Augustus 2010 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Friday, 03 September 2010 08:58

Augustus 2010

Zondag 1 augustus

De bobbejanne zijn weer eens langs geweest en hebben de schaduwnetten van alle drie bushtenten kapot getrokken. Oliver en Abram hebben degene die het ergst beschadigd is met ijzerdraad weer aan elkaar genaaid ik heb de gaten met visdraad weer gedicht. En vandaag gaan we ze dus weer installeren. Het is vooral onhandig werk om die grote netten weer over de tenten te krijgen, maar het gaat helemaal lukken terwijl de kameelperde al kauwend op een afstandje nieuwsgierig staan toe te kijken.

Schorpioenendans

Raja en Luna willen niet mee wandelen, dus ga ik met Onyx alleen. Hij legt ongeveer 4 x de afstand af want hij rent heen en weer, vliegt de bomen in, en als we vlak bij huis zijn ontdekt hij iets waardoor hij me niet langer volgt. Hij staat op en neer te springen en als ik ga kijken wat voor interessants hij gevonden heeft, blijkt hij boven op een flinke schorpioen te staan dansen. Het arme beest probeert uit alle macht zn hachje te redden door vinning zn staartje omhoog te steken, maar zn pogingen treffen vooralsnog geen doel. Ik pak Onyx op want een volgende steek zou best eens wel raak kunnen zijn. Maar als ik Onyx een stukje verder weer op de grond zet, spurt hij onmiddellijk weer terug naar het nieuw gevonden speeltje. De schorpioen ligt er nog dus pak ik Onyx weer op en draag hem de rest naar huis. Beetje raar tijdstip is het wel voor de schorpioen om nu al op jacht te gaan op klaarlichte dag.

Dinsdag 3 augustus

Ik heb de smaak van het verven goed te pakken, dus de vier eng witte deuren uit het gastenhuis worden uit hun hengsels gelicht en op bokkies in de garage gelegd klaar voor een eerste ronde. Ik heb de sloten en grepen eraf geschroefd, dat werkt wel zo gemakkelijk. Intussen is operatie headboard ook nog in volle gang, daar wordt vandaag de laatste hand aangelegd en aan de muur bevestigd. En bij leken zoals wij, blijken er soms r(n)are verrassingen tussen te zitten. We hebben vijf (de big five) decoratiekopjes gepland en die moeten op het board geschroefd worden, door de bekleding heen. Ik had al verzonnen dat ik daar een plank aan de kant van het stof stevig tegenaan moest drukken om trekken van de stof te voorkomen, doch helaas .. de tere stof draait desondanks toch mee en trekt helemaal samen. Ik krijg bijna een hartverzakking. Maar Jan verzint een list: een met gasbrander gloeiend gemaakte spijker brandt een gaatje in de stof zodat de boormachine het niet meer stuk kan trekken.

Daarna even naar Pat en Brian om over de remigratie van onze njala te praten. Ze blijkt zich niet vaak te laten zien, en de andere njalas verjagen haar bij het voer. Wat kunnen beesten onderling toch onverdraagzame rotzakken zijn. P&B hebben er toch geen bezwaar tegen dat ze weer opgehaald gaat worden, als de andere beesten er maar niet van upset raken. Want het plan is om haar te darten en dat is een nogal precies werkje.

Donderdag 5 augustus

De solargeyser bij het gastenhuis is voor installatie vandaag gepland. Rond de middag arriveert Francois van Dyk om de klus snel te klaren. Hij werkt tot na zes uur door, doucht nog met Eskom water om vervolgens in trainingspak aan tafel te verschijnen. Het is een keurige jongen waarmee het gezellig converseren is. Hij denkt morgen nog een uurtje bezig te zijn met de installatie om vervolgens weekend te gaan vieren. Hij gaat vissen met de familie, althans dat is nu nog het plan. Francois rookt als een ketter, maar niet in huis. Hij denkt ook dat zn vrouw het niet weet, want die vindt het niet goed. Hoe naief, want zoiets ruik je als non-smoker op uren afstand al.

A MUST-READ

s avonds lees ik in The Elephant Whisperer van Lawrence Anthony. An absolute MUST-READ. Lawrence is niet arm, laat dat vooropgesteld zijn, en heeft een groot reserve in KZN. Hij is getrouwd met een francaise die luistert naar de naam Francoise en als het haar te gortig wordt merde schreeuwt. Klinkt toch net wat chiquer dan godver. Lawrence krijgt op enig moment een kudde probleem olifanten aangeboden en als hij ze niet binnen twee weken neemt, worden ze afgeknald. Dat kan Lawrence niet over zn hart verkrijgen, en de olifanten gaan op transport naar zijn Thula Thula (www.thulathula.com). De avonturen en belevenissen die dan volgen, zijn ronduit smullen als je van Afrika en haar wildlife houdt.

Vrijdag 6 augustus

Francois heeft geen tijd voor het ontbijt en is om zes uur al begonnen. Ik breng dus hem een blad met ontbijtlekkernijen. O&A verzamelen intussen stenen waar de panelen tijdelijk op moeten rusten. Maandag a.s. wordt er een keurig muurtje gemetseld. Daarna gaan A&O de grond rond de garage egaliseren. De bouwwerkzaamheden zijn daar helemaal klaar, dus het losse zand wordt weggekruid en vervangen door stampzand. We hebben hier drie verschillende soorten zand en het stampzand, als je dat natmaakt en flinkt aanstampt, wordt werkelijk keihard.

Waterballet

Zo nu en dan ga ik Francois vragen or he is still fine. En dat is hij onverminderd met een peuk in zn mond. Als hij zover is dat de oude geyser losgekoppeld kan worden en van water ontdaan, wordt de badkamer in een zwembad veranderd omdat de slang die het water naar een van de douches moet afvoeren opeens andere plannen blijkt te hebben. En aangezien Francois met electriciteit bezig is, kan hij gelijktijdig niet met water in aanraking komen. Daar krijg je zon raar rechtsopstaand kapsel van. Hij put zich uit in duizend verontschuldigingen en ik dweil me een breuk: 200 liter water blijkt dan opeens hl veel water te zijn.

Als Francois dan eenmaal klaar is rond half twee, kijkt hij nog even naar onze eigen geyser, want die blijft maar problemen leveren. Er blijkt weer een heleboel water bij te moeten (hetgeen een airlock veroorzaakt heeft) en dat komt f omdat Johan Viljoen hem niet goed genoeg gevuld heeft, f het ding nog steeds lek is. De komende dagen maar weer in de gaten houden dus.

En dan staat opeens Sakkie voor ons neus. Hij heeft een papier bij zich dat wij zogenaamd moeten invullen. Zijn contract bij Medupi loopt af. K-smoes, want zn laatste werkgever moet zn werkloos-heidspapier invullen, niet zn voorlaatste werkgever. Maar Jan troont hem mee (omdat er bij mij stoom uit mijn oren komt en er binnenkort dus ongelukken dreigen, alhoewel Francois aanwezigheid dat verhindert). Maar Sakkie komt toch weer stiekum naderbij en lispelt hy moet met die missizz praat. Ik kan hem wel slaan, maar hou mn handen stevig op mn rug want Francois kijkt toe. Abram en Oliver steel ons bokke en Liesbeth vreet baie biltong wat hulle van ons bokke maak. En dat mag ik vooral niet aan A&O vertellen dat ik dat van hem gehoord heb, want ze hebben al een keer gedreigd hem dood te maken. Francois is gelukkig klaar en ik moet mee naar de poort om deze open te maken. Sakkie is dus ook echt niet op koninklijke wijze binnengekomen zal ik maar zeggen. Maar helaas ben ik nog niet van Sakkie af want hij rijdt vervolgens met ons mee naar de tarroad omdat hij opweg is naar Vaalwater en wij naar Ellisras terwijl ik stug voor me uit zit te staren. Geikie schijnt bij Frans te zijn blijven steken en die gaat Sakkie even ophalen en of wij maar willen wachten. Maar we zijn al veel te laat en die laatste 500 meter lopen ze maar. Over een bord voor je kop gesproken.

R200 to shit on

Op het boodschappenlijstje staan ook Huggies. Niet dat ik zojuist zonder nadere aankondiging uwerzijds van een kind bevallen ben, maar voor Emmy. Ze heeft Abram gebeld dat hij Huggies moet kopen. Dingen van meer dan R100 terwijl er maar R1200 per maand binnenkomt. Abram had het Pat ook een keer gevraagd en die kwam met de duurste variant van meer dan R200 aanzetten. Oliver was er ook bij toen Abram me dat vertelde, en hetgeen mij de vraag ontlokte: what, R200 to shit on??? Ze lagen in een deuk de jongens.

We zijn al drie jaar op zoek naar een campertrailer, maar de goede zat er nooit bij: te duur of te matige kwaliteit en functionaliteit. Maar nu heeft Ivan de ideale trailer op zn terrein liet hij telefonisch weten, en ze vliegen als warme broodjes te toonbank over voegde hij er nog aan toe ons tot haast te manen. Het blijkt inderdaad een pracht ding en Jan is meteen verkocht. Maar conform goed gebruik wens ik over de prijs te zeuren hetgeen mij toch nog een paar honderd euro oplevert. Jan haat die eigenschap maar is altijd weer blij als ik nog wat van de prijs weet af te lullen. Het is een Gallagher Dakar. De tent en freezer/fridge moeten helaas nog even wachten van CFO die er een immer strakke financile planning op na houdt. Maar eind van het jaar moet het ding toch wel operationeel kunnen zijn en gaan we hem eerst maar eens uitproberen bij onze eigen waterval.

We hebben een cameratrap opgehangen bij de plek waar ik het keukenafval s winters aan de beesten voer. En het resultaat mag er wezen: een porcupine (groot stekelvarken) en een Civet (zwart wit gevlekte katachtige met een prachtige dikke volle staart). Dat het porcupine zo nu en dan langskomt wist ik natuurlijk al omdat we wel eens een pen van hem/haar vinden. Maar dit hadden we dus veel eerder moeten doen.

Zaterdag 7 augustus

Vol verwachting installeer ik mij in de hide waar ik bijna uitstorm zo hard waait het. En het is ongelofelijk koud. Deze winter heb ik mijn blauwe russische suede bontjas bijna dagelijks gemist. Gekocht op de markt in Stavropol voor EUR 70. De pasvorm was het niet helemaal, maar koud heb ik het er nooit in gehad. Ik heb hem aan mijn oude buurmeisje Eline gegeven die destijds nog door weer en wind naar Zwolle moest fietsen. Maar de ontberingen lonen want opeens zie ik het porcupine door de firebreak macheren. Hij heeft er flink de sokken in (om warm te blijven??) dus lang van zn verschijning kan ik niet genieten. Het is pas de tweede keer in mn leven dat ik zon beest in levende lijve zie. De eerste keer was bij het Kruger in de buurt toen we in 2006 op zoek waren naar een farm in Z.A. We logeerden toen bij Olga, een russische, met haar stokoude engelse echtgenoot die ons s avonds nog op een gamedrive trakteerde.

Zondag 8 augustus

Tussen het bed en headboard in gastenhuis monteren we nog een plank die ook met stof bekleed moet worden en waar schakelaars voor de schemerlampjes op gemonteerd moeten worden. Voor geroutineerden waarschijnlijk een fluitje van een cent, ik ben er bijna de hele zondag mee bezig. Maar nu kunnen de schemerlampjes lekker liggend worden uitgedaan en er zijn zelfs spotjes aan de balk gemonteerd voor het geval iemand in bed zou willen lezen of de routekaart voor de volgende dag al vast zou willen bestuderen. En de deuren kunnen weer gehangen in de badkamer.

Maandag 9 augustus

Ik heb de smaak van het hide-zitten helemaal te pakken. In een dik ski-jack met een kruik op mn buik is het net te harden. Opeens komt de civet-kat door mn blikveld en de firebreak gestormd. Vanwaar die haast vraag ik me af en kijk in de richting waaruit hij komt. En daar staat een ongelofelijke grote kat. Mijn hersenen willen niet verder dan een caracal, maar het is wel een reuze-caracal zonder een echt caracal-hoofd. Hij staat net op het randje tussen licht van de floodlight en donker en verdwijnt vervolgens in tegenovergestelde richting weer in het struikgewas. Hopelijk heeft de cameratrap hem ook te pakken zodat ik hem morgen op de laptop beter kan bestuderen. Opgewonden vertel ik Jan van mn belevenissen die stom kassie heeft zitten kijken, of een oorlogsboek gelezen, daar wil ik van af zijn.

Dinsdag 10 augustus

Surprise!

Jan gaat naar Ellisras voor de boodschappen en rond de middag heb ik eindelijk tijd om de card uit de camera te halen. Snel stop ik het ding in de laptop om te kijken of de caracal er mooi op staat. En die blijkt er wel hl erg mooi op te staan. Het is geen caracal maar een luiperd. Ik kan mn ogen niet geloven; blijk ik gisteravond naar mn eigen luiperd hebben zitten kijken zonder dat mijn hersenen dat wilden registreren. Maar de positie waarin de camera haar gepakt heeft, is exact dezelfde zoals ik haar gisteren ook zag. Volgens de kenners is het een female, en in no-time heb ik mn sighting natuurlijk de hele wereld toegemaild.

Woensdag 11 augustus

Tijdens de verbouwing van de badkamer in 2007 werd daar tevens vloerverwarming onder de nieuw te leggen tegels aangebracht. 4 verschillende secties electrische Danfoss matjes. En van de thermo-staten was al heel snel stuk, en kregen we een nieuwe binnen de garantieperiode. Die was ook in no time weer stuk en nu blijken ze nergens meer te koop. Bijna twee maanden geleden dus een mailtje naar Danfoss gestuurd met het verzoek om een EFT132 model op te sturen. De toezegging daartoe ontving ik per omgaande en pas nu wordt hij afgeleverd door Fast Freight, de company die onze B&O destijds op zn glas vervoerde naar Joburg, daar dus gebarsten aankwam en daar nooit een cent van heeft willen vergoeden. Serhan is degene die voor de toezending heeft gezorgd. Hij zit in Turkije en kreeg onlangs de regio Africa onder zijn hoede, vandaar deze wat onlogische constructie. Hij heeft me inmiddels tig keer gebeld of de thermostaat al was aangekomen. Bij het uitblijven daarvan bood hij mij halverwege de rit aan om een geavanceerder model toe te sturen met meer kunstjes want de EFT was kennelijk moeilijk te vinden. Daar had ik geen bezwaar tegen, zolang het ding het maar zou doen.

Ik heb de thermostaat bij de gate in ontvangst genomen, drie handtekeningen gezet, en stuur Serhan het bevrijdende bericht dat de thermostaat eindelijk is aangekomen, met mijn hartelijke dank voor zijn inzet al die tijd. Mijn vreugde is echter van korte duur, want bij het uitpakken blijkt het een inbouw- in plaats van opbouwmodel te zijn. Er gaat dus onmiddellijk een tweede mailtje die dag naar Serhan om hem van het treurige nieuws kond te doen. Hij vindt het vreselijk en zal onmiddellijk aan het werk gaan om alsnog een EFT 132 in mijn bezit te krijgen. Ik bereid me er geestelijk op voor dat dit natuurlijk weer twee maanden gaat duren.

Donderdag 12 augustus

Monique en Hans zijn weer in het land en toevallig moeten we allebei op dezelfde dag en tijdstip in Vaalwater zijn. Kunnen we lekker even bijkleppen onder het genot van een skommel. Ze gaan de komende week naar Botswana, maar daarna komt Hans helpen om onze njala weer op onze farm te krijgen. Een volgende project op hun farm is het bouwen van een boma en Hans lijkt het wel wat om dat samen met Jan te doen. En daarna bij ons te komen meehelpen met het bouwen van een boma. Dat lijkt Jan een uitstekend plan om eerst bij Hans te oefenen.. Daarna halen we nog beeslemoene bij de citrusfarm.

CHAOS

Zoals gebruikelijk zit Onyx in de slaap-badkamer opgesloten met alle deuren stevig dicht. Want hij weet alle horschuifdeuren op te krijgen. Maar wat ik er ook aantref: geen Onyx. Ik snap er niets van en na een speurtocht en roepen, hoor ik hem achter het schot onder de wastafels stommelen. Daar vlucht hij alleen maar naar toe als Raja het op hem voorzien heeft en die was echt niet in deze ruimte. Ik kijk naar buiten en zie wat hem de doodschrik heeft aangejaagd: bobbejanne. Grote strontvegen op het glas in hun poging binnen te komen om Onyx te grazen te nemen, stront op het dek, op de handrail, op het dak, hoge afrikaanse aardenwerkpot met impala lily tegen de grond gekwakt en in duizenden gruzelementen, dek helemaal onder de aarde en grind uit de pot, de twee rvs ringen van de zwembadtrap weg. Kortom CHAOS. Ook de dekplanken zijn beschadigd vanwege de val en het zware gewicht/scherven van de pot. Ik kan de lily redden en O&A ruimen de troep op. Nou ja, later kan ik zelf de steentjes uit de deknaden pulken, want daar hebben ze geen oog voor behalve als ik hen er op wijs. Maar ik was er niet bij blijven staan omdat er nog meer op te ruimen was.

De rotzakken weten precies wanneer ze vrij spel hebben.

Vrijdag 13 augustus

Buurman Hans Nel komt naar de stonecrusher kijken, want dat is nou precies wat hij ook zoekt. Hij had al eerder gevraagd waar wij dat puin/gruis bij de gate vandaan haalden want daar heeft hij ook vijftien truckloads van nodig. We drinken koffie en praten over het Waterberg Leopard Forum (ik kan hem inboeken als greenzone farm). Daarna gaan de mannen het technische hoogstandje bekijken. Hans wil hem heel graag kopen, maar hij is helaas niet te koop en we vrezen (ooit geimporteerd door George uit China) dat de kans dat we er nog n op de kop kunnen tikken zeer gering is. Maar ik beloof hem George te zullen benaderen. Nooit geschoten, altijd mis.

Superman

Ik krijg een mailtje inclusief CV van Carlos Tavares die een blauwe maandag bij Nungu werkte. Tijdens onze ontmoeting destijds hadden Jan en ik al de indruk dat Peter en hij samen nooit gelukkig zouden kunnen worden, want Carlos minachtte vrfijwel alles wat Peter deed. Tja, 17 Rhinos op 6000 ha is inderdaad wel een beetje heel erg zot en volstrekt onverantwoord aan de graasbehoefte alleen al afgemeten. Hij was er dus in no-time weer weg. Carlos heeft me al een paar keer gevraagd mijn ogen en oren open te houden voor evt functies voor hem in het Waterberggebied. Als je zn CV leest is het een soort superman maar met weinig zitvlees. Ik stuur zn CV rond aan het WLF waarin een aantal reserves en lodges vertegenwoordigd zijn, verder zou ik ook niet weten wat ik kan doen.

Zaterdag 14 augustus

De bijkeukenkastdeurtjes gaan voor de tweede keer in de verf vandaa; Namib-desert-oranje-rood en Obama laat tout-le-monde weten geen enkel bezwaar te hebben tegen een moskee bij ground Zero. Ik kan mn oren niet geloven. Later twittert hij dat alle geloven van harte welkom zijn in de Verenigde Staten. Ik twitter terug dat dat dan wel zo kan zijn, maar dat het toch behoorlijk onkies is jegens de New Yorkers, slachtoffers en nabestaanden. Later zal hij zijn mening blijken te nuanceren, en dat er uit planologische- en ruimtelijke ordenings overwegingen geen bezwaren tegen de bouw bestaan.

Ik zit s avonds nog een poosje in de hide en zie weer het porcupine aankomen, richting keuken-afval-plek. Zon reuzen stekelvarken tippelt nog behoorlijk door integenstelling tot de stekelvarkens in Nederland.

Zondag 15 augustus

Miep Kraak

Omdat Maria vakantie heeft, en het huis al anderhalve week geen stofzuiger gezien heeft, moet ik helaas zelf maar aan de bak. Ik haaaaaat dit werk. Daarna maak ik de NWS nog schoon. Ik hoos hem leeg met een emmer, daarna schoonbezemen waarna het vullen weer kan beginnen. Klinkt eenvoudig en snel, maar je bent er toch wel 3 uur zoet mee. Edoch ik heb er een lekker zonnetje bij en Onyx blijft in de buurt om mee te helpen.

Dinsdag 17 augustus

Projectje tussendoor

Jan heeft afgelopen vrijdag de gordijnrails in het gastenhuis opgehangen voor de kleine raampjes waar Moses eerder dit jaar de kozijnen maakte en van mij stopverf-les kreegd. En kunnen we nu gordijnen bestellen. Intussen was er nog een ander idee bij mij geboren dat ik met Jan nog niet besproken had, dus die begrijpt er helemaal niets meer van als ik de rollen met gordijnstof uit de stellingen haal en op de snijtafel leg. Vitrage voor het kleine badkamertje dat ik een nieuw verfje gat. Maar het was toch juist de bedoeling om het donker te maken met die gordijnen vraagt Jan. Ja, dat is inderdaad de bedoeling, maar dit is even een ander projectje-tussen-door.

IST

Als we op het Pick n Pay pleintje aankomen, krijg ik een telefoontje van Edgars (winkelketen) dat mijn pakje uit Melrose Place is aangekomen. Huidverzorging dat alleen in een paar grote Edgars in Joburg en Pta verkocht wordt, en met een zogenaamde Inter Store Transfer naar Ellisras is gekomen. Heeft ook alles bij elkaar zon zes weken geduurd. Ik wordt geholpen door Thabo, een jongen wiens ogen een beetje naar links en rechts kijken, maar verder een alleraardigste knul die zich verontschuldigt dat het allemaal zo lang geduurd heeft, dat de vorige zending bij de verkeerde winkel was terechtgekomen en wat er allemaal nog meer mis was gegaan. Ik ben nu voor de derde keer in deze nieuwe winkel, maar winkelend publiek heb ik er nog niet getroffen. Hetzelfde geldt de Truworths (winkelketen) die aanpalend zijn deuren opende.

Dan nog naar Oceanbasket (visrestaurant-keten) waar ze de visbestelling weten te verprutsen en naar Wiesenhof. De koffiewinkelketen waar je naast verprutste cappuccinos ook gewoon koffiebonen kunt kopen. En aangezien de Illy er al weer bijna helemaal doorheen gedraaid is, moet je op zoek naar alternatieven. Jan had al eerder een kilozak Wiesenhofbrand meegebracht en het blijken bonen van uitstekende kwaliteit te zijn. We praten een poosje met de manager van deze franchise-uitspanning over de geneugten van het aangesloten zijn bij zon franchise-keten met gedwongen winkelnering. Maar hij heeft het voor elkaar dat hij ook een afwijkend assortiment mag voeren omdat de afrikaners hier steaks, steaks en nog eens steaks willen. En wel heeele grote. En dat past helemaal niet binnen de Wiesenhof-formule waarvoor hij op dit punt dus vrijstelling heeft gekregen.

Woensdag 18 augustus

Vorige week heb ik Eskom gebeld want de rekeningen van de afgelopen maanden zijn zo schrik-barend hoog dat dit niet voor continuatie vatbaar is. En we willen nu wel eens weten waar dat alemaal voor nodig heeft: twee meters op het terrein met verschillende stroomsoorten: n en drie fasen etc. En waarom bij de staffmeter de netwerkkosten vier maal zo hoog zijn als bij de onze. Als je Eskom belt, krijg je een heel menu voor je kiezen waar je je door heen moet worstelen, zoals bij zoveel andere bedrijven. Uiteindelijk tref ik (dit keer toevallig een wit-) vrouwmens. Ze vraagt wat de klacht is en ik probeer haar dat zo goed mogelijk uit te leggen. Ik geloof niet dat ze het helemaal begrijpt, maar ze maakt een notitie en ik krijg een servicenummer om navraag te doen mocht er zich binnen n werkdag geen Eskommer hebben gemeld. De Eskommer belde niet na n werkdag, maar tijdens onze ontmoeting met Monique en Hans. Het was ene Richard die mij vroeg wat de klacht was. Eskom krijgt kennelijk uitsluitend klachten, daar zijn ze helemaal op afgericht. Ik probeer het bij hem nog een keer: we willen een deskundige op ons terrein om ons uit te leggen waarom we twee meters, twee verschillende soorten stroom en twee totaal verschillende kosten in rekening gebracht krijgen. Dat lijkt Richard kennelijk een interessant opdracht want hij kan volgende week woensdag de 18e al komen, zo liet hij weten. En dat is dus vandaag. Na de afspraak kreeg ik keurig een SMS met datum en tijdstip van 09H00 waarop Richard Motshwane zal arriveren.

Richard

Ik sta om vijf voor negen bij de poort, maar nog geen Richard. Hij arriveert om kwart over negen en maakt zn verontschuldigingen dat hij te laat is. We gaan eerst naar de staffmeter en komen daar ook A&O tegen die bezig zijn om de duncan-applicators van Deadline te voorzien. Want die Elande het weer baie bosluise hadden ze geconstateerd. Richard ziet direct dat het om een 100 KVA transfor-mator gaat. Ja, nou, en?? Veel te veel, dat kan gemakkelijk teruggeschakeld naar 25 KVA, aldus Richard, en dat scheelt ook aanzienlijk in de netwerkkosten. Nu R50 oftwel EUR 5,50 per dag alleen al om aangesloten te zijn. Dan heb je nog geen KwH verbruikt. En zelfs met de halvering van dit bedrag na de downgrading is nog een belachelijk hoog bedrag natuurlijk.

Daarna rijden we door naar onze meter. Dat is wel een 25 KVA transformator en Richard heeft onderweg bedacht of de optie van terugschakeling naar n meter iets is. Maar hij heeft gelijktijdig ook het aantal palen (en dus de afstand) geteld en vreest dat zon operatie makkelijk R 400.000 kan gaan kosten. Een bedrag dat wij tijdens ons leven niet terug zullen verdienen. Aan tafel met Jan erbij wordt deze optie dus onmiddellijk van tafel geveegd. We vullen de formulieren in voor de downgrading van 100 naar 25 KVA voor de staffmeter en Richard vertelt honderd uit hoe het er bij Eskom aan toegaat. Zijn collega is onlangs suspended (de zak gekregen) en nu heeft hij heel Limpopo in zn eentje voor zn kiezen. Per dag legt hij wel zon 400 500 kilometer af en komt in alle uithoeken van Limpopo. Na ons bezoek bijvoorbeeld moet hij naar Madikwe. Zn supervisor (een vrouw) wil dat hij overtime gaat werken, maar Richard is niet van plan om zich over de kop te werken en binnenkort met een burn-out. Dan is Eskom nog slechter af, orakelt hij wijs. Dus op vrijdagmiddag om drie uur vertrekt hij naar vrouw en kinderen in Pretoria, en maandag staat hij weer ter beschikking van Eskom. Hij maakt erg lange werkdagen, waarna het papierwerk op kantoor nog moet worden afgehandeld. Hij belooft ons de offerte voor de downgrading binnen een paar dagen, maar effectuering kan gemakkelijk nog twee maanden op zich laten wachten.

De stroomkosten zullen blijven stijgen omdat er ongelofelijk veel gestolen en illegaal afgetapt wordt. Niet alleen in de black settlements maar ook door de witte afrikaners, en de kosten daarvan worden allemaal afgewenteld op diegenen die wel keurig voor hun electriciteit betalen. Met de almaar stijgende kosten, neemt het aantal diefstallen vanzelfsprekend ook toe. Een zichzelf genererend probleem derhalve.

Na ruin anderhalf uur neem ik afscheid van Richard, Jan brengt hem naar de gate om hem uit te laten en de gate weer te locken. We houden beiden gates tegenwoordig gelocked want met een oprukkend Ellisras, komt de misdaad ook steeds dichterbij.

Donderdag 19 augustus

Small and large spots

Ik haal de card weer uit de camera. Er staan niet veel fotos op, maar wel een small spotted genet cat. Small spotted is niet gerelateerd aan de omvang/het gewicht van het prachtige diertje met tamelijk spits snuitje, maar aan de omvang van zn spots. Want naast de small spotted (Kleinkolmuskejaatkat, Genetta genetta), bestaat er ook nog een large spotted genet cat. Met grote spots dus.

A long, lithe and somewhat cate-like animal, ground colour white or light buffy with small black or rusty spots and black bars on the top of the shoulders. Along the mid-back is a strip of long, black hair that can be erected into a crest. The tail is ringed with black and the tip is white (black in large-spotted genet). The muzzle is long and pointed, black on the sides, and with white patches near the tip; the chin is usually dark (white in large-spotted genet). There are white patches below the eyes, and white stripes running up onto the forehead from the inner corners of the eyes. The ears are large, with rounded tips. The legs are usually black (light in large-spotted genet), and the feet have curved, sharp, protractile claws. Females have two pairs of mammae on the belly. Approx. total length males 94 cm; tail 45 cm, weight 1,9, females 1,8. Diet: invertebratres, small rodents, lesser bushbabies, birds, eggs, reptiles, fruit, crabs. Sometimes raids poulrtry; occasionally scavenges. Gestation 70 days with litters of 1 4 are born in August-March, apparently with two peaks in births. Eyes open at eight days, weaned at nine weeks.Strictly nocturnal, active from about two hours after sunset. Shelters in holes, rock crevices or dense cover during the day. Forages mainly on the ground, but is a very agile climber, usually flees into trees. En zo is iedereen weer bij waarover ik het heb.

Vrijdag 20 augustus

Jan gaat de campertrailer ophalen en de bedrading tussen de trailer en het bakkie te laten installeren. Als hij al royaal weg is, belt Annatjie van Rip van Winkel dat de gordijnen klaar zijn. Die kan Jan dus mooi ophalen, maar. de keren dat hij zn cellphone opneemt zijn, sinds de uitvinding ervan, zijn op de vingers van n hand te tellen. Dus bel ik L.A.Sports waar het bakkie en de trailer zich bevinden. Nico neemt op en belooft deze spannende boodschap overbrengen.

Halverwege de middag staat het manke njala vrouwtje met haar zoon van vorig jaar bij de keuken. Ik voer hen koolbladeren en ze gaan allebei onder de bomen, uit de wind, een beetje liggen herkauwen. Onyx vindt dat erg leuk en blijft bij hen in de buurt. De njalas trekken zich niets van hem aan.

Naievelingen

Bij de koop van de trailer, hadden we aangewezen waar de ledlights moesten komen en de batterij. Dat laatste was niet zo moeilijk omdat daarvoor een speciale ruimte omder de fridge/freezer lade voor is uitgespaard. Het is dus een heel logische plek die geen nadere discussie behoefde. Hoe naief kunnen we toch zijn.

Jan komt thuis met de trailer maar blijkt toch minder blij dat zou moeten. De batterij zit in de nose-cone ingebouwd. Een flinke neus aan de voorkant van de trailer voor jerrycans of gereedschapskist. En daar staat nu de batterij met bedrading en de rest van de neus dus onbruikbaar voor opslag of enig ander gebruik. Dit was bij nader inzien een betere plek aldus Ivan (de ijs-op-de-Noordpool-verkoper) want onder die lade was toch maar niets. Daar kon je zo moeilijk bijkomen. Beter ware het om daar een kluisje in aan te brengen. Nog afgezien van het feit dat ik niet zou weten wat ik in het kluisje zou moeten stoppen, maar waarom dit niet tevoren overlegd met de geachte clintle, en waarom heeft Jan zich dit laten aanleunen? Dat zou hij ook niet weten waarom hij zich zo gemakkelijk heeft laten om- of platlullen. Maar balen vind hij het wel. Dan laat je het maar veranderen, en ik wil ook geen gaten in de nose cone (die er nu dus ingeboord zijn voor de bedrading). Dat ga je zelf dan maar regelen laat manlief weten. Waarom ik? Ik heb me er niet laten inluizen! Maar Jan kennende, die zakt liever door de grond, dan met zon boodschap op pad te gaan. We krijgen Ivan telefonisch niet te pakken want tot Jans grote opluchting blijkt hij in gesprek met een clint. Inmiddels behoorlijk opgefokt, schrijf ik Ivan een mail waarin hij de keuze krijgt A. het deposit back, or B. andere trailer, zonder gaten, en met de batterij/accu waar hij oorspronkelijk gepland was. En dat oplossing C die hij zelf zal voorzien (het alleen verplaatsen van de batterij) op voorhand wordt afgewezen omdat ik niet betaal voor gaten waarom ik niet gevraagd heb. Het zal mij benieuwen, maar ik slaap er slecht van.

Zaterdag 21 augustus

Om kwart over acht gaat de telefoon en ik weer bijvoorbaat dat het Ivan is. Hij zegt dat hij mijn email voor zich in beeld heeft en dat hij Jan gisteren omstandig heeft uitgelegd dat dit toch echt de beste oplossing was, dat hij er zelfs met de fabriek over gebeld heeft, dat hij veel veld-ervaring heeft, dat hij het dus kan weten, dat als de accu in de fik vliegt, we er niet snel genoeg bij en de hele trailer afbrandt, dat ., etc.

Ik heb zo maar het sterke vermoeden dat het allemaal bullshit is en dat dit gewoon de goedkoopste en gemakkelijkste oplossing was. Veel minder bedraging en aanzienlijk minder moeite.

Dat zal allemaal wel zo zijn Ivan, maar ik ben Jan niet en om mij plat te lullen is een schier onmogelijk opgave. Bespaar je de moeite om er berhaupt aan te beginnen. Zinloos! Het ware verstandiger geweest ook met ons te bellen in plaats van alleen met de fabriek. Hij geeft het ruiterlijk toe you are absolutely right, I should have called you! So that being said, maar hoe gaan we dit nu netjes oplossen? Ivan stelt voor een nieuwe nose-cone te bestellen (zit alleen maar met bouten en moeren vast kennelijk) en de batterij/accu alsnog op de afgesproken plaats in te bouwen. Mijn geschreven boodschap was kennelijk overduidelijk en ik laat hem weten met deze oplossing te kunnen leven, dat Jan woensdag a.s. toch het bakkie moet laten servicen en gelijk de trailer kan afleveren. Onnodig te vermelden dat het restant aankoopbedrag in portefeuille blijft.

Jan houdt zn mond. Hartelijk dank dat je dit zo netjes voor me hebt opgelost, kauw ik hem voor, maar dat kan hij kennelijk niet uit zn strot krijgen of? Het duurt een half uur voordat het er alsnog uitkomt waarna we elkaar weer lachend over dit incident over de ontbijttafel aankijken.

Het waait de gehele dag ontzettend hard en ook s avonds wil de wind maar niet gaan liggen. De beesten laten zich dus ook niet zien.

Zaterdag 21 augustus

De advocaat keuken

En nog steeds ben ik niet uitgeverfd. Vandaag is de pantry aan de beurt. Dat is een soort voorraad keuken waarvan Jan weigert om die naam te onthouden. Dus als ik wel eens probeer uit te leggen waar mogelijk iets te vinden zou zijn wat hij zoekt, blijft dat tot algehele spraakverwarring leiden. Wij hebben dus drie keukens. De blauwe hoofd keuken, de inmiddels namib-zand bijkeuken en de voorraadkeuken. En echt echt hoor, een mens kan echt niet met minder Nu de twee eerst-genoemde keukens zon aardig kleurtje hebben, bedacht ik dat ik de voorraadkeuken wel eens een lekkere warme advocaatkleur zou kunnen geven. De advocaatverf is dus al aangeschaft. Nadeel van drie verschillende kleuren keukens volgens Jan is: stel hij wordt kleurenblind. Maar dat is hij al zo lang ik hem ken: donkere kleuren en zwart, het is voor hem allemaal zwart. Verven is n ding, maar de voorbereidingen duren altijd veel langer. Eerst alle deurtjes lichten, naar de verfplek, handvaten eraf schroeven, schoonmaken, glas afplakken, voldoende kranten, toiletrol voor de ontsnapte spetters, terpentine, kwasten, rollertjes, en dan is het eindelijk zover. Als ik het verfblik openmaak is de advocaat toch niet zo warmgeel als gewenst en op de deurtjes droogt het meer citroenvlageel op. Een koude gele kleur waar je het koud van krijgt. Gelukkig had ik maar een 1 liter blik aangeschaft dit keer In de hoop dat ik het daarmee met de 12 deurtjes net zou redden. En dat zou ook gelukt zijn, maar nu moet er nog een tweede blik warmgeel aan te pas komen. En moet het project derhalve tijdelijk helaas even stilgelegd.

Zondag 22 augustus

Het is heerlijk warm weer en zelfs de wind begint weer een beetje warmte langs je benen te blazen. Naast het huis, moet ook het zwembad nodig een beurt. Want ondanks het cover ligt de bodem toch bezaaid met bladeren van de Cape Ash. Jan is met de tweede ladder voor de garage bezig; de eerste mislukte vanwege een denkfout. Maar nu gaat het goed en aan het eind van de middag kan hij geplaatst worden.

Vanochtend liep Onyx opeens met een vogeltje. Of hij het zelf gepakt heeft, of dat een slachtoffer is dat tegen een raam gevlogen is, vermeldt de historie niet. Als ik het nog levende beestje oppak, blaast hij ca gelijktijdig zijn laatste adem uit in mijn beschermende handpalmen.

De smokkelaar

Ik wandel met Raja en Luna lijkt ook mee te gaan, maar al snel is hij uit het beeld verdwenen. Dat kennen we inmiddels; meneer heeft geen zin om een eind te lopen. Meestal loop ik het ene bospad heen, steek tussen het struikgewas door naar het tweede bospad terug naar huis. Een soort loop dus. En dat weet Luna ook, dus die maakt een heel klein loopje en springt als we bijna weer thuis zijn uit het struikgewas te voorschijn alsof hij het hele eind mee heeft afgelegd. Smokkelaar.

Zelfs Onyx voegt zich zonder dat Raja zich onmiddellijk op het stort. Soms lijkt het erop alsof er voortgang wordt geboekt met de nadruk op lijkt. En s avonds is er meestal sprake van een soort informeel staakt het vuren. Onyx lijkt zich er gelukkig steeds minder van aan te trekken en verkoopt haar zo nu en dan een heis terug en daar had ze niet op gerekend dat hij terug kan meppen. Ze is een absoluut split personality want als ik met haar ga wandelen is ze de liefheid zelve en moet er om de 50 meter geknuffeld worden waarbij ze spint. In huis mag je zelfs niet naar haar wijzen.

Maandag 23 augustus

De civet staat echt prachtig in het beeld van de cameratrap. En inmiddels ook op de website bij cameratrap. Ik heb gisteravond een poosje life naar hem zitten kijken, alsook naar een mega kudu bull en onze oude Eland. Met inmiddels zwarte neus en zwarte kraag. Hij is uit alle familiverbanden verstoten lijkt het wel. Zolang hij zn tanden en kiezen behoudt is er niet zoveel aan de hand, en zal hij voorlopig niet verhongeren. En ons reuzenkonijn scharrelt onder de hide.

Civet (Afrikaanse siwet, civettictis civetta)

Terug naar de civet: Stockily built. Greyish or grey brown, heavily marked with black stripes, blotches and spots. The head is doglike with black nostrils outlined by white patches on the sides of the muzzle, and black patches around and in front of the eyes, separated by a lighter strip up the middle of the muzzle to the light coloured forehead. there are broad black bands on the sides of the neck, running down onto the chest and throat. The ears are small with rounded tips. The lower limbs are usuallhy black. Lightly built, with small feet carrying five sharp, cuved claws. The tail is slightly bushy, banded with black and with a black tip. Total length average 1.3 m, tail 47 cm, weight 11,25 kg. Omnivorous, insects, small rodents, fruit, birds, reptiles, amphibians, fish, invertebrates and carrion are all taken according to availability. In some areas civets eat large quantities of millipedes, which most animals avoid. Gestation 60-65 days with litters of up to four young are born from August January, weaning 1-5 months. Nocturnal, most active from 1-2 hours after sunset untill midnight. Shelters during the day in holes, rock crevices, caves and dense covder. Bloambers on to low branches to reach fruit, but is a poor climber and does nearly all its foraging on the ground, making extensive use of pathways. Prey is killed by multiple bites, often with fierce shaking, and may be thrown to the side and grabbed again. The teeth are adapted to crushing rather than cutting, and vertebrate prey is held down by the forepaws, and torn apart with the incisors and canines. Solitary, or in family groups of mother with young. Lives in overlapping homeranges, or may be terriitorial. Where coyote getters are used in attempts to control black backed jackals they kill six times as many civets as jackals. Red Data Book. Rare.

Ik ga met Raja wandelen, Luna laat het helemaal afweten. Onderweg schrikken we ons een breuk. Langs het pad bevinden zich grote holen waar eigenlijk geen zichtbare aktiviteiten in plaatsvinden. Geen verse sporen bijvoorbeeld. Edoch, uit een van de holen als we er bijna pal voor staan, stuift opeens een whartdog uit zon hol. Raja schrikt zich een breukt en sprint weg, maar ze komt gelukkig weer keurig terug naar me en zo maken we het rondje, inclusief toilet, keurig af.

Dinsdag 24 augustus

We hebben dan wel een garage gebouwd, maar het bakkie blijkt er niet meer bij te kunnen en het manoevreren met de campertrailer en firefighter is achteraf ook niet zo simpel als aanvankelijk leek. Dus er moet een rondweg achter de workshop om worden gemaakt om het snel kunnen uitrijden met de firefighter mogelijk te maken. De rondweg dient tevens mooi als extra brandgang. Maar de beoogde rondweg ligt nu nog bezaaid met enorme keien die A&O opzij moeten zien te krijgen. Het is loeizwaar werk dat ze maar een halve dag mogen doen om algehele uitputting en blessures te voorkomen. Maar ze krijgen het voor elkaar en die keien die zich niet gewonnen willen geven, worden er met de tractor-met-ketting uitgesjord. Daarna kan het opvullen met stampzand beginnen. Een mooi klussie bij huis als wij boodschappen doen zijn in Pta en Joburg.

Ik zit s avonds in de hide en zie iets bewegen. Er daar komt ze prachtig in beeld: Als een echte kat gaat ze op een steen zitten en drapeert haar prachtige dikke geringe staart om zich heen. Ze kijkt een poosje rond voordat ze een rondje in mijn blikveld en dat van de floodlight loopt waarna ze weer in het duister verdwijnt. De small spotted genet! Wat een kadootje en wat een geluk heb ik toch steeds!

Pauline

Jan is met de campertrailer weer richting Ellisras vertrokken en het bakkie moet gelijktijdig ook een onderhoudsbeurt. Er wordt een nieuwe nose-cone op de trailer gezet en de accu daar geinstalleerd waar het de bedoeling was. Ivan mag de Conqueror-tent ook bestellen en monteren, alhoewel hij hem niet goedkoper krijgt dan ik. Maar het is precies die tent die we willen hebben met royaal bed van 2.1x2.1 (i.p.v. de standaard 1.4x2.0 meter. Jan is gemiddeld erg lief, maar er zijn grenzen aan mijn incasseringsvermogen, vooral s nachts). Als de campertrailer helemaal klaar is, maak ik een foto zodat iedereen weet waar ik het eigenlijk over heb. En ik krijg Pauline op bezoek. Van Eskom, en ze komt van het Bela-Bela kantoor, maar woont zelf in Hammanskraal. Doel van het bezoek is mij volstrekt onhelder, ze komt kennelijk het werk van Richard van vorige week overdoen. Ze belt een aantal keren voordat ze eindelijk bij het huis belandt, bang dat ze op de farm gaat dwalen. Het is een klein meissie waar een leuk koppie opzit, maar een achterwerk en dijen! Het doet haar een beetje op een struisvogel lijken. We leuten gezellig koffie, ze bekijkt het gastenhuis waar ze beslist met haar man wil komen logeren (dat kennen we inmiddels) en ze constateert met Richard dat de 100 KVA terugmoet naar 25 KVA. Maar integenstelling tot Richard die dacht dat dat nog geen tweeduizend rand zou kosten, bij haar kost dat tienduizend. Ze gaat kennelijk uit van nieuwe installatie in plaats van een downgrade. Ook na haar vertrek zie ik geen toegevoegde waarde aan hetgeen Richard al had gedaan. En zo karren de Eskom-employees lekker rond van hot naar haar in hun Eskom-outfit en idem immer up-to-date vervoermiddelen.

Donderdag 26 augustus

Met de trailer (neen, niet de campertrailer, maar degene waar Jan al twee keer schade aan reed) in onze kielzog gaan we op stap. Ik heb met Patiowarehouse geregeld dat we de trailer daar kunnen stallen om morgen met de celeste trevi dinnerset (tafel met 8 stoelen) weer op te halen. Want met zon trailer in de stad is toch niet echt handig. Maar eerst stoppen we bij de pottenboer in Bela-Bela. Er staat gelukkig nog n pot die een beetje op de gesneuvelde lijkt. Ik reserveer en betaal de pot en krijg het nummer van het oude manneke zodat we morgen onze komst kunnen aanmelden indien dit onverhoopt na vijf uur zou zijn.

Daarna gaan we door naar Sandton om ons aan alle mooie aardse luxe zaken te vergapen. Louis Vuitton heeft een prachtige etalage gemaakt. Er staat bijna niets in, maar echt schitterend, smaakvol, chique en elegant. s avonds eten we bij Montegobay op het Nelson Mandela square waarna we naar Lauriston Guesthouse vertrekken in Centurion. Het is een prachtig oud huis en sinds 1992 eigendom van een poolse familie. Ola, die ons opwacht, is echter in Z.A. geboren, gaat wel eens naar Polen, maar voelt zich vooral zuid afrikaanse. Helaas heeft de kamer slechts een queensizebed (zie mijn opmer-kingen over het kampeerbed), maar de volgende ochtend wordt er een uitstekend ontbijt geserveerd.

Vrijdag 27 augustus

Na het heerlijke ontbijt bel ik Gemma (Morukuru) voor hun postadres. Want we hebben gisteren een snoezig jasje voor Oliver op de kop getikt en dat sturen we liever maar direct op. Lucy (en Quintin van Morukuru) zijn vorige week dinsdag van Oliver bevallen. Twee weken vroeger dan gepland, maar het kind werd veel te groot voor de frle Lucy. Volgens Gemma is Oliver adooooooooorable. Jan legt mij uit dat dat te maken heeft met de hormonen die meisjes en vrouwen rond die leeftijd worden geacht te hebben (en aan mij dus gelukkig volstrekt voorgegaan), want puur objectief bezien zijn babies over het algemeen gewoon foeilelijk.

Jan heeft verzonnen dat ik eerst naar de kapper moet in Brooklyn en daarna Woolworths alvorens de trailer met tafel en stoelen op te halen. Dat wordt dus zinloos op en neer rijden van Centurion naar Brooklyn en weer terug en de tijdnood zie ik al weer ingebakken. Dat wordt racen tegen de klok. Lauren weet weer iets aardigs van mijn haar te maken en bij Woolworths worden heerlijke verse dingen aangeschaft waaronder witlof.

Bij het Patiowarehouse (winkelketen met tuinmeubilair) worden de dozen geladen. Ik had liever het marmeren tafelblad gecontrolleerd, maar het zit helemaal in een krat verpakt. Leon verzekert me echter dat, mocht het blad gebroken, gebarsten of anderszins blijken te zijn, ze het heus komen omruilen. En daar moet ik dan maar op vertrouwen. En dan kunnen we, voorzichtig rijdend, weer op huus an. Rond half vijf begint het pottenboertje te bellen waar we zijn. We zijn dan bij Hammanskraal, dus vijf uur redden we zeker niet. Om vijf uur belt hij weer dat hij sy boy vir ons laat wag. En inderdaad zit er een knul van een jaar of 16 op ons te wachten. Het pottenboertje blijkt zn opa te zijn die samen met zn oma de potten maakt. Zelf is de jongen net klaar met school; heeft zn matriek gehaald hetgeen best een prestatie is. Ik koop nog een tweede pot, want er ontbrak er ergens nog n aan mn geluk. Telefonisch wordt de korting met opa uitonderhandeld.

We nemen de staff-gate omdat ik een lekker stuk verse vis voor Abram heb meegebracht en een flinke Tom-Poes. Zon stuk met gele pudding gevuld gebak. Daarna kan thuis het grote uitladen beginnen.

Zaterdag 28 augustus

Vanuit de hide zie ik niet n, maar twee porcupines. Mischien binnenkort dus ook wel baby-porcupines! De cameratrap heeft ze hopelijk ook mooi in beeld gekregen! En ook de civet komt kijken of er iets van zn gading ligt.

Zondag 29 augustus

Naar de kapper

Jan moet nodig naar de kapper, dus zet ik mn kapperspet op. Het moet heel erg kort van mijn clint. Model stekelvarken, maar hij is er voorlopig weer tevreden mee. Zolang ik Jan ken is hij zeggen en schrijven nmaal naar een kapper geweest. In een hotel in Wenen waar we toen logeerden. Dat was gelijk ook de laatste keer, want hij wilde (ik kan/mag het eigenlijk nu niet meer hardop zeggen) geen homos aan zn kop. En dat is echt de letterlijke tekst die hij sprak. Tijdens het installeren van de kapperskruk op het deck, zie ik een bosbok bij de NWS. Dit is pas de tweede keer dat ik zon bok zie. Lijkt wel een beetje op rooibokkies en njalas, alleen bosbokken hebben geen horizontale of verticale strepen, maar een horizontaal rijtje witte stippen aan de zijkanten van hun flanken.

We pakken de stoelen uit en ik positioneer de poten van de tafelblad. Voor het blad hebben we veel meer handen voor nodig, dat kunnen we niet met zn twen getild krijgen. En ik maak de overloop bak van het zwembad schoon. Een smerig maar o zo lonend en bevredigend karweitje als hij weer blinkend schoon is nu het zwemseizoen er weer zit aan te komen. Ik heb de lekken uiteindelijk ook dichtgekregen. Er zit een scheur over 5 meter lengte die ik heb dichtgesmeerd. Het is geen gezicht zon zwarte streep, maar niets blijft hier op den duur perfect, want ook het deck bij het zwembad is ernstig aan het verzakken. Dat moet opgekrikt en gestut.

Aan het eind van de middag ga ik weer wandelen, dit keer met Raja, Luna en Onyx. Er lijkt stil-zwijgend onderling een soort bestand te zijn afgekondigd waarvan ik hoop dat het lang standhoudt.

Maandag 30 augustus

Verhuizing

In de tuin staan 3 impala lilys die in bijna 4 jaar tijd niets gedaan hebben behalve heel kort bloeien. Ze lijken mij een kwijnend vegeterend (hoe toepassellijk) bestaan te lijden. Ik graaf ze uit en zet ze in twee nieuw aangeschafte potten waar ik ze een betere verzorging kan geven. Maar de grond is wel zo keihard da ik eerst uren water moet laten sijpelen om de aarde willig te maken. Het blijkt een ochtendvullend programma te zijn en hoop maar dat ze de verhuizing overleven, want bij n ervan is de wortel beschadigd hoe voorzichtig ik ook geweest ben.

We hebben Brian gebeld met de vraag of hij met Sammy en Klaas direct na de lunch even wil komen helpen om het blad naar binnen te tillen. Sammy is zoals gebruikelijk weer eens niet komen opdagen. Hij had eerder om kwart over zes gebeld dat hij geen vervoer kon krijgen. Ik probeer ook Klaas (van buurman Ben Schutte) en Kleinbooi te pakken te krijgen, maar krijg steeds de voicemail. Maar gelukkig hebben Pat en Brian een log, Mike Taylor, die meehelpt. Op enig moment moet het blad op zn kant omdat het anders niet door de deur kan. Het wordt in zn krat dus over de vloer geschoven maar waarbij de verpakking/bescherming aan de onderkant loslaat. Met een lelijke kras in het marmer als gevolg alvorens ik ze tot stoppen heb kunnen manen. Die laat zich gelukkig met brasso redelijk wegpoetsen. Maar desalniettemin waardeloos natuurlijk.

Angst en vijand nr 1

En nu er toch zoveel handen in huis zijn, moet de watercontainer ook op het vloertje in de garage gehesen. Het is een 1000 liter container, waar de firefighter onder gezet kan worden. In noodgevallen hebben we dus 1000 liter in de firefighter en 1000 liter op voorraad om de firefighter supersnel weer bij te vullen. Hopelijk hebben we het nooit nodig, maar afgelopen week zagen we het in de verte al weer branden over de behoorlijke lengte. Maar het leek aan gene zijde van de Mogol river te zijn. Dat is de grootste angst en vijand van iedereen in die bosveld: brand.

De jongens hebben gevoerd, maar een grote groep elanden heeft in no-time de 3 balen lucerne achter hun kiezen gestampt. Ik zie verder alleen de civet bij het keukenafval rondscharrelen. Met zoveel elanden in de buurt is het de katachtigen allemaal veel te druk.

Dinsdag 31 augustus

Het rotan bankstel (uit de erfenis van Lesley en George) wordt naar het rattenhol afgevoerd. Ze spreken het niet hardop uit, maar A&O zouden het ook wel willen hebben. Maar aangezien we nog upgrade plannen voor het rattenhol hebben, is dit alvast een beginnetje voor de woonkamer. Het is de bedoeling daar ooit Abram en Emmy hun intrek te laten nemen, maar voorlopig zijn we even uit-geinvesteerd en moet er eerst weer vlees op het bot komen.

Ik pluk de eerste sperziebonen uit de kas en ook de aardbeien beginnen al aardig te kleuren dankzij het warme weer van de afgelopen dagen.