Decdember 2010 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Thursday, 06 January 2011 14:34

 

 

               

 

1 December

Vreselijke foto’s

Na een slapeloze nacht en dikke ogen gaan we naar  Q photo voor pasfoto’s. Het resultaat is afschuwelijk, want ook mijn haar blijkt nog achter m’n oren gepropt te moeten worden. Als je een kopvod-uit-geloofsovertuiging  draagt hoeft dat niet, maar ook de prachtige kunstige hoofddeksels die de zwarte vrouwen dragen moeten af. Razend kan ik me hier om maken. Gelukkig hoef ik mijn paspoort alleen maar aan ’s lands grenzen te laten zien.  Maar eerst hebben we van een heerlijk ontbijt genoten bij Ilse en Johnny. In een aparte eetkamer met een vitrine vol met delfs blauw. Er wordt ook van delfs blauw gegeten en aangezien we in de golden room hebben overnacht, zijn er veel goudkleurige details inclusief de servetten.  Het is een schitterende en smaakvolle ambiance en ik heb hen beloofd op Tripadvisor te zullen schrijven.

Na het fotodrama, glip ik nog snel een winkel binnen voor een paar kleine aardigheidjes die ik mee naar Morukuru wil nemen. Jan sleept me de winkel weer uit en we zijn nog maar kantje-boord op tijd bij de ambassade waar we vrijwel direct aan de beurt zijn. Dezelfde blonde hollandse dame zit achter het gepantserde glas en neemt vingerafdrukken. Je legt je vingers op een glazen plaat en zij start de scan op de computer. Krijg je dus geen vuile handen van zoals bij Home Affairs. Mijn paspoort is goedkoper dan dat van Jan en is te danken aan de kelderende EURO.  Dit is de enige keer dat we er voordeel van hebben in plaats van pijnlijk nadeel. Eén keer aan het begin van een maand worden de tarieven aangepast. Gisteren was het nog November.  Omdat ik het nummer van m’n paspoort niet uit mijn hoofd ken, moet de Gemeente Heerde worden ingeschakeld ter verificatie. Dat kan enkele dagen duren aldus de mevrouw, maar als het te lang duurt gaat ze er wel achteraan bellen belooft ze me.

Pech onderweg

We staan betrekkelijk snel weer buiten en spoeden ons naar Woolworths in Brooklyn waar we dit keer niet echt vrolijk van worden. De truck met de verse waar heeft vanochtend een ongeluk gehad, en de winkel zit nu gewoon zonder verse groenten en fruit. De vis is kennelijk op andere wijze aangeleverd want er ligt wel verse zalm.

We gaan nog een keer naar het management van Brooklyn en Checkers om te horen/zien/vernemen of er nog iets van of uit m’n portefeuille gevonden is, maar bij beiden vangen we bot.

Terug via het pottenboertje waar ik twee, dit keer kleinere en dus aan de beurs aangepaste, potten-met-korting koop. Het is wederom de kleinzoon die op de “winkel”  past en Oupa telefonisch op mijn mobiel (zijn airtime is op) raadpleegt over de transactie.  Oupa vindt het helemaal best.

Donderdag 2 december

Met het proberen alles te redresseren naar aanleiding van de diefstal kun je zo maar een hele of zelfs twee dagen bezig zijn. O.a. bellen naar ING en VISA. Ook van die passen is geen misbruik gemaakt, maar dat was niet te verwachten ook. In tegenselling tot hier in Z.A. waar pincodes uit 5 cijfers bestaan, hebben die nederlandse passen 4-cijferige pincodes. Dus dat het iemand zou lukken om die te kraken leek mij niet erg voor de hand te liggen. En de blonde mevrouw van de ambassade belt dat Heerde mijn bestaan en paspoortnummer reeds bevestigd heeft. Het nieuwe paspoort kan eind van de maand worden opgehaald, samen met dat van Jan.

Ik ga de azalea’s verpotten en zet ze in een andere hoek bij de keuken waar ze minder in de zon staan. Daar houden ze niet zo van liet de aanblik van hun blad mij weten. Ze kunnen weer een poosje vooruit met hun grotere pot en nieuwe lichtzure aarde.  Het leidt de aandacht een beetje af van m’n zelf-medelijden waar ik hevig onder gebukt ga tot mijn grote ergernis.

Vrijdag 3 december

Er worden aan het Witkop pad initiatieven ontplooid om het dievengilde beter op afstand te kunnen houden. Om 18.30 is de tweede vergadering op een farm aan het Witkoppad. Het is er hartstikke druk, en nooit geweten dat er zoveel mensen aan hetzelfde pad als wij wonen. Het is in Baviaans-hoek. Zo heet het development van 39 plots.  Het ziet er allemaal als een kermis uit met groene grasvelden, bloemperkjes, houten hekwerkjes. Totaal niet in het landschap passend. Herman en Dawn zijn er ook en die hebben een aantal machtigingen van buren die niet aanwezig kunnen zijn zoals Ben Schutte die hier maar zelden komt, Hans Nel idem dito en Abrie van Tholo is in de Kaap aan het werk.  Ze zijn trouwens een beetje laat omdat hun deftige bakkie een lekke band bleek te hebben. Daarom zijn ze nu met het plaasbakkie en moet de lekke band vanavond nog verwisseld worden omdat ze morgen om zeven uur al in Nylstroom moeten zijn om hun kleinkinderen op te halen.  Het plaasbakkie is daar niet geschikt voor omdat het een zogenaamde single cab is, dus slechts plaats voor twee in plaats van 5 personen. En dat alles terwijl Herman nog steeds met z’n arm in een mitella loopt omdat hij een paar weken geleden een schouder operatie moest ondergaan. Jan belooft Herman dus te helpen.

De vergadering wordt geopend met een gebed dat die Heere so baie lief is vir ons. Waarom zitten we dan hier vraag ik me in gedachten af. De vergadering gaat grotendeels over radio’s die we allemaal zouden moeten aanschaffen om elkaar in nood op te kunnen roepen, of beveiligings bedrijf  Molalatau in Ellisras dat dan voor de onmiddellijke aktie en alarmering van de politie zorg draagt.

Aangezien het best een groot gebied is, wordt het in 3en gesplitst. Herman is de coordinator voor Poer se Loop. Zo wordt onze “afdeling” genoemd. Daarnaast is er nog Witkop en Baviaanshoek. Een van de sprekers die in radio’s gespecialiseerd is, belooft om alle farms te zullen bezoeken en de  signaal sterkte c.q. ontvangst te meten alvorens tot de aanschaf van één of meerdere radio’s over te gaan. Geheel tegen onze eigen gewoonte in, wordt er geen drankje aangeboden. Zelfs geen kan water op tafel.  Ik ben blij als de vergadering om half negen afgelopen is en ik bj Dawn op een biertje kan aanvallen.  Ze bleven trouwens achter bij het wegrijden, en blijken bij het verlaten van het parkeerterrein een gloednieuwe landrover geramd te hebben.  Herman z’n achterlicht is aan gruzelementen. Een aanblik waar ik al lang aan gewend ben, vide ons eigen bakkie waarmee Jan een boom bij de dam ramde. Een boom die daar nog nooit eerder had gestaan naar Jan’s volle overtuiging.  Goddank zat ik niet achter het stuur verzucht Dawn, en ik had al zo mijn twijfels toen ik Herman achter het stuur zag kruipen met z’n ene arm in een mitella.

Herman en Jan hebben de band in een mum van tijd gewisseld en laven zich ook aan een biertje waarna we naar huis gaan. We zien een paar kleine katachtige schimmen in het gras verdwijnen en een uil die laag overscheert. Bij de staff zou het pikkedonker moeten zijn, maar alle buitenlichten branden omdat de “stadse” jochies uit Vaalwater bang zijn in het donker en voor enge beesten. Want die hebben we sinds 1 december weer op de farm. Kleine Abram (van Emmy), vriendje Frikkie, neefje Samuel, Aaron en Salomon van Elisabeth. Het zijn er veel te veel  en ik kan ze ook niet betalen hetgeen ze eerder dit jaar kregen. We leggen aan grote Abram en Oliver uit dat dit echt niet meer zo kan, een volgende keer twee jongens waarbij er ook daadwerkelijk werk uit de handen komt. Want etterbakkie Salomon doet merendeels niets, behoudens klieren. Zelfs Jan heeft zo nu en dan neigingen om het een draai om z’n oren te verkopen.

Zaterdag 4 december

Ik moet naar Home Affairs voor een nieuw ID. Kleine Maria gaat ook mee want die wil zoooooo graag naar Ellisras. Emmy, Abram en Moussa rijden ook mee, want die gaan naar Beauty Abrams’ vader bezoeken. Net buiten het hek rijden we grote Maria, Lourens (de vader van een paar van haar kinderen), Tania,  etc. achterop.  En het moet allemaal mee. Kortom het bakkie zit afgestampt vol.

Gewapend met m’n affadavit stap ik bij Home Affairs naar binnen om een nieuw ID aan te vragen. Gelukkig weet ik het nummer van m’n ID wel uit mijn hoofd, want het is nogal simpel omdat het met je geboorte datum begint plus nog een aantal logische cijfers er achteraan. Naar m’n affadavit wordt in het geheel niet gekeken, ik krijg hetzelfde nummer weer en moet vinger afdrukken maken met vieze smerige zwarte vette inkt. Ik leg uit dat er efficiënter en schonere methoden zijn, maar dat zou in Ellisras best nog eens 100 jaar kunnen duren vreest de blanke mevrouw die mijn helpt. Kosten? R20, in tegenstelling tot R 562 voor m’n paspoort. Ik heb de afschuwelijke foto’s weggegooid en nieuwe laten maken. Bij de eerste fotograaf waar we vanochtend aanklopten bleek het foto print papier op, zodat we naar een nummer twee op zoek moesten. De nieuwe zijn trouwens niet echt spectaculair beter. Zo zie je er nu eenmaal uit, ‘troost’ Jan mij… Na mij kwam er een zwarte mevrouw met prachtige tulband op, geheel in dezelfde kleur als de rest van haar toilet: zwart met goud. Echt prachtig, maar die kon ze mooi afwikkelen als ze foto’s voor een ID wilde hebben.

Daarna gaan we naar de bank om mijn nieuwe bankpassen op te halen. Het ziet er letterlijk en figuurlijk zwart van de mensen en ik schiet iemand aan met de vraag waar ik mij moet vervoegen. Ik word naar een aparte hoek gebracht waar een blank meisje mij helpt met het verkrijgen van de nieuwe passen en bijbehorende pincodes.

Prima ballerina

Vervolgens naar Pick ’n Pay waar Maria een paar schoentjes mag uitzoeken, want ze heeft geen schoenen meer. Ze vergezelt ons blootsvoets derhalve. Dat lijkt heel erg, maar de meeste afrikaners lopen hier blootvoets, wit en zwart, zelfs als ze boodschappen gaan doen. Het worden goudkleurige ballerina’s van R49. Bij de kassa worden de labels en touwtjes die hen bij elkaar houden verwijderd waarna de voetjes er onmiddellijk ingestoken worden. Maria heeft een onderonsje met het meisje dat wordt geacht de boodschappen in te pakken, maar duidelijk is wel dat het over de mooie schoentjes gaat.  

We nemen nog een shake bij Wiesenhof waarna we grote Maria c.s. oppikken in het dorp alvorens naar huis te gaan. Later die middag komen de jongens vertellen dat er een impala dood ligt te gaan. Jan gaat met hen mee. Ze blijkt in haar nek gebeten en inmiddels dood en hoog zwanger (dat laatste was ze ten tijde van het “event” natuurlijk ook al). Jan besluit haar op te knopen (ze is immers toch al dood) in een boom en een camera erbij te hangen. Maar het wil niet lukken. Steeds valt ze er uit. Jan denkt namelijk dat ze met d’r bolle buik wel op een tak blijft balanceren. Dat lukt nu al niet, laat staat nadat de lijk stijfheid zal zijn ingetreden. Net alsof je een tuimel beker op een draad wil laten balanceren. Om haar nek zit een nylon touw geknoopt dat over de tak is heen gegooid waarop ze wordt geacht te gaan liggen, en ik moet heeeeeel langzaam met het bakkie naar voren rijden, waarna Jan haar het laatste zetje op de tak geeft. Maar daar kukelt ze natuurlijk vanaf en komt meters verder weer op de grond. Want stond het nylon touw eerst onder spanning om haar de boom in te hijsen, die spanning is er nu van af dus krimpt het tot z’n oorspronkelijke kortere lengte terug. Maar voor Jan is dit het bewijs dat ik veel te hard rijd en dat het dus MIJN schuld is dat ZIJN briljante plan door de invallende duisternis niet verder uitgevoerd kan worden.  We  laten haar maar liggen zonder dat we een camera hebben kunnen installeren.

Zondag 5 december

Het is Sinterklaas maar ik merk er niets van. Jan heeft het altijd een vreselijk event gevonden, vooral de gedichten. Die is dus blij dat ze de goede man hier niet kennen. Ik heb het altijd erg leuk gevonden, en Jan’s ouders bleken al mijn gedichten bewaard te hebben. Die kreeg ik in een bundel terug nadat de boedel uitgesorteerd en verdeeld was.

’s Middags ga ik zwemmen, maar moet het bad spoorslags verlaten omdat er geheel uit het niets zwaar (on)weer komt opzetten. We krijgen slechts 5 mil en een zware onweersbui.  Jan is naar de impala wezen kijken, maar ze is spoorloos verdwenen. Zelfs geen sleepspoor te bekennen. Hier heb je echt geen kadaver truck voor nodig zoals vroeger in Nederland het geval was. Als er bij buurman Houweling een koe was doodgegaan kwam er zo’n smerig naar lijk ruikende truck om het kadaver op te halen.

Maandag 6 december

Vorige week woensdagavond 12,5 kilo mieliemeel aan de staf gegeven en dat blijkt in 4 dagen opgevreten. Een ander woord heb ik er niet niet voor. Gewoon te gek voor woorden. Maar Elisabeth is weer gearriveerd met haar Nachwuchs en dat moet allemaal mee eten. Prima, maar niet op onze kosten. We zijn hie niet van “tafeltje-dekje” of Legers des Heils. Ze heeft zelf een baantje en brengt haar eigen voer maar mee.  A.s. woensdag worden er pas weer boodschappen gedaan.

Vorige week was de komst van m’n nieuwe Diners Club Card telefonisch aangekondigd, maar wat er ook komt…. Ik bel waar het ding blijft want ik zit al de gehele dag aan de telefoon gekluisterd, die ik echt niet hoor. Maar de operatie blijkt te moeilijk voor de koerier en de DC-mevrouw zal proberen de card bij de Standard Bank te laten afleveren.

En weer krijgen we 5 mil regen. Het lijkt wel of OLH ons een standaard rantsoen heeft toegekend.  

Dinsdag 7 december

Jan en Gerhard (die we vorige week vrijdag op de veiligheids-bijeenkomst ontmoetten) komen samen met buurman Herman om de sterkte van het radio signaal te meten. En daar blijkt helemaal niets mis mee. Dat komt omdat we hoog zitten met vrij uitzicht op de mast/repeater. We bestellen er twee. Met deze gedachten liepen we al heel lang rond, ook voor gasten die alleen naar de rivier willen waar geen cellphone ontvangst is. En wat dan als ze in nood zitten, of door een slang gebeten?

Verder ben ik bezig met de voorbereiding voor de WLF vergadering en “comments” on the Damage Causing Animal Standards. Die moeten echt van tafel, want daarmee wordt alle wildlife vogevrij verklaard. Welke idioot dit achter z’n bureau in Pretoria heeft zitten verzinnen is mij een raadsel, maar naar de raad van advies/environmentalists is in ieder geval niet geluisterd. Althans geen enkele van hun aanbevelingen blijkt in dit concept te zijn opgenomen.

De Landmark Foundation (Jeannine) schiet me te hulp, zij hebben hun commentaar al gereed en willen dat graag met ons delen. Des te meer bezwaren, des te groter de kans dat er naar geluisterd en gehandeld gaat worden.

Wikileaks

En dan het verbluffende nieuws dat Wikileaks  Julian Assange is gearresteerd. Wegens verkrachting zogenaamd, maar de werkelijkheid is natuurlijk een politieke. Overheden en regeringsleiders kunnen hun politieke spelletjes en hobbies vrijerlijk en naar eigen inzciht uitoefenen op kosten van de belasting betaler. Het is dan ook niet meer dan terecht dat diezelfde belasting betaler weet waar haar of zijn geld aan wordt besteed, misbruikt en over de balk gesmeten ter meerdere eer en glorie van onze “leiders”.  Riepen Obama en Hillary Clinton in januari dit jaar nog dat freedom of speechs  and transparancy  de hoekstenen van een democracy zijn, nu zijn ze er op uit om Assange aan the US te laten uitleveren. Wat een gotspe.  Hoeveel borden kan iemand voor z’n kop hebben? Heel veel zo blijkt wel.

Vrijdag 10 december

Bloedend hart

Rond een uur of tien vertrekken we richting Welgevonden voor de WLF-vergadering. Al heel snel zien we blou wilde beeste op Jan se Pad, tamelijk dicht bij het huis. Ze lopen een beetje te treuzelen in plaats om er als een speer vandoor te gaan. En dan zien we de reden; er ligt een kalfje midden op het zandpad. Het wil of kan niet opstaan, dus loop ik er naar toe, met de moeder zwaar snuivend op een afstandje toekijkend. Het ligt met z’n voorpootjes wijd uit gespreid op de grond. Ik til het op en zet het op z’n pootjes, maar hij zakt er onmiddellijk weer door. Ik til hem weer op en zet hem aan de kant waar ik het kleine lijfje vasthoud zodat Jan voorbij kan rijden. Het kalfje blijft staan en ik loop naar het bakkie; Jan ziet het beestje in de achteruitkijkspiegel een paar stapjes achter mij aan wankelen (zo snel gaat de bonding), waarna het weer in elkaar zak.  Dan til ik het op en zet het onder een boom in de schaduw waar hij opnieuw door de pootjes zakt. Hartverscheurend en deze redt het dus niet. Het kalfje is afgelopen nacht geboren en moet binnen 5 minuten kunnen opstaan om te drinken. Wij kunnen er niets aan doen en moeten de natuur op z’n beloop laten. Maar mijn hart bloedt.  En wat een drama voor de moeder om je kind zo te zien liggen in afwachting van de dood, of de jakhalzen, what ever  comes first.

Het aantal afzeggingen voor de vergadering rijst weer de pan uit. Gisteravond om 1800 uur de laatste van Kelly Abram, lid van het Executive committee. Zogenaamd wegens een late-lodge-booking. Heeft ze eerder zich niet uitgesproken tegen de Voluntary Association and constitution, nu opeens op de valreep wel. Maar ze is de enige. Ronnie heeft een begrafenis, Kobus nog steeds geen vervoer, Fred moet naar de Kalahari voor een leopard poaching probleem, bij Jeannette en Mark is er gisteravond op de farm ingebroken en moeten nu met de politie aan de bak, en ga zo maar door.

Lourens Swanepoel, de researcher, is er gelukkig wel. Hij vertelt dat hij vanochtend Kobus nog gebeld heeft om met hem mee te rijden naar deze vergadering, maar Kobus heeft een andere vergadering … en zo krijgt de verdenking dat het veelal om k-smoezen weer nieuwe impulsen.

André en Shaun van Welgevonden zelf zijn er wel en twee jongens van Ant Africa Safaris. Heide en Lee vanhet Mokolo nature reserve arriveren als de vergadering al is afgelopen; ze hadden zich vergist in het tijdstip. 

Lourens heeft twee student researchers bij zich die een presentatie geven over hun leopard onderzoek in Welgevonden. Drie vrouwtjes zijn met remote control drop-off collars uitgerust en worden intensief in hun doen, laten en eetpatroon gevolgd.  Twee vrouwtjes blijken een behoorlijk aandeel babboon in hun  intake te hebben (28 resp 22%), het derde vrouwtje slechts 6%. De veronderstelling is dus dat de eerste twee moeder en dochter zijn en het voedsel patroon en preferentie van moeders op hun cubs wordt overgebracht.

De bezwaren die Kelly Abram heeft geuit worden weliswaar door niemand ondersteund, maar er wordt ook geen besluit genomen over de belangrijkste agendapunten: de V.A. en constitution vanwege de beroerde opkomst en ondanks de schriftelijke instemming van sommige wegblijvers. Waardeloos, kan ik nog geen bankrekening openen en proberen sponsor gelden binnen te halen.

Na afloop worden boerewors en rolls geserveerd. Welgevonden zorgt altijd voor de koffie en thee en dit is toch wel een ontzettend attent gebaar. Wij praten Heide en Lee even bij over het verloop van de meeting en zij vertellen het absoluut teleurstellende nieuws dat de nieuwe eigenaar van Ka’Ingo (aan Mokolo aanpalend reserve) de fences weer willen oprichten nadat ze anderhalf jaar geleden nu juist weggehaald werden om het wildlife mee migratiemogelijkheden te bieden. Echt absoluut waardeloos. Heide en de vorige eigenaar (de Zorgvliet groep) hebben anderhalf jaar onderhandeld om het zover te krijgen dat de hekken verwijderd werden. Ze zijn er helemaal down van en daar kan ik heel goed inkomen.

We rijden via Vaalwater – de Spar en een milkshake weer terug naar huis en vinden het kalfje niet waar ik het achtergelaten heb. We lopen een wijde circel om die plek heen, maar kunnen niets ontdekken. Of er is een wonder gebeurd, of de jakhalzen hebben hun opruimwerkzaamheden al achter de rug. De Hyaena’s kunnen het eigenlijk niet geweest zijn omdat die meestal als dieven in de nacht komen.  Ik ben er wel blij om dat we het kalfje, al dan  niet al half uitgedroogd, vinden.

Zaterdag 11 december

Neppers

Jan wijdt zich aan het schrijven van de notulen en ik zit nog met een kater van gisteren. Wat frustrerend eigenlijk en wat een waardeloze mentaliteit. Ik zet me aan de definitieve versie van ons commentaar op de DCAS draft. Eigenlijk had ik de kerstboom vandaag willen opzetten, maar ik kom er niet toe. Het blijft wel zo’n belachelijk gevoel en idee: Kerst in de zomer.  Om een beetje in de stemming te komen, zet ik een Kerst-verzamel-CD op. Maar die blijkt volgezongen met nepartiesten en dat doet pijn aan je oren..

Zondag 12 december

Het is zover; de kerst spullen zijn uit de kluis gehaald. Niet dat ze zo waardevol zijn, maar het is een grote kluis en min of meer stofvrije ruimte. De nepboom bestaat uit twaalf etages takken die weer helemaal uitgevouwen moeten worden. Veiligheidshalve controleer ik de verlichting voordat ht de boom in gaat, en zowaar alles doet het. Maar daarmee wil nog helemaal niet gezegd zijn dat wanneer ze eenmaal in de boom zitten, het nog steeds doen. En dat gebeurt ook nu weer met één van de vier snoeren. Kennelijk een contactje losgeraakt. En zoals altijd breken er een aantal ballen, gewoon omdat ze van hun haakje vallen. Aan het einde van de middag is hij klaar, zijn de lichtjes ontstoken en complimenteert Jan me met een wederom prachtige boom. Onyx vindt hem ook prachtig en begint de rode sliertjes er uit te trekken, aan de neptakken te eten en de rode ballen er uit te meppen.  Het valt me wel vaker op dat wanneer ik Onyx iets verbied, Luna vaak naar hem toe loopt en hem een oplawaai verkoopt. 

Maandag 13 december

Ik heb onlangs een brief aan Checkers gestuurd over de beroerde gang van zaken en volledig gebrek aan interesse ten tijde van de diefstal.  Ik kreeg daarop maar geen reactie, dus heb ik de brief gistern naar het hoofdkantoor van Shoprite gestuurd/gemaild. Daartoe immers behoort de Checkers winkelketen.  Vanochtend heb ik al bericht van Shoprite dat ze er achteraan gaan. Binnen een uur al heb ik Linda van Checkers Brooklyn aan de bel. Ze vraagt me wat er gebeurd is. Ik vraag haar op mijn beurt of ze niet toevallig mijn brief onder haar neus heeft. En dat heeft ze. Dat is precies de gang van zaken, en ik heb er niets aan toe te voegen laat ik haar weten. Linda belooft te gaan uitzoeken wat er wel/niet gebeurd is en hoe de procedure in geval van diefstal loopt of moet lopen. Weer een uur later belt ze opnieuw met duizend excuses namens Checkers, dat het allemaal verbeterd en verscherpt gaat worden, maar dat ze vooral NOT LIABLE zijn. Ik laat haar weten dat enerzijds het aanbieden van apologies voor door Checkers gemaakte fouten toch niet helemaal strookt met het not liable zijn. En dat ik compensatie verwacht. Dat moet ze met haar management opnemen laat zij op haar beurt weten. ’s Middags belt Linda voor de derde keer zich namens Checkers uitputtend in excuses en dat mijn claim bij assuradeuren is neergelegd. Daar komt natuurlijk niets van terecht van geen enkele verzekeraar draait op de de fouten van de verzekerde zelf. Waarschijnlijk moet ik toch nog maar weer even terug naar Shoprite!

Woensdag 14 december

Een heerljk begin

Ik haal Maria op en we treffen Pa en zoon kameelperd midden op het pad en ze waren absoluut niet van plan om opzij te gaan. Stapvoets rijd ik tenslotte verder. Ik ben al royaal binnen hun vlucht circel en pa stapt opzij in de berm en blijft maar kijken. Eerst boven de boomtakken uit van de boom waar hij achter staat, daarna buigt hij zijn lange nek, zodat hij onder die takken kan doorkijken. Het is een prachtig  schouwspel en Maria geniet er ook zichtbaar van. We rukken ons los en komen een stukje verderop de eerste nieuw geboren impalaatjes/rooibokkies tegen.  Wat een heerlijk begin van de dag!

DDD

Maria is aan het werk en wij gaan naar Ellisras voor boodschappen en ik een beetje web-site bijles bij Francois. Hij blijkt verhuisd en nu op dezelfde heuvel net buiten Ellisras richting Groblers bridge te wonen waar ook de shooting range is en waar wij in 2007 theorie en praktijk les kregen. Zijn vrouw Surette is ook thuis, want die is onlangs aan haar voet geopereerd en mag eigenlijk niet lopen, maar doet het toch. In het andere huis zag ik in de badkamer ooit 3 beha’s hangen maat tripple D, dat blijkt de rest van haar lijf ook. Ze werkt bij de Medupi power plant als engineer maar moet tot begin 2011 thuisblijven van de arts.

Het kantoor blijkt gevestigd in de enige slaapkamer die het “huis”  rijk is en waar ook de wieg van het kind staat. Dat is kennelijk naar de creche, want de wieg is leeg.  Surette gaat op bed liggen en probeert met mij te praten terwijl ik nu juist zo goed moet opletten om de trucjes onder de knie te krijgen. En aangezien Francois high speed internet heeft, gaat alles flits flits flits. Maar ik raak er weer wat wijzer door. Want ook hier geldt, je moet gewoon naar hem toe om z’n tijd af te dwingen want op email reageert hij gewoon niet en van alle telefonische beloftes die niet worden nagekomen kun je soms knap chagrijnig worden.

Jan was tussentijds boodschappen gaan doen, althans dat was de bedoeling. Maar aan Pick ’n Pay was hij nog niet toegekomen. Daar loop ik Beverly van Mama Tau tegen het lijf en ben met haar verbijsterd over de afwezigheid van groenten, komkommers etc.etc. Bevely’s kerel Dirk reageerde ook maar niet op mail van het WLF, maar hun internetverbinding blijkt er al drie weken uit te liggen. Dat verklaart een hoop. Ik vraag haar speciale en dringende aandacht voor de DCAS comments die uiterlijk 24 december a.s. op het Departement Environmental Affairs binnen moeten zijn. Dat belooft ze…

Wij laden de ingredienten voor de kerstbraai in onze trolley’s/boodschappenkarren. De braailap die vorig jaar nog R80 kostte, kost nu R160. Jan probeert nog of die van vorig jaar wellicht ook veel kleiner was, maar dat is absoluut niet het geval.  En zo is het vrijwel met alles.

De boodschappen zijn op het bakkie geladen en Ik zie dat er een hypo bij Jan op komst is, dus nemen we nog een shake bij Wiesenhof. Zo’n vloeibaar sugarshot doet werkelijk wonderen.  

Donderdag 16 december

Ik heb gisteren bij Clicks nog een paar kleinigheidjes gekocht zoals chocolade Santa Clausjes etc, want je weet maar nooit hoeveel koters-van-onbekende-herkomst er nu weer op de kerstbraai zullen verschijnen. Ik vraag wel tevoren wie er allemaal verwacht worden, maar in de praktijk zijn het er altijd meer.  En waar ze vandaan komen? Afin, ik heb 22 pakjes gemaakt waaronder een paar spaarpotjes met koperen muntjes. Jan gooit dat muntgeld altijd in een laadje en dat komt nu goed van pas. Het zijn gewoon glazen potjes waar augurkjes of jam ingezeten hebben. Die heb ik mooi goudkleurig gespoten en in elk potje gaat voor R15 aan muntjes. Voor de meisjes monstertjes bodylotion en  shampoo die ik in de loop der tijd verzameld heb, tesamen  van een waslap. Ik kocht ooit roze gastendoekjes, maar die kleuren echt nergens bij. En de meissies zijn gek op “pienk”  zoals ze het hier noemen. En voor de jongens die gewerkt hebben, een envelop. Met dus aanzienlijk minder dan eerder dit jaar.  Ze zullen wel balen, maar mischien verlaagt het ook wel het animo en lossen de problemen zich aldus vanzelf op.

Ik heb een hele grote aardappel salade gemaakt; de schotel past maar net in een koelkast waar de smaken lekker kunnen intrekken en koelen. Maar niet nadat Jan er een flink bord voor zich zelf uitgeschept heeft. De pasta salades staan voor morgenochtend gepland.

Vrijdag 17 december

Voorman

Abram komt vertellen dat de jochies om 1300 uur al richting Ellisras willen vertrekken om hun salaris te besteden of te verbrassen. Ik had de vijf envelopjes net gereed gemaakt, dus die neemt hij mee en zal er op toezien dat ze eerst hun  kamer netjes schoonmaken.  Hij belooft me als “voorman”  te zullen optreden. Kijk aan, toch nog een beetje ambitie die Abram!  Ik ben er niet echt rouwig om, want het scheelt toch mooi 5 monden om te vullen.

Ik maak twee verschillende pasta salades; één met vis en één met kip. En zo vertrekken we om drie uur afgeladen met drank en spijzen richting staf waar Abram twee uur geleden het vuur is gaan aanmaken.  Het is weer een hele bonte verzameling mensen, en er staat me nog een aangename verrassing te wachten: Elisabeth is er niet, die werd door haar family gisteren naar Pretoria geroepen. Er ging iemand trouwen als ik het goed meegekregen heb. En Emmy kon geen taxi krijgen, maar hun respectievelijke partners voegen er onmiddellijk aan toe dat zij zich wel over de kadootjes zullen ontfermen.

Ik zie grote en kleine Maria (van Elisabeth), etterbakkie Salomon (ook van Elisabeth) is bij nader inzien kennelijk niet naar Ellisras afgereisd,  Maria’s zonen Herman en Solly (welke laatste aan het herstellen is van TBC en broodmager), Tania (Maria’s laatst geborene) Isaack (ik vermoed een kleinzoontje van Maria), Klaas (van buurman Ben Schutte) plus nog 3 mij volstrekt onbekende keuters die nog maar net uit de luiers zijn. Te veel om op te noemen en ik kom met de 22 pakjes maar net uit. Abram en Oliver hebben allebei gekozen voor een practisch kado: Oliver cement en Abram zinken golfplaten. Maar we hebben ook twee overhemden met daar ons logo opgeborduurd. Ze vinden het prachtig en daar hoort nu nog een broek bij volgens Oliver.

Klaas is echt een geschikte kerel. Hij vertelt dat baas Ben geen kerstbraai aanricht, maar hij en collega plaaswerker Kleinbooi krijgen ieder twee braaipaketten. Nix kadootjes en al 11 jaar geen vakantie gehad. Voorgaande jaren kwam hij niet omdat dat niet mocht van Sakkie. Hoezo? Vraag ik, wie is hier nu eigenlijk de baas? Iedereen blijkt ontzettend blij dat Sakkie is vertrokken. 

Op de braai ligt een hele grote braailap en boereswors te spetteren. Aan de hamburgers komen ze niet toe, die nemen wij dus wel weer mee om bij een volgende gelegenheid alsnog  op de braai te belanden.  Klaas declameert een “wijze” opmerking: as jy baie vleisch eet, die bier gaan jou nie dronk maak nie!  Oftewel op z’n hollands: eerst een bodempje leggen voordat ….. Oliver snijdt het vlees en dat gaat nogal moeizaam: hij snijdt met de botte kant in plaats van de snij kant. Zal ik hem er op wijzen? Acht laat maar.

Bloemetjes en bijtjes

Op het ogenblik staan er overal bomen te bloeien. Van sommige zie je het niet eens, maar loop je opeens door een vlaag heerlijk geurende bloesem. De bloesem blijkt van dezelfde lichtgroene kleur als de blaadjes van de boom. Aan het eind van de middag komen er honey suckende insecten op fourageren. Het zijn net kleine Kolibrietjes met hun lange snaveltjes. Het zijn er zoveel dat het lijkt alsof er een zoemende motor in de boom hangt. Ik heb de insecten nog in geen enkel boek kunnen ontdekken en fotograferen gaat ook niet met hun sneller-dan-het-oog-bewegende-vleugeltjes.

Begin november troffen we een prachtige rode bloem bij de factory. Hij was maar alleen, kwam uit een bol,  heet Scadoxus puniceus en is erg giftig. Maar de gemalen bollen worden ook wel aangewend om ziektes te bestrijden en in Zululand wordt het gebruikt om een voorspoedige en veilige bevalling te bewerkstelligen.  De engelse benaming geeft aan hoe prachtig de blom is: Royal Paint Brush, Blood Lily, King of Candida and Snake Lily. In het afrikaans heet hij Rooikwas of Seerooglelie. De latijnse naam is afkomstig van

  • Sca hetgeen obscuur betekent;
  • doxus hetgeen glorieus betekent en
  • puniceus dat op z’n beurt scarlet betekent.

Later, toen Marianne en John op bezoek waren, bleken ze dezelfde blommen in/rond het Kruger te hebben gefotografeerd. Verder bloeien de Bobbejannesterte weer met hun prachtige paarsblauwe blommen en laag kruiperd groen waaruit gele orchidee-achtige blommen te voorschijn komen.

Op het terras waar ooit het kleine zwembad gesitueerd was, staan 3 halfmense in een cementbak die in/tussen de planken  is weggewerkt.  Was het eerst al een verrassing dat de grootste bloeide, thans is verrassing nummer 2 zichtbaar. Rondom de bloemstengel heeft hij 3 vertakkingen gekregen. Als m’n vertroetel en bemoedigende toespraken werpt vruchten af!

Copulerend…??

De laatste weken als ik ga zwemmen scheren er …tig Libelles rond m’n hoofd. Geen singles, maar doubles met de meest ingewikkelde standjes. Ik weet niet hoe dit te duiden: copulerend vliegen of vliegend copuleren. En waarom dit persé boven mijn hoofd moet is mij eveneens een raadsel. Wel scheppen ze zo nu en dan water en denken kennelijk ergens hun eitjes aan af/vast te kunnen zetten.  Mijn haar dus!

Zaterdag 18 december

Vier zwarte koppies.

Rond een uur of tien blijken opeens kleine Maria, Tania en  Salomon op het bankje op de binnenplaats bij de keuken te zitten. Wat komen jullie hier doen vraag ik. Zwemmen missizz is het antwoord. Het is prachtig weer dus ik kan me wel voorstellen dat ze dat graag willen. Prima laat ik hen weten, maar als je straks verdronken bent, hoef je je bij mij te komen beklagen waarschuw ik. Ze schudden om z’n  hardst  neen. Ze moeten eerst onder de douche en niet in het bad piesen vermelden we er veiligheidshalve altijd maar bij. Als ik ga kijken, blijken er opeens 4 zwarte koppies in het bad te drijven. Kleine Isaack, maar die schijnt goed te kunnen zwemmen. En Maria vraagt om het gele zwemvest dat ze handig aangespt en in het bad springt.

Om half twaalf commandeert Jan hen het bad uit, want na anderhalf uur liggen ze inmiddels bibberend in het bad, en het is wel mooi geweest. Weer onder de douche, afdrogen, aankleden en wegwezen! Ik geef hen nog wat fruit mee en ze hebben de badlakens keurig opgevouwen. Die moeten natuurlijk eerst drogen, maar het is een teken van orde netheid.  

Zondag 19 december

De wonderen zijn de wereld nog niet uit

Het is nog vroeg als ik Jan al weer tegen iets of iemand hoor praten. Ik veronderstel de kinderen weer, maar het blijkt een witman te zijn. Hij is samen met een swartman en ze komen de de 100 KVA transformer downgraden naar 25 KVA. Het is precies vier maanden na dato (en talloze telefoontjes en mailtjes verder) dat we dit verzoek tot Eskom richtten. Ze hebben daar zo’n twee dagen voor nodig schat het duo en ze vragen of we hen ook onderdak kunnen verlenen. De staff quarters rooms 1 en 2 zijn beschikbaar dus dat is een geen enkel probleem. Ze komen uit Tzaneen. Dus niet bepaald om de hoek. Jan vergezelt hen naar de staff quarters om in te kwartieren en komt met stomheid geslagen terug. Ze blijken niet met z’n tweën, maar met z’n zevenen te zijn. Ergo: 14 mandagen om een trafo te downgraden. Maar de oude wordt met palen en al verwijderd en er wordt een hele nieuwe stellage gebouw die wordt afgeschermd met grote palen met dwarsliggers zodat de giraffes er niet bijkunnen. De rest van het gezelschap wordt in het rattenhol ondergebracht.

’s Avonds zit Onyx gebiologeerd naar buiten te staren. Het is donker en wij proberen in het duister te ontdekken wat hem zo in de greep houdt. Een hele grote zwarte schorpioen. Zeker 20 cm lang. Hij ligt voor de hordeur op het kleine randje. Dat is nou een schorpioen Onyxje, en daar kun je maar beter van af blijven. Het is er een met een dunne staart en dikkere scharen. Niet echt gevaarlijk dus, want hij moet het van het wurgen van z’n prooi hebben.  Op enig ogenblik houdt de schorpioen het hier voor gezien en vervolgt z’n weg over de stoep, op zoek naar prooi. Morgen avond zal hij blijken op vrijwel hetzelfde tijdstip opnieuw langs te marcheren.

Donderdag 23 december

Oppas

We moeten naar Pretoria om onze paspoorten op te halen, naar de kapper en boodschappen doen bij Woolworths. Omdat er helemaal niemand op de farm is, en dit soort dagen in aanloop naar Kerst etc. het dieven gilde extra op de been brengt, vraag ik Maria of haar zoon Herman bij haar is. Dat is hij dus vraag ik haar hem een oogje in het zeil te laten houden en hem daarvoor natuurlijk te zullen betalen.  Ek sal hom sê missizz belooft ze mij. Dat geeft toch een veel geruster gevoel dan zonder oppas.

Als we op we gaan, is het een ware game drive tot aan de poort: 10 zebra’s, rooibokkies, en blou wildebeeste.

Bij de ambassade zit geen hond, zijn we direct aan de beurt en staan binnen vijf minuten weer buiten. Nu dit veel vlotter ging dan gepland, gaan we eerst naar Woolworths waar ze bijna alles aantreffen dat op het boodschappenlijstje staat, behalve bruine broodjes. Daarna ga ik naar de kapper en Jan naar een …….. boekwinkel uiteraard. Totslot nog een lekkere milkshake bij La Spiga, waar ik ook nog grote mozarella bollen koop.  De terugweg verloopt via een aanhouding op de N1 maar er worden geen ongerechtigdheden gevonden, zodat ik de reis kan vervolgen. Want Jan moet z’n nieuw verworven kranten lezen. We rijden via het pottenboertje waar dit maal weer een andere kleinzoon oppast. Opa blijkt in het dorp te zijn en er zijn helaas geen potten naar m’n zin. Te groot of te klein, niets er tussen in.

We zien Herman niet bij aankomst, maar tegen zessen staat hij bij de voordeur. We vragen hem hoe het gegaan is. Die fence is heeltemal reg en by die rivier het hy waterbokke gesien. Pardon? Blijkt het joch het hele fence gelopen te hebben. Nu kon dat helemaal geen kwaad natuurlijk. Maar het blijkt weer eens hoe snel misverstanden ontstaan. We betalen hem het volle bedrag wat onze jongens per dag ook uitbetaald krijgen. En bedanken hem heel hartelijk. Volgende keer de boodschap beter over proberen te brengen.

Vrijdag 24 december

Camping gasten

We worden gebeld door ene meneer Waagmeester. Van oorsprong een nederlander die vraagt of wij een campsite voor een paar dagen hebben.  Hij had dit eerst aan buurman Herman gevraagd, maar daar kwam het niet zo goed uit. Dawns’ vader Paul is vorige week uit z’n bed gevallen en heeft z’n heup gebroken. Hij ligt in Pretoria in het ziekenhuis voor een operatie, maar  Paul heeft er geen zin meer in. Hij wil dood. Kortom: ze hebben tijdelijk hun handen vol aan Paul en het heen en weer reizen van en naar Pretoria.

We schatten zo in dat ze wel in de buurt van het bush camp willen staan vanwege het sanitair en de braaiplek. Dus het water richting bushcamp en de toiletten worden in orde gemaakt, de braaiplek schoongemaakt en van hout voorzien.  Het sanitair staat in de openlucht en dat was achteraf bezien niet zo’n heel goede keuze, want de zon vernietigt alles van toilet deksel tot slangetjes die het water naar de stortbak moeten brengen. Tegenwoordig pakken we dus alles maar goed in, en de slangetjes worden na gebruik weer gedemonteerd en in de workshop opgeborgen.  En dan is het opeens kerst avond.

Op weg naar het bush camp stuitte Jan op een grote steen die hij uit de weg gaat ruimen. Hij tilde de steen op en trof daaronder een verrassing: een grote schorpioen met kleintjes op haar rug. Ze schrok zich rot en alle kleintjes buitelen over elkaar heen van haar rug af. Via haar kop en voorpoten klommen ze weer terug, maar op de foto die Jan ervan maakte ziet het er nog uit als een zooitje. Maar tenslotte belandden ze allemaal weer keurig gerangschikt op hun plek en “bouwde”  Jan snel een nieuw onderkomen voor haar.  Onderweg kwam hij ook nog 9 hele kleine vlakvarkies tegen en een gemsbok.  Ik had de varkentjes ook al op de camera trap gezien.

Zaterdag 25 december

Begin van de middag staan de Waagmeesters voor het hek: Herman en zijn zoon Coert. Ze hebben een camping trailer met dezelfde tent als wij. Onze tent deugt in zoverre niet omdat er een gedeelte niet goed afgesloten kan worden. Aan de ene flap zit klittenband over de hele lengte, aan de andere slechts 3 kleine dotjes. Jan vindt dat ik niet zo moet zeiken, maar er kan vanalles door naar binnen kruipen. Ik ga zo NIET kamperen. Herman laat ons hun tent zien, en daar zit het klittenband wel aan twee zijden over de gehele lengte zodat je dat goed en gedegen dicht kunt maken. Jan gaat er niet over zeuren bij Ivan, de leverancier, maar ik dus wel.

Het zijn leuke mensen uit Johannesburg resp. Pretoria. Herman is 20 jaar geleden met z’n vrouw en hun toen tweejarige Coert naar Z.A. gekomen en is werkzaam in de IT-sfeer. Coert eveneens.  Hij heeft in Z.A. thuisonderwijs genoten van z’n moeder en een certificaat behaald. Niet gelijk aan Matriek, maar ook niet slechter. Ik wist van het bestaan niet eens af, maar er schijnt een grote groep kinderen op die manier onderwijs te genieten, die zich in een nog grotere groep organiseren waarbinnen de onderwijzende ouders elkaar met raad en daad terwijze staan. 

Ze gaan naar hun campsite en al snel ruik ik braaivuur. Wij zetten ons aan het kerst diner met onder andere grote garnalen met eigen gemaakte coctail whiskey saus. En Elton John met “echtgenoot” kondigen met grote vreugde de geboorte van hun zoon aan.  Ik weet het niet hoor, waarschijnlijk omringd met veel liefde, aandacht, rijkdom, maar wat voor een voorbeeld is een gay-couple nu toch voor een kind? Wat voor beeld krijg je als kind van de maatschappij als je biologische moeder je heeft overgedaan (ze heeft er waarschijnlijk een heel leuk zakcentje aan overgehouden) aan “ouders”  die beiden van hetzelfde geslacht zijn,  in hetzelfde bed liggen en zelf samen geen kinderen kunnen maken/baren ? A twisted mind  en voer voor psychiaters  als je het mij vraagt.

Zondag 26 december

Tweede Kerstdag heeft in Z.A. geen ingang gevonden; het is een dag zoals alle anderen.  De Waagmeesters willen morgen naar Ellisras om rond te kijken. We adviseren hen op de heenweg de route touristique te nemen, dus via het Witkoppad dat zich door de bergen heen kronkelt. Het is en blijft een prachtige maar tijdrovende route.  Ik geef hen mijn sleutel van de poort zodat ze kunnen vertrekken op het moment dat het hen uitkomt zonder ons daarmee lastig te hoeven vallen.

Maandag 27 december

Irish night

De Waagmeesters zijn naar Ellisras vertrokken en ik bereid het diner voor vanavond voor. We krijgen Pat, Brian, Pats’ broer Liam en diens vrouw Gloria op bezoek.  Behalve Brian (engelsman) komen ze allemaal uit Ierland. Ze zijn voor twee weken uit Ierland overgekomen om samen Pat en Brians’ laatste kerst hier te vieren. Pat en Brian hebben besloten George en Lesley inmiddels ook van hun remigratie in kennis te stellen. George had er geen gras over laten groeien. Bijna dezelfde dag, toen Pat en Brian naar het vliegveld waren om Liam en Gloria op te halen, bleken er al aspirant kopers langs te zijn geweest.  

Het diner bestaat uit een espresso kopje tomaten soep, grote garnalen in zoetzuur-saus, groene thaise curry met kip en rijst en een chamignonsaus met zelf gebakken exotische paddenstoelen met verse tagliatelli, verse groenten en een griekse salade. Dit alles afgesloten met een trifle. Gloria heeft een flesse witte chardonnay meegebracht en irish coffee truffels. Aan het einde van de avond blijken er 5 flessen wijn doorheen gegaan te zijn want met name Gloria houdt wel van een slokje. Ter afsluiting neemt ze ook nog een koffie-met-baileys. Ze is behoorlijk teut bij het afscheid, maar Liam lijkt hieraan gewend te zijn.

Het was erg gezellig maar Pat is nog steeds niet in goeden doen. Ze weet met haar hoofd dat het niet anders kan, maar haar hart wil in Z.A. blijven. Maar van het kleine pensioentje dat ze genieten, en nadat George de maandelijkse oppasvergoeding stopzette, kunnen ze zelfs de ziektekosten niet meer betalen. Ze hebben gewoon geen keus. Maar triest is het wel.

Dinsdag 28 december

Jan gaat met de Waagmeesters naar de rivier en ik ruim de laatste zooi van het diner op. Ze blijven lang weg en blijken heel erg genoten te hebben. Maar veel van de natuur weten ze niet. Het is hun laatste dag, want morgen gaan ze weer terug naar JNB, resp. Pta. Het pad naar de rivier wordt steeds moeilijker begaanbaar, maar om dat te fatsoeneren hebben we wel zo’n bak mensen nodig, dat kan nu even echt niet uit.

Woensdag 29 december

De Waagmeesters hebben al vroeg hun spullen ingepakt en staan om negen uur op de stoep om te betalen en afscheid te nemen. Ze drinken nog een kopje koffie mee en ik splits hen een boek van mij in de maag. Ze kijken nog even naar het gastenhuis want Herman wil ook graag met z’n vrouw een keer komen logeren.

Ik heb hen beloofd de wild veilings kalender toe te sturen zodra deze bekend is, want ook dat lijkt hen erg leuk om een keer mee te maken.  Ze zeggen het bijzonder naar hun zin gehad te hebben, dus hopelijk zien we hen terug!

Donderdag 30 december

Ik maak een lijstje voor Abram want morgen vertrekken we naar onze vrienden Anka en Ed in Morukuru om O/N te vieren. Ik zie altijd erg uit naar die bezoekjes. Gewoon even zelf niets hoeven te doen, regelen etc. maar gewoon schaamteloos luieren en genieten en beestjes kijken.  We blijven drie nachten weg, dus moeten er voldoende kattenbakken staan. De poezen mogen niet naar buiten vanwege die vervelende bobbejanne die op de meest onverwachte momenten langskomen.

Swart mamba

Aan het einde van de middag wordt mijn besluit dat de poezen niet naar buiten mogen nog eens herbevestigd:  ik ben uitgezwommen en loop naar de keuken waarbij ik Luna gefixeerd naar buiten zie kijken. Bij de hordeur bij de eettafel ligt een (2,5 – 3 m lange) black mamba in vol ornaat naar binnen te gluren met z’n snoet tegen het glas.  Dit is nu de tweede keer dat ik dit gedrag bij een slang zie, want met de spitting cobra enige tijd geleden was het precies hetzelfde. Gewoon nieuwsgierig naar binnen loeren. Ik roep Jan die in de bieb naar de TV zit te kijken, maar die reageert zo langzaam dat hij uiteindelijk alleen nog het vertrekkende puntje van de staart ziet. Tja Luna, dat is nu een black mamba en bad news voor poessies.  Want een evt. beet overleef je niet. We moeten maar even aanzien of de black mamba de kruipruimte tot zijn residentie heeft gekozen of niet. In het bevestigende geval moeten er maatregelen worden getroffen om het te laten verhuizen. Want dit is gewoon te gevaarlijk zo’n b.m. zo dicht bij huis.

Vrijdag 31 december

Abram is allang weer terug bij de staff quarters. In Vaalwater moest hij en te hard werken en was het een pokkeherrie van jewelste. Hij zit dus sinds afgelopen dinsdag samen met z’n oudere broer Johannes al weer hier. Jan dacht hem een plezier te doen door de TV terug te brengen, maar dat had Abram helemaal geen behoefte aan. Ze hadden ons gevraagd de TV tijdens de vakantie in huis te nemen zodat hij niet gestolen zou kunnen worden.  Ik heb weer een grote aardappel salade gemaakt, plus ingrediënten bijgeleverd voor een pasta salade. Een paar mooie stukken braaivlees, paar biertjes en een nep champi, daar moeten ze oudejaarsavond toch mee door moeten komen  dacht ik zo. We hebben afscheid genomen van de poezen en plechtig beloofd maandag weer terug te komen. Ze zien het helemaal niet zitten en Luna was al in het koffertje gekropen bij wijze van protest. Samen met het voedselpakket en de sleutel rijden we langs de staffquarters alvorens onze reis naar Madikwe/Morukuru aan te vangen. Abram belooft goed voor de poezen te zullen zorgen en netjes op te passen. En daar vertrouwen we dan maar op.

Vijf minuten voor de afgesproken tijd arriveren we bij de gate van Vance waar Anka, Ed en Vixen ons al staan op te wachten. Vixen rijdt het bakkie naar Morukuru, wij klimmen in de gameviewer na de hartelijke begroetingen.

Architect Nick campeert op Bokplaas en we besluiten even te gaan buurten. Daar blijken niet alleen Nick en echtgenote Gail  (met adoptiekind Sofia), maar een hele bubs vrienden en bekenden van hen (waaromder Cathy en Brendan) aan de lunch te zitten.  Ze zitten ook allemaal aan de booze, maar ik neem een gin-tonic ZONDER de gin. Ik ben dan wel een zuipschuit, maar zo erg is het nu ook weer niet.  Na de drankjes en kletspraatjes vervolgen we onze weg.

We komen langs een dode olifant die op eerste kerstdag het leven gegeven heeft. De bomen erom heen zitten vol gieren en er ligt een heel oude magere leeuw bij de olifant in de buurt. Hij ziet er niet best uit en volgens Ed mist hij tanden zodat hij ook niet goed meer kan eten. Voor de leeuw is het dus gemakkelijk om in de buurt te blijven om zo nu en dan een hapje te gaan nemen wat een ander beest weer wat losgerukt heeft.  Want de hyëna’s blijven ook in de buurt, maar hebben nog wel zoveel respect voor de leeuw dat ze een stapje opzij doen als hij komt eten.  Een prettige lucht hangt er niet rond de olifant; dat spreekt voor zich.

Daarna vervolgen we onze weg naar Morukuru waar de staf ons staat toe te zingen en Evanz klaarstaat met een welkomstdrankje; een martini coctail. Nu heeft martini mij nog nooit kunnen bekoren dus ook hiervan neem ik slechts een beleefd nipje.  We knuffelen Lucy en Quintin en de rest waarna we ons naar de lunch spoedden. Sandwiches met speciaal voor mij tuna-mayonaise en een werkelijk heerlijk glas witte wijn.  Yummie yummie allemaal. Op de kamer staan de verrassingen uit NL te wachten: advocaat en ontbijtkoek voor Jan. 

Dan is het tijd voor een gamedrive die opnieuw langs de dode olifant voert waar nu een spotted (collared) hyëna  zich dichtbij ophoudt.  De sundowner is op de berg met uitzicht naar de Molatedi dam. Een lekkere champi en (biltong) snacks.  Wetende dat er een 10 gangen oudejaars menu staat te wachten, kun je daar maar beter afblijven!

Weer thuis wacht er een heerlijk geurend bad met waxinelichtjes en rozenblaadjes erom heen. Dit keer aan Jan de beurt om zich daarin lekker te laten wegglijden.

10 gangen

Het was een beetje puzzelen geblazen omdat één van de chefs (Peter) recent ontslag genomen heeft. Dat zat er al een poosje aan te komen, maar dit is wel een erg ongelegen moment. Asion kookt dus voor twee huizen: de guestlodge waarin zich een duits gezin met VIJF kinderen bevindt en ons. Het plannetje om gezamenlijk te eten liet Anka al heel snel varen want het gezin drinkt geen alcohol en dat matcht dus niet helemaal. Er zijn prachtige menu-kaarten gedrukt en het diner is gelukkig ingekort tot 8 gangen. De de portie-groote zou doen vermoeden dat het trouwens om een ééngangsmenu gaat. Asion houdt niet van kleine en bescheiden porties ondanks verwoedde aansporingen in de loop der tijd daartoe.  Het is een prachtige avond en ontzettend gezellig met Lucy en Quintin erbij. En aan het begin moeten er uiteraard Christmas crackers worden gecrackt.  Daar puilen de winkels hier in Z.A. mee uit de weken voor kerst. Je hebt ze van zeer eenvoudig tot zeer luxe (wat inhoud betreft).

Happy New Year!

Nadat het desert geserveerd en verorberd is, komen Evanz en Asion er ook bijzitten en kan ik hen de kleine kadootjes overhandigen. Een kook-magazine voor Asion, een wijn-magazine voor Evanz de butler en voor Quintin een magazine over de Kaap. De meiden krijgen natuurlijk ook een klein kadootje maar Ed wordt overgeslagen. Dat ga ik natuurlijk nog dagenlang horen, maar wat ik zocht kon ik gewoon niet vinden en om bij Ed nu met een stukje zeep aan te komen…???.  Amy en Anthony  (nieuw managements koppel) hebben  zich inmiddels ook bij het gezelschap gevoegd en Quintin heeft voor een muziekje gezorgd. Ook wordt kleine Oliver  (L&Q’s zoontje) op enig moment ten tonele gevoerd, maar die heeft geen zin in een performance; hij blijft lekker doorpitten ondanks de herrie. De volledige staf van het Owners House en Guest Lodge komt ons toezingen en moet er in een grote kring meegedanst worden. En dan is het tijd om af te tellen……  ten, nine,……………….. one, HAPPY NEW YEAR!!!! Uiteraard geen vuurwerk in the bush, maar wel (een kleinere versie van de) sterretjes waarmee ik als kind een gat in het zeil brandde omdat het zogenaamd om "koud vuur" zou gaan volgens mijn ouders. De pink champagne belletjes rinkelen in onze glazen en ook  de staf krijgt een drankje  naar keuze aangeboden. Als iedereen vertrokken is,  borrelen wij met z’n vieren onder de pitch black starry african night nog wat na op het terras.  Wat een geluksvogels zijn we toch!