Juni 2010 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Thursday, 01 July 2010 11:11

 

Juni 2010

Dinsdag 1 juni

Baby Puff

Als ze zon schijnt moet ik ’s ochtends het pompje van de solar geyser aanzetten voor gratis warm water, want de meet- en regeltechniek werkt nog steeds niet. We zitten sinds de installatie van dat ding maar aan te kloten. Vandaag schijnt het zonnetje lekker, dus loop ik naar de “machinekamer” op m’n uitgaans-schoenen omdat we zometeen naar Lourens/Welgevonden moeten. En wat ligt daar op het pad lekker in het zonnetje zich op te warmen: een baby Puff. Ik schat zo’n 20 cm lang. Die kan daar niet blijven liggen natuurlijk want een beetje gevaarlijk is hij wel. Alhoewel z’n tandjes ongetwijfeld nog minuscuul klein zijn, kan er toch al leuk cytotoxic gif me inspuiten. Jan haalt de plastic doorzichtige doos en dikke werkhandschoenen om het naar een ongevaarlijker plek voor mens-en-dier te kunnen transporteren. Voor een dergelijk slangendoel staat daar toevallig ook een bezemsteel meteen oog eraan. Waarschijnlijk om hem op te kunnen hangen of zo. Ik schuif het oog voorzichtig over z’n kleine baby-snoetje, til hem op en hij blijft er keurig in hangen, alsof de stok er voor gemaakt is. En zo til ik hem in de doos, deksel er stevig op, nog even aan de jongens laten zien, en dan op het Witkoppad in de berm lossen. Ik zoek een lekker zonnig plekkie zodat hij verder kan zonnen waar het verder voor niets en niemand kwaad kan.

Oliver en Abram moeten het gras bij de maingate gaan weghalen, maar niet nadat Abram pille vir die pain gekry het. Paracetamolletjes.

Bij de losplek van Puffie staan bruine hyëna-sporen met cub. Het is een heel duidelijk spoor waarin de nagels ook duidelijk te zien zijn. We rijden via Vaalwater/Spar voor de boodschappen, maar er is vrijwel niets in de schappen. Zelfs geen aardappels, uien en tomaten. Het is steeds beroerder met die winkel gesteld. Zoals gewoonlijk zoeken we troost bij een milkshake en vertrekken naar Welgevonden. Bij de poort treffen we David die net vertrekt, maar terugkeert omdat hij bang is dat hij een afspraak met ons vergeten is. Maar we kunnen hem geruststellen dat we alleen met Lourens praten over diens visie op, en ambities voor het Waterberg Leopard Forum. We praten er anderhalf uur over waar hij mee bezig is, hoe z’n research project eruit ziet en hoe we de cattle and game-farmers boeren meer Leopardminded moeten krijgen. Dat vereist een 180° graden slag in mind-setting. En hoe ga je dat bewerkstelligen. Middels voorlichting en aandacht in de media lijkt het meest voor de hand te liggen. Jan en Maya hebben dus nog wat te doen. We rijden via de citrusfarm terug naar huis waar de Marcella met d’r zoontje treffen en een nieuw gezicht achter de balie. Het blijkt haar moeder Marina te zijn van dik twee honderd kilo als het niet meer is. Marcella zelf vertrekt naar Pretoria, haar echtgenoot achterna, die daar twee jaar geleden een business opzette. Ze hebben genoeg van het weekend huwelijk en of het Marcella in de grote stad zal gaan bevallen? De tijd zal het leren. We laden 400 kilo beeslemoene en twee netten perssinasappels voor R100. Ook zij zijn duurder geworden, maar minder spectaculair dan de rest van het uitbatersgilde. Bij het veevoer blijken nog een heleboel goede sinasappels te zitten die we uitdelen aan de jongens en buurkinderen, en ik pers nog een emmervol uit voordat Jan ze op diverse plaatsen op de farm gaan verspreiden.

Woensdag 2 juni

Uitstel wordt afstel?

Jan heeft Maria opgehaald en de jongens zijn nog steeds bij het blauwe hek aan het schoffelen. De grond is er keihard, dus gewoon een rotkarwei. Solly (Maria’s zoon) staat bij de overburen toe te kijken met z’n handen in z’n zakken en Maria’s andere leerplichtige zoon Herman schoffelt vrolijk mee. De wintervakantie is begonnen. Oliver had eerder deze week de komst van Aaron en etter-bakkerige Salomonnetje al aangekondigd. Uit z’n woorden kun je wel afleiden dat hij van Salomon ook geenszins gecharmeerd is. Ik maak het verslag van onze bespreking gisteren met Lourens en samen brengen we Maria ’s middags weer weg en kletsen even bij met Pat en Brian onder het genoet van een pilsje. Pat en Brian hebben hun remigratie naar Ireland een half jaar uitgesteld en mischien is het straks al helemaal niet interessant meer om terug te gaan omdat alle leuke rege-lingen waar ze aanspraak op kunnen (konden???) maken (housing compensation, free transport, free medical insurance etc.etc.) wel eens op de schop zouden kunnen gaan met de nieuwe Cameron-regering.

Donderdag 3 juni

Friedhelm hat Geburtstag und ich habe Ihm schon einen Gluckwunsch-Fax übermittelt. Ondanks de ijskoude nachten is het lekker als het zonnetje schijnt. Tijdens het ontbijt verschijnen er opeens een heleboel rooibokkies in de brandgang, ze lijken zich steeds dichter bij het huis te wagen.

Andrew is geweest om naar het lek in het zwembad te kijken. Onder de mosaicrand blijken er op drie plaatsen kleine kieren te zitten die dichtgemaakt moeten worden. Daar schijn je speciale pasta voor te kunnen kopen dat je er gewoon onder water op kunt smeren. Ook hier heb ik sinds januari achteraan moeten zitten voordat hij eindelijk kwam opdagen.

Vrijdag 4 juni

We gaan met Onyx naar de vet want het is tijd om hem te castreren. Hij is ontzettend graag en lang buiten, en de kans op ontmoeting met een willige vaalkat wordt dus steeds groter. En dat is nu net wat we niet willen: inbreeding en daarmee werken aan de teloorgang van de vaalkat. Hij moet om elf uur bij de vet zijn, en we kunnen hem pas om een uur of vier weer ophalen. Hoe slaan we al die tijd stuk in Ellisras? We besluiten om koffie te gaan drinken bij Wiesenhof. Na 3 volstrekt mislukte cappuccino’s geef ik het op. Jan z’n espresso kwam ook al koud aan. Ik laat de manager erbij halen, maar ook die bakt er niets van. Jan is meer van mislukt; dus daar gaan we niet meer naar toe. Maar ik heb nog steeds een beetje hoop dat ik het volk kan opvoeden. Dat is me in de supermarkten trouwens aardig aan het lukken. De dozen worden niet langer direct stukgetrokken na van hun inhoud te zijn ontdaan, maar keurig op een stapel in een hoek bij de kassa’s opgestapeld. En het is vechten om de dozen. Dat heb ik toch maar mooi voor elkaar gekregen in drie jaar tijd. Het aantal plastic tassen dat de winkel verlaat is al aanzienlijk verminderd!

Treurend over m’n derde mislukte cappuccino belt de assistente dat ik Onyx al kan ophalen na anderhalf uur. We racen dus nog gauw door Pick ’n Pay voor de boodschappen en haasten ons naar de vet. Dat is tegenwoordig niet echt eenvoudig meer, want het verkeer in Ellisras neemt wekelijks toe. Je rijdt het dorp echt niet zonder verkeersoponthoud door. 10 jaar geleden kon je er een kanon afschieten zonder ook maar iets of iemand te raken.

Onyx is al weer een beetje bij en het poesje dat we vanochtend troffen zien we niet meer. Een beestje dat een beetje aan haar achterpootjes verlamd is, maar op een ruwe ondergrond kan ze er nog redelijk mee uit de weg. Maar op tegels glijden haar pootjes naar links en rechts weg. Ze lijkt er niet echt onder te lijden en kwam Onyx kopjes geven door de tralies van z’n bench heen.

Onyx slaapt onderweg en weer thuis begint Raja onmiddellijk aan de bench te snuffelen zonder zich gelijk op te winden. Dat levert een sprankje hoop dat z’n castratie een andere blik/geur op hem werpt bij haar. Ik maak een feestmaal voor hem waar Luna en Raja ook van meegenieten. Gepocheerde kipfilet en rauwe portersteak heel fijn gesneden.

En in tegenstelling tot het eerdere bericht van maandag j.l., dat mijn camera tenminste nog 3 weken in reparatie zal zijn, krijg ik nu een telefoontje dat ik hem op kan halen. Zou de patiënt welicht overleden zijn en mag ik het lijk ophalen?

Zaterdag 5 juni

’s Nachts kruipt Onyx weer lekkerbij me in bed en ’s ochtends is hij weer gewoon de “oude” Onyx. En Raja blijkt het nog steeds op hem voorzien te hebben. Nix new attitude dus. De oorlog wordt gewoon voortgezet. Onyx gaat lekker naar buiten, racet door het veld (sprong eerder deze weer per ongeluk boven op een vlakvark waar ik toevallig getuige van was) en probeert de njala’s zo dicht mogelijk te benaderen. De njala’s merken hem ook op en gaan nieuwsgierig aan hem snuffelen.

Als we een nieuwe 50K zal wildsbrokkies bij de factory gaan halen, komen we de Kamelpeerde tegen. Ze staan vlak bij het huis te browsen. De laatste keer dat we hen zagen was bij het ophangen van één van de oxpecker nestkasten. We hadden hen al dagenlang niet gezien, en uitgerekend op die ene plek waar wij moesten wezen om de kast op te hangen, hingen pa en ma gezamenlijk bij het waterhole en zoutlik rond. Ze gingen een paar passen opzij om op een afstandje staan kijken wat wij daar aan het uitspoken waren. Want normale handelingen waren het natuurlijk niet die we aan het verrichten waren. Ladder erbij, boormachine, in de weg zittende takken verwijderen, kortom ongetwijfeld een rare voorstelling in de ogen van een kameelperd.

Maandag 7 juni

Njala-drama

Wij moeten naar Lapalale voor een interview met Dr. Anthony Roberts. Halverwege Jan se Pad komen we Brian tegen. Hij komt ons waarschuwen dat de Wilddogs aktief zijn en wij een njala kwijt zijn. Solly (Maria’s zoon) was er ooggetuige van dat de wilddog haar op ons terrein tegen het hek probeerde te drijven, ze er onderdoor gekropen is en de farm van Brian opgevlucht. Als we gaan kijken waar het drama zich afgespeeld zou hebben, zit er inderdaad njala-haar aan het fench. We kunnen het niet echt geloven dat één dog in z’n eentje jaagt, maar aan de andere kant, onze buren draaien er hun hand niet voor om, om ze af te knallen zodat er uiteindelijk wellicht nog maar eentje over is. En die moet tenslotte ook eten. Voor ons is het in zo verre wel heel erg vervelend omdat we maar 3 vrouwtjes hadden en we er daarvan nu ook nog een (mischien zelfs meer) kwijt zijn. Waarom geen rooibok, waar we er genoeg van hebben, gepakt? Want om zo maar even een nieuwe njala te kopen (R7000/stuk) zit er ook niet echt in.

Lapalala

Om stipt twaalf uur komen we bij Lapalala aan. De guard wijst ons de weg naar het kantoor van Anthony. Onderweg komen we blou wildebeeste tegen en spotten we een rhino-met-calf tegen de bosrand. Een aanblik die wij eigenlijk inmiddels heel gewoon zijn gaan vinden, hoort gewoon helemaal bij ons landschap. Anthony’s vrouw Erin met 4 maanden oude dochter Maya is ook meegekomen. Zij is onderwijzeres/organisator bij de Wilderness School. Anthony is bioloog en sinds drie-en-half jaar werkzaam in het reserve. Anton Walker, de reserve manager, kan helaas niet aanwezig zijn in verband met de tussentijds ingelaste rhino-capture. Op enig moment scheert de dart-helicopter inderdaad over ons hoofd.

Lapalala is een ca 36.000 ha groot game reserve dat in 1981 door Clive Walker (de artist en vader van Anton) werd opgericht met toen als doel: rhino conservation. Het reserve is tegenwoordig in handen van Duncan Parker, een private investor uit de Kaap. Binnen het reserve bevindt zich ook de Lapalala Wilderness School waar zo’n 60 tal kans-arme kinderen (11-19 jaar) uit de black settlements zoals Bakenburg, Shongoane en Vaalwater een gratis environmental education (inclusief voedsel) krijgen. Maar ook betalende groepen van universiteiten kunnen er terecht. Al met al een kostenver-slindende bezigheid met hopelijk veel resultaat. Want alleen op deze educatieve manier kun je jongeren meer liefde en respect voor wildlife en environment bijbrengen, en de overbevolkings-problematiek met hen bespreekbaar maken.

Op 4/5 deel van het reserve liggen landclaims hetgeen investeringen en toekomstdenken ernstig belemmert. Zolang de landclaim problematiek niet is opgelost ligt zo’n beetje alles, behalve het onderhoud (kosten R3.5-R5M/jaar) en de school, dus op z’n gat… Aan leopard wordt niets gedaan anders dan habitat en protectie bieden en research faciliteren. Vanwege ontbrekende inkomsten wordt research niet financieel ondersteund. Als de landclaims afgewikkeld zijn, komen leeuwen en olifanten ook in aanmerking om op het reserve gehuisvest te gaan worden, net zoals een beperkte aantal very upmarket lodges om tourisme te stimuleren en zodoende inkomsten te gaan genereren. Voor het Waterberg Leopard Forum ziet Lapalala research/data-collection als belangrijkste doel. En pas als daarvan resultaten daarvan bekend zijn zou over sustainable utilization gesproken kunnen worden, ondanks het feit dat Anthony van mening is dat geen enkele predator geschoten zou mogen worden. Iets waar wij het persoonlijk roerend mee eens zijn, maar het past in dit kader niet bij onze hoedanigheid van onafhankelijke neutrale Forum-vertegenwoordigers.

Na dit bezoek nog even een paar boodschappen bij de Spar waar weer beroerd weinig in de schappen ligt.

Dinsdag 8 juni

Om half negen staat Fred al op de stoep. Hij was de vorige voorzitter van het WLF. Fred besloot 11 jaar geleden his passionate-about-leopard in praktijk te gaan brengen en richtte het Leopard Conservation Project op. www.leopardcon.co.za voor meer informatie over het fantastische werk dat hij doet. Het is een zogenaamde NGO dus ook voor hem is sponsoring ontzettend belangrijk. Om één leopard bijvoorbeeld van een GPS collar te voorzien kost R30.000. Fred haalt “probleem” leopards op bij farms om ze binnen hun eigen territorium te verplaatsen, en probeert de farmers ervan te overtuigen dat leopard in veruit de meeste gevallen NIET verantwoordelijk is voor het verlies van vee. Dus ook voor Fred is data-collection ontzettend belangrijk om de boeren op deze manier zijn gelijk te bewijzen.

Leopard Holding Facilities

Fred zoekt holding facilities voor dit soort leopards om hen te onderzoeken, een poosje te monitoren om daarna weer vrij te laten. Maar ook om zieke, gewonde en vergiftigde leopards (of andere predatoren/carnivoren) op te vangen en zonodig ter plaatse te kunnen opereren. En aangezien wij ook ontzettend graag ons steentje bijdragen aan leopard (en andere predatoren) conservation, zijn wij meer dan graag bereid om Fred op dit punt te faciliteren. Hoe het allemaal moet worden hebben we in ons hoofd, maar voor de uitvoering ervan hebben wij ook heel hard sponsors nodig.

Verder is Fred bezig om bij de authoriteiten een honorary field-officer-schap los te praten om zodoende en de vergunningsaanvragen om leopards te mogen schieten te kunnen gaan beoordelen en poaching/illegaal afschot aan te pakken. De afdeling die zich daar nu mee bezighoudt heeft geen handen noch voeten. Geen geld voor kopieerpapier, of voor benzine om controletaken in het veld uit te oefenen. Kortom: elke aanvraag wordt ongecontrolleerd afgestempeld, en vergunningen worden verstrekt zonder enige vorm van voorwaarden, specificatie, looptijd,om verplichting het carcas na afschot in te leveren, te stellen. Met dit random ongecontroleerde afschot wordt de toekomst van het luiperd ernstig bedreigd en kan niet langer worden gesproken over de Big Five, maar Big Four.

Woensdag 9 juni

Jan heeft Maria opgehaald, en ook de vader van Emmy is verschenen om een paar dagen mee te helpen met Abram en Oliver. Zo nu en dan mocht hij een lading hout ophalen, maar we vinden dat er eigenlijk ook best wat tegenover mag staan. Dus hebben we voorgesteld: één lading hout staat gelijk aan één dag arbeid. En daar kon hij best mee leven met die voorwaarde. Als ik Maria weer wegbreng, treffen we bij de maingate een grote groep dwarf mongoose en kom ik op de terugweg een groep van tenminste 30 rooibokkies tegen vlak bij het huis. Verder zien we weinig wild en er zijn dus 3 njala’s verdwenen is inmiddels gebleken en hebben we nog één vrouwtje. Een zwaar emotioneel alsook financieel verlies.

Verkiezingen

Nu er weer met het rode potlood gestemd moest worden, blijft de uitslag dus lang uit. Daar kunnen wij niet op wachten omdat we morgenochtend vroeg weg moeten. Maar het gaat goed met onze favorieten; met de PvdA helaas ook. En dat is minder want zo verandert er nooit wat aan de situatie waarin NL begin 60jaren is komen te verkeren.

Donderdag 10 juni

Om zeven uur vertrekken we naar Pta voor een paar noodzakelijke boodschappen. We moeten in één dag op en neer, want er is vrijwel een accommodatie in Pta meer te vinden, en zo het er al is, onbeschoft onbetaalbaar duur. Eerst een kapotte thermostaat bij CTM omruilen, daarna doe ik de kapper en Jan de accountant, vervolgens Woolworths, even bloedprikken bij het Suid Afrikaanse Hospitaal, m’n camera ophalen en dan naar 4x4 megaworld voor oriëntatie over rooftent-mogelijk-heden. Er staat een kant-en-klare-trailer met rooftent die de verkoper ons probeert aan te smeren met een glad verkooppraatje dat hij echt héél erg goedkoop is, elders zeker 50% duurder bla bla bla. Maar om te beginnen zit er geen koel/vrieskastje in en op die manier kan ik ook wel aan een goedkoop aanbod komen. We bedanken de verkoper hartelijk en wensen hem succes bij de verkoop. Jan informeert nog even hoelang dit superaanbod van een trailer al op een koper staat te wachten: anderhalve maand. Hmmmmmm.

En daarna spoeden we ons naar huis, maar voor het donker thuis zijn gaan we echt niet redden helaas. Op het Witkoppad spot ik een overstekend aardvark dat zich snel tussen de lange gras-halmen verschuilt.

Vrijdag 11 juni

Bafana Bafana

Eindelijk is het dan zover: Z.A. heeft er lang naar toegeleefd en naar uitgekeken. De openings-ceremonie Soccer2010 is mooi ondanks het feit dat Mandela er niet bij kan zijn. Z’n achter kleindochter Zenani (en ontzettend leuk uitziend meiske) is gisteravond verongelukt. Mandela zou het gouden randje om het feest zijn geweest. Dus verricht Zuma het openingswoord. En groot is onze vreugde en trots wanneer Bafana Bafana de openingsgoal in dit toernooi scoort. Helaas verpesten de mexicanen in het laatste kwartier het feestje, maar we zijn ontzettend blij dat BB niet onmiddellijk compleet van de mat gespeeld is. Dat zou het feestje veel te snel verstoord hebben. Hopelijk komen ze in ieder geval een ronde verder. De tijd zal het leren. Ik vind trouwens dat ze een prachtige trailer hebben gemaakt voor de TV-uitzendingen. We hadden Abram en Oliver vanmiddag vrijaf gegeven om ook naar TV te kunnen kijken. Daar waren ze erg blij mee en het werd onmiddellijk naar de overkant overgebriefd natuurlijk zodat Brian en Pat zich genoodzaakt zagen een zelfde geste te doen. Volgens Abram loopt één van onze njala meissies dus bij Pat en Brian, volgens Brian niet.

En aan Mark de eer om een nieuwe regering te gaan vormen. Ook daar zijn we stik benieuwd naar. Het zal niet gemakkelijk worden, maar de boodschap van 1,5M kiezers is helder: PVV moet meeregeren.

Rieu in Africa

’s Avonds kijken we naar André Rieu in Zuid Afrika. Je moet van z’n muziek houden natuurlijk, maar het enthousiasme, de ambiance en sfeer die hij weet te creëeren zijn werkelijk ongekend. Velen zitten te huilen, en niet alleen op de TV. De ode aan Micael Jackson is ontroerend tranentrekkend mooi en Kimi Skota is een regelrechte sensatie!

Zaterdag 12 juni

In de kas hangen twee mandarijntjes te rijpen, maar vanochtend moet ik ze vervroegd oogsten. De apen zitten boven op de kas/het schaduwnet om ze proberen weg te snaaien. Zo gaat de hele kas er aan. Verder is het onverminderd koud, behalve in het zonnetje.

We zijn erg druk met het ontwerp van de holdingfacilities en het uitzetten van vragen aan oude vriendjes die ons er mogelijk bij zouden kunnen helpen. Ik kan niet wachten tot het bouwwerk staat en de eerste katten arriveren. Dat zal nog een heel karwei worden, want er zijn ook (helaas niet onbelangrijke) tegenstanders van een dergelijk initiatief. Maar die tegenwerking is voorlopig juist brandstof voor de machine!

Aan het eind van de middag komen er nog slechts 2 njala’s eten, het vrouwtje met het jongste kalf waarvan wij nu nog niet weten of het een jochie of meissie is.

Zondag 13 juni

Sue Dickinson

Mischien zegt de naam (nog) niet veel, maar surf snel naar www.suedickinson.co.za. Sue is een beroemd en succesvol wildlife artist. Ik heb via facebook contact met haar gezocht, o.a. over ons luiperd-opvangcentrum-project. Als er iemand is die Passionate-about-Leopard is, dan is zij het wel. En daar heeft ze echt wel zo fantastisch op mijn berichtje gereageerd: een schilderij ter beschikking gesteld voor de inzameling van geld. Bijvoorbeeld door het verkopen van kaartjes voor een prijstrekking. En wie wil er nu niet zo’n fantastisch schilderij van Sue aan de muur? Ik zou het hele huis er mee vol willen hebben.

Tegen zonsondergang begeef ik mij meestal naar de hide (dik ingepakt tegen de kou) om de zon op immer spectaculaire wijze te zien ondergaan, en om naar de beesten te kijken die komen drinken. Vanavond 3 zebra’s, twee grote kudu-bullen en één van de volwassen njala-mannen. Het njala-vrouwtje met zoon staat vrijwel vlak onder de hide te grazen.

Maandag 14 juni

Oranje boven

Om half twee is het zover: Oranje mag aantreden. Loftus Versveld is redelijk oranje gekleurd. Ik heb helemaal geen verstand van voetbal, maar wat ik zie is ronduit broddelwerk. In de tweede helft wordt er gelukkig gescoord, maar een schot in eigen doel van de Denen. Dat kun je toch moeilijk een verdienste van Oranje noemen. Maar ze krijgen de smaak kennelijk toch een beetje te pakken en weten zelf ook nog een goal te scoren. En natuurlijk zijn wij daar blij om. Het leven bestaat op dit moment alleen maar uit voetbal, voetbal en nog eens voetbal en alle bespiegelingen daarop van Hugo Borst en Piet de Visser. Die man denkt volgens mij alleen in voetbal.

Ik had geen tijd om naar Ellisras te gaan, en heb ik eigenlijk geen staff-kos. Maar nog andere ingrediënten genoeg om een flinke pan met rijst plus toebehoren te maken. Volgens mij voor zes personen ruimschoots genoeg voor twee dagen. Want naast Oliver en Abram sr, hebben we ook Abram jr, Herman (van Maria) en Aaron en Salomon van Elisabeth aan het werk. Ze zijn klippe aan het crushen. Nu het gras bij de blauwe maingate allemaal verwijderd is, wordt de bodem gevuld met steenslag. Het oogt veel beter en de prachtige Frangi Pangi’s komen nu ook veel beter tot hun recht. Volgens Abram moet er nog meer gekapt worden om de gate nog beter zichtbaar te maken. Leuk dat er zo nu en dan ook een beetje esthetiek bij hen de kop begint op te steken. De jonge knullen werken zich het apelazerus, kunnen op die manier geen kattenkwaad uithalen en zijn ’s avonds te moe om daar überhaupt nog aan te denken.

Dinsdag 15 juni

ING

Eindelijk heeft ING het dan voor elkaar: ze hebben een fysiek adres in hun systemen weten in te voeren. 6 weken nadat we hierover met ING aan het corresponderen zijn geslagen. Jessica meldde vorige week woensdag trots dat het nu echt allemaal in orde was, maar de proof of the pudding is the eating. En dat was vanochtend toen bleek dat het pensioenbedrag uit NL weer keurig op onze S.B.-rekening stond. Ik laat Jessica per fax even weten dat het inderdaad allemaal weer in orde is met onze niet aflatende dank voor haar inspanningen, want vraag niet hoeveel faxen, mailtjes en telefoontjes hieraan vooraf zijn gegaan.

Hels kabaal

We moeten nu echt boodschappen gaan doen en vanuit Ellisras komen ze onze dieseltank vullen. Abram moet er op toezien dat er ook werkelijk de vooruitbetaalde 2000 liter ingaat. Zelfs in Ellisras is het koud. En daar lopen we zo maar opeens Maryëtta met haar oudste zoon Kas tegen het lijf. Kas moet naar de ortodontoloog en Ellisras is voor hen dan het dichts bij. We kletsen even bij waarna wij koffie bij Wiesenhof proberen te gaan drinken. De tweede cappuccino-poging is een groot succes. Wiesenhof heeft een hele grote waterpartij voor het terras. Een beetje kitscherig ingericht, maar aan de andere kant toch ook wel heel erg leuk. Er zwemmen een aantal ganzen rond. Opeens krijgt één van hen het aan de stok met een ander en het helse kabaal wat daarbij ontstaat…. Daar vallen de Vuvuzela’s compleet bij in het niet. De ene gans probeert de andere te verdrinken. De rest van de ganzen is compleet op tilt en blijven op veilig afstand de vechtjassen toeschreeuwen. Ik moedig hen aan om die twee uit elkaar te gaan halen en inderdaad ze zwemmen naar het vechtende stel toe waar ze in een grote kring er om heen hun steentje vocaal bijdragen. De veren vliegen in het rond. En zo snel de ruzie begon, zo snel is hij ook weer afgelopen. En er zijn gelukkig geen dodelijke slacht-offers te betreuren.

Op de heenweg had ik hem al gespot: de eerste schoorsteen van de nieuwe powerplant Medupi. In de Mogol Post lezen we de details: Die eerste mylpaal is by Medupi bereik! KCJV (Karrena Africa and Concor) het op 12 Mei 2010 die suidelike skoorsteen se buitewand voltooi in slegs 59 dae. Daar is afgeskop met ‘n 650 mm dikte betonmuur wat afgespits is na ’n wanddikte van 350 mm tot op 70meter waarna dieselfde dikte gehandhaaf is tot op die hoogte van 213 meter wat die uiteindelike hoogte van die skoorsteen is.

Tot onze grote vreugde blijkt het als vermist opgegeven njala jochie van twee jaar oud weer van de (vr)eetpartij. En blijven de twee meissies, waarvan er dus één naar de buren is gevlucht, vermist. Ik heb er inmiddels weinig fiducie meer in dat we die nog terugzien.

 

 

Ayoba!

’s Avonds meldt Tom Egbers dat de nederlandse voetballers zijn gaan shoppen op het Nelson Mandela square, maar laten daar nu helemaal geen winkels zijn! Het is een ontzettend leuk gezellig plein omzoomd met restaurantjes en waarbij de positie/het standbeeld van Nelson geenszins in het gedrang is. Maar het square wordt wel met een lange wandelgang met shopping-paradise Sandton City verbonden waar de Yolante’s etc. zich te buiten kunnen gaan aan Louis Vuitton tassen en Cartier-prullen. Verder vliegt de term “ayoba” regelmatig langs. Er is niet echt een vertaling voor dat woord, maar het betekent zoiets als: vreugde, joy, great!

Woensdag 16 juni

Ik praat een poosje met Henri van Veen over een interview morgen op Omroep Gelderland. Helaas geen Maria vandaag, want ze is ziek. Pat is elke dag met haar naar het ziekenhuis geweest, maar onderzoeken, ho maar. Ze krijgt pillen voor haar gewrichten waar ze helemaal geen pijn aan heeft. De verpleegsters liggen met hun hoofd op tafel te slapen en een halve gare loopt er met een Vuvuzela rond te toeteren. Maria heeft vaak klachten die nauw samenhangen met haar AIDS/HIV-onderdrukkers. Dit keer duurt het wel erg lang.

Het is vandaag overigens weer eens een feestdag. Youthday. Je moet het maar verzinnen. Dus de staff zit thuis te kleumen terwijl ze zich nou juist zo leuk in het zweet zouden kunnen werken. En dan is het Bafana Bafana tijd. Tegen Uruquay. Het gaat niet eens zo beroerd, en we hadden goede hoop dat ze tenminste nog een gelijkmaker zouden kunnen maken totdat de keeper volkomen tenonrechte een rode kaart krijgt gevolgd door een penalty. BB en wij kunnen onze ogen niet geloven en BB zakt als een pudding in elkaar. Hopelijk komt er revanche against France, want we hopen zo van harte dat ze een ronde verder komen en de natie iets geven om trots op te zijn.

Donderdag 17 juni

Radio interview

Het Omroep Gelderland interview stelt niet echt veel voor. Gisteren een aardig voorgesprek gehad met Henri en zoveel informatie verstrekt voor hun beeldvorming hoe wij er bij zitten. Begint Hans er vanochtend over dat we een vakantiepark oid hebben. Dus moet de kostbare tijd besteed aan het uitleggen dat dat niet bepaald het geval is, maar dat we een gamefarm hebben met beperkte gastenfaciliteiten. En anders dan in Nederland waar men de beesten in de Oostvaardersplassen laat kreperen, wij ons in de winter een breuk voeren en dat het hebben van een gamefarm dus een erg dure hobby is.

De kou verdwijnt helemaal uit de lucht, het is weer lekker warm zonder ijzig koude harde wind en dan opeens zitten er overal apen tot op de zwembadrand aan toe. Onyx helemaal upset. Ik vlieg naar buiten om ze met tamelijk grof kabaal te verjagen. Krijsend vliegen ze de struiken in, maar zijn in no time weer terug. Dus er volgen ook nog een paar lukraak gegooide stenen om hem ervan te overtuigen dat het menens is, en dat ze moeten opkrassen.

Gisteren zag ik een koppeltje vogels die ik nog niet eerder zag. Het vogelboek bracht uitkomst: White-crested Helmet-Shrikes. Maar volgens datzelfde boek op het verspreidingskaartje komen die vogels hier helemaal niet voor. Vandaag heeft Jan ook een koppeltje vogels gezien die hij in hetzelfde boek opzoekt. Hij heeft White-cfested Helmet-Shrikes gezien zo laat hij weten en wijst mij op hetzelfde plaatje dat ik gisteren ook al vond. Niet veel later spot ik een White-bellied Sunbird op de waterfeature. Dat is een honey-sucker met lang gekromd snaveltje.

Maandag 21 juni

Bij Ben Schutte’s farm staat een Kameelperd met een lange stok in z’n bek op het eerste gezicht. De verrekijker laat zien dat het een wel 2 meter lang stuk waterpijp is. Stel je voor dat hij er in stikt, dus we bellen Klaas om aktie te ondernemen. Na een aantal minuten lijkt het Kameelperd tot de ontdekking te komen dat deze “tak” oneetbaar is en laat hem uit z’n bek vallen. Maar het opruimen van dit soort losse einden waterpijp kan soieso geen kwaad.

Op de tarroad pikken we een swartman op. Hij stelt zich voor als Andries en werkt bij Johan Roos. Daar zijn ze op het ogenblik aan het jagen. Wij informeren of er ook op Luiperd gejaagd wordt. Ja hoor, luidt het antwoord. We vragen of ze daar dan vergunning voor hebben. Nou ja dat niet, maar het levert gewoon heel veel geld op. En zo gaat dat dus hier. En stevenen we in ras tempo af op de Big 4 en als er geen omkeer in het afslachten van Rhino’s komt kan Afrika zich binnenkort alleen nog beroemen op z’n Big 3. In het Waterberggebied begint men de horens preventief te verwijderen bij wijze van poging om het poaching-tij te keren. Hoe veel dieper kan de mensheid nog zinken en wanneer komt er wetgeving om dit soort poaching-beesten te mogen afknallen?

We kopen het locale leugenaartje: de Mogol Pos en treffen daarin een artikel over een slangen-voorlichtingsavond die door Medupi powerplant georganiseerd was: Slang inligtingsaand: kenners deel waardevolle feite en belewenise. Die gratis inligtingsessie oor slange wat deur Medupi Kragstasie gereël is, was beslis die moeite werd om by te woon. Eerstens het slangvanger Marius Koekemoer se ongelooflike uitgebreide kennis en sy groot persoonlike fototeek oor slange gesorg dat die wat bygewoon het met ander oë na die reptiele gekyk het. Interessante vrae is tydens die inligingsessie gevra onder andere of slange nie eerder doogemaak moet word as om hulle elders te hervestig nie omdat die Bybel sê dat die slang se kop vermorsel moet word. Zie hier hoe ook het woord gods bijdraagt aan het uitroeien van het dierenrijk.

Diefstal

Fred heeft wat huiswerk voor mij te doen en daar moet ik zoals gebruikelijk achteraan blijven zitten. Hij zit in zak en as want gisteren is z’n vehicle gestolen met rooftent, mobiel hospitaaltje, laptop, cellphone. Kortom hij is alles kwijt. Inclusief kostbare data/gegevens. Z’n auto was weliswaar van een chip voorzien en ze hebben hem tot in Soweto achtervolgd, maar tevergeefs. Ik weet niet wat ik zeggen moet, want dit is wel zo’n enorme en kostbare tegenslag die je niet zo maar te boven bent.

Jan heeft de staff vanaf drie uur vrijgegeven om naar Bafana Bafana te kijken. Ze doen het geweldig de eerste helft tegen 10 mentaal gebroken fransozen, maar de tweede helft verloopt veel minder vlot en er blijven 3 prachtige scoringskansen liggen. Ze winnen weliswaar en mogen met opgeheven hoofd het veld, maar tevens ook het toernooi verlaten. Om een ronde verder te komen hadden ze met 5-1 ipv 2-1 moeten winnen. Ontzettend jammer.

 

 

Dinsdag 22 juni

Ik word opnieuw door Omroep Gelderland gebeld over onze gemoedstoestand naar aanleiding van de wedstrijd van gisteren die ik haarfijn uit de doeken doe. Ongelofelijk jammer, maar ze hebben het eerste doelpunt van het toernooi gemaakt, en dat neemt niemand ze meer af en winnen van de fransen is op zich ook een hele prestatie. Het leuke is dat het interview ook op hun website staat met vandaag weer een andere mooie Maya-met-kat-foto.

De houten decken moeten nodig weer in de olie, en daar zet ik me dus maar aan. Het is een smerig rotkarwei, maar het resultaat mag er altijd wel wezen.

Woensdag 23 juni

We zien al dagen lang nauwelijks beesten meer. Het lijkt wel of ze allemaal verdwenen zijn. Zelfs op de wildcamera staat vrijwel niets anders dan vlakvarks. Ik werk verder aan de decken en hoor de hele dag doffe knallen vanuit het dal: bij buurman Herman zijn ze aan het jagen dus. De toestand tussen Raja en Onyx schiet van geen meter op, alhoewel als ze haar bek maar vol kan proppen, dan heeft ze even geen tijd en als ze ’s avonds eenmaal in haar mandje ligt, is Onyx ook vrijgesteld van achtervolging. Nederland wint van Cameroun en is de voorronde zonder kleerscheuren door-gekomen.

Vrijdag 25 juni

Gisteren heeft de “lekke” vijver weer een betonlaag gekregen, althans op de bodem. De wanden worden volgende week gedaan en is de mislukking dus bijvoorbaat al weer ingebakken. Abram en Oliver hebben beiden lang naweek omdat het hen deze maand nu eenmaal beter uitkwam, maar de kleintjes werken gewoon door: onkruid trekken op de wei bij het blauwe hek. Jan vertrekt naar Vaalwater voor de post, medicijnen etc en ik maak het deck bij het zwembad af. Het is lekker warm weer en vlak voor m’n voeten steekt een grote bobbejaan spin over. Luna ziet hem ook en het kost me moeite om Luna die spin met rust te laten. Niet alleen voor de spin zelf, maar hij kan nog lelijk bijten ook als hij zich bedreigd voelt. En of Luna dat weet?

Aan het einde van de middag ga ik met Raja en Luna wandelen. Ik ben zeker een kilometer van huis als de 4 kleintjes lopend hun kos komen halen. Luna schrikt daar van en gaat er als een speer vandoor. Raja blijft waakzaam en brommend naast me zitten. Ik kan Luna nergens meer vinden en besluit Raja naar huis te brengen en dan maar verder te gaan zoeken. Blijkt Luna binnen te zitten. Hij heeft de weg naar huis dus mooi alleen weten te vinden. En Jan is er absoluut zeker van dat hij Luna niet heeft binnengelaten. Hmmmm. De laatste dagen stond de hordeur in mijn kantoortje een paar keer open. Zou Luna mischien in staat zijn om de deur open te schuiven? Onyx krijgt de slaapkamer hordeur immers ook open?

Zondag 27 juni

Zooo sneu voor Mick

Werden de amerikanen gisteren van de mat gespeeld door Ghana, vandaag is Engeland een zelfde lot beschoren. Hun tweede afgekeurde goal heeft de spirit er helemaal uitgehaald zo lijkt het wel en de duitsers wrijven het nog eens lekker extra in: 4-1. In de kranten hier heet het that England crasht out of the game. Na de blunder van de scheids beginnen de vuvuzela’s aan te zwellen als een nest angry hornets. Een absoluut treffende vergelijking. Maar het meest sneu nog vind ik het voor Mick Jagger die op de tribune dit alles met ongeloof gadeslaat. Want ook gisteren, naast Bill Clinton gezeten, zag hij de amerikanen al sneuvelen.

Buiten is het onaangenaam want er staat wederom een harde straffe (gelukkig niet koude) wind waarbij het zand je om de oren en in je ogen vliegt. In kas moet weer elke dag water gegeven worden, want de bonen, spinazie, bietjes, etc komen mooi op en we eten al weer een week lang radijs uit eigen tuin. En in elk gat dat overblijft na het uittrekken van de radijs, stop ik een nieuw zaadje om de productie op gang te houden.

Maandag 28 juni.

Het is Cassie z’n 27e verjaardag en ik leg een bloem bij z’n grafornament. Vandaag staat ook Johan Viljoen van Solartech op het programma. We hadden rond half acht al verwacht, maar net even na elven komt hij aankakken. De klus had in één dag geklaard kunnen zijn, maar dat kan hij nu wel vergeten. Ik vraag of ze dus vannacht overblijven om reistijd en-kosten uit te sparen, maar neen; hij heeft net een baby en z’n assistent Marius staat ook op het punt er één te krijgen. De klus bestaat uit het installeren van een solargeyser bij de staff en de onze verplaatsen. Want na 2,5 jaar modderen met dat ding hebben we er schoon genoeg van. Dan weer de computer stuk, dan de pomp stuk, dan lucht in het systeem. De tank komt nu dus gewoon boven de panels te liggen zodat we geen pomp en /of computer meer nodig hebben. Techniek is prachtig, maar het tempo waarin het hier stuk gaat is niet bij te houden.

Oranje boven

En dan mag Oranje optreden in Durban tegen de Slowaken. Geen tijd voor uitjes meer zoals in Kaapstad naar het (Arjen van) Robben Eiland. Arjen maakt een schitterende goal in de eerste helft. De tweede helft gaat lang zo vlotjes niet maar toch komen er nog twee doelpunten bij. Eén voor Oranje en op het allerlaatste nippertje één voor de Slowaken. Van Stekelenburg zou een Slowaak onderuit hebben gehaald en krijgt daarvoor en een gele kaart en een penalty. Het slaat echt helemaal nergens op, net zo min als de rode kaart destijds voor de Bafana Bafana doelman. Volkomen onterecht. Er worden ongelofelijke blunders gemaakt door de scheidsrechters. Degenen die de grootste blunders maken, zullen ook niet meer in dit toernooi te fluiten heeft FIFA besloten.

In de pauze haal ik een kruiwagen hout voor de open haard. Onze minderjarige medewerkers komen aangelopen en laten weten dat ze a.s. donderdag voor het laatst zijn en het verzoek om hen vrijdag een lift naar Ellisras te geven. Wij gaan vrijdag helemaal niet naar Ellisras lijkt me, maar ik beloof hen om Miss Pat te vragen. Bij nader inzien willen Salomon en Aaron tot eind volgende week werken, en daar hebben wij helemaal geen bezwaar tegen dat ze hun tijd nuttig in plaats van onledig besteden.

Ik had Pat’s zus Gloria een mailtje gestuurd in de trant van “ eindelijk gerechtigheid “ nu de fransen uitgespeeld zijn. Die zaten immers ten onrechte en ten koste van Ierland in het toernooi. Maar Gloria liet weten dat ze nog veel blijer was dat Engeland er ook uit ligt. Tja tussen die Engelsen en Ieren botert het ook niet echt zo blijkt.

De laatste dagen komen er 3 njala’s in de tuin voor het huis eten als het al schemert. Ze hebben inmiddels geleerd dat de varkens dan niet meer komen om hen van de brokkies te verjagen. Ik heb daarop geanticipeerd en alvast een bak brokkies klaargezet. Als ik aan het eten koken ben, spot ik hen in het schijnsel van een tuinlamp. Verwachtingsvol staan ze naar het raam te kijken. En het jonge mannetje komt onmiddellijk naar me toe om me even te besnuffelen zoals hij de laatste tijd steeds doet.

De voetbalwedstrijd van vanavond leert dat Oranje de Brazilianen als volgende tegenstander krijgen. Dat wordt een hele toer lijkt me om daar voorbij te komen.

Dinsdag 29 juni

Solartech komt voor de tweede achtereenvolgende dag opdagen. De installatie bij de staffquarters verloopt niet zoals gewenst, althans de waterdruk laat zwaar te wensen over. De watertank moet dus een meter hoger worden geplaatst om alsnog de gewenste druk te bereiken. Dat zou ook met een drukpomp kunnen, maar ook die vreet energie en de kans op storingen is aanzienlijk. Want hoe de staff het voor elkaar krijgt, maar de wasmachine is stuk en een van de knoppen van de kookplaat blijkt lam. Ergo, die plaat staat altijd aan en gloeiend heet Eskom te vreten. En daar moet je dan bij toeval achter komen. Of Emmy dit keer die op dit laatste mankement wijst. Toegegeven, het hoger stellen van de watertank is wonderbaarlijk snel klaar mede dank zij de hulp van Sammy en Brian van de overkant.

Het is koud zwaar bewolkt weer dus breng ik m’n tijd achter m’n laptop door. Bezig met een website voor het Waterberg Leopard Forum en het vinden van sponsoren voor de designkosten. Het WLF telt zo’n 45-50 leden, maar hoofdzakelijk passief. En dan krijg ik van Kelly het aanbod om de site gratis te maken Het is niet haar professie, maar ze heeft er al drie gemaakt (zie bijvoorbeeld: www.leopardcreekreserve.com) en daar kunnen wij als WLF heel wel mee uit de voeten. Maar het aanbod lijkt wel aanlokkelijk, maar blijkt dat helemaal niet te zijn want dan kan ik de site zelf niet managen, geen HTML mogelijkheden en andere tekortkomingen waar ik niet mee kan leven.

Foute boel

In de workshop haal ik een bak met brokkies voor de njala’s tegen half zes. Tot mijn verwondering en verbazing hoor ik de tractor rijden. Buiten werktijd? Zouden ze een aanval van werklust na einde werktijd hebben gekregen of zo? Jan loopt hen tegemoet en zo te zien is het foute boel aan de gezichten en de gebaren te zien. De stellage van de watertank heeft het begeven en de met 2000L water gevulde tank is naar beneden gelazerd en aan baggels. Zo kom je wel van je centen af. Ik vul een aantal flessen met water zodat ze in ieder geval wel kunnen koken, douchen schiet er helaas bij in.

Woensdag 30 juni

Wij blijken ook alleen koud water te hebben. Marius heeft de schakelaar van de geyser uitgezet uit veiligheidsoverwegingen en vergeten hem weer aan te zetten. Ik wist van het bestaan van het ding niet eens af. Ook gisteren was het werk niet gereed gekomen, dus moesten ze vandaag weer terug-komen. Dit terwijl er met één dag arbeid gerekend was.

Maria is gelukkig niet ziek; zij maakt schoon en wij doen boodschappen zoals bijvoorbeeld een nieuwe watertank. We nemen dit keer een kleinere tank. Plus ijzer voor het lassen van een steviger frame. Marius heeft beloofd dat vanmiddag wel even te doen want Jan heeft nog steeds z’n las-cursus niet gevolgd.

We zijn koud onze poort uitgereden of ik zie een breed lang donker lint over de gehele breedte van het Witkoppad liggen. Ik voorspel een slang. We rijden er langzaam naar toe en voor ons ligt een 2,5 – 3 meter lange luislang (python) in één rechte lijn over het pad in de hoop een sprankje zon op te vangen. We stappen uit om het beest aan z’n verstand te brengen dat we zijn wens wel begrijpen, maar dit toch niet de goede plek daarvoor is. Maar ook zonder deze uit te spreken heeft de slang de boodschap al begrepen en trekt z’n nek in een fraaie boog om vervolgens statig en stadig het gras in te kronkelen. Zodra het puntje van z’n staart had zandpad verlaten heeft, is hij direct onzichtbaar in het lange gras.

Vorig jaar hadden we een nachtje Yolandi en Niel te gast. Yolandi stuurt zo nu en dan een berichtje dat ze gauw weer hopen te komen en ik “vertel” haar van ons leopard holding facilities project. Ze is onmiddellijk enthousiast, op hun support kunnen we dus ook rekenen.

Pretoria News

Als we in Vaalwater of Ellisras zijn, kopen we het dagblad de Pretoria News. Echte kwaliteitskranten hebben we hier niet maar PN is de minst slechte. Daarin valt onder andere te lezen dat Duitsland de wedstrijd tegen Argentinië gaat winnen. Psychic Paul says Germany will winn. Berlin: An octopus with possible psychic powers, who has correctly picked the winner of Germany’s four World Cup matches so far, yesterday tipped Germany to beat Argentina in their World Cup quarter-final on Saturday. Paul, a two-year-old, eight legged octopus born in England but now living in a German aquarium, has a 100-percent winning prediction. He has turned into a celebrity oracle for getting all four picks right so far. Yesterday, Paul could pick food from two different containers in his tank – one with an Argentine flag on it and one with a German flag. The container Paul opens first is seen as his pick. Paul spent 45 minutes before eating the food in the box with the German flag - suggesting a hard-fought win. Zelfs het van Persie – liplees incident met Bert van Marwyk dat Sneyder vervangen had moeten worden in plaats van hij, haalt hier de krant!

En dan zit de eerste helft van het jaar er al weer op. Het is onbegrijpelijk hoe snel de dagen, weken en maanden

Last Updated on Tuesday, 04 September 2012 10:56