstip van 09H00 waarop Richard Motshwane zal arriveren.

Richard

Ik sta om vijf voor negen bij de poort, maar nog geen Richard. Hij arriveert om kwart over negen en maakt z’n verontschuldigingen dat hij te laat is. We gaan eerst naar de staffmeter en komen daar ook A&O tegen die bezig zijn om de duncan-applicators van Deadline te voorzien. Want die Elande het weer baie bosluise hadden ze geconstateerd. Richard ziet direct dat het om een 100 KVA transfor-mator gaat. Ja, nou, en?? Veel te veel, dat kan gemakkelijk teruggeschakeld naar 25 KVA, aldus Richard, en dat scheelt ook aanzienlijk in de netwerkkosten. Nu R50  oftwel EUR 5,50 per dag alleen al om aangesloten te zijn. Dan heb je nog geen KwH verbruikt. En zelfs met de halvering van dit bedrag na de downgrading is nog een belachelijk hoog bedrag natuurlijk.

Daarna rijden we door naar onze meter. Dat is wel een 25 KVA transformator en Richard heeft onderweg bedacht of de optie van terugschakeling naar één meter iets is. Maar hij heeft gelijktijdig ook het aantal palen (en dus de afstand) geteld en vreest dat zo’n operatie makkelijk R 400.000 kan gaan kosten. Een bedrag dat wij tijdens ons leven niet terug zullen verdienen. Aan tafel met Jan erbij wordt deze optie dus onmiddellijk van tafel geveegd. We vullen de formulieren in voor de downgrading van 100 naar 25 KVA voor de staffmeter en Richard vertelt honderd uit hoe het er bij Eskom aan toegaat. Zijn collega is onlangs suspended (de zak gekregen) en nu heeft hij heel Limpopo in z’n eentje voor z’n kiezen. Per dag legt hij wel zo’n 400 – 500 kilometer af en komt in alle uithoeken van Limpopo. Na ons bezoek bijvoorbeeld moet hij naar Madikwe. Z’n supervisor (een vrouw) wil dat hij overtime gaat werken, maar Richard is niet van plan om zich over de kop te werken en binnenkort met een burn-out. Dan is Eskom nog slechter af, orakelt hij wijs. Dus op vrijdagmiddag om drie uur vertrekt hij naar vrouw en kinderen in Pretoria, en maandag staat hij weer ter beschikking van Eskom. Hij maakt erg lange werkdagen, waarna het papierwerk op kantoor nog moet worden afgehandeld. Hij belooft ons de offerte voor de downgrading binnen een paar dagen, maar effectuering kan gemakkelijk nog twee maanden op zich laten wachten.

De stroomkosten zullen blijven stijgen omdat er ongelofelijk veel gestolen en illegaal afgetapt wordt. Niet alleen in de black settlements maar ook door de witte afrikaners, en de kosten daarvan worden allemaal afgewenteld op diegenen die wel keurig voor hun electriciteit betalen. Met de almaar stijgende kosten, neemt het aantal diefstallen vanzelfsprekend ook toe. Een zichzelf genererend probleem derhalve.

Na ruin anderhalf uur neem ik afscheid van Richard, Jan brengt hem naar de gate om hem uit te laten en de gate weer te locken. We houden beiden gates tegenwoordig gelocked want met een oprukkend Ellisras, komt de misdaad ook steeds dichterbij.

Donderdag 19 augustus

Small and large spots

Ik haal de card weer uit de camera. Er staan niet veel foto’s op, maar wel een small spotted genet cat.  Small spotted is niet gerelateerd aan de omvang/het gewicht van het prachtige diertje met tamelijk spits snuitje, maar aan de omvang van z’n spots. Want naast de small spotted (Kleinkolmuskejaatkat, Genetta genetta), bestaat er ook nog een large spotted genet cat. Met grote spots dus.

A long, lithe and somewhat cate-like animal, ground colour white or light buffy with small black or rusty spots and black bars on the top of the shoulders. Along the mid-back is a strip of long, black hair that can be erected into a crest. The tail is ringed with black and the tip is white (black in large-spotted genet). The muzzle is long and pointed, black on the sides, and with white patches near the tip; the chin is usually dark (white in large-spotted genet). There are white patches below the eyes, and white stripes running up onto the forehead from the inner corners of the eyes. The ears are large, with rounded tips. The legs are usually black (light in large-spotted genet), and the feet have curved, sharp, protractile claws. Females have two pairs of mammae on the belly. Approx. total length males 94 cm; tail 45 cm, weight 1,9, females 1,8. Diet: invertebratres, small rodents, lesser bushbabies, birds, eggs, reptiles, fruit, crabs. Sometimes raids poulrtry; occasionally scavenges. Gestation 70 days with litters of 1 – 4 are born in August-March, apparently with two peaks in births. Eyes open at eight days, weaned at nine weeks.Strictly nocturnal, active from about two hours after sunset. Shelters in holes, rock crevices or dense cover during the day. Forages mainly on the ground, but is a very agile climber, usually flees into trees. En zo is iedereen weer bij waarover ik het heb.

Vrijdag 20 augustus

Jan gaat de campertrailer ophalen en de bedrading tussen de trailer en het bakkie te laten installeren. Als hij al royaal weg is, belt Annatjie van Rip van Winkel dat de gordijnen klaar zijn. Die kan Jan dus mooi ophalen, maar……. de keren dat hij z’n cellphone opneemt zijn, sinds de uitvinding ervan,  zijn op de vingers van één hand te tellen. Dus bel ik L.A.Sports waar het bakkie en de trailer zich bevinden. Nico neemt op en belooft deze spannende boodschap overbrengen.

Halverwege de middag staat het manke njala vrouwtje met haar zoon van vorig jaar bij de keuken. Ik voer hen koolbladeren en ze gaan allebei onder de bomen, uit de wind, een beetje liggen herkauwen. Onyx vindt dat erg leuk en blijft bij hen in de buurt. De njala’s trekken zich niets van hem aan.

Naievelingen

Bij de koop van de trailer, hadden we aangewezen waar de ledlights moesten komen en de batterij. Dat laatste was niet zo moeilijk omdat daarvoor een speciale ruimte omder de fridge/freezer lade voor is uitgespaard. Het is dus een heel logische plek die geen nadere discussie behoefde. Hoe naief kunnen we toch zijn.

Jan komt thuis met de trailer maar blijkt toch minder blij dat zou moeten. De batterij zit in de nose-cone ingebouwd. Een flinke neus aan de voorkant van de trailer voor jerrycans of gereedschapskist. En daar staat nu de batterij met bedrading en de rest van de neus dus onbruikbaar voor opslag of enig ander gebruik. Dit was bij nader inzien een betere plek aldus Ivan (de ijs-op-de-Noordpool-verkoper) want onder die lade was toch maar niets. Daar kon je zo moeilijk bijkomen. Beter ware het om daar een kluisje in aan te brengen. Nog afgezien van het feit dat ik niet zou weten wat ik in het kluisje zou moeten stoppen, maar waarom dit niet tevoren overlegd met de geachte cliëntèle, en waarom heeft Jan zich dit laten aanleunen? Dat zou hij ook niet weten waarom hij zich zo gemakkelijk heeft laten om- of platlullen. Maar balen vind hij het wel. Dan laat je het maar veranderen, en ik wil ook geen gaten in de nose cone (die er nu dus ingeboord zijn voor de bedrading). Dat ga je zelf dan maar regelen laat manlief weten. Waarom ik? Ik heb me er niet laten inluizen! Maar Jan kennende, die zakt liever door de grond, dan met zo’n boodschap op pad te gaan. We krijgen Ivan telefonisch niet te pakken want tot Jans’ grote opluchting blijkt hij in gesprek met een cliënt. Inmiddels behoorlijk opgefokt, schrijf ik Ivan een mail waarin hij de keuze krijgt A. het deposit back, or B. andere trailer, zonder gaten, en met de batterij/accu waar hij oorspronkelijk gepland was. En dat oplossing C die hij zelf zal voorzien (het alleen verplaatsen van de batterij) op voorhand wordt afgewezen omdat ik niet betaal voor gaten waarom ik niet gevraagd heb. Het zal mij benieuwen, maar ik slaap er slecht van.

Zaterdag 21 augustus

Om kwart over acht gaat de telefoon en ik weer bijvoorbaat dat het Ivan is. Hij zegt dat hij mijn email voor zich in beeld heeft en dat hij Jan gisteren omstandig heeft uitgelegd dat dit toch echt de beste oplossing was, dat hij er zelfs met de fabriek over gebeld heeft, dat hij veel “veld-ervaring” heeft, dat hij het dus kan weten, dat als de accu in de fik vliegt, we er niet snel genoeg bij en de hele trailer afbrandt, dat …., etc.

Ik heb zo maar het sterke vermoeden dat het allemaal bullshit is en dat dit gewoon de goedkoopste en gemakkelijkste oplossing was. Veel minder bedraging en aanzienlijk minder moeite.

 

Dat zal allemaal wel zo zijn Ivan, maar ik ben Jan niet en om mij plat te lullen is een schier onmogelijk opgave. Bespaar je de moeite om er überhaupt aan te beginnen. Zinloos! Het ware verstandiger geweest ook met ons te bellen in plaats van alleen met de fabriek. Hij geeft het ruiterlijk toe you are absolutely right, I should have called you! So that being said, maar hoe gaan we dit nu netjes oplossen? Ivan stelt voor een nieuwe nose-cone te bestellen (zit alleen maar met bouten en moeren vast kennelijk) en de batterij/accu alsnog op de afgesproken plaats in te bouwen. Mijn geschreven boodschap was kennelijk overduidelijk en ik laat hem weten met deze oplossing te kunnen leven, dat Jan woensdag a.s. toch het bakkie moet laten servicen en gelijk de trailer kan afleveren. Onnodig te vermelden dat het restant aankoopbedrag in portefeuille blijft.

Jan houdt z’n mond. Hartelijk dank dat je dit zo netjes voor me hebt opgelost, kauw ik hem voor, maar dat kan hij kennelijk niet uit z’n strot krijgen of……? Het duurt een half uur voordat het er alsnog uitkomt waarna we elkaar weer lachend over dit incident over de ontbijttafel aankijken.

Het waait de gehele dag ontzettend hard en ook ‘s avonds wil de wind maar niet gaan liggen. De beesten laten zich dus ook niet zien.

Zaterdag 21 augustus

De advocaat keuken

En nog steeds ben ik niet uitgeverfd. Vandaag is de pantry aan de beurt. Dat is een soort voorraad keuken waarvan Jan weigert om die naam te onthouden. Dus als ik wel eens probeer uit te leggen waar mogelijk iets te vinden zou zijn wat hij zoekt, blijft dat tot algehele spraakverwarring leiden. Wij hebben dus drie keukens. De blauwe hoofd keuken, de inmiddels namib-zand bijkeuken en de voorraadkeuken. En echt echt hoor, een mens kan echt niet met minder … Nu de twee eerst-genoemde keukens zo’n aardig kleurtje hebben, bedacht ik dat ik de voorraadkeuken wel eens een lekkere warme advocaatkleur zou kunnen geven. De advocaatverf is dus al aangeschaft. Nadeel van drie verschillende kleuren keukens volgens Jan is: stel hij wordt kleurenblind. Maar dat is hij al zo lang ik hem ken: donkere kleuren en zwart, het is voor hem allemaal zwart. Verven is één ding, maar de voorbereidingen duren altijd veel langer. Eerst alle deurtjes lichten, naar de verfplek, handvaten eraf schroeven, schoonmaken, glas afplakken, voldoende kranten, toiletrol voor de ontsnapte spetters, terpentine, kwasten, rollertjes, en dan is het eindelijk zover. Als ik het verfblik openmaak is de advocaat toch niet zo warmgeel als gewenst en op de deurtjes droogt het meer citroenvlageel op. Een koude gele kleur waar je het koud van krijgt. Gelukkig had ik maar een 1 liter blik aangeschaft dit keer In de hoop dat ik het daarmee met de 12 deurtjes net zou redden. En dat zou ook gelukt zijn, maar nu moet er nog een tweede blik warmgeel aan te pas komen. En moet het project derhalve tijdelijk helaas even stilgelegd.

Zondag 22 augustus

Het is heerlijk warm weer en zelfs de wind begint weer een beetje warmte langs je benen te blazen. Naast het huis, moet ook het zwembad nodig een beurt. Want ondanks het cover ligt de bodem toch bezaaid met bladeren van de Cape Ash. Jan is met de tweede ladder voor de garage bezig; de eerste mislukte vanwege een denkfout. Maar nu gaat het goed en aan het eind van de middag kan hij geplaatst worden.

Vanochtend liep Onyx opeens met een vogeltje. Of hij het zelf gepakt heeft, of dat  een slachtoffer is dat tegen een raam gevlogen is, vermeldt de historie niet. Als ik het nog levende beestje oppak, blaast hij ca gelijktijdig zijn laatste adem uit in mijn beschermende handpalmen.

De smokkelaar

Ik wandel met Raja en Luna lijkt ook mee te gaan, maar al snel is hij uit het beeld verdwenen. Dat kennen we inmiddels; meneer heeft geen zin om een eind te lopen. Meestal loop ik het ene bospad heen, steek tussen het struikgewas door naar het tweede bospad terug naar huis. Een soort “loop”  dus. En dat weet Luna ook, dus die maakt een heel klein loopje en springt als we bijna weer thuis zijn uit het struikgewas te voorschijn alsof hij het hele eind mee heeft afgelegd. Smokkelaar.

Zelfs Onyx voegt zich zonder dat Raja zich onmiddellijk op het stort. Soms lijkt het erop alsof er voortgang wordt geboekt met de nadruk op “lijkt”. En ‘s avonds is er meestal sprake van een soort informeel staakt het vuren. Onyx lijkt zich er gelukkig steeds minder van aan te trekken en verkoopt haar zo nu en dan een heis terug en daar had ze niet op gerekend dat hij terug kan meppen. Ze is een absoluut split personality want als ik met haar ga wandelen is ze de liefheid zelve en moet er om de 50 meter geknuffeld worden waarbij ze spint. In huis mag je zelfs niet naar haar wijzen.

Maandag 23 augustus

De civet staat echt prachtig in het beeld van de cameratrap. En inmiddels ook op de website bij “cameratrap”.  Ik heb gisteravond een poosje life naar hem zitten kijken, alsook naar een mega kudu bull en onze oude Eland. Met inmiddels zwarte neus en zwarte kraag. Hij is uit alle familiverbanden verstoten lijkt het wel. Zolang hij z’n tanden en kiezen behoudt is er niet zoveel aan de hand, en zal hij voorlopig niet verhongeren.  En ons reuzenkonijn scharrelt onder de hide.

Civet (Afrikaanse siwet, civettictis civetta)

Terug naar de civet: Stockily built. Greyish or grey brown, heavily marked with black stripes, blotches and spots. The head is doglike with black nostrils outlined by white patches on the sides of the muzzle, and black patches around and in front of the eyes, separated by a lighter strip up the middle of the muzzle to the light coloured forehead. there are broad black bands on the sides of the neck, running down onto the chest and throat. The ears are small with rounded tips. The lower limbs are usuallhy black. Lightly built, with small feet carrying five sharp, cuved claws. The tail is slightly bushy, banded with black and with a black tip. Total length average 1.3 m, tail 47 cm, weight 11,25 kg. Omnivorous, insects, small rodents, fruit, birds, reptiles, amphibians, fish, invertebrates and carrion are all taken according to availability. In some areas civets eat large quantities of millipedes, which most animals avoid. “Gestation 60-65 days with litters of up to four young are born from August – January, weaning 1-5 months. Nocturnal, most active from 1-2 hours after sunset untill midnight. Shelters during the day in holes, rock crevices, caves and dense covder. Bloambers on to low branches to reach fruit, but is a poor climber and does nearly all its foraging on the ground, making extensive use of pathways. Prey is killed by multiple bites, often with fierce shaking, and may be thrown to the side and grabbed again. The teeth are adapted to crushing rather than cutting, and vertebrate prey is held down by the forepaws, and torn apart with the incisors and canines. Solitary, or in family groups of mother with young. Lives in overlapping homeranges, or may be terriitorial. Where coyote getters are used in attempts to control black backed jackals they kill six times as many civets as jackals. Red Data Book. Rare.

Ik ga met Raja wandelen, Luna laat het helemaal afweten. Onderweg schrikken we ons een breuk. Langs het pad bevinden zich grote holen waar eigenlijk geen zichtbare aktiviteiten in plaatsvinden. Geen verse sporen bijvoorbeeld. Edoch, uit een van de holen als we er bijna pal voor staan, stuift opeens een whartdog uit zo’n hol. Raja schrikt zich een breukt en sprint weg, maar ze komt gelukkig weer keurig terug naar me en zo maken we het rondje, inclusief toilet, keurig af.  

 

Dinsdag 24 augustus

We hebben dan wel een garage gebouwd, maar het bakkie blijkt er niet meer bij te kunnen en het manoevreren met de campertrailer en firefighter is achteraf ook niet zo simpel als aanvankelijk leek. Dus er moet een rondweg achter de workshop om worden gemaakt om het snel kunnen uitrijden met de firefighter mogelijk te maken. De rondweg dient tevens mooi als extra brandgang. Maar de beoogde rondweg ligt nu nog bezaaid met enorme keien die  A&O opzij moeten zien te krijgen. Het is loeizwaar werk dat ze maar een halve dag mogen doen om algehele uitputting en blessures te voorkomen. Maar ze krijgen het voor elkaar en die keien die zich niet gewonnen willen geven, worden er met de tractor-met-ketting uitgesjord. Daarna kan het opvullen met stampzand beginnen. Een mooi klussie bij huis als wij boodschappen doen zijn in Pta en Joburg.

Ik zit ‘s avonds in de hide en zie iets bewegen. Er daar komt ze prachtig in beeld: Als een echte kat gaat ze op een steen zitten en drapeert haar prachtige dikke geringe staart om zich heen. Ze kijkt een poosje rond voordat ze een rondje in mijn blikveld en dat van de floodlight loopt waarna ze weer in het duister verdwijnt. De small spotted genet! Wat een kadootje en wat een geluk heb ik toch steeds!

Pauline

Jan is met de campertrailer weer richting Ellisras vertrokken en het bakkie moet gelijktijdig ook een onderhoudsbeurt. Er wordt een nieuwe nose-cone op de trailer gezet en de accu daar geinstalleerd waar het de bedoeling was. Ivan mag de Conqueror-tent ook bestellen en monteren, alhoewel hij hem niet goedkoper krijgt dan ik. Maar het is precies die tent die we willen hebben met royaal bed van 2.1x2.1 (i.p.v. de standaard 1.4x2.0 meter. Jan is gemiddeld erg lief, maar er zijn grenzen aan mijn incasseringsvermogen, vooral ‘s nachts). Als de campertrailer helemaal klaar is, maak ik een foto zodat iedereen weet waar ik het eigenlijk over heb. En ik krijg Pauline op bezoek. Van Eskom, en ze komt van het Bela-Bela kantoor, maar woont zelf in Hammanskraal. Doel van het bezoek is mij volstrekt onhelder, ze komt kennelijk het werk van Richard van vorige week overdoen. Ze belt een aantal keren voordat ze eindelijk bij het huis belandt, bang dat ze op de farm gaat dwalen. Het is een klein meissie waar een leuk koppie opzit, maar een achterwerk en dijen! Het doet haar een beetje op een struisvogel lijken. We leuten gezellig koffie, ze bekijkt het gastenhuis waar ze beslist met haar man wil komen logeren (dat kennen we inmiddels) en ze constateert met Richard dat de 100 KVA terugmoet naar 25 KVA. Maar integenstelling tot Richard die dacht dat dat nog geen tweeduizend rand zou kosten, bij haar kost dat tienduizend. Ze gaat kennelijk uit van nieuwe installatie in plaats van een downgrade. Ook na haar vertrek zie ik geen toegevoegde waarde aan hetgeen Richard al had gedaan. En zo karren de Eskom-employees lekker rond van hot naar haar in hun Eskom-outfit en idem immer up-to-date vervoermiddelen.

Donderdag 26 augustus

Met de trailer (neen, niet de campertrailer, maar degene waar Jan al twee keer schade aan reed) in onze kielzog gaan we op stap. Ik heb met Patiowarehouse geregeld dat we de trailer daar kunnen stallen om morgen met de celeste trevi dinnerset (tafel met 8 stoelen) weer op te halen. Want met zo’n trailer in de stad is toch niet echt handig. Maar eerst stoppen we bij de pottenboer in Bela-Bela. Er staat gelukkig nog één pot die een beetje op de gesneuvelde lijkt. Ik reserveer en betaal  de pot en krijg het nummer van het oude manneke zodat we morgen onze komst kunnen aanmelden indien dit onverhoopt na vijf uur zou zijn.

Daarna gaan we door naar Sandton om ons aan alle mooie aardse luxe zaken te vergapen. Louis Vuitton heeft een prachtige etalage gemaakt. Er staat bijna niets in, maar echt schitterend, smaakvol, chique en elegant. ‘s avonds eten we bij Montegobay op het  Nelson Mandela square waarna we naar Lauriston Guesthouse vertrekken in Centurion. Het is een prachtig oud huis en sinds 1992 eigendom van een poolse familie. Ola, die ons opwacht, is echter in Z.A. geboren, gaat wel eens naar Polen, maar voelt zich vooral zuid afrikaanse. Helaas heeft de kamer slechts een queensizebed (zie mijn opmer-kingen over het kampeerbed), maar de volgende ochtend wordt er een uitstekend ontbijt geserveerd.

Vrijdag 27 augustus

Na het heerlijke ontbijt bel ik Gemma (Morukuru) voor hun postadres. Want we hebben gisteren een snoezig jasje voor Oliver op de kop getikt en dat sturen we liever maar direct op. Lucy (en Quintin van Morukuru) zijn vorige week dinsdag van Oliver bevallen. Twee weken vroeger dan gepland, maar het kind werd veel te groot voor de frêle Lucy. Volgens Gemma is Oliver adooooooooorable. Jan legt mij uit dat dat te maken heeft met de hormonen die meisjes en vrouwen rond die leeftijd worden geacht te hebben (en aan mij dus gelukkig volstrekt voorgegaan), want puur objectief bezien zijn babies over het algemeen gewoon foeilelijk.

Jan heeft verzonnen dat ik eerst naar de kapper moet in Brooklyn en daarna Woolworths alvorens de trailer met tafel en stoelen op te halen. Dat wordt dus zinloos op en neer rijden van Centurion naar Brooklyn en weer terug en de tijdnood zie ik al weer ingebakken. Dat wordt racen tegen de klok. Lauren weet weer iets aardigs van mijn haar te maken en bij Woolworths worden heerlijke verse dingen aangeschaft waaronder witlof.

Bij het Patiowarehouse (winkelketen met tuinmeubilair) worden de dozen geladen. Ik had liever het marmeren tafelblad gecontrolleerd, maar het zit helemaal in een krat verpakt. Leon verzekert me echter dat, mocht het blad gebroken, gebarsten of anderszins blijken te zijn, ze het heus komen omruilen. En daar moet ik dan maar op vertrouwen. En dan kunnen we, voorzichtig rijdend, weer op huus an. Rond half vijf begint het pottenboertje te bellen waar we zijn. We zijn dan bij Hammanskraal, dus vijf uur redden we zeker niet. Om vijf uur belt hij weer dat hij sy boy vir ons laat wag. En inderdaad zit er een knul van een jaar of 16 op ons te wachten. Het pottenboertje blijkt z’n opa te zijn die samen met z’n oma de potten maakt. Zelf is de jongen net klaar met school; heeft z’n matriek gehaald hetgeen best een prestatie is. Ik koop nog een tweede pot, want er ontbrak er ergens nog één aan m’n geluk. Telefonisch wordt de korting met opa uitonderhandeld.

We nemen de staff-gate omdat ik een lekker stuk verse vis voor Abram heb meegebracht en een flinke Tom-Poes. Zo’n stuk met gele pudding gevuld gebak. Daarna kan thuis het grote uitladen beginnen.

Zaterdag 28 augustus

Vanuit de hide zie ik niet één, maar twee porcupines. Mischien binnenkort dus ook wel baby-porcupines! De cameratrap heeft ze hopelijk ook mooi in beeld gekregen! En ook de civet komt kijken of er iets van z’n gading ligt.

Zondag 29 augustus

Naar de kapper

Jan moet nodig naar de kapper, dus zet ik m’n kapperspet op. Het moet heel erg kort van mijn cliënt. Model stekelvarken, maar hij is er voorlopig weer tevreden mee. Zolang ik Jan ken is hij zeggen en schrijven éénmaal naar een kapper geweest. In een hotel in Wenen waar we toen logeerden. Dat was gelijk ook de laatste keer, want hij wilde (ik kan/mag het eigenlijk nu niet meer hardop zeggen) geen homo’s aan z’n kop. En dat is echt de letterlijke tekst die hij sprak. Tijdens het installeren van de kapperskruk op het deck, zie ik een bosbok bij de NWS. Dit is pas de tweede keer dat ik zo’n bok zie. Lijkt wel een beetje op rooibokkies en njala’s, alleen bosbokken hebben geen horizontale of verticale strepen, maar een horizontaal rijtje witte stippen aan de zijkanten van hun flanken.

We pakken de stoelen uit en ik positioneer de poten van de tafelblad. Voor het blad hebben we veel meer handen voor nodig, dat kunnen we niet met z’n tweën getild krijgen. En ik maak de overloop bak van het zwembad schoon. Een smerig maar o zo lonend en bevredigend karweitje als hij weer blinkend schoon is nu het zwemseizoen er weer zit aan te komen. Ik heb de lekken uiteindelijk ook dichtgekregen. Er zit een scheur over 5 meter lengte die ik heb dichtgesmeerd. Het is geen gezicht zo’n zwarte streep, maar niets blijft hier op den duur  perfect, want ook het deck bij het zwembad is ernstig aan het verzakken. Dat moet opgekrikt en gestut.

Aan het eind van de middag ga ik weer wandelen, dit keer met Raja, Luna en Onyx. Er lijkt stil-zwijgend onderling een soort bestand te zijn afgekondigd waarvan ik hoop dat het lang standhoudt.

Maandag 30 augustus

Verhuizing

In de “tuin” staan 3 impala lily’s die in bijna 4 jaar tijd niets gedaan hebben behalve heel kort bloeien. Ze lijken mij een kwijnend vegeterend (hoe toepassellijk) bestaan te lijden. Ik graaf ze uit en zet ze in twee nieuw aangeschafte potten waar ik ze een betere verzorging kan geven. Maar de grond is wel zo keihard da ik eerst uren water moet laten sijpelen om de aarde willig te maken. Het blijkt een ochtendvullend programma te zijn en hoop maar dat ze de verhuizing overleven, want bij één ervan is de wortel beschadigd hoe voorzichtig ik ook geweest ben.

We hebben Brian gebeld met de vraag of hij met Sammy en Klaas direct na de lunch even wil komen helpen om het blad naar binnen te tillen. Sammy is zoals gebruikelijk weer eens niet komen opdagen. Hij had eerder om kwart over zes gebeld dat hij geen vervoer kon krijgen. Ik probeer ook Klaas (van buurman Ben Schutte) en Kleinbooi te pakken te krijgen, maar krijg steeds de voicemail. Maar gelukkig hebben Pat en Brian een logé, Mike Taylor, die meehelpt. Op enig moment moet het blad op z’n kant omdat het anders niet door de deur kan. Het wordt in z’n krat dus over de vloer geschoven maar waarbij de verpakking/bescherming aan de onderkant loslaat. Met een lelijke kras in het marmer als gevolg alvorens ik ze tot stoppen heb kunnen manen. Die laat zich gelukkig met brasso redelijk wegpoetsen. Maar desalniettemin waardeloos natuurlijk.

Angst en vijand nr 1

En nu er toch zoveel handen in huis zijn, moet de watercontainer ook op het vloertje in de garage gehesen. Het is een 1000 liter container, waar de firefighter onder gezet kan worden. In noodgevallen hebben we dus 1000 liter in de firefighter en 1000 liter op voorraad om de firefighter supersnel weer bij te vullen. Hopelijk hebben we het nooit nodig, maar afgelopen week zagen we het in de verte al weer branden over de behoorlijke lengte. Maar het leek aan gene zijde van de Mogol river te zijn. Dat is de grootste angst en vijand van iedereen in die bosveld: brand.

De jongens hebben gevoerd, maar een grote groep elanden heeft in no-time de 3 balen lucerne achter hun kiezen gestampt. Ik zie verder alleen de civet bij het keukenafval rondscharrelen. Met zoveel elanden in de buurt is het de katachtigen allemaal veel te druk.

Dinsdag 31 augustus

Het rotan bankstel (uit de erfenis van Lesley en George) wordt naar het rattenhol afgevoerd. Ze spreken het niet hardop uit, maar A&O zouden het ook wel willen hebben. Maar aangezien we nog upgrade plannen voor het rattenhol hebben, is dit alvast een beginnetje voor de woonkamer. Het is de bedoeling daar ooit Abram en Emmy hun intrek te laten nemen, maar voorlopig zijn we even uit-geinvesteerd en moet er eerst weer vlees op het bot komen.

Ik pluk de eerste sperziebonen uit de kas en ook de aardbeien beginnen al aardig te kleuren dankzij het warme weer van de afgelopen dagen.

 
Juli 2010 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Monday, 09 August 2010 16:19

 

 

               

Juli 2010

Donderdag 1 juli

Lelijke stiefzuster

Met Raja is nog steeds geen land te bezeilen. Ze gaat nu ook overal zitten poepen en plassen ondanks het feit dat er constant 4 schone kattenbakken her en der verspreid in het huis staan. Ze presteert het zelfs boven op de balken in de bieb te gaan zitten. Maar als ik aan het eind van de middag een eind met haar ga wandelen, heeft ze een favoriete zandhoop waarop ze toilet maakt. Als we aan het wandelen zijn is ze allerliefst en komt ze kroelen, thuis verandert ze onmiddellijk weer in de gemene stiefzuster waar je vooral niet aan mag zitten en die Onyx probeert te slopen als ze de kans krijgt. Vanmiddag is Luna ook mee op wandeling, maar we komen niet echt ver omdat we de njala’s tegen het lijf lopen. En die willen brokjes en het vrouwtje blijft me maar achterna lopen en Raja en Luna wegjagen. Ze zit er echt achteraan. R&L vinden het een leuk spelletje maar er zit niets anders op dan teruglopen naar huis om het gezelschap van brokkies te voorzien. Zij brokkies, dan wij ook vind Raja dus die krijg ik niet opnieuw mee aan de wandel.

Abbessijnentrekjes

Onyx is een schatje en kan met Luna heel leuk en vooral ook heel wild spelen. Ze vliegen samen het hele huis door, over de balken in de bieb, over het meubilair en dat alles zonder zichtbare beschadigingen te veroorzaken. De ene nacht brengt Luna bij Onyx door in onze slaapkamer, de andere nacht bij Raja in de rest van het huis. Midden in de nacht kruipt Onyx onder de dekens waar hij zich in mijn buikholte nestelt. Dat deed Castor ook altijd. Kennelijk zijn dit rasgebonden kenmerken. Zoals ook de fascinatie voor water. Zodra de badkraan opengedraaid wordt, gaat Onyx er op de rand bij het bad bijzitten en probeert de waterstraal te pakken met z’n pootjes en gelijk-tijdig z’n tong er in te steken. En als het bad aan het leeglopen is, springt hij erin om de laatste schuimvlokken te vangen. Dit deed Castor dus ook altijd. Verder is hij ontzettend graag buiten, en ook hij gaat overal met me mee naar toe rond het huis.  Ik loop over de paden, hij springt over de rotsen die er naast liggen.

We hebben Herman, kleine Abram en Salomon hun salaris uitbetaald. Ze gaan morgen met Ms. Pat naar Ellisras om het bedrag op geheel verantwoorde wijze uit te geven (hoop ik).  Ik heb hen op het hart gedrukt weer netjes naar school te gaan en hard te studeren. Kleine Abram gaat het wel redden, maar de andere twee? Ik vrees dat ook die weer in het plaaswerkerscirquit terechtkomen.

Vrijdag 2 juli

Oliver en Aaron lopen samen the fench en komen terug met een Zebra-schedel.  Als wij om half twaalf naar Ellisras gaan zijn ze al terug. Ze zijn erg vroeg vertrokken aldus Oliver en dat moeten we dan maar geloven.

Op het boodschappenlijstje staat een terugslagklep voor de pomp bij de vier watertanks. Die stond de laatste twee weken onophoudelijk aan/uit te schakelen. Niet goed voor de pomp, maar ook niet voor de portemonnee. Het ding blijkt gelukkig op voorraad. We hebben haast want Jan wil geen minuut missen van NL-Bra. Er kan zelfs geen koffie af bij Wiesenhof.

NL-Brazilië

Kijkend naar de eerste helft, denk je bij jezelf: wel dat was het dan. Wat een broddelwerk, en bijna besluiten we om naar de tweede helft maar helemaal niet te kijken. Dat wordt een grote deceptie.  Ik stuur Anka een mailtje in de pauze dat ik hoop dat ze nog geen vliegtickets heeft aangeschaft. Dat blijkt inderdaad (nog) niet het geval.

Edoch, Bert heeft er in de pauze zeker de zweep overgehaald want het lukt Oranje om het tij te keren en de Brazilianen naar huis te sturen. Ze zijn dus gelukkig weer een rondje verder. Sneu voor de Brazilianen die voor zich zelf de winnaarsrol had weggelegd.

Zaterdag 3 juli

Gebarsten “bladder”

De nieuwe terugslagklep heeft het probleem van de pomp/het drukvat niet opgelost, dus Jan demonteert het drukvat en haalt er de over de hele lengte gebarsten rubberen zak uit.  Het vat komt dus niet op druk en dat veroorzaakt het aanhoudelijk aanslaan van de pomp. De ervaring leert dat deze 60 liter “bladders”  zoals ze hier heten, niet voorradig zijn in Ellisras. We leven de komende dagen dus weer op gravity.

Octopus Paul

De inmiddels overbekende Inktvis Paul uit Duitsland heeft voorspeld dat Duitsland Argentinie gaat kloppen.  Minpuntje van Paul is wel dat hij de uitslag kwa aantal doelpunten niet bijgeeft. Maar hij blijkt het opnieuw bij het rechte eind te hebben:  Maradonna en z’n lievelingen worden met 4-0 uit het toernooi gewipt.  Dit is toch wel het toernooi van de grote verrassingen.  Van buurman Herman krijgen we steevast mailtjes met gelukwensen en kinderachtige gefotoshopte plaatjes en filmpjes. Maar hij bedoelt het goed!

Zondag 4 juli

Er verschijnen gelukkig weer beesten bij de NWS. Ik zie zeven kudu’s staan die om beurten aan het zout staan te likken en zo nu en dan een slokje water tussendoor nemen. Er is één hele grote bull bij.

Dawn belt met de vraag of we thuis zijn, want ze willen graag het solarsysteem van de staff komen bestuderen. Dit naar aanleiding van mailtje aan alle buren dat we 2, slechts 3 jaar oude, 100L geysers in de aanbieding hebben omdat de staff nu ook op solar zit. Rond een uur of 3 arriveert het gezelschap inclusief een kleinzoon Stefan van een jaar of 8. Het is ondanks de zon veel te koud om buiten te zitten, dus zitten we noodgedwongen binnen. Dawn heeft het onverminderd moeilijk met de situatie van haar vader. Want één ding is wel zeker, hij gaat ongelukkig dood. Hij wil weg uit het verzorgingstehuis, maar hij heeft 24/7 verzorging nodig. Dawn en Herman blijken niet zozeer op zoek naar heet zonnewater voor de staff, maar voor electriciteit. En daar heb je andere panelen voor nodig. Maar gelukkig kan ik hen in contact brengen met de leverancier, waarvan ook wij een aantal (ongeinstalleerde) paneeltjes hebben. Ze zullen ooit bij het bushcamp geinstalleerd moeten worden, maar de vraag is wanneer dat heugelijke moment gaat aanbreken. Er staat zo ongelofelijk veel op de prioriteitenlijst.

Maandag 5 juli

We moeten naar Ellisras achter een “bladder”  aan. En boodschappen voor Jan’s verjaardag want we krijgen bezoek. De “bladder”  is inderdaad niet voorradig, maar wordt terplaatse besteld, morgen in huis is de belofte. We bestellen er veiligheidshalve maar twee, want het tempo waarin die “bladders”  er doorheen gaan is hoog. En ze kosten nog R699 per stuk ook. We besluiten gelijktijdig om een extra zandfilter tussen de 4 grote tanks en het huis te plaatsen in de hoop dat dit de vieze bruine aanslag gedeeltelijk zal ondervangen. Je gaat er nog dood aan, maar op den duur is alles roestkleurig, zelfs de was.

Zeikerd

Nu is er gelukkig wel tijd voor Wiesenhof en de serveerster brengt eerst mijn capucinno of te checken of hij goed is, waarna ze Jan’s espresso gaat zetten. Het idee moet toch inmiddels bij iedereen wel hebben postgevat dat ik een ongelofelijke zeikerd ben. Inderdaad, dat ben ik.

Dinsdag 6 juli

Ik word om tien over zeven gebeld door omroep Gelderland om onze voetbalstemming te polsen waarvan ik live verslag doe. Best leuk eigenlijk die gesprekjes. Ik vertel o.a. dat vrienden van ons de gok wagen, en dat ze vanavond vliegen in de hoop dat èn Oranje vanavond Uruguay onderuit schoffelt èn ze nog aan kaartjes kunnen komen.

Crushed cakes.

En dan kunnen we weer naar Ellisras voor de “bladders”  die zijn aangekomen zo werd ons eerder vanochtend telefonisch gemeld.  Nu nemen we gelijk de verjaardagstaart mee. De Spar heeft meestal het rijkst gesorteerde assortiment en er staan inderdaad heerlijke taarten en taartjes in de vitrine. Ik wijs een Tiramisu Taart aan en 4 stukken Schwarzwalder Kirschtorte. Ik kijk om me heen of ik nog meer dingen van mijn gading zie waarna mijn blik terugglijdt naar het meissie dat de taartjes moet inpakken. Ik zie haar nog net de laatste van de 4 S.K.-stukken in een veel te klein doosje  proppen en het deksel aanstampen. Wat doe je nou? vraag ik haar. Dat doosje is toch veel te klein! You want a bigger box? vraagt ze. Neen, een box die past. Ze maakt dus het doosje weer open waarbij een platgedruk stuk taart tevoorschijn komt. Nou meid, die hoef ik dus echt niet hoor. Ze kijkt me niet begrijpend aan.  De andere 3 blijken dus ook allemaal tot smurrie samengeperst. En helaas waren het de laatste 4 S.K.-stukken. Ze wil verder kennelijk geen risico lopen, dus voor de Tiramisu Taart neemt ze een doos waar er wel 4 in kunnen. Ik zeg maar niets meer. Maar wat denkt zo’n meid nou eigenlijk bij het inpakken/crushen van de prachtigst opgemaakte taartstukken? Het zoveelste voorbeeld van absolute desinteresse.

Emmy maakt het gastenhuis schoon en Maria ons huis. Voor morgen moet alles tip-top in orde zijn. En dat blijkt het ook bij thuiskomst.

Uruguay word door Oranje naar huis gestuurd, dat mail ik snel nog even naar Anka die op CdG net de lounge binnenloopt en het affluiten door de scheids meebeleeft. De eerste gok is dus goed uitgepakt.  Ed heeft een foto van haar gemaakt, mooi in het oranje uitgedost, met een glas champi in d’r hand.

Woensdag 7 juli

Er is er een jarig hoera hoera

Anka en Ed zijn veilig geland, hebben een huurautootje genomen en zijn op weg naar Jan’s 66e verjaardag. Pat en Brian komen vrijwel gelijktijdig aan. Pat heeft speciaal een orange cake voor Jan gebakken en wat er allemaal uit de koffertjes van A&E komt? Paling, brokkelkaas (ca. een hele), advocaat, stroopwafels, gestampte muisjes (dit product hoort inderdaad gestampt te zijn in tegenstelling tot taart), en alles wat ik nog vergeten ben. Ik heb het gastenhuis speciaal voor hen uitgedost in de  Nederlandse kleuren, Oranje ballon en idem Vuvuzela, om hen in de stemming te houden. Kaartjes hebben ze nog steeds niet, en het aanbod dat er is, is belachelijk duur. Het goedkoopste ticket dat te koop is moet R15000 kosten. Pat en Brian kunnen niet geloven dat je zoveel geld voor een ticket wilt neertellen.  We kunnen in de hide zitten tijdens de koffie-met-taart, maar voor de borrel moeten we naar de stoep verhuizen waar we in de zon, maar uit de wind zitten.  Jan krijgt de nodige felicitatiemailtjes en telefoontjes waaronder van Dolph, mijn ex. (Waarschijnlijk nog steeds zoooo blij dat hij van mij af is en hij Jan daarvoor niet dankbaarheid kan tonen!)

Van de leftovers van het diner maakt Anka alvast een heerlijke slaatje voor morgen, want ons bent zuunig!

Het is een ronduit gezellige dag waarbij  ’s avonds naar Duitsland – Spanje gekeken moet worden. Ik kan mijn ogen niet geloven en kan er met mijn verstand niet bij: Duitsland wordt compleet van de mat gespeeld. Paul had dus toch gelijk en wij blijven verbijsterd achter. Want iedereen was het er over eens: de finale is tussen NL – D (en kan de tweede wereld oorlog dus opnieuw worden uitgevochten).  We zoeken troost bij de drank en oude brokkelkaas.

Donderdag 8 juli

Onze gasten hebben lekker lang uitgeslapen en na het ontbijt gaan we richting rivier. Op de plaats waar we al eerder schedels troffen, vinden we opnieuw botten die ik netjes bij elkaar leg, en een zebra schedel. Dit moet het huis van of een hyëna of een luiperd zijn. Bij de rivier is het nog tamelijk groen, maar een keer het dichte grasdek slashen zou geen kwaad kunnen om zodoende de kleinere en jongere grassoorten weer een kans te geven. Een hotburn zou het beste zijn, maar we hebben er geen ervaring mee, dus veel te gevaarlijk.

Het waait te hard voor een braai, dus het braairek wordt naar de open haard verplaatst waar het vlees in notime gaar is. De flinke braailap zie ik vrijwel geheel verdwijnen. We gaan niet al te laat naar bed omdat A&E morgen om negen uur willen rijden om zodoende om twaalf uur in Bryanston te kunnen zijn waar ze afspraken hebben. Ik snoep nog een glaasje advocaat nadat alle rommel is opgeruimd en de vaatwasser staat te draaien. Wat is dat toch goddellijk heerlijk lekker, en wat een geluk dat het hier NIET te koop is (anders dan die vloeibare scherpe Bols) want ik zou nergens anders tijd meer voor hebben. Om van gewichtstoename nog maar niet eens te spreken.

Vrijdag 9 juli

Om acht uur is iedereen paraat voor het ontbijt en Ed probeert nog steeds kaartjes te krijgen. Vruchteloos tot nu toe. Daarna brengen we A&E naar het blauwe hek waar we afscheid zoenen en zwaaien en het afscheid komt zoals gewoon weer veel te vroeg. Dit blijven voor mij treurige momenten; het uitzwaaien van lieve gezellige vrienden. Vanavond wonen ze het concert van Andrea Boccelli bij in Joburg ter ere van Soccer2010, en waar nog meer beroemdheden acte-de-présence zullen geven, zoals Shakira.  Halverwege de ochtend SMS-t  Anka dat ze kaartjes hebben via de KNVB.  Hele knappe kaartjes trouwens tegenover de eretribune, zo’n 15 rijen boven Sylvie en Yolante.  

En daarna is het wassen en strijken geblazen. Aan het eind van de dag ligt vrijwel alles weer gewassen en gestreken op nieuwe gasten te wachten. En we hebben er een nieuw project bij.

Operatie headbord.

Ed is fors en lang, dus voor hem is het kingsize bed eigenlijk net te kort en te smal. Dus een headboard zou wonderen doen aldus Ed. Dat wordt mentaal genoteerd en fijn dat iemand anders het zegt om zodoende Jan ook net ietjes harder te laten lopen. De boodschappenlijst voor de ingrediënten wordt in gedachten al vast samengesteld. Een plank, foam en een mooi bijpassend stofje. Een fluitje van een cent of …..?

Paul is inmiddels van z’n volgende voorspelling bevallen: Spanje zal de finale winnen. Even nog hoop ik dat die inktvis alleen dol is op geel en rood hetgeen in zowel van vlaggen van D als ESP aanwezig is maar het zal ijdele hoop blijken te zijn.

Zondag 11 juli

De 3 giraffes laten zich uitgebreid bekijken en er komen steeds meer beesten op het lusern en de waterholes af. Maar het vermiste njala-vrouwtje blijft vermist ondanks dat Abram en Oliver er heilig van overtuigd zijn dat ze bij Pat en Brian loopt.

Mini explosie

Wij verheugen ons op de match van hedenavond, maar even lijkt het erop dat we die helemaal niet gaan zien. Eskom laat het afweten, de generator idem dito. Jan verdenkt opnieuw de accu en ontkoppelt het ding waarbij deze in z’n gezicht explodeert. Goddank is hij brildragend, maar in z’n min of meer zondagse kloffie (waaronder een splinter nieuwe broek) vallen de gaten door het accu zuur. Dan maar de accu uit de tractor gebouwd om het huis alsnog onder stroom te zetten, hetgeen uiteindelijk lukt.

NOT TON

En daar zitten we dan aan het kassie gekluisterd: NL-Esp.  De sluitingsceremonie met daarin Madiba is ronduit tranentrekkend. Wat is hij oud en broos geworden. Waar we vervolgens getuigen van zijn, is niet echt iets om trots op te zijn. Duwend, trekkend en schoppend meent Oranje zich een weg naar het wereld kampioenschap te kunnen banen, maar Spanje verhindert dit in vrijwel de laatste minuut van de verlenging. Ging Rita Verdonck er eerder al mee onderuit (Trots Op Nederland), Oranje doet dit nog eens dunnetjes over. Wat een afgang en de condoleance mailtjes van de buren stromen binnen. Want nadat al hun favorieten gesneuveld waren, was de hoop op Oranje gevestigd (niet in de laatste plaats vanwege onze herkomst!). Wat een kater nadat ze zo’n goed ongeslagen toernooi reeds achter zich lieten. Heb je er een maand lang naar zitten kijken en dan deze deceptie bij wijze van afsluiting van een overigens schitterend en door Z.A. uitstekend georganiseerd toernooi. Vanaf de tribune blijkt deze duw-, trek-, en schoppartij overigens onzichtbaar gebleven want daar vinden geen close up’s noch herhalingen plaats.

Maandag 12 juli

In het kader van mijn functie als voorzitter van het WLF togen we naar Nylstroom voor een gesprek met het Limpopo Department of Economic Development and Tourism (LEDET). We treffen Kobus Pienaar, Gerrit de Beer en Ronnie Haywood. De situatie daar blijkt nog ernstiger dan we reeds konden vermoeden. Een vacancy rate van zo’n 75% en van de ooit 10 auto’s op de weg, blijken dat er nog 3 te zijn. En de afdeling Law Enforcement is helemaal een giller. Van de 4 functies wordt er slechts 1 vervuld en geen auto beschikbaar. Dus alle vergunnings-aanvragen om een leopard te mogen neerknallen omdat hij hoegenaamd duurbetaalde beesten vreet, kunnen niet inhoudelijk worden beoordeeld bij gebreke aan vervoer. En dus worden de vergunningen vrijwel blind afgegeven onder het mom: als we de vergunning niet verstrekken, wordt het beest toch wel afgeknald, vergiftigd, karkas begraven, van z’n mooie gevlekte jasje ontdaan dat tzt illegaal ge-exporteerd. En het is helemaal geen kwestie van gebrek aan  geld, maar aan hersens op hoger  hand in Polokwane.

Carvela’s

Ook in Nylstroom zit een Wiesenhof waar we koffie gaan drinken. Want bij LEDET kon er geen kopje koffie of thee af. Niet bij LEDET alleen overigens, nergens waar je komt krijg je iets aangeboden terwijl wij (of is dat typisch hollands??) altijds als eerste iets te drinken aanbieden. Want iedereen is hier altijd tenminste al uren onderweg geweest om naar je toe te komen (de buren uitgezonderd). We zijn de enigen en een hele mooie serveerster complimenteert mij met m’n schoenen. Carvela’s zeker? informeert ze.  Geen idee, dus ik moet m’n schoenen uittrekken om dat te checken, en jawel Carvela’s-made-in-Italy. Wat hebben ze gekost? vraagt ze vervolgens. Ik geloof R1100. Very very expensive constateert ze, but you have taste, voegt ze er aan toe. Nou meid, jij ook hoor als je dit soort details hekent. Gewoon platte suède schoenen, want hakjes, hoe klein ook,  is er na mijn ongeluk  van 2 jaar geleden (how time flies!) niet meer bij.

 

Kolenboeren

De laatste twee jaren is het vrachtvervoer over de R33 ongelofelijk toegenomen. De ene na de andere kolenwagen voert kolen af uit de open pit mines bij de Matimba en Medupi Powerstations in Ellisras. Jan rekende al eerder uit: 1 per 7 minuten, maar wat we vandaag tussen onze farm en Nylstroom (110K enkele reis) ervaren lijkt meer op 7 per 1 minuut. Hele zware vrachtauto’s met idem dito vracht. Geen wonder dat het barst van de potholes. Ik besluit om de meest vertegen-woordigde transporteur (Reinhardt) maar eens een mailtje te sturen uit nieuwsgierigheid. Of dit een tijdelijk verschijnsel is, danwel of we hiermee voor de eeuwigheid opgezadeld zitten. Want ze rijden 24/7 en dat is duidelijk merkbaar. Vooral omdat ze de bergpas op moeten klimmen, dat klinkt tot kilometers ver in de omtrek door.

Dinsdag 13 Juli

Ik probeer elke dag met Raja en Luna te wandelen. Om ze wat beweging te geven om algehele vervetting te voorkomen. Jan houdt namelijk graag iedereen met voedsel te vriend, en om Raja te laten toiletteren in plaats van naast een spic en span schoon kattentoilet te gaan zitten. Dat doet ze gewoon om de rest van de familie te zieken en om keer op keer haar afkeuring over Onyx te laten blijken.  Steeds bevestig ik haar dat we de boodschap nu wel begrepen hebben en please back to normal, maar ze weet van geen ophouden. En dit is een patente methode om haar buiten te laten ontlasten.  Buiten is ze hartstikke lief en gehoorzaam, binnen is het ronduit een darm. Ze heeft wel wat van mij weg, aldus Jan.

Het sportjournaal doet uitgebreid verslag van de inhuldiging van Oranje alsof ze de wereldbeker hebben meegebracht en Bert en Gianni worden geridderd. Zo gaat dat met loosers in Nederland. Leuk voor hen hoor maar kom niet met die verzachtende omstandigheden aanzetten dat het toch knap is voor zo’n klein land om in de finale terechtgekomen te zijn. Kwaliteit laat zich niet aan de omvang van een land afmeten.  Zou dat wel zo zijn, dan was Brazilië wel als winnaar uit de bus gekomen toch? Niet dus.

Vrijdag 16 juli

We gaan boodschappen doen in Ellisras waar ik onder andere stof voor het headboard ga kopen bij Reka Leka. De uitbaters schat ik al dik in de 70; met pensioengaan kunnen ze zich niet veroorloven. Zij loopt met een rollator en hij noemt haar skat. Het is oorverdovend stil in de winkel, en hij vraagt of we van het afschuwelijks busongeluk gehoord hebben op het Markenpad. Natuurlijk hebben wij daarvan gehoord; een aantal mensen dood en een paar zwaar gewond. Dat krijg je als je 80 mensen in een 45-personen-bus stopt. Dan vertelt de oude man dat zijn stoffeerder (die al 13 jaar voor hem werkt) ook in die bus zat en daarbij z’n rechter arm verloren heeft. Mijn bloed bevriest in mijn aderen. Wat afschuwelijk en wat een persoonlijk drama.

Digibeet

Vervolgens wip ik even bij de dierenarts aan voor een kattenbak. Ze zitten volop in de verbouwing en Helen staat zelf op de ladder om te verven. Haar echtgenoot-mede-vet Maran zich achter de computer en ik zeg dat we graag een keer met hem willen praten over ons Leopard Cure Unit-plan. Hij troont me onmiddellijk mee naar zijn operatiekamer-in-wording (Jan zit te wachten in de auto, maar komt maar eens polshoogte nemen nu ik zo lang wegblijf. Maran schetst vervolgens hoe de holdingfacility er uit zou moeten zien en dat daar een schitterend voorbeeld van is in Cape-area of all places. Hij belt de eigenaar of die foto’s wil sturen, maar de eigenaar is hetzelfde als Maran verzucht hij: absolute digibeet. De eigenaar in de Cape zal dus moeten wachten tot een van z’n kleinkinderen op bezoek komt om de digitale foto’s en op de computer en vervolgens ge-emailed te krijgen. Maran belooft alle medewerking, zegt geen schrijverd te zijn, maar is bereid alles te ondertekenen wat we nodig hebben voor de authoriteiten.

Daarna de petjes opgehaald die Jan heeft laten borduren met ons LLLogo. Ziet er keurig uit, en Jan zet er eentje onmiddellijk op. Daar krijgt hij commentaar op bij Bou en Hardeware. Hallo Oom Jan, waar is julle lodge en waarom het julle nie die telefoonnommer daar bij geskryf nie? Hoe gaan die mense julle nou kontak? Zit wat in, niet aangedacht, maar we gaan het niet doen ook.

Zaterdag 17 juli

Een kerel in de hide

Ik ben aan het rommelen en zie opeens iemand in de hide zitten terwijl we geen gasten hebben. Als ik beter kijk, zie ik dat het een hele grote Bobbejan is. Hij zit op z’n gemak op tafel zaden te pellen die uit de bomen vallen en waar hij een handvol van verzameld heeft. Als ik naar hem toeloop en maan om te vertrekken, staat hij op zijn dooie gemak op, kijkt me aan: mens windt je niet op, en laat zich vervolgens langzaam langs een paal naar beneden glijden.

Nadat de grote Bobbejaan vertrokken is, keert hij terug met wel 80 andere Bobbejanne. Ze zitten overal op, onder, aan onder luid gekrijs.  De katten waren voorzorgshalve al naar binnen gehaald.

The Ocean- and Desertroom.

Jan heeft het kastdeurtje van het gastentoilet mooi blauw gespoten. Het was een experiment dat heel goed gelukt is. Dat opent perspectieven! Dit toilet heeft nu veel blauwtinten en een twee bij elkaar passende panelen met golven erop geschilderd. Dit wordt derhalve de Ocean-room. Het andere badkamertje bevat oranje-tinten. De enge witte deurtjes van het badmeubel ga ik met deze nieuw verworven kennis dus ook onderhanden nemen. En die kamer wordt daarmee de Desert- of Namib-room omdat het oranje mij herinnert aan de prachtig bruin-rode duinen van Sossusvlei. Alleen nog ergens een schilderij oid van Sossusvlei zien te vinden om het geheel te completteren.  Verder werk ik stug verder aan het overtrekken van het grijze bankstel en de kussens. Een hels karwei want het moet allemaal met de hand. Ik heb geen naaimachien, en zou niet weten hoe ik het zou moeten bedienen bovendien. Het frame was een ander verhaal: met een niet-pistool echt zo gepiept en het resultaat mag er wezen. Mijn tempo ligt niet hoger dan één kussen per dag, dus dit is een twaalf-daags-project.

Zondag 18 juli

Madiba is jarig en 92 geworden. Radiostation Jacaranda voerde een actie waarbij iedereen felicitaties etc. in een register kon achterlaten op hun website. Ik heb hem het eeuwige leven toegewenst, dat lijkt me wel zo veilig. En dan zie ik voor het eerst in ruim drie-en-half jaar blauwapies bij het huis. Grijze apies en een zwart maskertje. Ze doen geen kwaad maar hou ze vooral buiten de deur.  Op de cameratrap vind ik een aardwolf en een aardvark. Maar de foto’s zijn van dien aard dat ze voor een niet-kenner  onherkenbaar zijn.

 

Maandag 19 juli

Miele

Hadden we in Wapenveld een fantastische Miele koffiemachien, aan de huidige stoor ik me al drie jaar. Hetzelfde lot is de combi-oven beschoren. Met de oude Miele had je een stoompijpje dat je in de melk stak om op te schuimen, maar de heren (is vast geen vrouw geweest) hebben iets heel slims bedacht. Denken ze.  Er steekt een zwart rubberen slangetje uit de machine, dat stop je in een melkkannetje. Slangetje zuigt de melk op, dat gaat door de machine, en zou er als schuim uit moeten komen. Edoch, het is een dunne substantie die het machien uitbraakt en wat schuim heet te zijn is verdwenen voordat je goed en wel met de koffie opweg bent naar een koffie-geniet-plek. Dat is één ergernis, maar erger nog: dit proces neemt zo lang in beslag dat je uiteindelijk aan een lauwe bak cappuccino zit. Om nog maar even helemaal niet te spreken over de onhygiënische bende. Als je het pijpje niet onmiddellijk met heet water doorspoelt, koekt de melk daarin lekker aan. Getver. En de combi-oven bleek niet zelfreinigend te zijn. Dat had ik niet meer kunnen verzinnen eerlijk gezegd. Hij is nauwelijks schoon te houden en daar moet dus dagelijks een sopje aan te pas komen. De deur bestaat uit twee glasplaten met een spleet ertussen. Dus als je met je sopdoekje druk in de weer bent, dript het sop tussen de twee glasplaten waar het vervolgens vieze strepen achterlaat. Echt geen gezicht. Alsof er hier nooit schoongemaakt wordt. Dus besloot ik een aantal weken geleden mijn ergernissen maar eens uitgebreid aan Miele Duitsland uit de doeken te doen, nadat ik dat hier in Z.A. tevergeefs al gedaan had. Ik kreeg direct een reactie dat mijn klachten naar de desbetref-fende afdeling waren gezonden, en dat die wel contact met mij zou opnemen.  Vier weken later nog geen teken van Miele-leven, dus er maar eens een remindertje achterheen gezonden.

Diezelfde ochtend nog werd ik gebeld door Frank Vos. Een nederlander, die al jaren in Z.A. woont, met een zuid afrikaanse getrouwd is, en pas nu mijn klachten op z’n bureau krijgt. Het is een alleraardigst gesprek en Frank stelt voor een nieuwe generatie-machien uit te proberen, maar die zuigt de melk nog steeds door het systeem, zij het op andere wijze. Lijkt me een goed plan. Wat de oven betreft, daar heb ik een gevoelige snaar geraakt waarvoor Miele vooralsnog  geen oplossing heeft. En zo belandt het gesprek op zondag 11 juli. Of ik me ook zo kapot geërgerd heb aan het NL elftal, vraagt Frank. Nou reken maar.

Barend van den Bergh staat om half negen al voor de deur met de nieuwe generatie koffiemachien. Het is een klein manneke waarvan Jan en ik zo maar vermoeden dat hij meer van jongetjes dan van meisjes houdt, maar in ieder geval héél veel van katten. Samen met zijn partner (?) fokt hij american curls. Barends is trainer bij Miele, de nieuwe machien wordt geinstalleerd en hij bekijkt de gastenverblijven en maakt foto’s, ook van de smerige strepen tussen de ovendeur. Hij vindt alles prachtig, en na uren kletsen en met de oude generatie koffiemachien vertrekt hij weer richting Joburg. Echt een ontzettend aardige knul.

Een mede-member van het Waterberg Leopard Forum lanceert vandaag een nieuwe website www.stoprhinopoaching.com . Neem er aub een kijkje en teken om aan deze walgelijke praktijken een einde te maken. De site is erg informatief over wat er gaande is, dat hoef ik hier dus niet uit-drukkellijk nog eens dunnetjes over te doen.  

Dinsdag 20 juli

In de nieuwe garage is ook een stafftoilet gebouwd dat vandaag feestelijk in gebruik genomen kan worden, want O&A hebben de french drain klaar en aan de bovenkant zo afgewerkt alsof het gewoon steenachtig terrein is. We zijn er zo content mee dat Jan ze ieder een extraatje geeft hetgeen zeer op prijs wordt gesteld. Het is werkelijk een keurig toilet waarvan Jan eerder al de vloer betegelde en door mij werd gevoegd. Toiletrolhouder, pleeborstel, haakje met handdoek en zelfs een lamp. Dan kunnen jullie in het vervolg mooi dag en nacht werken, grapt Jan. En het restant van de oude keuken (zoals wij die bij de aankoop van de farm aantroffen) is nu volledig verwerkt in de garage. Ook dat schenkt voldoening dat alles een nieuwe bestemming heeft gekregen.

Blauwe kelkjes

Mijn pogingen om via Marktplaats.nl nog blauwe kelkjes voor de Harcoloor lamp (python-slachtoffer) te vinden is jammerlijk mislukt. Ik weet zeker dat we in Wapenveld een doos hadden waar nog een paar oudere-generatie-blauwe-kelkjes inzaten. De lamp belandde immers in Wapenveld ook al een keer op de marmeren vloer en toen waren alle kelkjes stuk. Het snoer van de stofzuiger zat er omheen gekronkeld en al stofzuigende trok is dus de lamp om. Toen konden ze gelukkig wel worden bijbesteld, alhoewel niet helemaal identiek. Jan is de workshop aan het opruimen en vindt daarbij een doosje dat hij me feestelijk komt overhandigen. Ik weet onmiddellijk wat er in het doosje zit: de blauwe kelkjes: twee hele (doch afwijkende) exemplaren en een gelijmd exemplaar as-is. Op een afstandje ziet de lamp er dus weer geheel in takt uit, maar een tweede python-bezoek moet er dus niet meer komen.

Woensdag 21 juli

Painted Dogs in CITES

Bijna-buren uit Wapenveld (Marie-José en George In der Maur uit Hattem) zetten zich al jaren in voor Wilde Honden. Die worden hier beschouwd als “pest”  terwijl er nog nauwelijks exemplaren in het wild voorkomen. Het is een IUCN red-list-species (highly endangered) en zij proberen de Painted Dogs nu op de CITES list te krijgen. Kijk aub op www.painteddogsoncites.org , teken en herbevestig de handtekening in de separate mail die na ondertekening wordt gestuurd. Het is zoooo belangrijk dat dit soort acties ondersteund worden en om beesten tegen uitsterven en dus mankind te beschermen.

Het koffiemachien is niet perfect, want echt mooi stevig schuim maakt hij niet, maar een hele verbetering en veel onderhoudsvriendelijker dan de vorige. Hij mag dus blijven. Dus drink ik weer koffie. Latte Machiato, want dat weet het machien ook te fabrieken.

Donderdag 22 juli

Snertweer

Het is winter, dus ik maak voor de verandering maar eens een heerlijk erwtensoepje (met Unox rookworst voor Jan).  Zoiets kun je niet in kleine hoeveelheden maken, dus het wordt een flinke pan waar de staff dus ook noodgedwongen van moet meegenieten. Maar het wordt niet als straf ervaren.

Dan vertelt Abram dat Sakkie gebeld heeft en morgen een brief voor de missizz komt brengen. Maar daar heeft de missizz helemaal geen zin in om Sakkie te zien en/of te woord te staan. Haar bloed begint al weer te koken. Dus gates mooi gesloten houden en hij geeft de brief maar aan jullie af, druk ik A&O op het hart. Maar Abram zegt er niets aan te kunnen doen als Sakkie over het hek klimt, en dat is helaas waar. Sakkie is weer werkeloos want Medupi het hom gejaag weet Abram er nog bij te vermelden.  Het ontslag van Sakkie is een zegen gebleken. A&O zeuren nooit meer, ik zou het niet hardop moeten zeggen om de goden niet te verzoeken, maar ook geen ziekte of verzuim meer en als er iemand dood is en begraven moet worden, gaan ze pas vrijdagmiddag weg in plaats van het er de hele dag van te nemen.

Vrijdag 23 juli

Van de twee resterende njala-meissies, kreupelt het grootste vrouwtje dat een zogend kalf heeft. Ze komt elke dag trouw brokkies en ander groen voer halen. Ik probeer haar zo goed mogelijk gevoerd en bij huis te houden zodat ze niet onmiddellijk ten prooi zou behoeven te vallen aan een grote kat of wilde hond. Maar ik houd mijn hart vast.

En dan verneem ik het treurige nieuws van Pat dat Alfie dood is. Hij werkte destijds bij haar voordat hij naar de Matimba Powerplant vertrok. Hij laat vrouw en twee keuters na. Meisjes volgens Abram die verzucht ons moet almal daar gaan missizz. Dat kan wel wezen, maar daarvoor is het voor ons nog veel te vroeg hoor. Ons sal sien missizz, ons sal sien. Hij scheen een kort ziekbed geweest te zijn, maar ik vermoed gewoon AIDS.

En ik ben nog steeds met het kussen-naai-project bezig en bestel een Solarsysteem voor het gasten-huis. Van de laatste faktuur van ESKOM ben ik me werkelijk een breuk geschrokken. Omgerekend EUR 500 voor één maand. Jan heeft alle vroegere fakturen erbij gepakt: ons verbruik is omlaag gedaan; ESKOM heeft de prijzen meer dan verdubbeld. De installatie van de solargeyser ruil ik met Omri van Suntank uit tegen een nacht gratis verblijf en catering voor de techneut. Want Suntank installeert gewoonlijk niet zo ver van huis (Pta). Maar ik ben een trouwe klant, dus krijg ik mijn zin kwa installatie en aanschafprijs.  Johan die onlangs het systeem (van Suntank) bij de staff installeerde mocht ook een offerte maken. Ruim R 5000 duurder dan Suntank, maar op den duur wel subsidie van R4500 terug van ESKOM. En ik heb geen zin om daar op te moeten wachten of oneindig achterheen te moeten zitten. En ik kan me werkelijk niet voorstellen dat Johan’s ca. identieke systeem ruim 35% duurder moet zijn dan dat van Suntank.

Dinsdag 27 juli

Verongelukt

Ik bel Pat of Maria morgen kan komen. Kwa gezondheid zou het geen probleem zijn, maar Lesley en George komen in het weekend, dus Maria heeft haar handen vol aan de voorbereidingen. En dan geeft Pat toe dat ons njala-meissie vorige week al bij hen gespot is en dat ze haar voeren. En uit haar opmerkingen zou zo maar afgeleid kunnen worden dat het nu HUN njala is. Ik zou toch onmiddellijk gebeld hebben om van het heugelijke nieuws kond te doen als het omgekeerde het geval was geweest. Lesley zit  trouwens in een rolstoel want tijdens hun laatste kampeer vakantie is ze van een ladder gevallen bij het opzetten van hun tent en heeft haar enkel en kuitbeen  of 5 plaatsen gebroken. Die “loopt” nu dus ook met platen en schroeven en niemand hoeft mij verder uit te leggen hoe dit moet voelen.

 Woensdag 28 juli

We gaan naar Vaalwater om de post op te halen en beeslemoene. De consumptie sinasappelen worden mij door de moeder van Marcella ten strengste afgeraden omdat ze erg zuur en droog zijn. En ze wil geen ontevreden klanten. Met Marcella gaat het trouwens prima in Pta en mams zal haar de groeten namens ons overbrengen. De sinasappels worden met truckloads afgevoerd naar gamefarms. De tweede financiële strop in twee jaar tijd.

Donderdag 29 juli

De afgelopen weken ben ik ook druk geweest met het in de benen krijgen van een website voor het Waterberg Leopard Forum en waarbij sponsor Arne/Mike zich aanmeldden. Ik heb al ….tig keer om input voor de site gevraagd maar wegens uitblijvende reacties van mijn medestrijders begin ik zelf maar een aantal dingen te “draften”  waaronder een memberslist. Daar zitten immers hele bekende en gerenommeerde reserves en lodges bij, en ten bewijze van het feit dat we niet de eerste beste club  anonieme oproerkraaiers, geheimzinnige sekte of een louche gezelschap zijn. Maar waaronder dus ook een paar huntingfarms. Die kunnen en willen we als Forum het “lidmaatschap”  niet onthouden omdat dat nu juist een van de doelgroepen is om te brainwashen en hopelijk tot het goede anti-hunting-geloof te bekeren.  En ondanks het feit dat Jan en ikzelf totally disgusted met de hunting-business zijn, maar als President van die club kan ik niet op mijn principes blijven zitten als we in dit schietgrage land dingen ten gunste van conservation willen veranderen en deze volstrekt abjecte tak van sport proberen te beinvloeden.

Smear campaign

Maar bij één van de deelnemers schiet dit volstrekt in het verkeerde keelgat en die stuurt een hatelijke en schofferende mail naar het Forum waar de honden geen brood van lusten.  Nul komma nul reactie op  al mijn eerdere mailtjes en suggesties voor website-onderwerpen, en dan zoiets. Hij zegt goddank ook zijn deelname aan het Forum op. Daar ben ik dus helemaal niet rouwig om, maar hij krijgt wel navolging en nog wel van de sponsoren van de website.  En daar ben ik mooi klaar mee. Ik schrijf een uitgebreide reactie waarbij ik de besluiten van onze vergadering van 13 mei j.l. nog eens uit de doeken doe en de daarin  door de aanwezige leden drie geidentificeerde focus-punten nog eens herhaal.  Het mag allemaal niet baten en  sponsor Arne doet er de volgende dag nog een schepje bovenop door een smerige trophy hunting video te verspreiden ovv “leuk voor jullie website”. Wat een minne rotstreek, dus hij krijgt een korte maar krachtige officiële brief van de President waarin hij wordt verzocht zijn “smear campaign” te staken en onze goede naam en eer niet verder te bezoedelen.  Maar ik ben de hele vrijdag mooi bezig met puinruimen en damage control en kwa website terug-bij-af. Wij betalen al de hosting-costs en de registratie. Meer dan heel veel tijd en moeite kan ik er helaas niet aan spenderen.

Maar daarnaast komen er ook complimenten over mijn aanpak en dat houd je op de been.

Oliver heeft lank naweek en Abram walks the fench waarna hij richting begrafenis afreist. Hij vroeg hoeveel hij nog in z’n spaarpotje had omdat hem dit ongelofelijk veel reisgeld gaat kosten. R130 krijgt hij en volgende maand moet er weer gespaard worden, want je weet Abram: GEEN VOORSCHOTTEN worden er hier verstrekt.

Zaterdag 31 juli

Illy

Alle koffiebonen zijn op en dat is mijn schuld omdat ik weer koffie ben gaan drinken. En ze zijn in Ellisras noch Vaalwater te koop. Nu weet ik toevallig dat ook Patrick en Gail deze week naar de buren komen, dus ik bel Patrick met mijn vreemde verzoek om aub koffiebonen te willen meenemen.  Omdat we nog niets gehoord hebben, gaat Jan op de quad naar de buren; Patrick en Gail komen op hetzelfde moment door de andere gate naar binnen met 4 blikken Illy. Nr 5 (meer was er in de shop niet aanwezig) hebben ze zelf achtergehouden voor een try-out.  Patrick en Gail zijn ongelofelijke natuurliefhebbers/kampeerders en Patrick echt uitstekend natuurfotograaf op de koop toe. We drinken gezellig koffie en Gail bekijkt het gastenhuis waar ik bezig ben om alle naai-zooi op te ruimen want ik heb vrijwel alle kussens klaar.

Jan haalt opgelucht adem, we kunnen nog even vooruit voordat we naar Pta moeten om o.a. bonen-boodschappen te doen.  

 

 

 

 

 

                            

 

 

 

 

 
Juni 2010 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Thursday, 01 July 2010 11:11

 

Juni 2010

Dinsdag 1 juni

Baby Puff

Als ze zon schijnt moet ik ’s ochtends het pompje van de solar geyser aanzetten voor gratis warm water, want de meet- en regeltechniek werkt nog steeds niet. We zitten sinds de installatie van dat ding maar aan te kloten. Vandaag schijnt het zonnetje lekker, dus loop ik naar de “machinekamer” op m’n uitgaans-schoenen omdat we zometeen naar Lourens/Welgevonden moeten. En wat ligt daar op het pad lekker in het zonnetje zich op te warmen: een baby Puff. Ik schat zo’n 20 cm lang. Die kan daar niet blijven liggen natuurlijk want een beetje gevaarlijk is hij wel. Alhoewel z’n tandjes ongetwijfeld nog minuscuul klein zijn, kan er toch al leuk cytotoxic gif me inspuiten. Jan haalt de plastic doorzichtige doos en dikke werkhandschoenen om het naar een ongevaarlijker plek voor mens-en-dier te kunnen transporteren. Voor een dergelijk slangendoel staat daar toevallig ook een bezemsteel meteen oog eraan. Waarschijnlijk om hem op te kunnen hangen of zo. Ik schuif het oog voorzichtig over z’n kleine baby-snoetje, til hem op en hij blijft er keurig in hangen, alsof de stok er voor gemaakt is. En zo til ik hem in de doos, deksel er stevig op, nog even aan de jongens laten zien, en dan op het Witkoppad in de berm lossen. Ik zoek een lekker zonnig plekkie zodat hij verder kan zonnen waar het verder voor niets en niemand kwaad kan.

Oliver en Abram moeten het gras bij de maingate gaan weghalen, maar niet nadat Abram pille vir die pain gekry het. Paracetamolletjes.

Bij de losplek van Puffie staan bruine hyëna-sporen met cub. Het is een heel duidelijk spoor waarin de nagels ook duidelijk te zien zijn. We rijden via Vaalwater/Spar voor de boodschappen, maar er is vrijwel niets in de schappen. Zelfs geen aardappels, uien en tomaten. Het is steeds beroerder met die winkel gesteld. Zoals gewoonlijk zoeken we troost bij een milkshake en vertrekken naar Welgevonden. Bij de poort treffen we David die net vertrekt, maar terugkeert omdat hij bang is dat hij een afspraak met ons vergeten is. Maar we kunnen hem geruststellen dat we alleen met Lourens praten over diens visie op, en ambities voor het Waterberg Leopard Forum. We praten er anderhalf uur over waar hij mee bezig is, hoe z’n research project eruit ziet en hoe we de cattle and game-farmers boeren meer Leopardminded moeten krijgen. Dat vereist een 180° graden slag in mind-setting. En hoe ga je dat bewerkstelligen. Middels voorlichting en aandacht in de media lijkt het meest voor de hand te liggen. Jan en Maya hebben dus nog wat te doen. We rijden via de citrusfarm terug naar huis waar de Marcella met d’r zoontje treffen en een nieuw gezicht achter de balie. Het blijkt haar moeder Marina te zijn van dik twee honderd kilo als het niet meer is. Marcella zelf vertrekt naar Pretoria, haar echtgenoot achterna, die daar twee jaar geleden een business opzette. Ze hebben genoeg van het weekend huwelijk en of het Marcella in de grote stad zal gaan bevallen? De tijd zal het leren. We laden 400 kilo beeslemoene en twee netten perssinasappels voor R100. Ook zij zijn duurder geworden, maar minder spectaculair dan de rest van het uitbatersgilde. Bij het veevoer blijken nog een heleboel goede sinasappels te zitten die we uitdelen aan de jongens en buurkinderen, en ik pers nog een emmervol uit voordat Jan ze op diverse plaatsen op de farm gaan verspreiden.

Woensdag 2 juni

Uitstel wordt afstel?

Jan heeft Maria opgehaald en de jongens zijn nog steeds bij het blauwe hek aan het schoffelen. De grond is er keihard, dus gewoon een rotkarwei. Solly (Maria’s zoon) staat bij de overburen toe te kijken met z’n handen in z’n zakken en Maria’s andere leerplichtige zoon Herman schoffelt vrolijk mee. De wintervakantie is begonnen. Oliver had eerder deze week de komst van Aaron en etter-bakkerige Salomonnetje al aangekondigd. Uit z’n woorden kun je wel afleiden dat hij van Salomon ook geenszins gecharmeerd is. Ik maak het verslag van onze bespreking gisteren met Lourens en samen brengen we Maria ’s middags weer weg en kletsen even bij met Pat en Brian onder het genoet van een pilsje. Pat en Brian hebben hun remigratie naar Ireland een half jaar uitgesteld en mischien is het straks al helemaal niet interessant meer om terug te gaan omdat alle leuke rege-lingen waar ze aanspraak op kunnen (konden???) maken (housing compensation, free transport, free medical insurance etc.etc.) wel eens op de schop zouden kunnen gaan met de nieuwe Cameron-regering.

Donderdag 3 juni

Friedhelm hat Geburtstag und ich habe Ihm schon einen Gluckwunsch-Fax übermittelt. Ondanks de ijskoude nachten is het lekker als het zonnetje schijnt. Tijdens het ontbijt verschijnen er opeens een heleboel rooibokkies in de brandgang, ze lijken zich steeds dichter bij het huis te wagen.

Andrew is geweest om naar het lek in het zwembad te kijken. Onder de mosaicrand blijken er op drie plaatsen kleine kieren te zitten die dichtgemaakt moeten worden. Daar schijn je speciale pasta voor te kunnen kopen dat je er gewoon onder water op kunt smeren. Ook hier heb ik sinds januari achteraan moeten zitten voordat hij eindelijk kwam opdagen.

Vrijdag 4 juni

We gaan met Onyx naar de vet want het is tijd om hem te castreren. Hij is ontzettend graag en lang buiten, en de kans op ontmoeting met een willige vaalkat wordt dus steeds groter. En dat is nu net wat we niet willen: inbreeding en daarmee werken aan de teloorgang van de vaalkat. Hij moet om elf uur bij de vet zijn, en we kunnen hem pas om een uur of vier weer ophalen. Hoe slaan we al die tijd stuk in Ellisras? We besluiten om koffie te gaan drinken bij Wiesenhof. Na 3 volstrekt mislukte cappuccino’s geef ik het op. Jan z’n espresso kwam ook al koud aan. Ik laat de manager erbij halen, maar ook die bakt er niets van. Jan is meer van mislukt; dus daar gaan we niet meer naar toe. Maar ik heb nog steeds een beetje hoop dat ik het volk kan opvoeden. Dat is me in de supermarkten trouwens aardig aan het lukken. De dozen worden niet langer direct stukgetrokken na van hun inhoud te zijn ontdaan, maar keurig op een stapel in een hoek bij de kassa’s opgestapeld. En het is vechten om de dozen. Dat heb ik toch maar mooi voor elkaar gekregen in drie jaar tijd. Het aantal plastic tassen dat de winkel verlaat is al aanzienlijk verminderd!

Treurend over m’n derde mislukte cappuccino belt de assistente dat ik Onyx al kan ophalen na anderhalf uur. We racen dus nog gauw door Pick ’n Pay voor de boodschappen en haasten ons naar de vet. Dat is tegenwoordig niet echt eenvoudig meer, want het verkeer in Ellisras neemt wekelijks toe. Je rijdt het dorp echt niet zonder verkeersoponthoud door. 10 jaar geleden kon je er een kanon afschieten zonder ook maar iets of iemand te raken.

Onyx is al weer een beetje bij en het poesje dat we vanochtend troffen zien we niet meer. Een beestje dat een beetje aan haar achterpootjes verlamd is, maar op een ruwe ondergrond kan ze er nog redelijk mee uit de weg. Maar op tegels glijden haar pootjes naar links en rechts weg. Ze lijkt er niet echt onder te lijden en kwam Onyx kopjes geven door de tralies van z’n bench heen.

Onyx slaapt onderweg en weer thuis begint Raja onmiddellijk aan de bench te snuffelen zonder zich gelijk op te winden. Dat levert een sprankje hoop dat z’n castratie een andere blik/geur op hem werpt bij haar. Ik maak een feestmaal voor hem waar Luna en Raja ook van meegenieten. Gepocheerde kipfilet en rauwe portersteak heel fijn gesneden.

En in tegenstelling tot het eerdere bericht van maandag j.l., dat mijn camera tenminste nog 3 weken in reparatie zal zijn, krijg ik nu een telefoontje dat ik hem op kan halen. Zou de patiënt welicht overleden zijn en mag ik het lijk ophalen?

Zaterdag 5 juni

’s Nachts kruipt Onyx weer lekkerbij me in bed en ’s ochtends is hij weer gewoon de “oude” Onyx. En Raja blijkt het nog steeds op hem voorzien te hebben. Nix new attitude dus. De oorlog wordt gewoon voortgezet. Onyx gaat lekker naar buiten, racet door het veld (sprong eerder deze weer per ongeluk boven op een vlakvark waar ik toevallig getuige van was) en probeert de njala’s zo dicht mogelijk te benaderen. De njala’s merken hem ook op en gaan nieuwsgierig aan hem snuffelen.

Als we een nieuwe 50K zal wildsbrokkies bij de factory gaan halen, komen we de Kamelpeerde tegen. Ze staan vlak bij het huis te browsen. De laatste keer dat we hen zagen was bij het ophangen van één van de oxpecker nestkasten. We hadden hen al dagenlang niet gezien, en uitgerekend op die ene plek waar wij moesten wezen om de kast op te hangen, hingen pa en ma gezamenlijk bij het waterhole en zoutlik rond. Ze gingen een paar passen opzij om op een afstandje staan kijken wat wij daar aan het uitspoken waren. Want normale handelingen waren het natuurlijk niet die we aan het verrichten waren. Ladder erbij, boormachine, in de weg zittende takken verwijderen, kortom ongetwijfeld een rare voorstelling in de ogen van een kameelperd.

Maandag 7 juni

Njala-drama

Wij moeten naar Lapalale voor een interview met Dr. Anthony Roberts. Halverwege Jan se Pad komen we Brian tegen. Hij komt ons waarschuwen dat de Wilddogs aktief zijn en wij een njala kwijt zijn. Solly (Maria’s zoon) was er ooggetuige van dat de wilddog haar op ons terrein tegen het hek probeerde te drijven, ze er onderdoor gekropen is en de farm van Brian opgevlucht. Als we gaan kijken waar het drama zich afgespeeld zou hebben, zit er inderdaad njala-haar aan het fench. We kunnen het niet echt geloven dat één dog in z’n eentje jaagt, maar aan de andere kant, onze buren draaien er hun hand niet voor om, om ze af te knallen zodat er uiteindelijk wellicht nog maar eentje over is. En die moet tenslotte ook eten. Voor ons is het in zo verre wel heel erg vervelend omdat we maar 3 vrouwtjes hadden en we er daarvan nu ook nog een (mischien zelfs meer) kwijt zijn. Waarom geen rooibok, waar we er genoeg van hebben, gepakt? Want om zo maar even een nieuwe njala te kopen (R7000/stuk) zit er ook niet echt in.

Lapalala

Om stipt twaalf uur komen we bij Lapalala aan. De guard wijst ons de weg naar het kantoor van Anthony. Onderweg komen we blou wildebeeste tegen en spotten we een rhino-met-calf tegen de bosrand. Een aanblik die wij eigenlijk inmiddels heel gewoon zijn gaan vinden, hoort gewoon helemaal bij ons landschap. Anthony’s vrouw Erin met 4 maanden oude dochter Maya is ook meegekomen. Zij is onderwijzeres/organisator bij de Wilderness School. Anthony is bioloog en sinds drie-en-half jaar werkzaam in het reserve. Anton Walker, de reserve manager, kan helaas niet aanwezig zijn in verband met de tussentijds ingelaste rhino-capture. Op enig moment scheert de dart-helicopter inderdaad over ons hoofd.

Lapalala is een ca 36.000 ha groot game reserve dat in 1981 door Clive Walker (de artist en vader van Anton) werd opgericht met toen als doel: rhino conservation. Het reserve is tegenwoordig in handen van Duncan Parker, een private investor uit de Kaap. Binnen het reserve bevindt zich ook de Lapalala Wilderness School waar zo’n 60 tal kans-arme kinderen (11-19 jaar) uit de black settlements zoals Bakenburg, Shongoane en Vaalwater een gratis environmental education (inclusief voedsel) krijgen. Maar ook betalende groepen van universiteiten kunnen er terecht. Al met al een kostenver-slindende bezigheid met hopelijk veel resultaat. Want alleen op deze educatieve manier kun je jongeren meer liefde en respect voor wildlife en environment bijbrengen, en de overbevolkings-problematiek met hen bespreekbaar maken.

Op 4/5 deel van het reserve liggen landclaims hetgeen investeringen en toekomstdenken ernstig belemmert. Zolang de landclaim problematiek niet is opgelost ligt zo’n beetje alles, behalve het onderhoud (kosten R3.5-R5M/jaar) en de school, dus op z’n gat… Aan leopard wordt niets gedaan anders dan habitat en protectie bieden en research faciliteren. Vanwege ontbrekende inkomsten wordt research niet financieel ondersteund. Als de landclaims afgewikkeld zijn, komen leeuwen en olifanten ook in aanmerking om op het reserve gehuisvest te gaan worden, net zoals een beperkte aantal very upmarket lodges om tourisme te stimuleren en zodoende inkomsten te gaan genereren. Voor het Waterberg Leopard Forum ziet Lapalala research/data-collection als belangrijkste doel. En pas als daarvan resultaten daarvan bekend zijn zou over sustainable utilization gesproken kunnen worden, ondanks het feit dat Anthony van mening is dat geen enkele predator geschoten zou mogen worden. Iets waar wij het persoonlijk roerend mee eens zijn, maar het past in dit kader niet bij onze hoedanigheid van onafhankelijke neutrale Forum-vertegenwoordigers.

Na dit bezoek nog even een paar boodschappen bij de Spar waar weer beroerd weinig in de schappen ligt.

Dinsdag 8 juni

Om half negen staat Fred al op de stoep. Hij was de vorige voorzitter van het WLF. Fred besloot 11 jaar geleden his passionate-about-leopard in praktijk te gaan brengen en richtte het Leopard Conservation Project op. www.leopardcon.co.za voor meer informatie over het fantastische werk dat hij doet. Het is een zogenaamde NGO dus ook voor hem is sponsoring ontzettend belangrijk. Om één leopard bijvoorbeeld van een GPS collar te voorzien kost R30.000. Fred haalt “probleem” leopards op bij farms om ze binnen hun eigen territorium te verplaatsen, en probeert de farmers ervan te overtuigen dat leopard in veruit de meeste gevallen NIET verantwoordelijk is voor het verlies van vee. Dus ook voor Fred is data-collection ontzettend belangrijk om de boeren op deze manier zijn gelijk te bewijzen.

Leopard Holding Facilities

Fred zoekt holding facilities voor dit soort leopards om hen te onderzoeken, een poosje te monitoren om daarna weer vrij te laten. Maar ook om zieke, gewonde en vergiftigde leopards (of andere predatoren/carnivoren) op te vangen en zonodig ter plaatse te kunnen opereren. En aangezien wij ook ontzettend graag ons steentje bijdragen aan leopard (en andere predatoren) conservation, zijn wij meer dan graag bereid om Fred op dit punt te faciliteren. Hoe het allemaal moet worden hebben we in ons hoofd, maar voor de uitvoering ervan hebben wij ook heel hard sponsors nodig.

Verder is Fred bezig om bij de authoriteiten een honorary field-officer-schap los te praten om zodoende en de vergunningsaanvragen om leopards te mogen schieten te kunnen gaan beoordelen en poaching/illegaal afschot aan te pakken. De afdeling die zich daar nu mee bezighoudt heeft geen handen noch voeten. Geen geld voor kopieerpapier, of voor benzine om controletaken in het veld uit te oefenen. Kortom: elke aanvraag wordt ongecontrolleerd afgestempeld, en vergunningen worden verstrekt zonder enige vorm van voorwaarden, specificatie, looptijd,om verplichting het carcas na afschot in te leveren, te stellen. Met dit random ongecontroleerde afschot wordt de toekomst van het luiperd ernstig bedreigd en kan niet langer worden gesproken over de Big Five, maar Big Four.

Woensdag 9 juni

Jan heeft Maria opgehaald, en ook de vader van Emmy is verschenen om een paar dagen mee te helpen met Abram en Oliver. Zo nu en dan mocht hij een lading hout ophalen, maar we vinden dat er eigenlijk ook best wat tegenover mag staan. Dus hebben we voorgesteld: één lading hout staat gelijk aan één dag arbeid. En daar kon hij best mee leven met die voorwaarde. Als ik Maria weer wegbreng, treffen we bij de maingate een grote groep dwarf mongoose en kom ik op de terugweg een groep van tenminste 30 rooibokkies tegen vlak bij het huis. Verder zien we weinig wild en er zijn dus 3 njala’s verdwenen is inmiddels gebleken en hebben we nog één vrouwtje. Een zwaar emotioneel alsook financieel verlies.

Verkiezingen

Nu er weer met het rode potlood gestemd moest worden, blijft de uitslag dus lang uit. Daar kunnen wij niet op wachten omdat we morgenochtend vroeg weg moeten. Maar het gaat goed met onze favorieten; met de PvdA helaas ook. En dat is minder want zo verandert er nooit wat aan de situatie waarin NL begin 60jaren is komen te verkeren.

Donderdag 10 juni

Om zeven uur vertrekken we naar Pta voor een paar noodzakelijke boodschappen. We moeten in één dag op en neer, want er is vrijwel een accommodatie in Pta meer te vinden, en zo het er al is, onbeschoft onbetaalbaar duur. Eerst een kapotte thermostaat bij CTM omruilen, daarna doe ik de kapper en Jan de accountant, vervolgens Woolworths, even bloedprikken bij het Suid Afrikaanse Hospitaal, m’n camera ophalen en dan naar 4x4 megaworld voor oriëntatie over rooftent-mogelijk-heden. Er staat een kant-en-klare-trailer met rooftent die de verkoper ons probeert aan te smeren met een glad verkooppraatje dat hij echt héél erg goedkoop is, elders zeker 50% duurder bla bla bla. Maar om te beginnen zit er geen koel/vrieskastje in en op die manier kan ik ook wel aan een goedkoop aanbod komen. We bedanken de verkoper hartelijk en wensen hem succes bij de verkoop. Jan informeert nog even hoelang dit superaanbod van een trailer al op een koper staat te wachten: anderhalve maand. Hmmmmmm.

En daarna spoeden we ons naar huis, maar voor het donker thuis zijn gaan we echt niet redden helaas. Op het Witkoppad spot ik een overstekend aardvark dat zich snel tussen de lange gras-halmen verschuilt.

Vrijdag 11 juni

Bafana Bafana

Eindelijk is het dan zover: Z.A. heeft er lang naar toegeleefd en naar uitgekeken. De openings-ceremonie Soccer2010 is mooi ondanks het feit dat Mandela er niet bij kan zijn. Z’n achter kleindochter Zenani (en ontzettend leuk uitziend meiske) is gisteravond verongelukt. Mandela zou het gouden randje om het feest zijn geweest. Dus verricht Zuma het openingswoord. En groot is onze vreugde en trots wanneer Bafana Bafana de openingsgoal in dit toernooi scoort. Helaas verpesten de mexicanen in het laatste kwartier het feestje, maar we zijn ontzettend blij dat BB niet onmiddellijk compleet van de mat gespeeld is. Dat zou het feestje veel te snel verstoord hebben. Hopelijk komen ze in ieder geval een ronde verder. De tijd zal het leren. Ik vind trouwens dat ze een prachtige trailer hebben gemaakt voor de TV-uitzendingen. We hadden Abram en Oliver vanmiddag vrijaf gegeven om ook naar TV te kunnen kijken. Daar waren ze erg blij mee en het werd onmiddellijk naar de overkant overgebriefd natuurlijk zodat Brian en Pat zich genoodzaakt zagen een zelfde geste te doen. Volgens Abram loopt één van onze njala meissies dus bij Pat en Brian, volgens Brian niet.

En aan Mark de eer om een nieuwe regering te gaan vormen. Ook daar zijn we stik benieuwd naar. Het zal niet gemakkelijk worden, maar de boodschap van 1,5M kiezers is helder: PVV moet meeregeren.

Rieu in Africa

’s Avonds kijken we naar André Rieu in Zuid Afrika. Je moet van z’n muziek houden natuurlijk, maar het enthousiasme, de ambiance en sfeer die hij weet te creëeren zijn werkelijk ongekend. Velen zitten te huilen, en niet alleen op de TV. De ode aan Micael Jackson is ontroerend tranentrekkend mooi en Kimi Skota is een regelrechte sensatie!

Zaterdag 12 juni

In de kas hangen twee mandarijntjes te rijpen, maar vanochtend moet ik ze vervroegd oogsten. De apen zitten boven op de kas/het schaduwnet om ze proberen weg te snaaien. Zo gaat de hele kas er aan. Verder is het onverminderd koud, behalve in het zonnetje.

We zijn erg druk met het ontwerp van de holdingfacilities en het uitzetten van vragen aan oude vriendjes die ons er mogelijk bij zouden kunnen helpen. Ik kan niet wachten tot het bouwwerk staat en de eerste katten arriveren. Dat zal nog een heel karwei worden, want er zijn ook (helaas niet onbelangrijke) tegenstanders van een dergelijk initiatief. Maar die tegenwerking is voorlopig juist brandstof voor de machine!

Aan het eind van de middag komen er nog slechts 2 njala’s eten, het vrouwtje met het jongste kalf waarvan wij nu nog niet weten of het een jochie of meissie is.

Zondag 13 juni

Sue Dickinson

Mischien zegt de naam (nog) niet veel, maar surf snel naar www.suedickinson.co.za. Sue is een beroemd en succesvol wildlife artist. Ik heb via facebook contact met haar gezocht, o.a. over ons luiperd-opvangcentrum-project. Als er iemand is die Passionate-about-Leopard is, dan is zij het wel. En daar heeft ze echt wel zo fantastisch op mijn berichtje gereageerd: een schilderij ter beschikking gesteld voor de inzameling van geld. Bijvoorbeeld door het verkopen van kaartjes voor een prijstrekking. En wie wil er nu niet zo’n fantastisch schilderij van Sue aan de muur? Ik zou het hele huis er mee vol willen hebben.

Tegen zonsondergang begeef ik mij meestal naar de hide (dik ingepakt tegen de kou) om de zon op immer spectaculaire wijze te zien ondergaan, en om naar de beesten te kijken die komen drinken. Vanavond 3 zebra’s, twee grote kudu-bullen en één van de volwassen njala-mannen. Het njala-vrouwtje met zoon staat vrijwel vlak onder de hide te grazen.

Maandag 14 juni

Oranje boven

Om half twee is het zover: Oranje mag aantreden. Loftus Versveld is redelijk oranje gekleurd. Ik heb helemaal geen verstand van voetbal, maar wat ik zie is ronduit broddelwerk. In de tweede helft wordt er gelukkig gescoord, maar een schot in eigen doel van de Denen. Dat kun je toch moeilijk een verdienste van Oranje noemen. Maar ze krijgen de smaak kennelijk toch een beetje te pakken en weten zelf ook nog een goal te scoren. En natuurlijk zijn wij daar blij om. Het leven bestaat op dit moment alleen maar uit voetbal, voetbal en nog eens voetbal en alle bespiegelingen daarop van Hugo Borst en Piet de Visser. Die man denkt volgens mij alleen in voetbal.

Ik had geen tijd om naar Ellisras te gaan, en heb ik eigenlijk geen staff-kos. Maar nog andere ingrediënten genoeg om een flinke pan met rijst plus toebehoren te maken. Volgens mij voor zes personen ruimschoots genoeg voor twee dagen. Want naast Oliver en Abram sr, hebben we ook Abram jr, Herman (van Maria) en Aaron en Salomon van Elisabeth aan het werk. Ze zijn klippe aan het crushen. Nu het gras bij de blauwe maingate allemaal verwijderd is, wordt de bodem gevuld met steenslag. Het oogt veel beter en de prachtige Frangi Pangi’s komen nu ook veel beter tot hun recht. Volgens Abram moet er nog meer gekapt worden om de gate nog beter zichtbaar te maken. Leuk dat er zo nu en dan ook een beetje esthetiek bij hen de kop begint op te steken. De jonge knullen werken zich het apelazerus, kunnen op die manier geen kattenkwaad uithalen en zijn ’s avonds te moe om daar überhaupt nog aan te denken.

Dinsdag 15 juni

ING

Eindelijk heeft ING het dan voor elkaar: ze hebben een fysiek adres in hun systemen weten in te voeren. 6 weken nadat we hierover met ING aan het corresponderen zijn geslagen. Jessica meldde vorige week woensdag trots dat het nu echt allemaal in orde was, maar de proof of the pudding is the eating. En dat was vanochtend toen bleek dat het pensioenbedrag uit NL weer keurig op onze S.B.-rekening stond. Ik laat Jessica per fax even weten dat het inderdaad allemaal weer in orde is met onze niet aflatende dank voor haar inspanningen, want vraag niet hoeveel faxen, mailtjes en telefoontjes hieraan vooraf zijn gegaan.

Hels kabaal

We moeten nu echt boodschappen gaan doen en vanuit Ellisras komen ze onze dieseltank vullen. Abram moet er op toezien dat er ook werkelijk de vooruitbetaalde 2000 liter ingaat. Zelfs in Ellisras is het koud. En daar lopen we zo maar opeens Maryëtta met haar oudste zoon Kas tegen het lijf. Kas moet naar de ortodontoloog en Ellisras is voor hen dan het dichts bij. We kletsen even bij waarna wij koffie bij Wiesenhof proberen te gaan drinken. De tweede cappuccino-poging is een groot succes. Wiesenhof heeft een hele grote waterpartij voor het terras. Een beetje kitscherig ingericht, maar aan de andere kant toch ook wel heel erg leuk. Er zwemmen een aantal ganzen rond. Opeens krijgt één van hen het aan de stok met een ander en het helse kabaal wat daarbij ontstaat…. Daar vallen de Vuvuzela’s compleet bij in het niet. De ene gans probeert de andere te verdrinken. De rest van de ganzen is compleet op tilt en blijven op veilig afstand de vechtjassen toeschreeuwen. Ik moedig hen aan om die twee uit elkaar te gaan halen en inderdaad ze zwemmen naar het vechtende stel toe waar ze in een grote kring er om heen hun steentje vocaal bijdragen. De veren vliegen in het rond. En zo snel de ruzie begon, zo snel is hij ook weer afgelopen. En er zijn gelukkig geen dodelijke slacht-offers te betreuren.

Op de heenweg had ik hem al gespot: de eerste schoorsteen van de nieuwe powerplant Medupi. In de Mogol Post lezen we de details: Die eerste mylpaal is by Medupi bereik! KCJV (Karrena Africa and Concor) het op 12 Mei 2010 die suidelike skoorsteen se buitewand voltooi in slegs 59 dae. Daar is afgeskop met ‘n 650 mm dikte betonmuur wat afgespits is na ’n wanddikte van 350 mm tot op 70meter waarna dieselfde dikte gehandhaaf is tot op die hoogte van 213 meter wat die uiteindelike hoogte van die skoorsteen is.

Tot onze grote vreugde blijkt het als vermist opgegeven njala jochie van twee jaar oud weer van de (vr)eetpartij. En blijven de twee meissies, waarvan er dus één naar de buren is gevlucht, vermist. Ik heb er inmiddels weinig fiducie meer in dat we die nog terugzien.

 

 

Ayoba!

’s Avonds meldt Tom Egbers dat de nederlandse voetballers zijn gaan shoppen op het Nelson Mandela square, maar laten daar nu helemaal geen winkels zijn! Het is een ontzettend leuk gezellig plein omzoomd met restaurantjes en waarbij de positie/het standbeeld van Nelson geenszins in het gedrang is. Maar het square wordt wel met een lange wandelgang met shopping-paradise Sandton City verbonden waar de Yolante’s etc. zich te buiten kunnen gaan aan Louis Vuitton tassen en Cartier-prullen. Verder vliegt de term “ayoba” regelmatig langs. Er is niet echt een vertaling voor dat woord, maar het betekent zoiets als: vreugde, joy, great!

Woensdag 16 juni

Ik praat een poosje met Henri van Veen over een interview morgen op Omroep Gelderland. Helaas geen Maria vandaag, want ze is ziek. Pat is elke dag met haar naar het ziekenhuis geweest, maar onderzoeken, ho maar. Ze krijgt pillen voor haar gewrichten waar ze helemaal geen pijn aan heeft. De verpleegsters liggen met hun hoofd op tafel te slapen en een halve gare loopt er met een Vuvuzela rond te toeteren. Maria heeft vaak klachten die nauw samenhangen met haar AIDS/HIV-onderdrukkers. Dit keer duurt het wel erg lang.

Het is vandaag overigens weer eens een feestdag. Youthday. Je moet het maar verzinnen. Dus de staff zit thuis te kleumen terwijl ze zich nou juist zo leuk in het zweet zouden kunnen werken. En dan is het Bafana Bafana tijd. Tegen Uruquay. Het gaat niet eens zo beroerd, en we hadden goede hoop dat ze tenminste nog een gelijkmaker zouden kunnen maken totdat de keeper volkomen tenonrechte een rode kaart krijgt gevolgd door een penalty. BB en wij kunnen onze ogen niet geloven en BB zakt als een pudding in elkaar. Hopelijk komt er revanche against France, want we hopen zo van harte dat ze een ronde verder komen en de natie iets geven om trots op te zijn.

Donderdag 17 juni

Radio interview

Het Omroep Gelderland interview stelt niet echt veel voor. Gisteren een aardig voorgesprek gehad met Henri en zoveel informatie verstrekt voor hun beeldvorming hoe wij er bij zitten. Begint Hans er vanochtend over dat we een vakantiepark oid hebben. Dus moet de kostbare tijd besteed aan het uitleggen dat dat niet bepaald het geval is, maar dat we een gamefarm hebben met beperkte gastenfaciliteiten. En anders dan in Nederland waar men de beesten in de Oostvaardersplassen laat kreperen, wij ons in de winter een breuk voeren en dat het hebben van een gamefarm dus een erg dure hobby is.

De kou verdwijnt helemaal uit de lucht, het is weer lekker warm zonder ijzig koude harde wind en dan opeens zitten er overal apen tot op de zwembadrand aan toe. Onyx helemaal upset. Ik vlieg naar buiten om ze met tamelijk grof kabaal te verjagen. Krijsend vliegen ze de struiken in, maar zijn in no time weer terug. Dus er volgen ook nog een paar lukraak gegooide stenen om hem ervan te overtuigen dat het menens is, en dat ze moeten opkrassen.

Gisteren zag ik een koppeltje vogels die ik nog niet eerder zag. Het vogelboek bracht uitkomst: White-crested Helmet-Shrikes. Maar volgens datzelfde boek op het verspreidingskaartje komen die vogels hier helemaal niet voor. Vandaag heeft Jan ook een koppeltje vogels gezien die hij in hetzelfde boek opzoekt. Hij heeft White-cfested Helmet-Shrikes gezien zo laat hij weten en wijst mij op hetzelfde plaatje dat ik gisteren ook al vond. Niet veel later spot ik een White-bellied Sunbird op de waterfeature. Dat is een honey-sucker met lang gekromd snaveltje.

Maandag 21 juni

Bij Ben Schutte’s farm staat een Kameelperd met een lange stok in z’n bek op het eerste gezicht. De verrekijker laat zien dat het een wel 2 meter lang stuk waterpijp is. Stel je voor dat hij er in stikt, dus we bellen Klaas om aktie te ondernemen. Na een aantal minuten lijkt het Kameelperd tot de ontdekking te komen dat deze “tak” oneetbaar is en laat hem uit z’n bek vallen. Maar het opruimen van dit soort losse einden waterpijp kan soieso geen kwaad.

Op de tarroad pikken we een swartman op. Hij stelt zich voor als Andries en werkt bij Johan Roos. Daar zijn ze op het ogenblik aan het jagen. Wij informeren of er ook op Luiperd gejaagd wordt. Ja hoor, luidt het antwoord. We vragen of ze daar dan vergunning voor hebben. Nou ja dat niet, maar het levert gewoon heel veel geld op. En zo gaat dat dus hier. En stevenen we in ras tempo af op de Big 4 en als er geen omkeer in het afslachten van Rhino’s komt kan Afrika zich binnenkort alleen nog beroemen op z’n Big 3. In het Waterberggebied begint men de horens preventief te verwijderen bij wijze van poging om het poaching-tij te keren. Hoe veel dieper kan de mensheid nog zinken en wanneer komt er wetgeving om dit soort poaching-beesten te mogen afknallen?

We kopen het locale leugenaartje: de Mogol Pos en treffen daarin een artikel over een slangen-voorlichtingsavond die door Medupi powerplant georganiseerd was: Slang inligtingsaand: kenners deel waardevolle feite en belewenise. Die gratis inligtingsessie oor slange wat deur Medupi Kragstasie gereël is, was beslis die moeite werd om by te woon. Eerstens het slangvanger Marius Koekemoer se ongelooflike uitgebreide kennis en sy groot persoonlike fototeek oor slange gesorg dat die wat bygewoon het met ander oë na die reptiele gekyk het. Interessante vrae is tydens die inligingsessie gevra onder andere of slange nie eerder doogemaak moet word as om hulle elders te hervestig nie omdat die Bybel sê dat die slang se kop vermorsel moet word. Zie hier hoe ook het woord gods bijdraagt aan het uitroeien van het dierenrijk.

Diefstal

Fred heeft wat huiswerk voor mij te doen en daar moet ik zoals gebruikelijk achteraan blijven zitten. Hij zit in zak en as want gisteren is z’n vehicle gestolen met rooftent, mobiel hospitaaltje, laptop, cellphone. Kortom hij is alles kwijt. Inclusief kostbare data/gegevens. Z’n auto was weliswaar van een chip voorzien en ze hebben hem tot in Soweto achtervolgd, maar tevergeefs. Ik weet niet wat ik zeggen moet, want dit is wel zo’n enorme en kostbare tegenslag die je niet zo maar te boven bent.

Jan heeft de staff vanaf drie uur vrijgegeven om naar Bafana Bafana te kijken. Ze doen het geweldig de eerste helft tegen 10 mentaal gebroken fransozen, maar de tweede helft verloopt veel minder vlot en er blijven 3 prachtige scoringskansen liggen. Ze winnen weliswaar en mogen met opgeheven hoofd het veld, maar tevens ook het toernooi verlaten. Om een ronde verder te komen hadden ze met 5-1 ipv 2-1 moeten winnen. Ontzettend jammer.

 

 

Dinsdag 22 juni

Ik word opnieuw door Omroep Gelderland gebeld over onze gemoedstoestand naar aanleiding van de wedstrijd van gisteren die ik haarfijn uit de doeken doe. Ongelofelijk jammer, maar ze hebben het eerste doelpunt van het toernooi gemaakt, en dat neemt niemand ze meer af en winnen van de fransen is op zich ook een hele prestatie. Het leuke is dat het interview ook op hun website staat met vandaag weer een andere mooie Maya-met-kat-foto.

De houten decken moeten nodig weer in de olie, en daar zet ik me dus maar aan. Het is een smerig rotkarwei, maar het resultaat mag er altijd wel wezen.

Woensdag 23 juni

We zien al dagen lang nauwelijks beesten meer. Het lijkt wel of ze allemaal verdwenen zijn. Zelfs op de wildcamera staat vrijwel niets anders dan vlakvarks. Ik werk verder aan de decken en hoor de hele dag doffe knallen vanuit het dal: bij buurman Herman zijn ze aan het jagen dus. De toestand tussen Raja en Onyx schiet van geen meter op, alhoewel als ze haar bek maar vol kan proppen, dan heeft ze even geen tijd en als ze ’s avonds eenmaal in haar mandje ligt, is Onyx ook vrijgesteld van achtervolging. Nederland wint van Cameroun en is de voorronde zonder kleerscheuren door-gekomen.

Vrijdag 25 juni

Gisteren heeft de “lekke” vijver weer een betonlaag gekregen, althans op de bodem. De wanden worden volgende week gedaan en is de mislukking dus bijvoorbaat al weer ingebakken. Abram en Oliver hebben beiden lang naweek omdat het hen deze maand nu eenmaal beter uitkwam, maar de kleintjes werken gewoon door: onkruid trekken op de wei bij het blauwe hek. Jan vertrekt naar Vaalwater voor de post, medicijnen etc en ik maak het deck bij het zwembad af. Het is lekker warm weer en vlak voor m’n voeten steekt een grote bobbejaan spin over. Luna ziet hem ook en het kost me moeite om Luna die spin met rust te laten. Niet alleen voor de spin zelf, maar hij kan nog lelijk bijten ook als hij zich bedreigd voelt. En of Luna dat weet?

Aan het einde van de middag ga ik met Raja en Luna wandelen. Ik ben zeker een kilometer van huis als de 4 kleintjes lopend hun kos komen halen. Luna schrikt daar van en gaat er als een speer vandoor. Raja blijft waakzaam en brommend naast me zitten. Ik kan Luna nergens meer vinden en besluit Raja naar huis te brengen en dan maar verder te gaan zoeken. Blijkt Luna binnen te zitten. Hij heeft de weg naar huis dus mooi alleen weten te vinden. En Jan is er absoluut zeker van dat hij Luna niet heeft binnengelaten. Hmmmm. De laatste dagen stond de hordeur in mijn kantoortje een paar keer open. Zou Luna mischien in staat zijn om de deur open te schuiven? Onyx krijgt de slaapkamer hordeur immers ook open?

Zondag 27 juni

Zooo sneu voor Mick

Werden de amerikanen gisteren van de mat gespeeld door Ghana, vandaag is Engeland een zelfde lot beschoren. Hun tweede afgekeurde goal heeft de spirit er helemaal uitgehaald zo lijkt het wel en de duitsers wrijven het nog eens lekker extra in: 4-1. In de kranten hier heet het that England crasht out of the game. Na de blunder van de scheids beginnen de vuvuzela’s aan te zwellen als een nest angry hornets. Een absoluut treffende vergelijking. Maar het meest sneu nog vind ik het voor Mick Jagger die op de tribune dit alles met ongeloof gadeslaat. Want ook gisteren, naast Bill Clinton gezeten, zag hij de amerikanen al sneuvelen.

Buiten is het onaangenaam want er staat wederom een harde straffe (gelukkig niet koude) wind waarbij het zand je om de oren en in je ogen vliegt. In kas moet weer elke dag water gegeven worden, want de bonen, spinazie, bietjes, etc komen mooi op en we eten al weer een week lang radijs uit eigen tuin. En in elk gat dat overblijft na het uittrekken van de radijs, stop ik een nieuw zaadje om de productie op gang te houden.

Maandag 28 juni.

Het is Cassie z’n 27e verjaardag en ik leg een bloem bij z’n grafornament. Vandaag staat ook Johan Viljoen van Solartech op het programma. We hadden rond half acht al verwacht, maar net even na elven komt hij aankakken. De klus had in één dag geklaard kunnen zijn, maar dat kan hij nu wel vergeten. Ik vraag of ze dus vannacht overblijven om reistijd en-kosten uit te sparen, maar neen; hij heeft net een baby en z’n assistent Marius staat ook op het punt er één te krijgen. De klus bestaat uit het installeren van een solargeyser bij de staff en de onze verplaatsen. Want na 2,5 jaar modderen met dat ding hebben we er schoon genoeg van. Dan weer de computer stuk, dan de pomp stuk, dan lucht in het systeem. De tank komt nu dus gewoon boven de panels te liggen zodat we geen pomp en /of computer meer nodig hebben. Techniek is prachtig, maar het tempo waarin het hier stuk gaat is niet bij te houden.

Oranje boven

En dan mag Oranje optreden in Durban tegen de Slowaken. Geen tijd voor uitjes meer zoals in Kaapstad naar het (Arjen van) Robben Eiland. Arjen maakt een schitterende goal in de eerste helft. De tweede helft gaat lang zo vlotjes niet maar toch komen er nog twee doelpunten bij. Eén voor Oranje en op het allerlaatste nippertje één voor de Slowaken. Van Stekelenburg zou een Slowaak onderuit hebben gehaald en krijgt daarvoor en een gele kaart en een penalty. Het slaat echt helemaal nergens op, net zo min als de rode kaart destijds voor de Bafana Bafana doelman. Volkomen onterecht. Er worden ongelofelijke blunders gemaakt door de scheidsrechters. Degenen die de grootste blunders maken, zullen ook niet meer in dit toernooi te fluiten heeft FIFA besloten.

In de pauze haal ik een kruiwagen hout voor de open haard. Onze minderjarige medewerkers komen aangelopen en laten weten dat ze a.s. donderdag voor het laatst zijn en het verzoek om hen vrijdag een lift naar Ellisras te geven. Wij gaan vrijdag helemaal niet naar Ellisras lijkt me, maar ik beloof hen om Miss Pat te vragen. Bij nader inzien willen Salomon en Aaron tot eind volgende week werken, en daar hebben wij helemaal geen bezwaar tegen dat ze hun tijd nuttig in plaats van onledig besteden.

Ik had Pat’s zus Gloria een mailtje gestuurd in de trant van “ eindelijk gerechtigheid “ nu de fransen uitgespeeld zijn. Die zaten immers ten onrechte en ten koste van Ierland in het toernooi. Maar Gloria liet weten dat ze nog veel blijer was dat Engeland er ook uit ligt. Tja tussen die Engelsen en Ieren botert het ook niet echt zo blijkt.

De laatste dagen komen er 3 njala’s in de tuin voor het huis eten als het al schemert. Ze hebben inmiddels geleerd dat de varkens dan niet meer komen om hen van de brokkies te verjagen. Ik heb daarop geanticipeerd en alvast een bak brokkies klaargezet. Als ik aan het eten koken ben, spot ik hen in het schijnsel van een tuinlamp. Verwachtingsvol staan ze naar het raam te kijken. En het jonge mannetje komt onmiddellijk naar me toe om me even te besnuffelen zoals hij de laatste tijd steeds doet.

De voetbalwedstrijd van vanavond leert dat Oranje de Brazilianen als volgende tegenstander krijgen. Dat wordt een hele toer lijkt me om daar voorbij te komen.

Dinsdag 29 juni

Solartech komt voor de tweede achtereenvolgende dag opdagen. De installatie bij de staffquarters verloopt niet zoals gewenst, althans de waterdruk laat zwaar te wensen over. De watertank moet dus een meter hoger worden geplaatst om alsnog de gewenste druk te bereiken. Dat zou ook met een drukpomp kunnen, maar ook die vreet energie en de kans op storingen is aanzienlijk. Want hoe de staff het voor elkaar krijgt, maar de wasmachine is stuk en een van de knoppen van de kookplaat blijkt lam. Ergo, die plaat staat altijd aan en gloeiend heet Eskom te vreten. En daar moet je dan bij toeval achter komen. Of Emmy dit keer die op dit laatste mankement wijst. Toegegeven, het hoger stellen van de watertank is wonderbaarlijk snel klaar mede dank zij de hulp van Sammy en Brian van de overkant.

Het is koud zwaar bewolkt weer dus breng ik m’n tijd achter m’n laptop door. Bezig met een website voor het Waterberg Leopard Forum en het vinden van sponsoren voor de designkosten. Het WLF telt zo’n 45-50 leden, maar hoofdzakelijk passief. En dan krijg ik van Kelly het aanbod om de site gratis te maken Het is niet haar professie, maar ze heeft er al drie gemaakt (zie bijvoorbeeld: www.leopardcreekreserve.com) en daar kunnen wij als WLF heel wel mee uit de voeten. Maar het aanbod lijkt wel aanlokkelijk, maar blijkt dat helemaal niet te zijn want dan kan ik de site zelf niet managen, geen HTML mogelijkheden en andere tekortkomingen waar ik niet mee kan leven.

Foute boel

In de workshop haal ik een bak met brokkies voor de njala’s tegen half zes. Tot mijn verwondering en verbazing hoor ik de tractor rijden. Buiten werktijd? Zouden ze een aanval van werklust na einde werktijd hebben gekregen of zo? Jan loopt hen tegemoet en zo te zien is het foute boel aan de gezichten en de gebaren te zien. De stellage van de watertank heeft het begeven en de met 2000L water gevulde tank is naar beneden gelazerd en aan baggels. Zo kom je wel van je centen af. Ik vul een aantal flessen met water zodat ze in ieder geval wel kunnen koken, douchen schiet er helaas bij in.

Woensdag 30 juni

Wij blijken ook alleen koud water te hebben. Marius heeft de schakelaar van de geyser uitgezet uit veiligheidsoverwegingen en vergeten hem weer aan te zetten. Ik wist van het bestaan van het ding niet eens af. Ook gisteren was het werk niet gereed gekomen, dus moesten ze vandaag weer terug-komen. Dit terwijl er met één dag arbeid gerekend was.

Maria is gelukkig niet ziek; zij maakt schoon en wij doen boodschappen zoals bijvoorbeeld een nieuwe watertank. We nemen dit keer een kleinere tank. Plus ijzer voor het lassen van een steviger frame. Marius heeft beloofd dat vanmiddag wel even te doen want Jan heeft nog steeds z’n las-cursus niet gevolgd.

We zijn koud onze poort uitgereden of ik zie een breed lang donker lint over de gehele breedte van het Witkoppad liggen. Ik voorspel een slang. We rijden er langzaam naar toe en voor ons ligt een 2,5 – 3 meter lange luislang (python) in één rechte lijn over het pad in de hoop een sprankje zon op te vangen. We stappen uit om het beest aan z’n verstand te brengen dat we zijn wens wel begrijpen, maar dit toch niet de goede plek daarvoor is. Maar ook zonder deze uit te spreken heeft de slang de boodschap al begrepen en trekt z’n nek in een fraaie boog om vervolgens statig en stadig het gras in te kronkelen. Zodra het puntje van z’n staart had zandpad verlaten heeft, is hij direct onzichtbaar in het lange gras.

Vorig jaar hadden we een nachtje Yolandi en Niel te gast. Yolandi stuurt zo nu en dan een berichtje dat ze gauw weer hopen te komen en ik “vertel” haar van ons leopard holding facilities project. Ze is onmiddellijk enthousiast, op hun support kunnen we dus ook rekenen.

Pretoria News

Als we in Vaalwater of Ellisras zijn, kopen we het dagblad de Pretoria News. Echte kwaliteitskranten hebben we hier niet maar PN is de minst slechte. Daarin valt onder andere te lezen dat Duitsland de wedstrijd tegen Argentinië gaat winnen. Psychic Paul says Germany will winn. Berlin: An octopus with possible psychic powers, who has correctly picked the winner of Germany’s four World Cup matches so far, yesterday tipped Germany to beat Argentina in their World Cup quarter-final on Saturday. Paul, a two-year-old, eight legged octopus born in England but now living in a German aquarium, has a 100-percent winning prediction. He has turned into a celebrity oracle for getting all four picks right so far. Yesterday, Paul could pick food from two different containers in his tank – one with an Argentine flag on it and one with a German flag. The container Paul opens first is seen as his pick. Paul spent 45 minutes before eating the food in the box with the German flag - suggesting a hard-fought win. Zelfs het van Persie – liplees incident met Bert van Marwyk dat Sneyder vervangen had moeten worden in plaats van hij, haalt hier de krant!

En dan zit de eerste helft van het jaar er al weer op. Het is onbegrijpelijk hoe snel de dagen, weken en maanden

Last Updated on Tuesday, 04 September 2012 10:56
 
<< Start < Prev 1 2 Next > End >>

Page 1 of 2