Juli 2010 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Monday, 09 August 2010 16:19

 

 

               

Juli 2010

Donderdag 1 juli

Lelijke stiefzuster

Met Raja is nog steeds geen land te bezeilen. Ze gaat nu ook overal zitten poepen en plassen ondanks het feit dat er constant 4 schone kattenbakken her en der verspreid in het huis staan. Ze presteert het zelfs boven op de balken in de bieb te gaan zitten. Maar als ik aan het eind van de middag een eind met haar ga wandelen, heeft ze een favoriete zandhoop waarop ze toilet maakt. Als we aan het wandelen zijn is ze allerliefst en komt ze kroelen, thuis verandert ze onmiddellijk weer in de gemene stiefzuster waar je vooral niet aan mag zitten en die Onyx probeert te slopen als ze de kans krijgt. Vanmiddag is Luna ook mee op wandeling, maar we komen niet echt ver omdat we de njala’s tegen het lijf lopen. En die willen brokjes en het vrouwtje blijft me maar achterna lopen en Raja en Luna wegjagen. Ze zit er echt achteraan. R&L vinden het een leuk spelletje maar er zit niets anders op dan teruglopen naar huis om het gezelschap van brokkies te voorzien. Zij brokkies, dan wij ook vind Raja dus die krijg ik niet opnieuw mee aan de wandel.

Abbessijnentrekjes

Onyx is een schatje en kan met Luna heel leuk en vooral ook heel wild spelen. Ze vliegen samen het hele huis door, over de balken in de bieb, over het meubilair en dat alles zonder zichtbare beschadigingen te veroorzaken. De ene nacht brengt Luna bij Onyx door in onze slaapkamer, de andere nacht bij Raja in de rest van het huis. Midden in de nacht kruipt Onyx onder de dekens waar hij zich in mijn buikholte nestelt. Dat deed Castor ook altijd. Kennelijk zijn dit rasgebonden kenmerken. Zoals ook de fascinatie voor water. Zodra de badkraan opengedraaid wordt, gaat Onyx er op de rand bij het bad bijzitten en probeert de waterstraal te pakken met z’n pootjes en gelijk-tijdig z’n tong er in te steken. En als het bad aan het leeglopen is, springt hij erin om de laatste schuimvlokken te vangen. Dit deed Castor dus ook altijd. Verder is hij ontzettend graag buiten, en ook hij gaat overal met me mee naar toe rond het huis.  Ik loop over de paden, hij springt over de rotsen die er naast liggen.

We hebben Herman, kleine Abram en Salomon hun salaris uitbetaald. Ze gaan morgen met Ms. Pat naar Ellisras om het bedrag op geheel verantwoorde wijze uit te geven (hoop ik).  Ik heb hen op het hart gedrukt weer netjes naar school te gaan en hard te studeren. Kleine Abram gaat het wel redden, maar de andere twee? Ik vrees dat ook die weer in het plaaswerkerscirquit terechtkomen.

Vrijdag 2 juli

Oliver en Aaron lopen samen the fench en komen terug met een Zebra-schedel.  Als wij om half twaalf naar Ellisras gaan zijn ze al terug. Ze zijn erg vroeg vertrokken aldus Oliver en dat moeten we dan maar geloven.

Op het boodschappenlijstje staat een terugslagklep voor de pomp bij de vier watertanks. Die stond de laatste twee weken onophoudelijk aan/uit te schakelen. Niet goed voor de pomp, maar ook niet voor de portemonnee. Het ding blijkt gelukkig op voorraad. We hebben haast want Jan wil geen minuut missen van NL-Bra. Er kan zelfs geen koffie af bij Wiesenhof.

NL-Brazilië

Kijkend naar de eerste helft, denk je bij jezelf: wel dat was het dan. Wat een broddelwerk, en bijna besluiten we om naar de tweede helft maar helemaal niet te kijken. Dat wordt een grote deceptie.  Ik stuur Anka een mailtje in de pauze dat ik hoop dat ze nog geen vliegtickets heeft aangeschaft. Dat blijkt inderdaad (nog) niet het geval.

Edoch, Bert heeft er in de pauze zeker de zweep overgehaald want het lukt Oranje om het tij te keren en de Brazilianen naar huis te sturen. Ze zijn dus gelukkig weer een rondje verder. Sneu voor de Brazilianen die voor zich zelf de winnaarsrol had weggelegd.

Zaterdag 3 juli

Gebarsten “bladder”

De nieuwe terugslagklep heeft het probleem van de pomp/het drukvat niet opgelost, dus Jan demonteert het drukvat en haalt er de over de hele lengte gebarsten rubberen zak uit.  Het vat komt dus niet op druk en dat veroorzaakt het aanhoudelijk aanslaan van de pomp. De ervaring leert dat deze 60 liter “bladders”  zoals ze hier heten, niet voorradig zijn in Ellisras. We leven de komende dagen dus weer op gravity.

Octopus Paul

De inmiddels overbekende Inktvis Paul uit Duitsland heeft voorspeld dat Duitsland Argentinie gaat kloppen.  Minpuntje van Paul is wel dat hij de uitslag kwa aantal doelpunten niet bijgeeft. Maar hij blijkt het opnieuw bij het rechte eind te hebben:  Maradonna en z’n lievelingen worden met 4-0 uit het toernooi gewipt.  Dit is toch wel het toernooi van de grote verrassingen.  Van buurman Herman krijgen we steevast mailtjes met gelukwensen en kinderachtige gefotoshopte plaatjes en filmpjes. Maar hij bedoelt het goed!

Zondag 4 juli

Er verschijnen gelukkig weer beesten bij de NWS. Ik zie zeven kudu’s staan die om beurten aan het zout staan te likken en zo nu en dan een slokje water tussendoor nemen. Er is één hele grote bull bij.

Dawn belt met de vraag of we thuis zijn, want ze willen graag het solarsysteem van de staff komen bestuderen. Dit naar aanleiding van mailtje aan alle buren dat we 2, slechts 3 jaar oude, 100L geysers in de aanbieding hebben omdat de staff nu ook op solar zit. Rond een uur of 3 arriveert het gezelschap inclusief een kleinzoon Stefan van een jaar of 8. Het is ondanks de zon veel te koud om buiten te zitten, dus zitten we noodgedwongen binnen. Dawn heeft het onverminderd moeilijk met de situatie van haar vader. Want één ding is wel zeker, hij gaat ongelukkig dood. Hij wil weg uit het verzorgingstehuis, maar hij heeft 24/7 verzorging nodig. Dawn en Herman blijken niet zozeer op zoek naar heet zonnewater voor de staff, maar voor electriciteit. En daar heb je andere panelen voor nodig. Maar gelukkig kan ik hen in contact brengen met de leverancier, waarvan ook wij een aantal (ongeinstalleerde) paneeltjes hebben. Ze zullen ooit bij het bushcamp geinstalleerd moeten worden, maar de vraag is wanneer dat heugelijke moment gaat aanbreken. Er staat zo ongelofelijk veel op de prioriteitenlijst.

Maandag 5 juli

We moeten naar Ellisras achter een “bladder”  aan. En boodschappen voor Jan’s verjaardag want we krijgen bezoek. De “bladder”  is inderdaad niet voorradig, maar wordt terplaatse besteld, morgen in huis is de belofte. We bestellen er veiligheidshalve maar twee, want het tempo waarin die “bladders”  er doorheen gaan is hoog. En ze kosten nog R699 per stuk ook. We besluiten gelijktijdig om een extra zandfilter tussen de 4 grote tanks en het huis te plaatsen in de hoop dat dit de vieze bruine aanslag gedeeltelijk zal ondervangen. Je gaat er nog dood aan, maar op den duur is alles roestkleurig, zelfs de was.

Zeikerd

Nu is er gelukkig wel tijd voor Wiesenhof en de serveerster brengt eerst mijn capucinno of te checken of hij goed is, waarna ze Jan’s espresso gaat zetten. Het idee moet toch inmiddels bij iedereen wel hebben postgevat dat ik een ongelofelijke zeikerd ben. Inderdaad, dat ben ik.

Dinsdag 6 juli

Ik word om tien over zeven gebeld door omroep Gelderland om onze voetbalstemming te polsen waarvan ik live verslag doe. Best leuk eigenlijk die gesprekjes. Ik vertel o.a. dat vrienden van ons de gok wagen, en dat ze vanavond vliegen in de hoop dat èn Oranje vanavond Uruguay onderuit schoffelt èn ze nog aan kaartjes kunnen komen.

Crushed cakes.

En dan kunnen we weer naar Ellisras voor de “bladders”  die zijn aangekomen zo werd ons eerder vanochtend telefonisch gemeld.  Nu nemen we gelijk de verjaardagstaart mee. De Spar heeft meestal het rijkst gesorteerde assortiment en er staan inderdaad heerlijke taarten en taartjes in de vitrine. Ik wijs een Tiramisu Taart aan en 4 stukken Schwarzwalder Kirschtorte. Ik kijk om me heen of ik nog meer dingen van mijn gading zie waarna mijn blik terugglijdt naar het meissie dat de taartjes moet inpakken. Ik zie haar nog net de laatste van de 4 S.K.-stukken in een veel te klein doosje  proppen en het deksel aanstampen. Wat doe je nou? vraag ik haar. Dat doosje is toch veel te klein! You want a bigger box? vraagt ze. Neen, een box die past. Ze maakt dus het doosje weer open waarbij een platgedruk stuk taart tevoorschijn komt. Nou meid, die hoef ik dus echt niet hoor. Ze kijkt me niet begrijpend aan.  De andere 3 blijken dus ook allemaal tot smurrie samengeperst. En helaas waren het de laatste 4 S.K.-stukken. Ze wil verder kennelijk geen risico lopen, dus voor de Tiramisu Taart neemt ze een doos waar er wel 4 in kunnen. Ik zeg maar niets meer. Maar wat denkt zo’n meid nou eigenlijk bij het inpakken/crushen van de prachtigst opgemaakte taartstukken? Het zoveelste voorbeeld van absolute desinteresse.

Emmy maakt het gastenhuis schoon en Maria ons huis. Voor morgen moet alles tip-top in orde zijn. En dat blijkt het ook bij thuiskomst.

Uruguay word door Oranje naar huis gestuurd, dat mail ik snel nog even naar Anka die op CdG net de lounge binnenloopt en het affluiten door de scheids meebeleeft. De eerste gok is dus goed uitgepakt.  Ed heeft een foto van haar gemaakt, mooi in het oranje uitgedost, met een glas champi in d’r hand.

Woensdag 7 juli

Er is er een jarig hoera hoera

Anka en Ed zijn veilig geland, hebben een huurautootje genomen en zijn op weg naar Jan’s 66e verjaardag. Pat en Brian komen vrijwel gelijktijdig aan. Pat heeft speciaal een orange cake voor Jan gebakken en wat er allemaal uit de koffertjes van A&E komt? Paling, brokkelkaas (ca. een hele), advocaat, stroopwafels, gestampte muisjes (dit product hoort inderdaad gestampt te zijn in tegenstelling tot taart), en alles wat ik nog vergeten ben. Ik heb het gastenhuis speciaal voor hen uitgedost in de  Nederlandse kleuren, Oranje ballon en idem Vuvuzela, om hen in de stemming te houden. Kaartjes hebben ze nog steeds niet, en het aanbod dat er is, is belachelijk duur. Het goedkoopste ticket dat te koop is moet R15000 kosten. Pat en Brian kunnen niet geloven dat je zoveel geld voor een ticket wilt neertellen.  We kunnen in de hide zitten tijdens de koffie-met-taart, maar voor de borrel moeten we naar de stoep verhuizen waar we in de zon, maar uit de wind zitten.  Jan krijgt de nodige felicitatiemailtjes en telefoontjes waaronder van Dolph, mijn ex. (Waarschijnlijk nog steeds zoooo blij dat hij van mij af is en hij Jan daarvoor niet dankbaarheid kan tonen!)

Van de leftovers van het diner maakt Anka alvast een heerlijke slaatje voor morgen, want ons bent zuunig!

Het is een ronduit gezellige dag waarbij  ’s avonds naar Duitsland – Spanje gekeken moet worden. Ik kan mijn ogen niet geloven en kan er met mijn verstand niet bij: Duitsland wordt compleet van de mat gespeeld. Paul had dus toch gelijk en wij blijven verbijsterd achter. Want iedereen was het er over eens: de finale is tussen NL – D (en kan de tweede wereld oorlog dus opnieuw worden uitgevochten).  We zoeken troost bij de drank en oude brokkelkaas.

Donderdag 8 juli

Onze gasten hebben lekker lang uitgeslapen en na het ontbijt gaan we richting rivier. Op de plaats waar we al eerder schedels troffen, vinden we opnieuw botten die ik netjes bij elkaar leg, en een zebra schedel. Dit moet het huis van of een hyëna of een luiperd zijn. Bij de rivier is het nog tamelijk groen, maar een keer het dichte grasdek slashen zou geen kwaad kunnen om zodoende de kleinere en jongere grassoorten weer een kans te geven. Een hotburn zou het beste zijn, maar we hebben er geen ervaring mee, dus veel te gevaarlijk.

Het waait te hard voor een braai, dus het braairek wordt naar de open haard verplaatst waar het vlees in notime gaar is. De flinke braailap zie ik vrijwel geheel verdwijnen. We gaan niet al te laat naar bed omdat A&E morgen om negen uur willen rijden om zodoende om twaalf uur in Bryanston te kunnen zijn waar ze afspraken hebben. Ik snoep nog een glaasje advocaat nadat alle rommel is opgeruimd en de vaatwasser staat te draaien. Wat is dat toch goddellijk heerlijk lekker, en wat een geluk dat het hier NIET te koop is (anders dan die vloeibare scherpe Bols) want ik zou nergens anders tijd meer voor hebben. Om van gewichtstoename nog maar niet eens te spreken.

Vrijdag 9 juli

Om acht uur is iedereen paraat voor het ontbijt en Ed probeert nog steeds kaartjes te krijgen. Vruchteloos tot nu toe. Daarna brengen we A&E naar het blauwe hek waar we afscheid zoenen en zwaaien en het afscheid komt zoals gewoon weer veel te vroeg. Dit blijven voor mij treurige momenten; het uitzwaaien van lieve gezellige vrienden. Vanavond wonen ze het concert van Andrea Boccelli bij in Joburg ter ere van Soccer2010, en waar nog meer beroemdheden acte-de-présence zullen geven, zoals Shakira.  Halverwege de ochtend SMS-t  Anka dat ze kaartjes hebben via de KNVB.  Hele knappe kaartjes trouwens tegenover de eretribune, zo’n 15 rijen boven Sylvie en Yolante.  

En daarna is het wassen en strijken geblazen. Aan het eind van de dag ligt vrijwel alles weer gewassen en gestreken op nieuwe gasten te wachten. En we hebben er een nieuw project bij.

Operatie headbord.

Ed is fors en lang, dus voor hem is het kingsize bed eigenlijk net te kort en te smal. Dus een headboard zou wonderen doen aldus Ed. Dat wordt mentaal genoteerd en fijn dat iemand anders het zegt om zodoende Jan ook net ietjes harder te laten lopen. De boodschappenlijst voor de ingrediënten wordt in gedachten al vast samengesteld. Een plank, foam en een mooi bijpassend stofje. Een fluitje van een cent of …..?

Paul is inmiddels van z’n volgende voorspelling bevallen: Spanje zal de finale winnen. Even nog hoop ik dat die inktvis alleen dol is op geel en rood hetgeen in zowel van vlaggen van D als ESP aanwezig is maar het zal ijdele hoop blijken te zijn.

Zondag 11 juli

De 3 giraffes laten zich uitgebreid bekijken en er komen steeds meer beesten op het lusern en de waterholes af. Maar het vermiste njala-vrouwtje blijft vermist ondanks dat Abram en Oliver er heilig van overtuigd zijn dat ze bij Pat en Brian loopt.

Mini explosie

Wij verheugen ons op de match van hedenavond, maar even lijkt het erop dat we die helemaal niet gaan zien. Eskom laat het afweten, de generator idem dito. Jan verdenkt opnieuw de accu en ontkoppelt het ding waarbij deze in z’n gezicht explodeert. Goddank is hij brildragend, maar in z’n min of meer zondagse kloffie (waaronder een splinter nieuwe broek) vallen de gaten door het accu zuur. Dan maar de accu uit de tractor gebouwd om het huis alsnog onder stroom te zetten, hetgeen uiteindelijk lukt.

NOT TON

En daar zitten we dan aan het kassie gekluisterd: NL-Esp.  De sluitingsceremonie met daarin Madiba is ronduit tranentrekkend. Wat is hij oud en broos geworden. Waar we vervolgens getuigen van zijn, is niet echt iets om trots op te zijn. Duwend, trekkend en schoppend meent Oranje zich een weg naar het wereld kampioenschap te kunnen banen, maar Spanje verhindert dit in vrijwel de laatste minuut van de verlenging. Ging Rita Verdonck er eerder al mee onderuit (Trots Op Nederland), Oranje doet dit nog eens dunnetjes over. Wat een afgang en de condoleance mailtjes van de buren stromen binnen. Want nadat al hun favorieten gesneuveld waren, was de hoop op Oranje gevestigd (niet in de laatste plaats vanwege onze herkomst!). Wat een kater nadat ze zo’n goed ongeslagen toernooi reeds achter zich lieten. Heb je er een maand lang naar zitten kijken en dan deze deceptie bij wijze van afsluiting van een overigens schitterend en door Z.A. uitstekend georganiseerd toernooi. Vanaf de tribune blijkt deze duw-, trek-, en schoppartij overigens onzichtbaar gebleven want daar vinden geen close up’s noch herhalingen plaats.

Maandag 12 juli

In het kader van mijn functie als voorzitter van het WLF togen we naar Nylstroom voor een gesprek met het Limpopo Department of Economic Development and Tourism (LEDET). We treffen Kobus Pienaar, Gerrit de Beer en Ronnie Haywood. De situatie daar blijkt nog ernstiger dan we reeds konden vermoeden. Een vacancy rate van zo’n 75% en van de ooit 10 auto’s op de weg, blijken dat er nog 3 te zijn. En de afdeling Law Enforcement is helemaal een giller. Van de 4 functies wordt er slechts 1 vervuld en geen auto beschikbaar. Dus alle vergunnings-aanvragen om een leopard te mogen neerknallen omdat hij hoegenaamd duurbetaalde beesten vreet, kunnen niet inhoudelijk worden beoordeeld bij gebreke aan vervoer. En dus worden de vergunningen vrijwel blind afgegeven onder het mom: als we de vergunning niet verstrekken, wordt het beest toch wel afgeknald, vergiftigd, karkas begraven, van z’n mooie gevlekte jasje ontdaan dat tzt illegaal ge-exporteerd. En het is helemaal geen kwestie van gebrek aan  geld, maar aan hersens op hoger  hand in Polokwane.

Carvela’s

Ook in Nylstroom zit een Wiesenhof waar we koffie gaan drinken. Want bij LEDET kon er geen kopje koffie of thee af. Niet bij LEDET alleen overigens, nergens waar je komt krijg je iets aangeboden terwijl wij (of is dat typisch hollands??) altijds als eerste iets te drinken aanbieden. Want iedereen is hier altijd tenminste al uren onderweg geweest om naar je toe te komen (de buren uitgezonderd). We zijn de enigen en een hele mooie serveerster complimenteert mij met m’n schoenen. Carvela’s zeker? informeert ze.  Geen idee, dus ik moet m’n schoenen uittrekken om dat te checken, en jawel Carvela’s-made-in-Italy. Wat hebben ze gekost? vraagt ze vervolgens. Ik geloof R1100. Very very expensive constateert ze, but you have taste, voegt ze er aan toe. Nou meid, jij ook hoor als je dit soort details hekent. Gewoon platte suède schoenen, want hakjes, hoe klein ook,  is er na mijn ongeluk  van 2 jaar geleden (how time flies!) niet meer bij.

 

Kolenboeren

De laatste twee jaren is het vrachtvervoer over de R33 ongelofelijk toegenomen. De ene na de andere kolenwagen voert kolen af uit de open pit mines bij de Matimba en Medupi Powerstations in Ellisras. Jan rekende al eerder uit: 1 per 7 minuten, maar wat we vandaag tussen onze farm en Nylstroom (110K enkele reis) ervaren lijkt meer op 7 per 1 minuut. Hele zware vrachtauto’s met idem dito vracht. Geen wonder dat het barst van de potholes. Ik besluit om de meest vertegen-woordigde transporteur (Reinhardt) maar eens een mailtje te sturen uit nieuwsgierigheid. Of dit een tijdelijk verschijnsel is, danwel of we hiermee voor de eeuwigheid opgezadeld zitten. Want ze rijden 24/7 en dat is duidelijk merkbaar. Vooral omdat ze de bergpas op moeten klimmen, dat klinkt tot kilometers ver in de omtrek door.

Dinsdag 13 Juli

Ik probeer elke dag met Raja en Luna te wandelen. Om ze wat beweging te geven om algehele vervetting te voorkomen. Jan houdt namelijk graag iedereen met voedsel te vriend, en om Raja te laten toiletteren in plaats van naast een spic en span schoon kattentoilet te gaan zitten. Dat doet ze gewoon om de rest van de familie te zieken en om keer op keer haar afkeuring over Onyx te laten blijken.  Steeds bevestig ik haar dat we de boodschap nu wel begrepen hebben en please back to normal, maar ze weet van geen ophouden. En dit is een patente methode om haar buiten te laten ontlasten.  Buiten is ze hartstikke lief en gehoorzaam, binnen is het ronduit een darm. Ze heeft wel wat van mij weg, aldus Jan.

Het sportjournaal doet uitgebreid verslag van de inhuldiging van Oranje alsof ze de wereldbeker hebben meegebracht en Bert en Gianni worden geridderd. Zo gaat dat met loosers in Nederland. Leuk voor hen hoor maar kom niet met die verzachtende omstandigheden aanzetten dat het toch knap is voor zo’n klein land om in de finale terechtgekomen te zijn. Kwaliteit laat zich niet aan de omvang van een land afmeten.  Zou dat wel zo zijn, dan was Brazilië wel als winnaar uit de bus gekomen toch? Niet dus.

Vrijdag 16 juli

We gaan boodschappen doen in Ellisras waar ik onder andere stof voor het headboard ga kopen bij Reka Leka. De uitbaters schat ik al dik in de 70; met pensioengaan kunnen ze zich niet veroorloven. Zij loopt met een rollator en hij noemt haar skat. Het is oorverdovend stil in de winkel, en hij vraagt of we van het afschuwelijks busongeluk gehoord hebben op het Markenpad. Natuurlijk hebben wij daarvan gehoord; een aantal mensen dood en een paar zwaar gewond. Dat krijg je als je 80 mensen in een 45-personen-bus stopt. Dan vertelt de oude man dat zijn stoffeerder (die al 13 jaar voor hem werkt) ook in die bus zat en daarbij z’n rechter arm verloren heeft. Mijn bloed bevriest in mijn aderen. Wat afschuwelijk en wat een persoonlijk drama.

Digibeet

Vervolgens wip ik even bij de dierenarts aan voor een kattenbak. Ze zitten volop in de verbouwing en Helen staat zelf op de ladder om te verven. Haar echtgenoot-mede-vet Maran zich achter de computer en ik zeg dat we graag een keer met hem willen praten over ons Leopard Cure Unit-plan. Hij troont me onmiddellijk mee naar zijn operatiekamer-in-wording (Jan zit te wachten in de auto, maar komt maar eens polshoogte nemen nu ik zo lang wegblijf. Maran schetst vervolgens hoe de holdingfacility er uit zou moeten zien en dat daar een schitterend voorbeeld van is in Cape-area of all places. Hij belt de eigenaar of die foto’s wil sturen, maar de eigenaar is hetzelfde als Maran verzucht hij: absolute digibeet. De eigenaar in de Cape zal dus moeten wachten tot een van z’n kleinkinderen op bezoek komt om de digitale foto’s en op de computer en vervolgens ge-emailed te krijgen. Maran belooft alle medewerking, zegt geen schrijverd te zijn, maar is bereid alles te ondertekenen wat we nodig hebben voor de authoriteiten.

Daarna de petjes opgehaald die Jan heeft laten borduren met ons LLLogo. Ziet er keurig uit, en Jan zet er eentje onmiddellijk op. Daar krijgt hij commentaar op bij Bou en Hardeware. Hallo Oom Jan, waar is julle lodge en waarom het julle nie die telefoonnommer daar bij geskryf nie? Hoe gaan die mense julle nou kontak? Zit wat in, niet aangedacht, maar we gaan het niet doen ook.

Zaterdag 17 juli

Een kerel in de hide

Ik ben aan het rommelen en zie opeens iemand in de hide zitten terwijl we geen gasten hebben. Als ik beter kijk, zie ik dat het een hele grote Bobbejan is. Hij zit op z’n gemak op tafel zaden te pellen die uit de bomen vallen en waar hij een handvol van verzameld heeft. Als ik naar hem toeloop en maan om te vertrekken, staat hij op zijn dooie gemak op, kijkt me aan: mens windt je niet op, en laat zich vervolgens langzaam langs een paal naar beneden glijden.

Nadat de grote Bobbejaan vertrokken is, keert hij terug met wel 80 andere Bobbejanne. Ze zitten overal op, onder, aan onder luid gekrijs.  De katten waren voorzorgshalve al naar binnen gehaald.

The Ocean- and Desertroom.

Jan heeft het kastdeurtje van het gastentoilet mooi blauw gespoten. Het was een experiment dat heel goed gelukt is. Dat opent perspectieven! Dit toilet heeft nu veel blauwtinten en een twee bij elkaar passende panelen met golven erop geschilderd. Dit wordt derhalve de Ocean-room. Het andere badkamertje bevat oranje-tinten. De enge witte deurtjes van het badmeubel ga ik met deze nieuw verworven kennis dus ook onderhanden nemen. En die kamer wordt daarmee de Desert- of Namib-room omdat het oranje mij herinnert aan de prachtig bruin-rode duinen van Sossusvlei. Alleen nog ergens een schilderij oid van Sossusvlei zien te vinden om het geheel te completteren.  Verder werk ik stug verder aan het overtrekken van het grijze bankstel en de kussens. Een hels karwei want het moet allemaal met de hand. Ik heb geen naaimachien, en zou niet weten hoe ik het zou moeten bedienen bovendien. Het frame was een ander verhaal: met een niet-pistool echt zo gepiept en het resultaat mag er wezen. Mijn tempo ligt niet hoger dan één kussen per dag, dus dit is een twaalf-daags-project.

Zondag 18 juli

Madiba is jarig en 92 geworden. Radiostation Jacaranda voerde een actie waarbij iedereen felicitaties etc. in een register kon achterlaten op hun website. Ik heb hem het eeuwige leven toegewenst, dat lijkt me wel zo veilig. En dan zie ik voor het eerst in ruim drie-en-half jaar blauwapies bij het huis. Grijze apies en een zwart maskertje. Ze doen geen kwaad maar hou ze vooral buiten de deur.  Op de cameratrap vind ik een aardwolf en een aardvark. Maar de foto’s zijn van dien aard dat ze voor een niet-kenner  onherkenbaar zijn.

 

Maandag 19 juli

Miele

Hadden we in Wapenveld een fantastische Miele koffiemachien, aan de huidige stoor ik me al drie jaar. Hetzelfde lot is de combi-oven beschoren. Met de oude Miele had je een stoompijpje dat je in de melk stak om op te schuimen, maar de heren (is vast geen vrouw geweest) hebben iets heel slims bedacht. Denken ze.  Er steekt een zwart rubberen slangetje uit de machine, dat stop je in een melkkannetje. Slangetje zuigt de melk op, dat gaat door de machine, en zou er als schuim uit moeten komen. Edoch, het is een dunne substantie die het machien uitbraakt en wat schuim heet te zijn is verdwenen voordat je goed en wel met de koffie opweg bent naar een koffie-geniet-plek. Dat is één ergernis, maar erger nog: dit proces neemt zo lang in beslag dat je uiteindelijk aan een lauwe bak cappuccino zit. Om nog maar even helemaal niet te spreken over de onhygiënische bende. Als je het pijpje niet onmiddellijk met heet water doorspoelt, koekt de melk daarin lekker aan. Getver. En de combi-oven bleek niet zelfreinigend te zijn. Dat had ik niet meer kunnen verzinnen eerlijk gezegd. Hij is nauwelijks schoon te houden en daar moet dus dagelijks een sopje aan te pas komen. De deur bestaat uit twee glasplaten met een spleet ertussen. Dus als je met je sopdoekje druk in de weer bent, dript het sop tussen de twee glasplaten waar het vervolgens vieze strepen achterlaat. Echt geen gezicht. Alsof er hier nooit schoongemaakt wordt. Dus besloot ik een aantal weken geleden mijn ergernissen maar eens uitgebreid aan Miele Duitsland uit de doeken te doen, nadat ik dat hier in Z.A. tevergeefs al gedaan had. Ik kreeg direct een reactie dat mijn klachten naar de desbetref-fende afdeling waren gezonden, en dat die wel contact met mij zou opnemen.  Vier weken later nog geen teken van Miele-leven, dus er maar eens een remindertje achterheen gezonden.

Diezelfde ochtend nog werd ik gebeld door Frank Vos. Een nederlander, die al jaren in Z.A. woont, met een zuid afrikaanse getrouwd is, en pas nu mijn klachten op z’n bureau krijgt. Het is een alleraardigst gesprek en Frank stelt voor een nieuwe generatie-machien uit te proberen, maar die zuigt de melk nog steeds door het systeem, zij het op andere wijze. Lijkt me een goed plan. Wat de oven betreft, daar heb ik een gevoelige snaar geraakt waarvoor Miele vooralsnog  geen oplossing heeft. En zo belandt het gesprek op zondag 11 juli. Of ik me ook zo kapot geërgerd heb aan het NL elftal, vraagt Frank. Nou reken maar.

Barend van den Bergh staat om half negen al voor de deur met de nieuwe generatie koffiemachien. Het is een klein manneke waarvan Jan en ik zo maar vermoeden dat hij meer van jongetjes dan van meisjes houdt, maar in ieder geval héél veel van katten. Samen met zijn partner (?) fokt hij american curls. Barends is trainer bij Miele, de nieuwe machien wordt geinstalleerd en hij bekijkt de gastenverblijven en maakt foto’s, ook van de smerige strepen tussen de ovendeur. Hij vindt alles prachtig, en na uren kletsen en met de oude generatie koffiemachien vertrekt hij weer richting Joburg. Echt een ontzettend aardige knul.

Een mede-member van het Waterberg Leopard Forum lanceert vandaag een nieuwe website www.stoprhinopoaching.com . Neem er aub een kijkje en teken om aan deze walgelijke praktijken een einde te maken. De site is erg informatief over wat er gaande is, dat hoef ik hier dus niet uit-drukkellijk nog eens dunnetjes over te doen.  

Dinsdag 20 juli

In de nieuwe garage is ook een stafftoilet gebouwd dat vandaag feestelijk in gebruik genomen kan worden, want O&A hebben de french drain klaar en aan de bovenkant zo afgewerkt alsof het gewoon steenachtig terrein is. We zijn er zo content mee dat Jan ze ieder een extraatje geeft hetgeen zeer op prijs wordt gesteld. Het is werkelijk een keurig toilet waarvan Jan eerder al de vloer betegelde en door mij werd gevoegd. Toiletrolhouder, pleeborstel, haakje met handdoek en zelfs een lamp. Dan kunnen jullie in het vervolg mooi dag en nacht werken, grapt Jan. En het restant van de oude keuken (zoals wij die bij de aankoop van de farm aantroffen) is nu volledig verwerkt in de garage. Ook dat schenkt voldoening dat alles een nieuwe bestemming heeft gekregen.

Blauwe kelkjes

Mijn pogingen om via Marktplaats.nl nog blauwe kelkjes voor de Harcoloor lamp (python-slachtoffer) te vinden is jammerlijk mislukt. Ik weet zeker dat we in Wapenveld een doos hadden waar nog een paar oudere-generatie-blauwe-kelkjes inzaten. De lamp belandde immers in Wapenveld ook al een keer op de marmeren vloer en toen waren alle kelkjes stuk. Het snoer van de stofzuiger zat er omheen gekronkeld en al stofzuigende trok is dus de lamp om. Toen konden ze gelukkig wel worden bijbesteld, alhoewel niet helemaal identiek. Jan is de workshop aan het opruimen en vindt daarbij een doosje dat hij me feestelijk komt overhandigen. Ik weet onmiddellijk wat er in het doosje zit: de blauwe kelkjes: twee hele (doch afwijkende) exemplaren en een gelijmd exemplaar as-is. Op een afstandje ziet de lamp er dus weer geheel in takt uit, maar een tweede python-bezoek moet er dus niet meer komen.

Woensdag 21 juli

Painted Dogs in CITES

Bijna-buren uit Wapenveld (Marie-José en George In der Maur uit Hattem) zetten zich al jaren in voor Wilde Honden. Die worden hier beschouwd als “pest”  terwijl er nog nauwelijks exemplaren in het wild voorkomen. Het is een IUCN red-list-species (highly endangered) en zij proberen de Painted Dogs nu op de CITES list te krijgen. Kijk aub op www.painteddogsoncites.org , teken en herbevestig de handtekening in de separate mail die na ondertekening wordt gestuurd. Het is zoooo belangrijk dat dit soort acties ondersteund worden en om beesten tegen uitsterven en dus mankind te beschermen.

Het koffiemachien is niet perfect, want echt mooi stevig schuim maakt hij niet, maar een hele verbetering en veel onderhoudsvriendelijker dan de vorige. Hij mag dus blijven. Dus drink ik weer koffie. Latte Machiato, want dat weet het machien ook te fabrieken.

Donderdag 22 juli

Snertweer

Het is winter, dus ik maak voor de verandering maar eens een heerlijk erwtensoepje (met Unox rookworst voor Jan).  Zoiets kun je niet in kleine hoeveelheden maken, dus het wordt een flinke pan waar de staff dus ook noodgedwongen van moet meegenieten. Maar het wordt niet als straf ervaren.

Dan vertelt Abram dat Sakkie gebeld heeft en morgen een brief voor de missizz komt brengen. Maar daar heeft de missizz helemaal geen zin in om Sakkie te zien en/of te woord te staan. Haar bloed begint al weer te koken. Dus gates mooi gesloten houden en hij geeft de brief maar aan jullie af, druk ik A&O op het hart. Maar Abram zegt er niets aan te kunnen doen als Sakkie over het hek klimt, en dat is helaas waar. Sakkie is weer werkeloos want Medupi het hom gejaag weet Abram er nog bij te vermelden.  Het ontslag van Sakkie is een zegen gebleken. A&O zeuren nooit meer, ik zou het niet hardop moeten zeggen om de goden niet te verzoeken, maar ook geen ziekte of verzuim meer en als er iemand dood is en begraven moet worden, gaan ze pas vrijdagmiddag weg in plaats van het er de hele dag van te nemen.

Vrijdag 23 juli

Van de twee resterende njala-meissies, kreupelt het grootste vrouwtje dat een zogend kalf heeft. Ze komt elke dag trouw brokkies en ander groen voer halen. Ik probeer haar zo goed mogelijk gevoerd en bij huis te houden zodat ze niet onmiddellijk ten prooi zou behoeven te vallen aan een grote kat of wilde hond. Maar ik houd mijn hart vast.

En dan verneem ik het treurige nieuws van Pat dat Alfie dood is. Hij werkte destijds bij haar voordat hij naar de Matimba Powerplant vertrok. Hij laat vrouw en twee keuters na. Meisjes volgens Abram die verzucht ons moet almal daar gaan missizz. Dat kan wel wezen, maar daarvoor is het voor ons nog veel te vroeg hoor. Ons sal sien missizz, ons sal sien. Hij scheen een kort ziekbed geweest te zijn, maar ik vermoed gewoon AIDS.

En ik ben nog steeds met het kussen-naai-project bezig en bestel een Solarsysteem voor het gasten-huis. Van de laatste faktuur van ESKOM ben ik me werkelijk een breuk geschrokken. Omgerekend EUR 500 voor één maand. Jan heeft alle vroegere fakturen erbij gepakt: ons verbruik is omlaag gedaan; ESKOM heeft de prijzen meer dan verdubbeld. De installatie van de solargeyser ruil ik met Omri van Suntank uit tegen een nacht gratis verblijf en catering voor de techneut. Want Suntank installeert gewoonlijk niet zo ver van huis (Pta). Maar ik ben een trouwe klant, dus krijg ik mijn zin kwa installatie en aanschafprijs.  Johan die onlangs het systeem (van Suntank) bij de staff installeerde mocht ook een offerte maken. Ruim R 5000 duurder dan Suntank, maar op den duur wel subsidie van R4500 terug van ESKOM. En ik heb geen zin om daar op te moeten wachten of oneindig achterheen te moeten zitten. En ik kan me werkelijk niet voorstellen dat Johan’s ca. identieke systeem ruim 35% duurder moet zijn dan dat van Suntank.

Dinsdag 27 juli

Verongelukt

Ik bel Pat of Maria morgen kan komen. Kwa gezondheid zou het geen probleem zijn, maar Lesley en George komen in het weekend, dus Maria heeft haar handen vol aan de voorbereidingen. En dan geeft Pat toe dat ons njala-meissie vorige week al bij hen gespot is en dat ze haar voeren. En uit haar opmerkingen zou zo maar afgeleid kunnen worden dat het nu HUN njala is. Ik zou toch onmiddellijk gebeld hebben om van het heugelijke nieuws kond te doen als het omgekeerde het geval was geweest. Lesley zit  trouwens in een rolstoel want tijdens hun laatste kampeer vakantie is ze van een ladder gevallen bij het opzetten van hun tent en heeft haar enkel en kuitbeen  of 5 plaatsen gebroken. Die “loopt” nu dus ook met platen en schroeven en niemand hoeft mij verder uit te leggen hoe dit moet voelen.

 Woensdag 28 juli

We gaan naar Vaalwater om de post op te halen en beeslemoene. De consumptie sinasappelen worden mij door de moeder van Marcella ten strengste afgeraden omdat ze erg zuur en droog zijn. En ze wil geen ontevreden klanten. Met Marcella gaat het trouwens prima in Pta en mams zal haar de groeten namens ons overbrengen. De sinasappels worden met truckloads afgevoerd naar gamefarms. De tweede financiële strop in twee jaar tijd.

Donderdag 29 juli

De afgelopen weken ben ik ook druk geweest met het in de benen krijgen van een website voor het Waterberg Leopard Forum en waarbij sponsor Arne/Mike zich aanmeldden. Ik heb al ….tig keer om input voor de site gevraagd maar wegens uitblijvende reacties van mijn medestrijders begin ik zelf maar een aantal dingen te “draften”  waaronder een memberslist. Daar zitten immers hele bekende en gerenommeerde reserves en lodges bij, en ten bewijze van het feit dat we niet de eerste beste club  anonieme oproerkraaiers, geheimzinnige sekte of een louche gezelschap zijn. Maar waaronder dus ook een paar huntingfarms. Die kunnen en willen we als Forum het “lidmaatschap”  niet onthouden omdat dat nu juist een van de doelgroepen is om te brainwashen en hopelijk tot het goede anti-hunting-geloof te bekeren.  En ondanks het feit dat Jan en ikzelf totally disgusted met de hunting-business zijn, maar als President van die club kan ik niet op mijn principes blijven zitten als we in dit schietgrage land dingen ten gunste van conservation willen veranderen en deze volstrekt abjecte tak van sport proberen te beinvloeden.

Smear campaign

Maar bij één van de deelnemers schiet dit volstrekt in het verkeerde keelgat en die stuurt een hatelijke en schofferende mail naar het Forum waar de honden geen brood van lusten.  Nul komma nul reactie op  al mijn eerdere mailtjes en suggesties voor website-onderwerpen, en dan zoiets. Hij zegt goddank ook zijn deelname aan het Forum op. Daar ben ik dus helemaal niet rouwig om, maar hij krijgt wel navolging en nog wel van de sponsoren van de website.  En daar ben ik mooi klaar mee. Ik schrijf een uitgebreide reactie waarbij ik de besluiten van onze vergadering van 13 mei j.l. nog eens uit de doeken doe en de daarin  door de aanwezige leden drie geidentificeerde focus-punten nog eens herhaal.  Het mag allemaal niet baten en  sponsor Arne doet er de volgende dag nog een schepje bovenop door een smerige trophy hunting video te verspreiden ovv “leuk voor jullie website”. Wat een minne rotstreek, dus hij krijgt een korte maar krachtige officiële brief van de President waarin hij wordt verzocht zijn “smear campaign” te staken en onze goede naam en eer niet verder te bezoedelen.  Maar ik ben de hele vrijdag mooi bezig met puinruimen en damage control en kwa website terug-bij-af. Wij betalen al de hosting-costs en de registratie. Meer dan heel veel tijd en moeite kan ik er helaas niet aan spenderen.

Maar daarnaast komen er ook complimenten over mijn aanpak en dat houd je op de been.

Oliver heeft lank naweek en Abram walks the fench waarna hij richting begrafenis afreist. Hij vroeg hoeveel hij nog in z’n spaarpotje had omdat hem dit ongelofelijk veel reisgeld gaat kosten. R130 krijgt hij en volgende maand moet er weer gespaard worden, want je weet Abram: GEEN VOORSCHOTTEN worden er hier verstrekt.

Zaterdag 31 juli

Illy

Alle koffiebonen zijn op en dat is mijn schuld omdat ik weer koffie ben gaan drinken. En ze zijn in Ellisras noch Vaalwater te koop. Nu weet ik toevallig dat ook Patrick en Gail deze week naar de buren komen, dus ik bel Patrick met mijn vreemde verzoek om aub koffiebonen te willen meenemen.  Omdat we nog niets gehoord hebben, gaat Jan op de quad naar de buren; Patrick en Gail komen op hetzelfde moment door de andere gate naar binnen met 4 blikken Illy. Nr 5 (meer was er in de shop niet aanwezig) hebben ze zelf achtergehouden voor een try-out.  Patrick en Gail zijn ongelofelijke natuurliefhebbers/kampeerders en Patrick echt uitstekend natuurfotograaf op de koop toe. We drinken gezellig koffie en Gail bekijkt het gastenhuis waar ik bezig ben om alle naai-zooi op te ruimen want ik heb vrijwel alle kussens klaar.

Jan haalt opgelucht adem, we kunnen nog even vooruit voordat we naar Pta moeten om o.a. bonen-boodschappen te doen.