Mei 2010 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Monday, 31 May 2010 14:06

Mei 2010

Zaterdag 1 mei  

Vertraging

We hebben in Emeral Guesthouse geslapen en treffen er bij het ontbijt vrijwel uitsluitend hollanders en een Nieuw Zeelander die hier een project heeft gedaan en zich beklaagt over het feit dat het leven hier, dank zij Soccer2010 vrijwel onbetaalbaar is geworden. Hotels, autoverhuurbedrijven, iedereen en alles slaat er een slaatje uit. Althans dat is de bedoeling, maar de helft van de tickets blijkt nog niet verkocht en wij denken zomaar dat dat niet gaat gebeuren ook. Men heeft zich compleet uit de markt geprijsd. Tegen half tien gaan we naar de ontvangsthal om onze logé’s op te halen. Het vliegtuig staat op 20 minuten vertraging en blijft daar op staan ook. Geen bericht van landing oid, dus ik ga maar eens bellen. De A380 is net aan het leegstromen meld Frank. Er komt geen eind aan de stroom passagiers uit zo’n groot vliegtuig. Ik geloof dat er zo’n 500 in kunnen en de kist zat afgeladen vol. Eindelijk komen ze dan door de glazen deuren en kunnen we na de hartelijke begroetingen, tekeningen voor opa etc. naar huis. Nog even de trailer oppikken bij EGH en dan begint het zuid afrikaanse avontuur voor Frank, Wina, Mart en Luc.

In Bela Bela maken we een  tussenstop bij Greenfields om wat te drinken en te eten waarna we het laatste traject naar onze farm afleggen. De pottenboer is helaas al dicht en de potholes blijken provisorisch gerepareerd hetgeen het reisleven een stuk minder onaangenaam maakt, maar ideaal is anders.

En zoals bij alle gasten: het huis, omgeving en uitzicht wordt uitgebreid  bewonderd waarna de bagage uitgepakt gaat worden. En daar blijken de heerlijkste dingen in verstopt te zitten: verse hollandse witte asperges, heerlijke jonge Beemsterkaas, de politieke biografie van Luns, groene Sencha, en de Volkskrant, tegenwoordig kennelijk op tabloidformaat, voor Jan die daar vervolgens dagenlang zoet mee kan zijn.

Feestmaal

Na een feestmaal met de asperges (voor het eerst in 4 jaar!) vertrekken Mart en Luc naar hun bedjes waar ze in no time naar dromenland vertrokken zijn. Althans de babyfoon laat geen enkel geluidje meer horen.

Zondag 2 mei 

Slangenkunde

Al voor het ontbijt ziet Jan iets dat zich door één van de schuifpuien probeert naar binnen te wurmen. Het heeft dan weliswaar het formaat “wurm” maar het blijkt in werkelijkheid een slangetje. Hij wordt in de glazen doos opgevangen en onze logé’s mogen straks in het slangenboek opzoeken om wat voor soort het gaat. Frank gaat direct aan de slag zodra hij op het toneel verschijnt en determineert de “wurm” als gewone bruine huisslang.  Daar kunnen wij ons ook wel in vinden. Onze wijze lessen van gisteren om altijd de schuipuien en deuren gesloten te houden, je schoenen uitkloppen voordat je ze aantrekt, en onder de lakens kijken voordat je in je bedje stapt, spreekt opeens wel héél erg tot de verbeelding.

Kerkhof?

Na het ontbijt maken we een rondje over het vlakke gedeelte van de farm en stuiten daarbij op de Kameelperde.  ’s middags gaan we naar de rivier. We zien niet veel beesten, maar het landschap sec zorgt al voor genoeg afleiding en bewondering. Onderweg vinden we wel een schedel en vers afgekloven botten. De schedel, van een zebra, en de botten van de poten inclusief klein hoefje, passen niet echt bij elkaar. Mischien zijn we op het kerkhof van een bruine hyëna gestuit. Die bewaart zijn trofeën immers op één plaats.

We zijn helaas de sleutel van het hek vergeten zodat we niet bij (voor de helft onze) grote dam en waterval kunnen komen; we moeten het met de aanblik ervan alleen doen. Het weer laat zich niet van z’n beste kant zien zodat er niet gebraaid kan worden.

Maandag 3 mei

Vannacht is er 25 mil regen gevallen en er drijven nog wolken onder ons in het dal. Via de route touristique gaat Jan met het gezelschap naar Ellisras, voorzien van een aanzienlijke boodschappen-lijst. Er staat ook sushi op die op de heenweg bij Wiesenhof besteld kan worden en op de terugweg opgehaald.  Bij terugkomst aan het eind van de middag is de sushi schotel vergeten, ondanks het feit dat ze op de heenweg wel lekker een ijsje hebben zitten eten bij Wiesenhof. Als de boodschappen uitgepakt zijn, nemen ze een duik in het zwembad. Veel te koud naar mijn smaak want het is slechts 22-23 graden, maar niemand schijnt er last van te hebben. Na een sushi-loze maaltijd en vele indrukken rijker, gaan Mart en Luc naar bed. En tafelen wij nog lange tijd na.

Dinsdag 4 mei 

Ik ga met WFM&L lopend naar de waterval want dan zie en hoor je weer heel andere dingen dan met het bakkie. Een heleboel hagedisjes met rode staartjes, een klein slangetje dat tussen de rotsen glipt, een wandelende tak, een rood gestipt padje, zaaddoosjes die op een apen-doodskoppies lijken, een porcupinepen, vlindertjes, libelles, kortom: het kleinere maar desalniettemin interessante spul. Bij de waterval willen Mart en Luc te water en trekken hun schoenen en sokken uit. Maar Luc valt al snel op z’n gat met een natte broek als gevolg. Ze trekken de rest vervolgens dus ook maar uit en spetteren  lekker poedelnaakt in de ondiepe plas. We hebben een sporenboekje meegenomen zodat M&L onderweg kunnen zien wat voor beesten allemaal over het pad gelopen hebben.

Braai

Vanochtend hadden we al besloten dat het vandaag uitstekend braaiweer zou gaan worden, ik maak een flink vuur waarop later een gemarineerde lap texaanse steak, lams ribbetjes en een stukje zalm voor mij op belanden zodra de vlammen gedoofd zijn.

Woensdag 5 mei

We ontbijten vroeg omdat we om negen uur richting Madikwe/Morukuru willen rijden. Abram is geinstrueerd en Onyx moet in de slaapkamer blijven om niet door Raja vermoord te worden. Ik vind het uiterst pijnlijk, maar we slagen er maar niet in om Raja een beetje normaal tegen Onyx te laten doen. Elke kans wordt door haar te baat genomen om hem te grazen te nemen, waarbij hij het inmiddels bij voorbaat reeds uitgilt van de mogelijk a.s. pijn en angst.

Op het Hermanusdoringspad wil Frank achterop het bakkie zitten (Jan heeft voor dit doel een speciale plank gemaakt bij gebreke aan geriefelijke seats) en we komen allerlei interessante dingen tegen: een dode pofadder, een grote miliped, en njala’s, kudu’s, rooibokkies achter de diverse wildhekken. En de Mogol rivier blijkt over de brug te stromen in plaats van eronderdoor. Het is een prachtige machtige stroom die zich richting de Mokolodam spoedt. Ik probeer onderweg tevergeefs onze vorderingen per SMS aan Anka door te geven, want het is beroerd gesteld met de cellphone ontvangst op het traject richting Madikwe. Uiteindelijk lukt het haar ons aan de bel te krijgen en een schatting te maken van onze aankomst bij het hek van Vance rond half één.

Madikwe/Morukuru

Net even voor Anka en Ed bereiken we het hek tot Vance z’n privéterrein waarvan hij 500 ha bij het Madikwe Reserve gaat laten inhekken. De ontvangst is zoals altijd allerhartelijkst en Tom rijdt ons bakkie naar de lodge. Wij stappen met z’n allen bij A, E en Kevin in de gamedrive vehicle, en onze eerste gamedrive begint. Vance heeft geen big 5 op zijn terrein maar wel het ordinairy plainsgame. De amerikaanse buren van A & E hebben ook geen big 5 maar wel sable antilopen die dit jaar bijzonder fortuinlijk in de voortplanting zijn gebleken. We tellen wel 6 jonkies. Sables zijn in het wild vrijwel uitgestorven en ongelofelijk duur. Desalniettemin wordt er toch wel eens een door een Luiperd als avondmaal aangezien. Ook komen we de nodige roofvogels tegen zoals bijv. de brown snake eagle. Dat is echt helemaal Frank z’n ding: vogels. En dan spotten we de eerste olifanten als we eenmaal in big-5-area zijn.

Bij de lodge staan Maggie, Amy en Philemon ons welkom te zingen en serveert Evanz een lekker drankje waarna we kunnen aanvallen op de lunch in de Sala. Maar eerst Lucy knuffelen. Lucy is zwanger van Oliver. Oliver is niet de verwekker, maar het jongetje-in-wording dat dus al een naam gekregen heeft. De lunch bestaat uit spinage-fêta-taartjes, kudu- en zalmspiesjes en een griekse salade dat allemaal met een lekkere witte wijn weggespoeld moet worden. We hebben het nog maar net achter de kiezen, of het is al weer tijd voor de volgende gamedrive. Mart en Luc hebben een Morukuru-kidz-rugzak op hun kamer aangetroffen met daarin o.a. een sporenkaart. Zij zijn er erg verguld mee, en wij een beetje jaloers!  De rugzak gaat uiteraard mee, want zo’n trofee laat je niet zomaar achter op je kamer. Een wel zeer fortuinlijke gamedrive zo zal blijken: wilde honden, een rhino, een kameelperd en als klap op de vuurpijl een kudde van meer dan 100 buffels bij een drinkplaats. Het is dan al lang donker, maar waar we ook kijken: overal buffels. Het toetje tenslotte is een bruine hyëna. W&F kunnen er niet over uit hoeveel ze gezien hebben vandaag. Het diner bestaat vervolgens uit struisvogelbiefstukjes of line-fish met een heerlijke chocolademousse als afsluiter van een werkelijk fantastische dag. Het paradijs bestaat echt, maar alleen op aarde. Voor de levenden dus.

Donderdag 6 mei

Schranspartij

Eerder vanochtend werd er op de airstrip een pride lions aangetroffen. Die gaan wij dus opzoeken, alhoewel: er wordt op dit moment aan de airstrip gewerkt met veel mensen en grote machines. De lions zijn er waarschijnlijk al lang van door. Edoch: langs de airstrip liggen de twee, ons overbekende, males zonder zich ook maar iets van alle aktiviteiten aan te trekken. Nadat we ze voor de ….tigste keer gefotografeerd hebben (wat doet m’n camera toch raar?), gaan we op zoek naar de rest van de pride. Het duurt niet lang of Gummy merkt droog op: ik zie ze lopen hier links. Het is in ieder geval een jong kereltje dat in het struikgewas verdwijnt; Kevin er achteraan. Tussen de struiken ontwaren we een blou wildebeest waar de buikholte inmiddels van is leeggevreten. Kevin heeft al zo’n vermoeden wat er nu gaat komen, en cleart met de vehicle een stukje terrein  rond de vindplaats van het blou wildebeest. Het duurt geen 5 minuten of de hele troep leeuwen minus de twee males, komt op het karkas afgestormd en begint gulzig te vreten waarbij ze over elkaar heenbuitelen en je een b.w.-poot zo nu en dan door de lucht ziet zwiepen.  Het lukt me nog een filmpje te maken, maar de m’n camera begint zich steeds abnormaler te gedragen. De foto’s van de wilde honden gisteren zijn ook vrijwel allemaal mislukt. De schranspartij gaat met veel gegrom gepaard en dat hebben de twee males ook gehoord natuurlijk. Het duurt dan ook niet lang, of de heren komen met opgeheven majesteitelijke hoofden aangeschreden. Zonder ook maar één kik te hoeven geven verdwijnen de andere leeuwen om plaats voor de Lion Kings te maken. Alhoewel één vrouwtje nog pogingen doet om mee te eten, wordt haar dat niet toegestaan.

We gaan kijken of we de rest van de troep nog kunnen vinden en stuiten op een jakhals die geduldig op z’n beurt staat te wachten om een graantje van het blou wildebeest mee te pikken. En dan zien we de hele troep lekker op het pad liggen luieren, elkaar wassen, neusjes geven. Ik tel er wel 16. Ik kan nog een paar plaatjes schieten, en dan laat de camera het definitief afweten. Er is geen land meer mee te bezeilen. Geen enkel knopje reageert meer op commando’s; alles wat hij wil en doet is een video maken. Nu vind ik dat zelf ook wel leuk, maar alleen als IK daar opdracht toe geef, en niet omgekeerd.

Bushdinner

Maar al met al een spectaculaire gamedrive die onze logé’s niet snel zullen vergeten. Op onze middag drive komen we niet echt veel tegen, behalve een rhino bij de hide waar we een drankje genieten, maar de dag kon kwa sightings toch al niet meer stuk. Maar er staat desalniettemin nog een geweldige verrassing te wachten: een bush dinner op Ed’s view. Er hangen lampjes in de bomen en overal staan vuurkorven met flinke vuren om ons te warmen, want het is behoorlijk fris. En over de stoelen liggen dekens gedrapeerd, waar we ons lekker in kunnen wikkelen, genietend van het diner en de schitterende sterrenhemel. M&L maken het allemaal niet meer mee: die zijn op twee tegen elkaar geschoven stoelen in slaap gevallen.  Living in a dream.

Vrijdag 7 mei

Op onze laatste gamedrive al weer komen we bij de rivier twee watermonitoren tegen die zich op een rots in het zonnetje liggen te warmen en een westlike gestreepte zandslang in struik die aan het vervellen is. Dat kun je zien aan het waas dat over z’n ogen ligt. Hij blijft dan ook doodstil liggen in plaats van onmiddellijk weg te schieten naat een beschutter omgeving.

Afscheid

En dan, voordat je het weet, zit het fantastische bezoek er al weer op. Hopelijk realiseren onze logé’s zich dat ze ongelofelijk veel mazzel hebben gehad met zulke spectaculaire sightings in zo korte tijd. Dit genoegen smaakt lang niet alle bezoekers. Ed, Asion, Quinten en Evanz vliegen vandaag met de EPZ naar Durban waar vandaag de jaarlijkse Indaba geopend wordt. The place to be als je in de hospitality zit. Ze moeten om half twee op het vliegveld zijn en dat ligt in dezelfde richting als Vance’s poort van waaruit wij Madikwe weer gaan verlaten.  De lunch (3 heerlijk door Asion vers gebakken pizza’s minus 3 voor Anka afgesnoepte puntjes) wordt mooi ingepakt,  zodat we daar later thuis van kunnen genieten, en met z’n allen vertrekken we richting airstrip. Wij in de gamedrive vehicle, Gummy brengt ons bakkie (schoongewassen en afgetankt) naar de poort. In de verte duikt de EPZ op aan de horizon en we rijden een aantal keren de airstrip op-en-neer, om de vlakvarks weg te jagen. De EPZ zet zich aan de grond en Carl en William stappen uit. Na de innige omhelzingen van de piloten, gaan M&L het vliegtuig inspecteren en ook wij werpen er een blik in natuurlijk. Na het laden van de bagage en het schoonvegen van de airstrip stijgt de EPZ weer op en verdwijnt als stipje aan de horizon. Wij rijden naar de poort waar we afscheid nemen van Anka, Gemma en Gummy. Een onvergetelijke ervaring voor W, F, M & L en voor ons het einde aan ons zoveelste bezoek aan dit lustoord en schatten van vrienden.  Het duurt bij mij altijd een aantal uren voordat het gevoel van weemoed en achter m’n ogen prikkende tranen iets begint te zakken.

Nog meer sightings!

De terugweg zal blijken alles behalve saai te zijn. Op de military road ligt een pofadder. Jan stapt uit om te constateren dat, en hetgeen  ik ook reeds vastgesteld had, het beest nog springlevend is. Nu moet dit niet al te letterlijk worden genomen, want hij ligt bewegingsloos op het asfalt. Jan gaat er met de panga naast staan timmeren om het beest naar de kant te laten gaan. Maar dat is het hem nu juist: een pofadder vertrouwt op z’n schutkleur en gaat voor gekletter op het asfalt echt niet weg. Ik ben niet zo blij met jan z’n optreden, want pofadders kunnen opeens razendvlug uit hun slof schieten. Dat doet hij ook, maar gelukkig van Jan af, richting graskant. Daarna zien we nog een slang de berm inschieten, merk onbekend, maar in ieder geval géén pofadder, en tenslotte nog twee dode exemplaren. Langs het Hermanusdoringspad staan ons nog meer verrassingen te wachten waarvan één wel zeer uitzonderlijke: Bij Ka’Ingo liggen de twee collared Cheetah’s langs het fench en een farm verderop aan twee kanten van de weg Kameelperde. Het geluk kan kennelijk nog steeds niet op.

Eenmaal thuisgekomen, gaan de pizza’s de oven in om vervolgens vrijwel in z’n geheel in hongerige monden te zien verdwijnen.

Zondag 9 mei

Sushi

Gisteren was een rustdag, en werd een duik in het mij veel te koude zwembad genomen, hetgeen niemand scheen te hinderen,  maar vandaag moeten er boodschappen gedaan worden om vanavond iets te eten op tafel te kunnen zetten. Ik doe een nieuwe poging voor een sushi-schotel, en heb in ieder geval twee getuigen om mee op te letten. Ik doe huishoudelijke taken en zie het gezelschap pas laat in de middag weer terugkeren met ……..Sushi! M&L krijgen pasta en vissticks, want tot deze culinaire hoogte zijn ze nog niet gestegen, alhoewel Mart toch wel een stukje wil proeven en het nog lekker vindt ook.

 

 

 

Maandag 10 mei

Mama Tau

Vandaag staat Mama Tau op het programma waar we om half drie verwacht worden.  Daar kunnen onze logé’s de Big-5 volmaken vanwege het Luiperd dat nog op hun lijstje ontbrak. We nemen Abram en Oliver ook mee. Ik had hen dat al eerder beloofd en aangezien Frank ook achter op het bakkie wil zitten, kunnen zij er mooi bij. Ze blijken keurig opgedoft en lekker fris gewassen.  

Onderweg steekt een forse black mamba statig het zandpad over. Dat ontbrak nog aan ons geluk, de sierlijkheid waarmee zo’n slang zich voortbeweegt. Wina is helemaal flabbergasted.

De oude man rijdt ons weer rond en brengt ons naar een kampje waar twee spotted hyëna’s worden geacht te zitten. Ze laten zich niet vaak zien, maar vandaag hebben we geluk: ééntje laat zich uitgebreid bekijken. Verder is iedereen geweldig onder de indruk van de leeuwen, hun afmetingen en hun grote poten, terwijl Abram het toch maar eng blijkt te vinden. De oude man vertelt dat de leeuwen op dieet staan, want ze zijn veel te vet geworden en krijgen veel te weinig beweging. Vooral de vrouwtjes hebben dikke penzen. Ze zullen nu trouwens wel honger hebben, want ze worden maar éénmaal per week gevoerd en dat is …….. morgen! Een kwart zebra (of vergelijkbare bok/buit) per keer. In het wild moeten ze zelf achter hun diner aan hetgeen de nodige energie vreet; hier krijgen ze het wekelijks voor hun neus geworpen zonder er ook maar één poot voor hoeven uit te steken. En het Luiperd laat zich ook van z’n beste kant zien en poseert gewillig totdat er een paar bobbejanne langskomen. Die eisen al z’n aandacht op.

Niets zo veranderlijk als het weer

Het was de bedoeling om te braaien, maar het is gedeeltelijk zwaar bewolkt en er steekt een straffe wind op. Dat betekent onheil, maar de mannen denken dat het allemaal wel mee zal vallen en die gaan het vuurtje dus alvast aansteken. De waterslang wordt erbij gelegd voor het geval dat… Maar het is niet de waterslang die het vuurtje dooft, maar onze lieve heer die het water opeens met bakken tegelijk uit de hemel gooit en de badkamer in luttele seconden blank zet omdat ik niet de kans kreeg de glasdeuren tijdig dicht te doen. Maar zelfs dat helpt niet: het stormt en regent zo hard, dat het water tussen de kozijnen door alsnog binnendringt. Maar zo snel de bui gekomen is, vertrekt hij ook weer, en zijn onze logé’s al weer een ervaring rijker:  hoe veranderlijk en snel het weer hier kan zijn. De braaiworst verdwijnt noodgedwongen dus in de koekenpan, maar lijkt er niet minder om te smaken.  Althans, hij gaat schoon op terwijl het toch niet bepaald een klein stukje was. Integendeel!  

Dinsdag 11 mei 

Croc’s spotten en vreemde sporen

We gaan naar de Mokolodam in de hoop er krokodillen te spotten. Franks is weer achterop het bakkie geklommen en ziet bij de oversteek van de Mogol rivier een giant kingfisher op de powerlines boven het water zitten. Dan duikt de kingfisher in het water en komt met prooi weer boven. Dat gaat hij een stukje verderop op een rots in het water zitten stuk hameren en verorberen. Eerder zagen we al een brown hooded kingfisher in Madikwe. Anders dan diens naam doet vermoeden is de brown hooded kingfisher helemaal geen visser, maar een insecten-eter. Eénmaal op het zandpad richting dam beland, spot Jan vreemde grote sporen. We stappen uit en met het sporenboek in de aanslag gaan we op onderzoek. Maar ook zonder sporenboek is het zo klaar als een klontje: een hippo. Frank meet het spoor na; ja hoor 28 cm. Het beest blijkt kilometers gelopen te hebben vannacht, maar vlak voor de dam verdwijnt het spoor. Wij kunnen zonder betalen het terrein oprijden en parkeren het bakkie in de schaduw onder een boom. Ik heb laarzen aan, en kan dus gemakkelijk door het water waden, op zoek naar croc’s die in het zonnetje liggen te luieren. Vlak voor m’n neus schiet er één het water in. Als we een stuk gelopen hebben, spot ik er weer één, nu drijvend in het water. We gaan een poosje zitten en Frank stelt z’n telescoop op. Daarna spotten we er nog een paar waaronder een tamelijk forse. De lijst van dieren die Frank c.s. inmiddels gezien heeft, wordt steeds langer. Natuurlijk zien we ook watervogels, steltlopertjes en tenslotte een agame, die zich kwa kleur helemaal aan de grijze boom waarop hij zit heeft aangepast. Op de terugweg lift er een swartman-met-fiets met ons mee, na ons eerst op het hippo spoor te hebben gewezen. Het beest blijkt tot bijna helemaal aan de tarroad (15K) gelopen te hebben, waarna het spoor in een weiland-met-openstaand-hek verdwijnt. Wat een avonturier.

We rijden terug via Vaalwater en kopen mandarijntjes onderweg bij een citrusfarm. In Vaalwater gaan we even naar de Gateway Gallery omdat Jan Mart en Luc een afrikaans shirt heeft beloofd. Via de Spar en een milkshake (en weer is de chocolade smaak uitverkocht) gaan we richting huis. Langs de R33 ligt sinds een paar maanden een hoge zandwal waarvan wij ons steeds hebben afgevraagd wat het doel daarvan is. Wina ziet dat doel plotsklaps uit haar ooghoeken als we langsrijden: 3 rhino’s. We kunnen het eigenlijk niet geloven: ze worden aan de lopende band gestroopt, dus wie zet er nu drie rhino’s op een stuk grond, direct naast de tarroad gelegen en daarmee wel heel gemakkelijk doelwit voor stropers. Als dit niet de kat op het spek binden is … Een volgende keer als we langskomen gaan we het eens goed bestuderen nemen we ons voor, want daarvoor is het nu eigenlijk al te laat en te schemerig.

Het is mooi weer, dus nu kan er wel gebraaid worden, waarna het gezelschap naar het bushcamp vertrekt. Want in een bushtent slapen was er tot nu toe nog niet van gekomen. Omdat het vuur veel te laat werd aangestoken, is de braai niet echt geslaagd, maar in het bushcamp wordt opnieuw een vuur gemaakt waar het resterende vlees op geroosterd wordt. Jan deelt een tent met Mart en Luc. Het schijnt er heel erg gezellig geworden te zijn onder de sterrenhemel met een vuurtje en royaal booze voor handen.

Woensdag 12 mei

Jan gaat met Frank c.s. naar de rivier en ik wijd me aan huishoudelijke taken, de poezen en de laatste voorbereidingen voor de bijeenkomst van het Waterberg Leopard Forum morgen. Raja heeft het onderminderd op Onyx voorzien, dus het is de hele dag regelen wie in welke kamer moet, of wie er naar buiten kan. Er is werkelijk geen enkele vorm van verbetering in de relatie te bespeuren. Jan heeft buurman Herman gevraagd of het goed  is dat hij naar diens dam gaat, maar dat vind Herman helemaal niet goed omdat er op het ogenblik mensen kamperen. Maar het is dan ook de verkeerde vraag die Jan stelt, die wil gewoon naar de waterval die toevallig aan de andere kant van het fench ligt, maar voor de helft toevallig gewoon wel van ons is. En daar heeft Herman helemaal geen bezwaar tegen uiteraard laat hij me later weten als Jan c.s. al weg zijn en buiten cellphone-bereik.

 

Thrilled

Het gezelschap keert weer en Frank trilt nog een beetje na. Hij is twee slangen tegengekomen bij het verwijderen van prikkeldraad langs het stroompje vanaf de waterval. Geheel onbevangen liep hij het draad te verzamelen totdat er plotsklaps een cobra rechtop ging staan en z’n prachtige hood voor Frank opzette. Zwart en oranje aldus Frank, dus hoogstwaarschijnlijk een rinkhals. De lol van het prikkeldraad verzamelen was op slag verdwenen. Letterlijk en figuurlijk thrilled dus. En alhoewel een hele mooie sighting, maar toch maar liever géén herhaling. De andere slang was snel weggeschoten zonder genoeg van hem te zien om hem te determineren.

Tegen half vier, als we allemaal in het zwembad liggen, komen Pat en Brian op bezoek met hun logé Gannish from Ireland. Gannish kwam vroeger wel vaker hier op de farm en bracht uren door bij de oude hide die inmiddels afgebroken is vanwege instortingsgevaar. We hijsen ons uit bad waar Mart geen genoeg kan krijgen van het “bommetje-spelen” en waar Luc steeds vervelende “billeknijpers” tegenkomt waarbij hij het uitgiert van plezier.

We kletsen gezellig over ditjes en datjes en M&L komen trots de van karton nagebouwde gamedrive vehicle laten zien, inclusief trackerseat van Gummy. Die zit aanvankelijk aan de verkeerde kant van de vehicle, naar nederlands model dus, maar wordt direct hersteld na op deze omissie te zijn gewezen.  Pat en Gannish zijn vanochtend op Olifantensafari geweest in Vaalwater. Je kunt daar een tocht op een olifant maken van een uur en je wordt er ontvangen met koffie, thee en bisquits, maar je moet er wel om half acht al zijn. Dat zou betekenen dat we om half zeven al weg zouden moeten en dus wel heel erg vroeg uit de veren. Pat vindt het wel een aanrader, maar ons ontbreekt de tijd om dit avontuur met Frank c.s. nog te gaan beleven.

Het kamperen is gisteravond kennelijk goed bevallen, want na het avondeten vertrekt het gezelschap wederom naar het bushcamp royaal van drank voorzien. Maar of dat nou zo’n goede keuze is? Omdat het aanzienlijk frisser is dan gisteren, suggereer ik tevergeefs een warme kruik mee te nemen.’s Nachts steekt er opeens een storm op, maar die gaat ook even snel weer liggen, maar het zal er wel lekker gewapperd hebben tussen het canvas vermoed ik zo maar. En inderdaad: Jan meldt de volgende ochtend het stervens koud te hebben gehad.

Donderdag 13 mei 

Waterberg Leopard Forum meeting

We vertrekken naar de vergadering, Frank c.s. gaan ook mee uit belangstelling en je ziet nog eens iemand. Het wordt een informele vergadering die wordt afgesloten met een braai en waarbij de toekomst van het WLF en het voorzitterschap op de agenda staan. De bijeenkomsten werden steeds minder bezocht, en steeds dezelfde onderwerpen besproken zonder ook maar een stap verder te komen. Daar moet verandering in komen, want anders kunnen we onze tijd beter aan iets anders gaan besteden. En er moet een onafhankelijk voorzitter komen om alle belangentegenstellingen van de diverse participanten in goede banen te leiden. De opkomst is wederom niet overweldigend, maar een aantal smaakmakers zijn in ieder geval wel komen opdagen. Ook Werner Botha van Kwalata, een hunting-farm. Voorzitter Fred heeft het in no-time met hem aan de stok. En alhoewel hunting, vooral –maar daartoe niet beperkt- van de grote katten, in onze ogen een walgelijke ziekelijke disgusting afwijking is, hebben we ook een gezamenlijk doel: er voor te zorgen dat ze blijven voortbestaan op basis van een zo omvangrijk mogelijke en gezonde genen-pool.

Constant Hoogstad van het Endangered Wildlifde Trust geeft een presentatie over birds and powerlines.  Een stukje uit de notes van de meeting for those who might be interested in these subjects as well:

 

Birds and Powerlines, a presentation by Constant Hoogstad

 

Constant manages the project: Birds and Powerlines (a project in a strategic partnership between the Endangered Wildlife Trust (EWT)) and ESKOM). Many of the greater birds like the secretary bird, blue crane, sea birds and birds of prey get collided with the Eskom powerlines and get electrified. The numbers of blue cranes for instance have dropped dramatically due to collision and electrification. The aim of the project is to get as many reports as possible of these collisions to serve as proof to Eskom. Once a problem-area is identified and supported by reports, Eskom will be able to attend to the problem and develop solutions to prevent these collisions. Also Eskom will benefit from this project because many of the collisions result in powerfailures as well.

 

Please report bird fatalities linked to powerlines to the toll free number: 0860 111 535.

 

Constant and/or his assistants will come out to collect the damaged and/or dead birds. Posters about the birds involved and their vulnerable status are available on request at the same toll free number as well.

 

Operation Oxpecker, a presentation by Arnoud le Roux

 

Arnoud manages Operation Oxpecker. The EWT Poison Working Group aims to address the poisoning of wildlife through data assimilation, dissemination, analysis and investigation on a scientific and interactive basis, and to take appropriate pro-active education and conservation action for the protection of wildlife and people in Southern Africa. The Poison Working Group is a working group of the Endangered Wildlife Trust.

 

The use of all kind of uncontrolled and illegal pesticides and herbicides has brought some species (such as certain species of the appr. 650 species of dung beetles and yellow billed oxpecker) almost to extinction. With education (supported by posters and manuals for farmers and the industry) as described in the mission statement, the EWT aims to stop the use by humans (and farmers in particular) of these uncontrolled and illegal environmentally hazardous pesticides and herbicides, and to promote the production of environmental friendly varieties by the industry. Reported poisoned animals will be collected by, and transported to Onderstepoort for investigation, by EWT.

 

This approach has resulted in increasing numbers of the Oxpeckers already which could be additional supported by placing birds nests (R120 each) at waterholes some 3 meters above level. Arnoud shows a specimen which can be ordered at EWT or from the manufacturer mr. Du Plessis (076 4597651) directly. Arrangements for collection can be made with him to meet in Ellisras because he is 20K out of Ellisras onto Stockpoort. One nest at a waterhole for the alpha female bird and her “helpers” only.

 

Manuals can be ordered at This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it and poisoned wildlife to be reported at the Operation Oxpecker Helpline: 082 325 6578. Also see: The importance of Dung beetles in Sustainable Parasite Management on www.dungbeetlesforafrica.org.

 

Please help to protect our wildlifde and environment by using oxpecker compatible products only!

 

Maya for President!

De aanwezige deelnemers zijn het er roerend over eens dat het forum moet blijven voortbestaan en dat we ons op een paar key-issues moeten focussen: 

  • damage-mitigation-management,
  • research and
  • sustainable utilisation.

We krijgen de hunters toch niet uitgeroeid, dan er maar het beste van zien te maken en ze proberen bij de les te houden. Men is het er ook over eens dat het afgelopen moet zijn met alle tegengestelde belangen zo openlijk uit te spelen en elkaar mee om de oren te slaan.  En dat dat stadium alleen kan worden bereikt, indien er een onafhankelijke voorzitter wordt gekozen. En dat wordt ik dus:  terplekke tot President/voorzitter gebombardeerd onder het uiten van de meest lovende bewoordingen. Terecht overigens hoor ha ha, maar ze zijn al lang blij een “slachtoffer”  gevonden en aangewezen te hebben. Maar Jan mag de vergaderingen mooi voorzitten, mijn talenten liggen meer op het organisatorische vlak.

Het laatste avondmaal

’s Avonds braaien we nog een keer, elke kans bij mooi weer moet immers te baat worden genomen en Wina haalt de omvangrijke was van de lijn zodat ze morgen niet direct met koffers vol vuile was richting huis hoeven. En dan wordt ons laatste avondmaal hier op de farm genuttigd.

Vrijdag 14 mei 

Alles is ingepakt, in het gastenboek geschreven waar M&L mooie tekeningen bij gemaakt hebben. We ruimen de ontbijtboel op zodat we om negen uur kunnen rijden. Dit keer geen “cooked breakfast”  vanwege de omslachtigheid en de spetters die dat met zich meebrengt, waar we vandaag géén tijd voor hebben. Ik heb geprobeerd elke dag een ander ontbijtje op tafel te zetten van gekookt-,  gebakken-, ( met en zonder bacon) scrambled and omelette eggs tot wentelteefjes en pannenkoekjes aan toe. En elke dag vers fruit zoals frambozen, ananas, meloen, en een vers geperst sinasappelsapje. Dat laatste kan alleen in de winter vanwege het royale aanbod;  ’s zomers is dat een beetje dure aangelegenheid om  dagelijks 2 kilo sinasappels uit te persen. Maar  eerlijk is eerlijk: vers geperst sap, daar kan geen enkel pak tegenop.

Abram is weer geinstrueerd, Onyx zit weer in de bad-slaapkamer en m’n  poezenkinders worden uitgebreid nog een keer gedag-geknuffeld.

Getver

We hebben de biltongshop nog steeds niet bezocht, en dat gebeurt nu. Ik blijf binnen in het bakkie vanwege de stank en de drie smerige kleine rottige vuilnisbakkeffertjes die in je broekspijpen klimmen en bijten. Mart is er ook allerminst van gecharmeerd. Het gezelschap is nog geen minuut binnen of komt bijna kokhalzend al weer naar buiten. En ondanks dat ze eerder de biltong bij Morukuru wel lekker vonden, lijken ze daarvan nu vooral genezen. Jan wil André Biltong Botha nog iets vragen, blijft dus wat langer weg, zodat de rotlucht goed in z’n shirt kan penetreren en nog een hele tijd blijft hangen. Getver.

 

 

Imaginary bird

Frank meent onderweg een secretarisvogel te spotten, maar als we terugrijden is het beest in geen velden of wegen meer te bekennen. Mogelijk was het een imaginary secretary bird? En dan komen we bij de zandwal aan en moet het nader onderzoek uitgeoefend. Frank en ik klimmen op het bakkie en het leidt geen twijfel: er lopen 3 rhino’s te grazen. Echt onbegrijpelijk om de kat zo op het spek te binden.

In Vaalwater treffen we een bord waarop een Bosveld-wildveiling voor vandaag aangekondigd wordt. Deze was helemaal niet geagendeerd, maar wel een hele mooie meevaller voor onze logé’s want de veiling van 1 mei liepen ze net mis. We rijden het veiling terrein op en gaan naar de zogenaamde holding pens waar de bokken opgesloten zitten. Ik vind het toch wel zo’n treurige aangelegenheid voor die bokken en andere beesten. Stijf van de stress begluurd worden. Eén waterbok is het er helemaal niet mee eens en probeert de tent tevergeefs af te breken. Bij een leeg hok staat “kameelperd” maar de giraffes zelf zijn er niet. Het is ook een grote modderpoel, dus ze zullen wel elders gestald staan. Volgens de brochure zijn er ook schone buffels en rhino’s, maar ook daarvan geen spoor te bekennen. Maar Frank c.s. zijn weer een ervaring rijker, alhoewel we de feitelijke veiling, die om twaalf uur begint, niet kunnen afwachten.

Daarna rijden we via de R101 tot en met Hammanskraal voor een goed beeld van de zwarte afrikaanse samenleving hier. Waarna ik het stuur overneem en richting Lionpark rijd. Wina neemt M&L onderweg een interview af: hoe ze heten, hoe oud ze zijn, waarom ze in Z.A. zijn, wat ze gezien en gedaan hebben en wat het leukste was. Morukuru aldus Luc!

Leeuwtjes knuffelen

Het is druk bij de kleine leeuwtjes, dus gaan we eerst naar het makke kameelperd waar we voer voor kopen. Frank is de enige die het beest met z’n ongelofelijk lange paarse tong durft te voeren, maar M&L overwinnen hun angst en gaan z’n lange nek wel knuffelen. We hoeven er niet bang voor te zijn dat hij overvoerd raakt, want volgens de oppasmeisjes houdt hij vanzelf of als hij genoeg heeft. Dan kun je voer kopen en hem voorhouden wat je wilt, dan is de belangstelling geheel over. En daarna naar de lioncubs. Het zijn toch zulke schatjes, maar er moet nog enige schroom overwonnen worden bij M&L alvorens de beestjes aan te raken. Er zijn tamelijk veel bezoekers, dus het is maar een kort bezoekje aan de cubs. Daarom gaan we nog een tweede keer als het iets rustiger is; de schroom bij M&L  is geheel verdwenen. Daarna bekijken we nog de side-striped and black backed jackals, de spotted en striped (uit Noord Afrika) hyëna’s, cheetah’s, wild dogs, volstruise en meerkatte.  

Zakgeld

We drinken iets en Mart en Luc spelen met hun nieuw verworven aanwinsten, de sleutelhanger leeuwtjes-knuffels. Ik vraag of ze die van hun zakgeld betaald hebben, maar dat is niet het geval. En dan vertelt Frank dat Mart van z’n allereerste zakgeld een verpakking met 4 van die cakejes met gillend roze glazuurlaagje kocht om samen met z’n ouders en Lucje te delen. Wat ontzettend lief en Frank lijkt er nog emotioneel over te worden.

Tot slot rijden we snel nog een rondje over het park dat op punt van sluiten staat waarbij we nog een aantal volwassen leeuwen voor de auto krijgen die door een bakkie van het park naar hun nachtverblijven worden gejaagd.

En dan beginnen we aan het voorlaatste gedeelte van de vakantietrip: naar Sandton om nog wat te eten. Het begint al te schemeren en de onmetelijk grote stad ligt voor onze voeten uitgestald te glinsteren. Onderweg wordt geprobeerd ons vanalles aan te smeren, vooral Soccer2010 attributen. Maar we bezwijken nergens voor. Als we Sandton bereikt hebben, lopen we nog langs de prachtige winkels richting Mandela Square waar we bij Montigo bay het afscheids diner consumeren.

En dan is het tijd voor de laatste gang naar O.R.Tambo. We brengen Frank c.s. tot de incheckbalies waar er afscheid geknuffeld wordt en nagezwaaid tot we uit elkaars beeld verdwenen zijn. Hopelijk hebben we hen een fantastische en onvergetelijk vakantie bezorgd die naar meer smaakt. Sparen dus voor een volgende bezoek. Want de ticket-subsidie gold slechts éénmalig.

Wij zoeken Emerald Guesthouse op en zien City Lodge nu slechts twee keer. We maken dus vorderingen.

Zaterdag 15 mei 

Na het ontbijt gaan we richting Brooklyn waar we een afspraak hebben met een accountant. Onze  huidige ”Numeri”  in Bela Bela heeft ons de laatste jaren zwaar over-invoiced. Dat gevoel had ik al langer, maar hun laatste rekening voor het (veel te laat) opstellen van de jaarrekeningen, heeft mij helemaal over de rand geduwd. Zelfs een nederlandse accountant zou z’n baard er bij hebben afgelikt en ook Jan is inmiddels overtuigd van geraakt. Dus ontmoeten we meneer Venter wiens kantoor naast de nepblommenzaak ligt. Het lijkt ons een aangenaam persoon en we wagen het er maar op. Want Monique en Hans hebben hele goede ervaringen met hem lieten ze ons eerder weten. Maakte Numeri  ons wijs dat elke twee maanden de VAT gedeclareerd moest worden (en elke keer dus een lekkere dikke rekening schrijven) hoeft dan in praktijk maar tweemaal per jaar. Tel uit je winst!

De boodschappen van Woolworths liggen al in het bakkie, dus na dit bezoek gaan we richting huis via de pottenboer in Bela Bela die dit keer gelukkig nog open is. Ik scoor er weer twee-met-korting.

Eenmaal thuis kan het grote wassen beginnen. Het zal blijken twee volle dagen in beslag te nemen  om alle beddengoed, handdoeken, etc. uit het gastenhuis en bushcamp weer keurig gestreken, in afwachting van nieuwe gasten, te kunnen opbergen.

Woensdag  19 mei

Ik haal Maria op bij de poort en  onderweg zien we de Kameelperde. De andere beesten lijken weer van de aardbodem verdwenen. Zelfs de njala’s heb ik al twee weken niet gezien. Alleen de varkens hangen de hele dag rond het huis want Jan vind het zo leuk om ze te voeren. In de bomen rond het huis duikt een koppeltje rooibek of gewone kakelaars op. Een hop-achtige met vuurrode snavel en poten. Vertoon swart op ’n afstand, maar het ’n blinkgroen metaalskynsel op sy kop en rug. Sy rooi snawel en pote is kenmerkend. (Die soortgelyke suidelike perskakelaar van Namibië het nie ’n blinkgroen kop nie). Jonges het swart snawels, maar dit is nie so krom soos die swartbekkakeelaar s’n nie. Hou in dele met genoeg bome. Rusteloos en lawaaierig. Groepe soek kos onder die bas van bome (Red-billed Wood-hoopoe).

Ik ga naar Ellisras om boodschappen te doen en haal twee oxpecker nestkasten op bij Connie’s plants.  Verder ben ik de afgelopen dagen ik druk geweest met het WLF en bijwerken van het dagboek dat de laatste weken maar bar weinig aandacht gehad heeft. En ben ik onverminderd kattenhoeder.  Via DWDD vernemen we van de opmars van de VVD, en gisteren vond ik in het bushcamp gelukkig een handdoek weer en Luc z’n leeuwtjes knuffel  die hij tot zijn grote verdriet was kwijtgeraakt.  Maar bij opa werden ter compensatie dus al nieuwe (sleutelhanger-) leeuwenknuffels in het Lion Park gebietst, hetgeen het leed enigszins verzachtte. De prijzen daar zijn trouwens echt belachelijk hoog. De placemats die je hier 6 stuks in een bossie voor R150 koopt, kosten daar R60 per stuk om maar een voorbeeld te noemen.

Donderdag 20 mei

De gaten in het schaduwdoek van de kas zijn vrijwel allemaal weer gedicht en ik doe maar weer eens een zaai-poging. Verder is het prachtig weer, maar net niet warm genoeg om het zwembad op temperatuur te krijgen ondanks de heatgenerator. Die lijkt behoudens stroom te vreten, sowieso weinig meer te presteren.

Klagen helpt soms

Bekloeg ik me gisteren nog over het feit dat alle beesten wel verdwenen lijken; vandaag rond vijf uur staat het grootste njala vrouwtje opeens voor onze neus met een duidelijke brokkies-vraag in haar ogen. Een poosje later verschijnt de rest van het gezelschap inclusief het kleintje.

Zaterdag 22 mei 

Onverwacht bezoek

Monique en Hans komen ’s middags gezellig op bezoek, want hun bakkie doet het gelukkig weer. Daar zijn ze de laatste weken behoorlijk zoet mee geweest om een latent aanwezige  euvel voor eens en altijd verholpen te krijgen. En elke keer moesten ze er voor naar Modimolle. Nieuwe accu’s, startmotoren, spoelen, niets leek te helpen.

Omdat het bezoek niet gepland was, liggen de nederlandse kranten die ze altijd voor Jan mee-brengen nog bij hen thuis, maar die laten ze wel achter bij de Bushstop als ze eind van de maand weer naar Nederland vertrekken. Ze nemen ook Luc’s knuffeltje mee dat ze in NL op de bus zullen doen. Dat hoef ik hier niet te proberen want pakjes verdwijnen vrijwel zonder uitzondering direct in de eerste beste zak van een postbeamte. Daar hebben we inmiddels zoveel slechte ervaringen mee, dat we het avontuur niet eens meer aangaan. We zitten lekker in het zonnetje aan de Nederburg Lyric. Als ze weer naar huis gaan, staan de njala’s klaar om hun brokkies in ontvangst te nemen. M&H hebben geen njala’s, maar bij deze aanblik gaat Hans opnieuw proberen Monique over te halen toch maar een teelpakkie njala’s aan te schaffen.

Zondag 23 mei 

Als ik naar de kas loop, zie ik een paar rooibokkies en schiet er een slang schielijk weg tussen het gras. In de flits meen ik een westlike gestreepte sandslang te herkennen. En dan opeens blijkt er een kikker op m’n linkerschouder te zitten. Hoe is dat beest daar gekomen? Ik klop hem eraf en bied mijn excuses aan voor de wat onelegante afgang van het beest.

De slaapkamerdeur piept al ongelofelijk hinderlijk sinds installatie zo’n twee jaar geleden, en elke keer op het verkeerde tijdstip denken we eraan behalve nu. Jan haalt een spuitbus met “ lubricant”  maar de bus valt in de woonkamer uit z’n handen. De dopbreekt er af en als een ongeleid projectiel schiet de bus al olie spuitend door de kamer totdat hij in een hoek leeg en uitgeput tot stilstand komt. Is het nodig om uit te leggen wat een zooi dat veroorzaakt heeft op de vloer en tegen de muren en hoelang ik aan het schrobben ben geweest om de grootste ellende weer weg te werken? Gelukkig ligt er nog zo’n bus in de workshop waarop de prijs nog in guldens vermeld staat. Met grote omzichtigheid wordt de bus behandeld, doet zijn werk, en zijn wij van het gepiep af.

Mijn ex Dolph maakte in het hele verre verleden ooit een vierkante lage koffietafel en die hebben we nog steeds. Hij staat buiten met planten erop, maar hij begon wat gammel te worde. Jan heeft hem dus grondig onderhanden genomen, van een aantal onzichtbare protheses voorzien, geschuurd en een nieuw verfje gegeven, en nu kan de tafel zeker opnieuw 30 jaar mee!

Maandag 24 mei 

Gratis boodschappen

We gaan naar Ellisras voor boodschappen en een kadootje voor Abram die woensdag jarig is. Op het verlanglijstje? Een Bafana Bafana shirt. Nu zijn die echt belachelijk duur: R599 dus veel te veel voor een kadootje want het is een half maandsalaris. Maar desalniettemin gaan we op zoek. We komen bij een klein winkeltje waar het een chaos is van jewelste, alles over en door elkaar hangt, maar ze hebben er wel die shirts van Adidas voor minder dan de helft van de prijs. Het originele prijskaartje hangt er nog aan, dus waarschijnlijk niet helemaal eerlijk aangekomen. En ik met deze wetenschap (had, moet of kunnen  weten) nu dus medeplichtig, maar wel lekker goedkoop! Verder staat er een schoenlepel op het lijstje maar die worden nergens verkocht. Bij Clicks (grote pharma keten) tref ik ene Jacob die mij naar Markham verwijst, naar Richard. Jacob gaat hem bellen en zal er voor zorgen  dat ik daar een schoenlepel krijg. Zo gezegd zo gedaan. Ik loop Markham binnen en vraag naar Richard en heb gelijk de goede man te pakken. Ik vraag hem of Jacob hem al gebeld heeft, en ja hoor dat blijkt het geval. Richard verdwijnt achter in de winkel en komt met een schoenlepel terug. Ik vraag beleefdheidshalve wat het kost: niets natuurlijk, want dat had Jacob immers gezegd. Ja dat is ook Africa dus! Geweldig, alhoewel het natuurlijk een plastic ding van een duppie is of zo.  Waarschijnlijk broers van elkaar is our best guess.

Daarna nog lekkere koffie bij Wiesenhof en dan weer naar huis om de kosboxen te vullen voor de boys. Jan neemt er een burgertje bij.

Ik pak de shirtjes mooi in en ben benieuwd naar de reakties woensdag a.s.

Woensdag 26 mei

Om half acht staan de boys op de stoep en Oliver begint over een probleem. But first things first, eerst Abram feliciteren. Ik wens hem nog vele jaren in goede gezondheid. Dat weet net die Here spreekt Abram wijs. Ja hoor, dat weet alleen OLH. Het probleem van Oliver is een metsel technisch probleem dat zo opgelost is. Ze vertellen dat er wilde honden sporen staan vlak bij het huis en een sleepspoor. Ik ga het spoor bekijken, maar het is een bruine hyëna. De sporen lijken erg veel op elkaar, maar de tenen van de wilde hond staan net iets verder van de voetzool af dan bij de hyëna. En een karkas wordt niet gevonden.

Dan haal ik Maria op en ga vervolgens met Jan naar Vaalwater want er is weer eens is niet in huis waar hij echt niet zonder kan. En ik ga naar de dokter want ik heb al weken ontzettende maagpijn. Een amoebe volgens Poortier die ik waarschijnlijk via het bronwater heb binnengekregen. Ik krijg pillen om de amoebe te vernietigen (en mij er bij zo zal later blijken). Ik krijg gelijktijdig een gratis afkick cursus want ik mag er geen alcohol bij gebruiken. Dat is minder, maar wie weet overleef ik een drie dagen alcoholloos tijdperk wel. De pillen zijn smerig geel, groot en ik moet er 5 per avond slikken want ik wordt er een beetje naar (understatement of the century) van aldus Poortier. Hij heeft ook een brief van m’n procureur ontvangen over het verstrekken van de medische gegevens in de zaak tegen Solar2000 die mij bijna te pletter liet vallen 5 juli 2008. Ik kan het niet verkroppen om dat bedrijf zo maar weg te laten komen met wat door hun toedoen mij is overkomen. Mischien kost het alleen maar geld en levert het niets op, maar zo maar opgeven sluit het hoofdstuk ook niet netjes af.

Bij Built It (waar ongetwijfeld Jan z’n ongelofelijk dringende boodschap gekocht moet worden) treffen we Hans met Frans. Monique is thuisgebleven, dus dat wordt niet gezellig even een milkshake scoren bij de Bushstop.

Op een houtje bijten

Bij de post wacht een nare verrassing: ik heb nu ook een brief van de ING dat buitenlandse betalingen met onmiddellijke ingang geblokkeerd zijn vanwege het niet hebben van een woonadres. Jan heeft dat begin van de maand schriftelijk al uitvoerig uitgelegd hoe het hier werkt, maar het mocht kennelijk niet baten. Ik had net vrijdag j.l. weer een pensioenbedrag overgeboekt en dat is dus nu ook geblokkeerd. En kunnen we mooi op een houtje bijten tot nader order. Ik word hier wel zo ongelofelijk gillend woedend over. Zogenaamd vanwege terrorisme bestrijding, maar volgens mij ongebreidelde bemoei- en regelzucht van de nederlandse overheid. Maar goed, wij zitten er maar mooi mee. Of beter gezegd: ZONDER.

Bij de post troffen we ook onze stembiljetten voor de komende parlements-verkiezingen in Nederland. We kruisen ter plekke onze voorkeur aan waarna de gillend oranje envelop direct retour gaat naar de ambassade in Pretoria. We liggen derhalve royaal voor op onze nederlandse mede onderdanen. En op het allerlaatste moment veranderen van mening is er dus ook niet bij. Maar onze echt favoriete partij zit er nog steeds niet bij GROENRECHTS. Maar eh….. waar bemoeien we ons eigenlijk mee? het is ons pakkie aan niet meer, behalve dan de belastingdruk waar we toch geen bal aan kunnen veranderen. Stemrecht of niet. En de monetaire politiek niet te vergeten, want ook die is van directe invloed op ons binnenlandsbelastingplichtige buitenlanders.  Hopelijk valt de EURO nog te redden en worden de monetaire spelregels zodanig aangescherpt dat er geen ontsnappen meer aan mogelijk is.

Verjaardagsfeest

Bij de Spar hebben we een chocoladetaart gekocht en die gaan we thuis lekker met z’n vijven opsmikkelen. Abram, Oliver en Maria worden aan tafel genood met taart en cola en dan krijgt Abram z’n pakje. Hij is helemaal onder de indruk: een echte Bafana Bafana. Het is echt hartstikke blij. En dan vraag ik Oliver of hij wel zeker weet dat hij in December jarig is, want z’n ID vermeldt mei. Maar hij weet het zeker: het is het december. Maar wij verklaren hem jarig in mei en geven ook hem een pakje. Hij is echt helemaal flabbergasted en glimt helemaal. Ook voor hem een echte Bafana Bafana Ik heb ook nog een lekkere pan met pasta gemaakt en een fles nepbubbels erbij; kortom, we hebben hen een fantastisch verjaardagsfeest bezorgd denken wij in onze onschuld, maar ’t wordt nadien royaal bevestigd.

Donderdag 27 mei 

Ik ligt in bad te soppen en zie opeens een klipspringer op de rand van het zwembad springen. Hij staat prachtig in de opkomende zon. Wat een schitterend gezicht is dat toch en wat fantastisch dat de natuur op minder dan 5 meter afstand overal om je heen is.  

Later komt Marten Keuken eindelijk de laatste losse eindjes van het badkamermeubel regelen. Gut, weer een afrikaan die z’n woord houdt, stelt Jan tevreden vast. Hij moest een weten hoe vaak ik daarvoor gebeld, geSMSt en gemaild heb. Maar het is nu helemaal af en gewoon mooi. Ook het project koof is inmiddels klaar en het metselwerk rond de stop dat bij het uithalen van het oude kleine zwembad deels weggeslagen moest worden. En zo zijn er dan opeens zomaal 3 projecten die van het lijstje afgevoerd kunnen worden.

En ik ben na het innemen van de eerste ronde pillen gisteravond wel zo hondsberoerd dat ik nauwelijks op m’n benen kan blijven staan. Om zes uur vertrek ik naar bed weer met een lading pillen en weer zonder slaapmutsje.  

Zaterdag 29 mei 

Jan gaat weer naar Vaalwater, soms wel  een beetje koopziek als je het mij vraagt. Gelukkig gaat het alleen maar om kranten en voedsel. Ik heb er niets te zoeken; de post is woensdag j.l. opgehaald, boodschappen genoeg in huis en toch geen geld om iets op de wildsveiling te kopen. Ik haal de laatste boerenkool planten uit de kas en verwerk eea tot handzame porties die in de vriezer gaan, en dat soort ongein nog al meer.

Hebt u dan nu ook?

Ik kan aanspraak maken op inmiddels honderden miljoenen dollars uit het buitenland met Nigeria als koploper. Van zgn. overleden Shellmedewerkers die geen Will of ergenamen achterlieten, van nigeriaanse weduwen die hun zogenaamd stinkend rijke man en kinderen in de oorlog hebben verloren, dames van middelbare leeftijd die met gillende kanker op hun sterfbed in het ziekenhuis liggen, niet meer kunnen corresponderen, waarbij gillende spoed geboden is vanwege de naderende dood binnen enkele dagen (my god, je moet maar durven om zo met je leven te spotten om geld in de wacht te slepen, hopelijk gaan ze inderdaad dood aan gillende kanker, dat zal ze leren),  en hun geld aan een goed doel willen schenken. Van overheidsinstanties die investeringsgelden van offshore companies bezitten die nooit besteed zijn, van mensen die in the USA op airports opgepakt zijn met dozen vol met geld die zogenaamd van de afzender (mij dus) afkomstig zou zijn en waarbij het arme slachtoffer nu vastzit, met het verzoek je als rechthebbende op die som geld bekend te maken, kortom te veel om op te noemen. Soms schrijf ik een hatelijk mailtje terug dat, zo ik al als nabestaande met dezelfde naam zou worden aangemerkt, ik dan niet gewoon met mijn naam aangeschreven wordt. En hoe het die nigerianen toch altijd weer lukt om mensen geld uit hun zak te lullen. Een praktijk zo oud als de weg naar Rome, want toen ik begin zeventiger jaren bij Plukon kwam werken, ontving ik daar al de meest schitterende goudomrande op een handmachientje getypte brieven uit Nigeria met de prachtigste postzegels. En nog altijd zijn er mensen die er intrappen. Even een klein bedragje van rond de USD 150 – 250 storten om de transactie daad-werkelijk te doen plaatsvinden. Waarom stoomt het schip met geld niet gewoon zonder al deze poespas bij ons binnen? Gewoon, omdat we niet aan een rivier wonen, althans een niet bevaarbare!

Jan komt terug met de veiligcatalogus. Een jonge kameelperd-vaars voor R18,000.00. Maar de blou wildebeeste blijken niets meer waard: R 1500, maar je moet er dan wel 10 tegelijk kopen. Hij heeft het kennelijk naar z’n zin gehad en heeft de oude kranten die Monique en Hans meegebracht hadden, bij de Bushstop opgepikt. Dat was volgens mij het enige doel van de reis, maar goed. Om even 100K voor oude kranten te rijden? Je moet er maar zin in hebben. Maar er zit ook een boekje bij: Ek sien jou. 15 verhalen van nederlanders die in Z.A. zijn neergestreken waaronder Gordon.  Kan hier met z’n blauwe ogen leuk jongens versieren pocht hij. Getver. Maar ook iemand die het land niet verlaat totdat er niemand (ook in de naburige landen niet) meer aan AIDS overlijdt. Hopelijk heeft hij het eeuwige leven, want met de mentaliteit van de (swart-)man krijg je die ziekte echt nooit onder de knie. Bij de swartmense niet omdat die zich het genot om het zonder condoom te doen niet laten afnemen, bij de wittes niet omdat er toch medicijnen/remmers bestaan waar  je   toch lekker oud mee kunt worden? Maar het is een ontzettend leuk boekwerkje, vooral ook omdat het over Z.A. gaat.

Op tafel staat vanavond boerenkool  met worst die Jan eerder deze maand bij La Spiga in Pta aanschafte tegen een mega-bedrag. Maar volgens Jan close en de boerenkool had uiteraard langere tijd in de vrieskist doorgebracht bij gebreke aan vorst-aan-de-grond hier. Raja, Luna en Onyx hebben allemaal een stukje rookworst gekregen en dat smaakte naar meer zodat ik Luna met enige regelmaat een mepje met de pollepel op z’n neus moest verkopen om hem bij de dis weg te houden. Maar hij is zoooooooo ontzettend lief ons vuilnisbakkie uit het asiel. Daar kan tot nu toe echt geen enkele poes tegenop, alhoewel: Castor, onze abbessijn die uiteindelijk 18 jaar en twee-en-halve maand werd. Ik denk niet dat welke poes dan ook die ooit zal kunnen overtreffen, bij benadering zelfs niet. Waarom ben ik toch zo gek op katten? Omdat ik er zelf één ben naar Jan’s stellige overtuiging. Amen.

Zondag 30 mei 

Gistermiddag begon het al donker te worden, er naargeestig uit te zien, en vannacht hebben we wel 15 mil regen gekregen. Echt ongekend en ongebruikelijk. Het is de hele dag zwaar bewolkt en stervens koud. Ik loop met twee dikke truien, maillot, en sjaal om m’n nek door ’t huis. ’s Middags gaat lekker de openhaard aan en Raja springt Onyx weer op z’n nek, omdat Onyx mij net even te vlug af was en regelrecht in de armen van de vijand liep.

Een verpletterend bericht

Aan het eind van de middag krijg ik een SMS van Anka met een verpletterend bericht: Paul heeft zelfmoord gepleegd nadat Jenine de relatie met hem heel kort daarvoor verbroken had en ontslag bij Morukuru had genomen. Kevin heeft hem eerder vandaag gevonden. Ik wordt er helemaal beroerd van. Zo’n aardige rustige aantrekkelijk ogende knul van amper 24 jaar oud? Vlak voor de opening van het Farmhouse eind februari j.l. werden hij en Jenine als management-koppel van het Farmhouse aangesteld en daar hebben wij hen ook leren kennen. Hij heeft ons toen een aantal keren tussen de Lodge en het Farmhouse heen en weer gereden, was zo enthousiast over z’n nieuwe baan en wist zijn kennis op wel zo’n prettige manier over te brengen. Ik kan er met m’n verstand niet bij. En wat te denken van het mischien wel eeuwige schuldgevoel en zelfverwijt dat Jenine zal blijven achtervolgen. Had ik maar, had ik maar. De gasten uit het Farmhouse waren enerzijds gelukkig net vertrokken. Anderzijds, waren ze maar gebleven dan had hij zijn aandacht op iets anders moeten richten dan op z’n verbroken relatie met dit desastreuze gevolg. Hoe hij een einde aan z’n leven heeft gemaakt laat zich wel raden:  z’n rifle met caliber waarmee je met gemak een olifant omlegt. Ook Gemma en Kevin zijn er kapot van. Voor Kev is het al de tweede keer dat hij dit meemaakt. Bij zijn vorige werkgever deed ook iemand een (mislukte) poging om zich van het leven te beroven. Een poging die de jongen z’n leven voor eeuwig fysiek getekend heeft.  

 

Ik bied onmiddellijk aan om er naar toe te gaan en direct in de auto te stappen. Want A&E zijn in Nederland. Vrienden heb je immers niet alleen in voor- maar vooral ook in tegenspoed. Gem en Kev staan er immers helemaal alleen voor omdat Lucy en Quintin on leave zijn in London. Gelukkig hebben ze een behoorlijke vriendenkring in het Reserve om hen vanavond op te vangen en bij te staan. Wat in en in triest en wat een verspilling.

Ik heb m’n mobiel mee naar bed genomen voor het geval dat, en de email komt er ook op binnen, just in the case we’re needed. Maar zover komt het niet.

Maandag 31 mei 

En in huize Oosterhoff woedt de stammenstrijd op leven en dood tussen Raja en Onyx gewoon voort. Afleiding genoeg dus zou je denken, maar ik krijg Paul niet uit mijn hoofd. Quelle drama.