Maart 2010 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Wednesday, 12 May 2010 10:13

Maart 2010

Maandag 1 maart

Mín dagboek februari moet af, en de fotoís van onze Morukuru-trip gemanaged en ge-upload. Een fluitje van een cent zou je denken, maar met ons tergend langzame internet, en steeds wegvallende verbinding, duurt dat zo maar driekwart dag. Tegen die tijd zijn Oliver en Abram klaar met het dichtmetselen van het gastenhuis en kan ik aan een verfklus beginnen. De vorige eigenaren hadden uit gemakzucht een gedeelte van het gastenhuis dichtgemaakt met gipsplaat dat aan alle kanten begon te kieren zodat alles vrij en en uit kon lopen. O&A hebben het keurig met klippe gedaan, maar het heeft wel een week geduurd. In de eerste plaats kun je maar twee rijen klippe per keer metselen, anders stort het bouwwerk in. Daarnaast is het heel hoog en moet er met steigerwerk en daarbovenop weer een trapje gewerkt worden. Ik heb Ollie op het hart gebonden de ladder vast te moeten maken aan de balken zodat hij niet omver kan kachelen. Dat zag hij zelf ook wel in.

Emmy was al gekomen om schoon te maken, maar een beetje te vroeg. Maar H&G moeten ook een beurt ivm ons bezoek volgende week. Dus ze kan toch aan de slag, en sí avonds belt Pat voor de laatste Sakkie roddel en de vraag of Maria morgen al mag komen omdat ze woensdag naar het ziekenhuis moet voor haar AIDS-treatment. Ik heb daar uiteraard geen enkel bezwaar tegen.

Dinsdag 2 maart

Ik haal Maria op bij de gate, maar stuit eerst op twee Zebraís met een kleintje. Een paar honderd meter verder op staat mams Kamelperd met dír kleine jochie. Pa is in geen velden of wegen te bekennen. Ik vertel Maria Sakkieís verhaal en ze lacht zich een breuk. Wat een onzin van een witte dokter bij Moria. Het is gewoon een kerk en pas in April is er weer een happening. Hy lieg en hy soek net die geld van die missizz.

Verfverdriet

Ik ben nog steeds niet klaar met verven in het gastenhuis dus laat Emmy alle ramen van ons huis maar wassen. Jan gaat boodschappen doen in Ellisras en moet nieuwe verf meebrengen want waar ik mee bezig ben is vrijwel op. 22 januari heb ik de laatste bus gekocht en daar is weer een mooi nieuwe kaart van gemaakt die in het systeem bij Mica is gegaan voor future purchases. Hij komt thuis met een 20L bus die meer dan 2x zoveel kost dan de vorige. De bus staat nog op het bakkie; het blijkt eggshell enamel te zijn. Behalve de kleur de totaal verkeerde verf. Ze hebben bij Mica een kaart uit het archief gehaald van 3 jaar geleden en Jan heeft er verder niet bij nagedacht. Die gaan ze dus mooi terugkrijgen. Ik bel Gerhard die mij de bus verf verkocht. Hij kan zich dat nog goed herinneren maar zegt dat deze verf ook heel goed op een muur gesmeerd kan worden. Die is niet goed wijs, en hij capituleert dat hij de verf terugkrijgt en cashback as well. Maar ik zit mooi te kijken zonder verf. Gelukkig is de binnenkant klaar en hoef ik alleen de buitenkant nog maar, maar balen is ít wel.

Ik serveer mín poetsmeiden hun lunch. Bestaat steevast uit 3 boterhammen met boter, kaas of ei en jam of pindakaas. Met fruit en thee.

Aan het eind van de middag is iedereen uitgepoetst, hangt de was weer scherp in de vouw in de kleedkamer en breng ik Maria terug naar de overkant. Jan is een gedeelte van de bood-schappenlijst vergeten, dus er is geen bier in huis. Hij balen en ik neem er wel eentje bij Pat en Brian want ik moet Pat de schuld van Sakkie afbetalen die ik op zín oprotpremie inhield. Maar eerst kijken Maria en ik uitgebreid na mams Kameelperd met dír knulletje. Pa is nog steeds in geen velden of wegen te bekennen.

Woensdag 3 maart†

Retrenched!

Het werkloosheidsfonds UIF moet weer betaald en dan kun je gelijktijdig wijziging in het personeelsbestand of salariŽring aanbrengen. Tot mijn grote vreugde meldt ik dat mnr Mahlatse Jesaya Molopologe niet meer bij ons werkzaam is waarna er een dropdown menu volgt waarbij de reden kan worden aangegeven. Retrenched klik ik vergenoegd aan, en voila: het systeem mij laat weten dat de gegevens van hem successful updated zijn. En ja hoor, bij het volgende scherm schitteren alleen nog Oliver en Abram als werknemers van Oosterhoff Investments CC.

Donderdag 4 maart

Jan is met het bakkie naar de garage geweest voor een servicebeurt en komt terug met de goede verf. Veiligheidshalve had ik hem de oude emmer maar meegegeven, want dat het bij een tweede poging meteen goed gaat is niet bij voorbaat gegarandeerd. Abram wil de oude emmer graag hebben voor mij onbekende doeleinden. Ik ga aan de slag met de verf en naai tussendoor een paar kussenovertrekken. Van de oude gordijnen in het gastenhuis, de rest daarvan heb ik bij wijze van grand foulard over de banken gedrapeerd want de kleurstelling van dat bankstel (grijs met bordeaux rood) past echt nergens bij. Maar het is verder een prima bankstel dat op deze wijze nog jaren meekan.

Oliver meldt de komst van Elisabeth, want hy wil die Fanny saterday by dr Poortier vat. Sy maag pla hom krijg ik er als anamnese bij.

Vogelslang

Vooralsnog bij gebrek aan verf, zet ik de loopplank naar de hide en de stoep maar weer eens in de olie. Dat moet eigenlijk elke 3 maanden bij deze felle zon. Terwijl ik bezig ben roept Abram: missizz ín slang. Hij staat bij een Impala Lily met een grijzige stam en op dit moment mooie roze blommen. Wat ik ook zie, geen slang. Hij wijst hem met een tak (die hij toevallig aan het opruim is) aan, maar ik zie nog steeds niets. Ik loop de stoep af naar hem toe en hij wijst met de tak nogmaals de slang aan. Joh, dat is gewoon een tak, maar nee hoor het blijkt een vogelslang want opeens zie ik een knal oranje tongetje uit zín bekkie flitsen. Ik haal mín fototoestel, maar zín koppie zit tussen de grassprieten en daar gaat de camera op focussen ipv op het mooie slangenhoofd. Abram probeert hem in beweging te krijgen, maar de slang blijft zo stijf als een plank hardnekkig een tak imiteren. Ek ken hom, hier die slang is baie baie stil laat hij me weten. Pas als ik het slangetje aan zín staart trek, zeilt hij weg. Het is een SavannavoŽlslag Thelotornis capensis die ook wel Takslang, of Twig Snake wordt genoemd. Volgens het slangenboek is hij baie gevaarlik omdat hij haematoxic is waar nog geen kruid tegen gewassen is. Zín gewoontes volgens het slangenboek: ín slanke slang wat meestal in bome leef en lae struike, bosse en bome verkies waar sy kriptiese kleure so goed met die agtergrond saamsmelt dat ín mens dit selde sien. Dit beweeg grasieus en vinnig as dit gesteur word. Dit sal verskeie dae in dieselfde posisie bly as dit nie gesteur word nie. Hoewel sku en terughoudend, sal dit, al dit bedreig word, die nek opblaas om die helder vel tussen die skubbe te vertoon. Dan skiet dit gewoonlik vorentoe om te pik, terwyl die helder tong golwend flits. Dit jag bedags aktief en nader die prooi eers in kort sarsies en pyl dan vorentoe om dit te gryp. Die prooi word stewig tussen die kake gehou terwyl die gif werk. Grondprooi word vanuit lae struike gejag.

Ik kom niet helemaal boven aan de (mij veel te hoge) muur, dus Abram mag dat stuk morgen mooi afmaken terwijl Oliver de trap vasthoudt. Ik had de klipspringers al gehoord, maar als ik naar de zwembadpomp loop om het aan te zetten, staan de achter het zwembad en scheren zich met sierlijke sprongen over de rotsen weg. Bij de NWS komen bijna dagelijks twee hele grote Kudubullen drinken en zoutlikken laten de njalaís zich om de paar dagen ook zien voor hun brokkies.

ís Avonds vernemen we dat Agnes Kant is opgestapt wegens jammerlijk falen van de SP in de gemeenteraadverkiezingen. Ik vond het zo nu en dan een behoorlijk viswijf en om Wilders de bedreiging van de nederlandse samenleving te noemen ipv die achterlijke gevaarlijke godsdienst, het zal wel politiek o zo correct zijn moet ze hebben gedacht, werd door helemaal niemand geapprecieerd zo buitelden de politici over elkaar. En dan wordt er een flapdrol gepresenteerd waar wij nog nooit van gehoord hebben, maar die de SP gaat redden en weer op de kaart zetten. Ons lijkt het meer een Prins Carnaval.

Vrijdag 5 maart†

Naaimachien

Abram verft het laatste stuk waar ik niet bij kon (durfde) terwijl Oliver de trap stevig vasthoudt. Ik schilder de resterende randjes die ik gisteren niet meer zo goed kon onderscheiden. Het gastenhuis ziet er werkelijk keurig uit al zeg ik het zelf. Daarna zet ik me weer aan een paar kussenovertrekken en alles gaat met de hand. Ik heb geen naaimachine en zo ik er al ťťn zou hebben, Ďk zou niet weten hoe zoín ding te bedienen. In mijn vorige leven met Dolph, bracht mijn pa ooit een naaimachien als kado mee naar de Brugmanstraat in Doetinchem. Pa zei tegen Dolph, kom op, dan laat ik je zien hoe het ding werkt. Dolph werd dus in de geheimen van een naaimachien ingewijd, ik bleef onwetend. Met zijn nieuw verworven kennis, naaide Dolph een rok met steekzakken voor mij. Een mooie rok, maar de steekzakken waren in zoverre mislukt, dat zij niet identiek waren.

En weer komen de klipspringers en kuduís langs, later gevolgd door Truus dír kinderen en kleinkinderen en de njalaís.

Zaterdag 6 maart

Bruidstoilet

Ik tut maar wat aan met de gastenverblijven die piekfijn in orde moeten zijn voor het a.s. bezoek. Een weinig opwindende dag tot zover, behalve dan dat Anka mij een prachtige foto mailt van bruid Gemma en bruidegom Kevin. Gemma heeft een waanzinnig mooi bruidstoilet aan dat door een tante van haar gemaakt ik. Echt schitterend. Ik moet maar eens op zoek naar een nieuwe vent, kan ik nog een keer trouwen in een wolk van witte tule, zijde, kant, pareltjes etc.etc! Want bij mín eerste huwelijk was het slechts een bescheiden broekpak vanwege de ontbrekende financiŽn en het feit dat er weinig reden tot feest was omdat hij huwelijk door mín vader en moeder getracht werd te verhinderen. Voor mij was dit huwelijk mín escape from Alcatraz en daarmee niet langer aan ouderlijk gezag onderhevig op mín 17e. Het tweede huwelijk vond plaats op Nassau, de Bahamaís. En gelijk het eerste, ook dit huwelijk kon en mocht zich niet in veel goedkeuring verheugen. Daar had ik wel een mooie, maar korte okerkleurige wildzijden bruidsjapon aan, die door Karin Meijn gemaakt werd. Hij hangt nog altijd keurig in een hoes in de kleedkamer, want zoiets doe je niet weg hoe ondraagbaar in het dagelijkse farmleven dan ook.†

Begin van de middag brengt Brian de groenten die Lesley en George uit Joburg hebben meegebracht. Hier is de laatste tijd alles boontjes wat de klok slaat en dat begint toch behoorlijk te vervelen. Maar bij Woolworths isde situatie niet veel beter zo blijkt.

Na mín zwemsessie ga ik de pomp onder het dek uitzetten en de kraan dichtdraaien. Het is een nogal ingewikkeld verhaal, maar het zwembad is zo stom geconstrueerd dat wanneer de pomp van de infinity edge wordt uitgezet, het zwembad via de opvangbak leegstroomt tot waar de inlaatjets zitten. Bovendien is het niet alleen een kwestie van kraan dichtdraaien, maar deze moet altijd een zetje na hebben, want anders sijpelt het bad alsnog leeg, zij het langzamer. Dan moet ik mín voet op een randje zetten en geef dan met mín knie nog dat laatste zetje aan die kraan. Voor de ingang van de machine kamer zit een stalen hekwerk om de bobbejanne buiten te houden. Mijn ritueel is dat ik het open en daarna 2x achter elkaar dichtsla hetgeen een hels kabaal maakt en waardoor de slangen zich uit de voeten maken. Dat ritueel doe ik ook vandaag dus weer.

Het laatste zetje

Ik zet de pomp uit en daarna mín voet op het randje voor dat laatste zetje. Toevallig kijk ik naar mín voet en zie vlak daarnaast iets zwartigs wat ik daar nooit eerder zag. Gekker nog, het heeft kraaloogjes en dan komt er ook nog een gevorkt tongetje uit. Ik kijk boven op de kop van een Pofadder. Nou meid, daís niet goed, denk ik bij mezelf en doe een stapje terug. Aan de kop zit een kompleet volwassen Pofadderlijf dat er echt heel mooi bijligt, dat wel. In prachtige kronkels met een sterke chevrontekening op zín rug. Hmmmmmm, wat nu? Ik haal Jan erbij en gewapend met de slangenhaak, slangenton, en ik in laarzen gestoken, gaan we hem vangen. Maar als we Poffie eenmaal in beweging hebben kan Jan de slangenhaak niet goed onder zín kop krijgen en trekt† Jan steeds aan het korste eind van de slang die sierlijk onder de geyser wegzeilt. Operatie slangenvangen jammerlijk mislukt, maar als hij hier zín intrek heeft genomen zien we hem ongetwijfeld terug.

Zondag 7 maart†

Ik ga toch niet zo onbevangen de zwembadpomp meer aanzetten als voorheen, en als hij aan het eind van de middag weer uit moet, guess whatÖ..? Poffie ligt weer keurig op de plek van gisteren, maar als ik met de zaklantaarn op hem schijn, verdwijnt hij onmiddellijk weer onder de geyzer. Voor mijn voeten hupt een grote kikker heen en weer. Als je je zo nonchalent in het openbaar vertoont beste kikker, zou dit wel eens je laatste avond kunnen worden, waarschuw ik hem. Und: der Feind hŲrt mit!

Maandag 8 maart

Nog een laatste inspectie in de gastenverblijven en dan is het wachten op Thea, Joost en Joep die net na de middag arriveren. Joost heeft mijn welkomstwoord op de website in het russisch vertaald in ruil voor een nacht gratis full board accommodatie. Ze lijken nogal onder de indruk van hetgeen ze aantreffen qua huis en uitzocht en verwonderen zich over hoe we hier beland zijn. Na het welkomstdrankje gaan ze inburgeren in hun resp. gastenverblijven waarna we ís avonds lekker braaien want het is vrijwel windstil. Ze hebben ook 50 Taiga in Afrikaís meegebracht om hier uit te venten en 3 flinke stukken heerlijke oude boeren kaas. Dat is weer een paar weken smullen geblazen.

Gewapend met een bezemsteel ga ik de zwembadpomp uitzetten, maar Puf is in geen velden of wegen te bekennen.

Dinsdag 9 maart†

Joost en Joep gaan al heel vroeg richting rivier en zijn tegen half tien terug. Meer dan een Bosbok,† Dik Dik en kleine leopard tortoise hebben ze niet gezien. Maar wel een vruchtdoos gevonden die sprekend op de schedel van een heel klein aapje lijkt.

Krokodillen kijken en bestolen worden

ís Middags gaan we naar de Mokolodam waar het doodstil is en we geen toegangsfee hoeven te betalen. Nu is het† is een prachtige oase van rust en we spotten zowaar een paar krokodillen. Vlak voor Joep schiet er ťťn te water die lekker aan de kant lag te zonnen. Hij laat een hele lange streep in het zand net onder de wateroppervlakte na. Ik heb een koelbox met bier, frisdrank en nootje meegenomen. Als Jan die gaat uitpakken, blijken de vervet monkies hem al voor te zijn geweest. De koelbox zat kennelijk niet goed dicht, ergo: de macadamiaís zijn compleet verdwenen. Van de pistaches is het zakje tijdens de daad kennelijk gescheurd zodat er tenminste nog een paar tussen de blikjes gevallen pistaches voor ons overgebleven zijn. Op een boom vindt Joep een Agame, en ik zie aan de overkant van het water een lang lint mongoose rennen. Dan komen er twee bakkies met een motorboot en is het binnen de korste keren met de rust en de krokodillen gedaan.

We rijden via Ellisras (en Wiesenhof voor een heerlijke capucinno of milkshake) weer naar huis. Tot onze grote ergernis laten de beesten zich weer niet zien. Bij Ine en Folkert flikten ze dat ook al. Maar via de wildcamera wordt hen bestaan gelukkig bewezen. Maar leuk is het niet.

Woensdag 10 maart†

Fatsoen

Opnieuw maken J&J een ochtendwandeling, maar weer zonder enige vorm van succes. Ze hebben besloten donderdag al richting Kruger te vertrekken, dus de afspraak bij Mama Tau moet geannuleerd. Daarna boodschappen doen met Jan via de route touristique. Ze komen afgeladen weer naar huis en hebben een aardige indruk overgehouden hoe en waar wij hier boodschappen doen. En dat er in de winkels echt alleen boontjes, boontjes en nog eens boontjes te koop zijn op dit moment.

Ik breng Maria naar huis en de Kameelperde staan keurig langs het pad. Nadat ik Maria bij de gate gedropt heb ga ik J/T&J ophalen voor deze bezienswaardigheid. Ze blijven keurig een poosje poseren en bedank ik hen voor het fatsoen dat zij in ieder geval wel hebben weten op te brengen om zich aan onze gasten te laten zien. Daarna bekijken we de card van ťťn van de wildcameraís met daarop vooral veel kuduís, maar ook blou wildebeeste, kameelperd, njala, zebra en bobbejanne.

ís Avonds wederom braai en vroeg(er) naar bed omdat J/T&J morgen vroeg willen vertrekken.

Bij het uitserveren van het dessert ziet Jan opeens dat de voordeur wagenwijd openstaat. De knop hapert en de laatstbinnengekomende heeft deur dus niet goed dichtgedaan. Gedurende een paar uur hebben de nocturnals hunters waaronder slangen en schorpioenen dus vrij in- en uit kunnen lopen. Op hoop van zegen maar dat dat niet gebeurd is.

Donderdag 11 maart†

Het rondje verjaardagen is weer begonnen. Toen we nog in Wapenveld woonden, was Maart een echte verjaardagsmaand van alle meiden in de buurt, maar wij zijn vertrokken en andere buren verhuisden ook naar Heiloo. Maar we blijven gewoon een glas op elkaar verjaardag heffen in den vreemde!

Om half acht is iedereen present en kan het ontbjit geserveerd. Eieren met lekker vet spek voor J,J&J voor de derde dag op rij. Je moet toch wel een ijzeren maag hebben om zoiets op je nuchtere maag te kunnen ontvangen. Daarna is het afscheid nemen, en kan de was-machine aan het werk om de berg wasgoed weg te werken, ik mag hem vervolgens wegstrijken in afwachting van nieuwe gasten.

Mín linkervoet heeft een ronduit slechte dag zonder dat ik er enige aanleiding voor kan verzinnen. Geen wilde danspartijen of lange wandelingen. Helemaal niets van dat alles.

Vrijdag 12 maart††

Inbreker

Om half vijf worden we gewekt door rinkelend glas. Ik vermoed dat Raja of Luna tegen een wijnglas aangebotst is, maar Jan gaat toch maar even kijken. Want het zou net zo goed een inbreker kunnen zijn. Dat is het ook, maar hij is zonder braakschade binnengekomen. Jan loopt eerst in het donker rond om zichzelf niet direct in de spotlight te zetten, maar kan niets ontdekken. Daarna maar het licht aan. De prachtige schemerlamp met de paarsblauwe kelkjes hangt over de bank en daarbij zijn 4 kelkjes tegen elkaar aan geknald en gebroken. En dan ziet Jan de inbreker. Die ligt languit en doodstil in de kamer. Jan roep mij om wakker te worden en te komen. Het is niet echt helder verlicht in de kamer, dus we herkennen de inbreker niet onmiddellijk behalve dan dat het een bijna 2 meter lange slang is. Weer proberen we hem met de haak op te pakken maar ook deze slang is ons te slim af en verdwijnt onder de kier van de deur in de jassenkast. Het lijkt wel of hij de weg weet. Ik haal een deken die ik in die kier stop en zet daar een houten Intratuin-hert bovenop om te voor-komen dat de slang kan ontsnappen. Maar wat nu? Gaan we zelf verder hobbyen of wachten we tot een fatsoenlijk tijdstip om de staff en buren te bellen? Na rijp beraad wordt het dit laatste. Jan houdt de wacht, ik ga nog even liggen. Raja en Luna gedragen zich nogal vreemd en schuiven bijna op hun buik over de vloer, speurend naar het onraad en onheil dat hen vannacht overkwam.

Om kwart voor zeven belt Jan Brian en haalt Oliver op. Abram is al vertrokken. Brian heeft Sollie (zoon van Maria) ook meegebracht en met bezems etc in de aanslag, wordt de kast geopend. Geen slang. Alles wordt er voorzichtig met een stok uitgevist: tassen, handschoe-nen, hoeden en wat blijkt: hij heeft zich onder mijn hoeden op de hoedenplank helemaal opgerold verschanst. Het blijkt een luislang oftewel python te zijn. De jongens proberen hem in een voerzak te krijgen, maar daar heeft de slang geen zin in. Uiteindelijk wordt hij met de slangenhaak van de plank getrokken, valt op de vloer en met de bezems wordt hij naar buiten geveegd. De slang belandt alsnog in een voerzak en Oliver neemt hem mee. Jan geeft de beide jongens een veel te vette fooi.

Raja en Luna zijn behoorlijk op tilt en vertrouwen het allemaal van geen meter. De slang had hen gemakkelijk kunnen bijten en wurgen. Goddank is dat niet gebeurd. Je probeert je lievelingen te beschermen, maar op deze gebeurtenis hadden we absoluut niet gerekend en/of voorzien. De strips om onder de kieren van de deuren te bevestigen liggen al 3 weken vlak bij de deur waar het beest onderdoorgekomen moet zijn te wachten. Mischien verstandig om de nu toch maar te gaan bevestigen?† Alhoewel, ik kan werkelijk niet geloven dat de slang door die kier naar binnen is gekomen. Daarvoor was hij veel te dik. Maar dan schiet mij het voorval van eergisteravond te binnen dat de voordeur uren heeft opengestaan. We hadden de slang waarschijnlijk dus al een dag in huis en had hij zich al eerder in de jassenkast verschanst. Daarom ook vond hij waarschijnlijk zo snel de weg terug naar de jassenkast en is afgelopen nacht pas op jacht gegaan.

Suider-Afrikaanse luislang Python natalensis

Die grootste slang in Suid-Afrika, gemiddeld 3-4 m en kan elders in Afrika 6 m lank word. Groot eksemplare (langer as 5 m) is deesdae skaars. Snags die aktiefste, maar lÍ en bak graag Ė veral na ín groot maal. Dit lÍ dikwels prooi voor, gryp dit met die kragtige terug-gekromde tande, en versmoor dit. In teenstelling met die algemene opvatting, druk dit nie die prooi fyn nie en geen bene word in die proses gebreek nie. Dit is ook nie waar dat ín luislang sy stert om ín boom moet anker voordat dit die prooi kan versmoor nie. Hierdie slang is lief vir water en dit sal in diep poele afduik waar dit baie lank onder water kan bly. Die prooi sluit dassies, rietrotte, hase, ape, klein wildsbokke en wildsvoŽls in. Visse, likkeane, en krokodille word ook gevang. Onvolwassenes vang meestal grondvoŽls en knaagdiere.ín Veelsydige slang wat in water, tussen klippe, of selfs in bome aangetref kan word.

Na dit avontuur op naar het volgende. Eťn van de boreholepompen laat het sinds enige tijd helemaal afweten. Electrisch nog in orde, maar er komt toch geen water boven. Jan heeft gisteren een wiel bij Herman geleend om de 150 lange kabel en pomp wat gemakkelijker naar boven te hijsen. Na de nodige haperingen lukt het eindelijk en brengt Jan hem naar Vaalwater Besproeiings. Kan hij gelijk een flexibele bocht ophalen bij Built It. Die idioten belden vanochtend om kwart voor zeven al dat de bocht gearriveerd was. Gelukkig waren we wakker, maar we hadden gisteren eigenlijk het plan omgevat lekker uit te slapen omdat we zaterdag ook al heel vroeg uit de veren moeten. Dit plan is dus niet echt gelukt. De pomp blijkt inderdaad stuk en moet er een nieuwe ŗ raison van ZAR heel veel worden aangeschaft.

Raja wil de hele dag niet binnenkomen en als ze dan eenmaal binnen is, is ze erg schrik-achtig en durft eigenlijk niet in de kamer. Voor mij is het wel duidelijk: de slang had het vannacht op haar gemund. Eigenlijk dus een geluk dat de lamp sneuvelde en wij aldus gealarmeerd werden. Maar waarom ze het dan niet op een schreeuwen zet? Net zo min als Taiga deed toen hij in doodsnood verkeerde en uiteindelijk verdronk? Een luislang heeft warmte sensoren in zín snoet om prooi te detecteren en te (blijven) achtervolgen.

Jan is nog bezig met wat klussen en stuit daarbij op een groep van wel 30 mongoose met zeker 10 kleintjes bij ons op het terrein en vanochtend belde Roelof al van Nungu dat hij gisteren 17 wilde honden bij zijn huis had, en ze mogelijk wel deze kant opkomen.

Zaterdag 13 maart†

We gaan om kwart voor zeven richting Pta. Ik moet nodig naar de kapper en we snakken naar lekkere dingen van Woolworths. We snakken ook naar regen, maar daar kunnen we niets aan doen. Aan dit snakken gelukkig wel. Na Brooklyn, gaan we naar Menlin Shopping mall. Veel groter, maar ook veel drukker. Om gek van te worden zoveel mensen en zo groot dat je zou verdwalen als je niet zo nu en dan een bord zou tegenkomen waar je je op dat moment bevindt. Bij Checkers kopen we een bos gele langstelige rozen. Bijna de helft goedkoper dan bij ons op ít platteland. Op de terugweg worden we weer aangehouden, en weer om het nummerbord dat achter de bullbar verborgen zit. Jan belooft plechtig voor de zoveelste keer dat te zullen verhelpen. Dat gaat hij pas doen als hij een dikke boete krijgt, eerder zie ik dat niet gebeuren.

Op het Witkoppad komen we Roelof met vrouw en kind tegen. Ze hebben een week verlof en gaan hun dochter aan de resp opaís en omaís laten zien. Kind nr 2 is ook al onderweg vermeldt zij er nog bij. Proficiat er maar mee. Na een kort kletspraatje vervolgen zij hun weg, want zij moeten tegen het donker nog die vervelde R33 met mega potholes zien te overwinnen richting Bela Bela waar Roelofs ouders wonen.

Wij stellen alle heerlijkheden op tafel uit voor een feestmaal.

Zondag 14 maart††

De njalaís komen hun brokkies bietsen, de twee grote kudu males bij de NWS en ook een klein blou wildebeestje. Hij is alleen. De jongens hadden al eerder gemerkt dat er eentje alleen rondliep en dat die mogelijk ziek zou zijn of verstoten door de groep. Tot dusverre lijkt hij het in zín eentje prima te doen, maar mischien dat het uiterlijk bedriegt.

Het is intens zwaar bewolkt rond om, maar de regen wil maar niet vallen. Overal om ons heen giet het, wij zitten in de stralende zon. Dat is opzich natuurlijk heerlijk ware het niet dat we het water zo dringend nodig hebben.

Raja is nog steeds van slag en ook Luna schrikt van elk geluidje. Ze lopen met een grote boog om de jassenkast heen terwijl wij hem open hebben staan ten bewijze dat de slang echt weg is. Maar zijn reuk hangt er waarschijnlijk nog en die is niet zo eenvoudig te verwijderen vrees ik.

De voordeur is voorzien van de strips plus nog een extra latje zodat er zelfs geen regenwurm meer door naar binnen kan komen.

Maandag 15 maart†

Het is al weer mijn 4e verjaardag hier in Z.A. Op bed worden de kadootjes geserveerd: o.a. heerlijke warme bedsokken van Anka van Hšstens ŗ la dekbed. Ze had Jan het pakje eind februari al meegegeven en hij had het goed verborgen kennelijk, want ik zag niet niet meer terug. Die donzen sokken zal ik straks hard nodig hebben alhoewel we ons dat nu nog niet kunnen voorstellen. Van Jan mín rimpelbestrijdende cremetjes. Of het werkt weet je maar nooit, maar ik hoop er toch echt niet zo gekreukeld en gerimpeld te gaan uitzien als mín moeder. Henk en Maryietta komen koffie drinken en verblijden met met het boek mannen die vrouwen haten van Steg Larsson. Zij kopen 5 exemplaren van mín boek voor hun curio shop. Het gaat hen gelukkig weer goed na die afschuwelijk brand in 2007 waarbij ze hun hele hebben en houden verloren. Ze hebben een paar plots verkocht en konden zich als gevolg daarvan o.a. een meer dan knap karretje veroorloven. Later verschijnen ook Pat en Brian.

De njalaís komen mij ook feliciteren en krijgen brokkies in plaats van taart. Dat ljkt me slecht voor hun tanden. Het restant van de overheerlijke (maar o zo machtige) chocolade taart gaat naar Oliver en Abram. Ik heb hen niet gezien en ga niet voor de 4e keer vertellen dat ik jarig ben. Tegen de tijd dat ze zelf jarig zijn komen ze dat fijntjes even melden, zodat ik dat toch vooral niet zal vergeten.†

Elke dag is het zwaar bewolkt, aan het einde van de middag breekt het open om daarna weer niet presterende dikke vette donderwolken te gaan opbouwen.†

Woensdag 17 maart††

Werkoverleg-voor-de-vorm

Tienie van Rooyen heeft eindelijk tijd om de handrail te komen lassen liet hij ons gisteren weten. Tienie heeft tot nu toe altijd woord gehouden. Iets wat je niet van alle afrikanen (ongeacht de kleur waarin de voorkomen) kunt zeggen. Tienie heeft gevraagd of de onderste dwarsverbinding, om een beetje functioneel te zijn, niet iets hoger moet dan bij de bestaande handrail. Neen, natuurlijk niet, dat komt de esthetiek niet ten goede. Het moet allemaal in een rechte lijn met de bestaande handrail worden gemonteerd. Dus Jan gaat een malletje maken om dat mogelijk te maken, maar hij heeft geen stuk hout dat precies hoog of laag genoeg is om als mal te dienen. Ik krijg derhalve de keuze: of de onderste dwarsverbinding komt hoger of lager, maar identiek kan niet. Dat zijn voor mij gťťn opties; zoals reeds eerder mede-gedeeld: alles in ťťn strakke rechte lijn. En dan ga ik naar Vaalwater waar de nieuwe bore-hole pomp opgehaald moet worden. Althans met die boodschap wordt ik op pad gestuurd. En 150 meter touw, want dat is ook aan vernieuwing toe om de nieuwe pomp in het 140 meter diepe gat te laten zakken.

Ik ben nog maar een paar kilometer op de tarroad of het begint te gieten van jewelste. Halverwege moet ik het bakkie aan de kant zetten want ik zie geen hand voor ogen, en de potholes dus ook niet meer. A ha denk ik, dit kan onze farm echt niet onopgemerkt voorbijgaan. Eindelijk regen. En nu maar hopen dat er iemand zo slim is om de was binnen te halen. Maria bijvoorbeeld die ik eerder vanochtend al ophaalde bij de poort. Het blijft gieten tot in Vaalwater aan toe. Eenmaal daar aan gekomen, klaart het snel op en bevinden we ons weer onder een strak blauwe hemel met stralende zon.

Bij Vaalwater besproeiings ligt de nieuwe pomp klaar en moet het touw afgemeten van een grote rol. Het touw wordt eerst een heel eind uitgerold en dan weer terug naar de uitgangs-positie. Je hoeft dus maar te meten tot het keerpunt, want het stuk dat terugkomt naar die uitgangspositie is natuurlijk net zo lang. Maar dat hebben de swartmense niet door. Ze meten ook het tweede stuk dat tot hun verbazing net zo lang blijkt te zijn als het eerste. Ik moet nog even naar de Spar en krijg een SMS van Marietta en Henk, die zitten bij het Bushstop cafe, om gezellig wat mee te drinken. Een heerlijke chocolade milkshake. Jammie.

Ik keer huiswaarts en constateer tot mijn ongeloof, verbijstering en frustratie dat het beginpunt van de plensbuien kennelijk tevens het eindpunt was. Ongelovig staar ik naar de kurkdroge weg. Eenmaal terug op onze eigen kurkdroge farm, rijden Oliver en Abram het laatste stukje mee, want hun lunch zit er net op. Als ze de nieuwe pomp zien, vragen ze waar de rest van de pomp is en de electriciteitskabel. Hoezo? Die had Baas Jan ook meegenomen naar Vaalwater. Waarom dat gewoon niet even tegen mij gezegd dat er nog meer mee moest komen dan alleen de nieuwe pomp? Jan sputtert tegen: ze hadden beloofd om alles weer netjes aan elkaar te monteren. Ergo: er wordt nog een keer naar Vaalwater op-en-neer-gekard. Lekker efficiŽnt. En wat blijkt: de onderste dwarsverbindingen in de handrail zitten LAGER dan bestaand. Je kunt die kerels ook geen seconde alleen laten en uit het oog verliezen. Bij alles wat ze doen, moet je met je neus bovenop blijven staan om ze te corrigeren en in te grijpen. Jan werpt tegen dat hij heus heel erg zijn best heeft gedaan. Dat kan wel wezen, maar zoals hij mij destijds bij Plukon, in diens hoedanigheid als CEO, altijd inpeperde dat goede bedoelingen niet op de balans staan, dan geldt datzelfde uitgangspunt nu nog steeds. Dat is een lesje dat ik destijds goed geleerd en onthouden heb.

Donderdag 18 maart††

Slimmerikken

Karwei nummer 1 is het neerlaten van de pomp in zín boorgat. Met veel pijn en moeite kon de pomp er eindelijk uitgetakeld worden, en nu wil hij niet terug. Althans, op tweederde van de afstand blijft hij in de schacht steken. Hoe ze ook draaien en wurmen, de pomp wil niet verder zakken. Maar dan verzinnen Oliver en Abram een list. Ze stellen voor het oude touw te gebruiken en daar een flinke haak aan te maken om te kijken wat er dwars in de schacht zit en of dat er uitgetakeld kan worden. In de workshop wordt een flinke haak gemaakt (waar je gemakkelijk een haai mee zou kunnen vangen) en dan gaat het grote vissen beginnen. Na een paar keer hengelen hebben ze beet. Met vereende krachten trekken ze een grote bos kabel uit de schacht en zijn ze werkelijk apetrots dat hun list gewerkt heeft. Daarna kan de pomp tot op de bodem van de schacht worden neergelaten en kan er weer water opgepompt worden. Zoveel slimheid moet beloond, en ik vraag of ze van pizza houden. Is julle baie lief vir pizza? Jaaaaah! †Dat laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Ik haal een pizza uit de vrieskist en leuk deze op met verse tomaat, italiaanse vleeswaar en dik kaas!

Maar tussendoor beleven we nog een ander avontuur. Jan is bezig met het ophangen van een Gecko-met-lamp aan een buitenmuur van het gastenhuis en daarvoor moet hij iets in het keukentje van dat gastenhuis prutsen. Hij klimt het trapje op en wat ziet hij? Iets waar ik absoluut naar moet komen kijken. Ook ik klim het trapje op en ziet hem direct liggen: een rockmonitor. Een kleintje weliswaar, maar toch. Ik zal hem wel pakken, in een voerzak doen, en elders weer loslaten. En vraag me intussen af hoe dat beest binnengekomen kan zijn, want alle hoeken en gaten zijn potdicht gemaakt. O&A veronderstellen dat hij gewoon al in het guesthouse was, aan zín winterslaap begonnen, en zich gewoon heeft laten in/binnen metselen. Dat verklaart ook de rommel eerder deze week: een heleboel gras op de grond, grote fles met water omgegooid waar een roos in stond etc. Het beest is op zoek naar eten en water gegaan en heeft daarbij brokken gemaakt.

Dood-act

Met handschoenen aan pak ik hem op en hij sist en blaast voorl het onheil dat hem overkomt. Ik spreek hem bemoedigend toe dat het heus allemaal goed komt en dat we hem naar een nieuw onderkomen brengen. Dat bevindt zich bij een drinkplaats waar een flink aardvarkhol gegraven is. Daar kan het beestje zich mooi in verschuilen. Als ik de zak openmaak begint hij opnieuw vervaarlijk te sissen en zín lange tong te flitsen. Ik pak hem bij zín mooie lijffie en dan klemt hij zín klauwtjes om mín vingers en is opeens doodstil. Ik krijg de schrik van mín leven: hij zal toch niet aan een hartaanval overleden zijn? Hij beweegt niet meer en ik vrees dat ik hem onbedoeld vermoord heb. Maar dan verraden zín ogen zich: die knipperen een keer. Het is kennelijk een dood-act om zín belager voor het lapje te houden. Ik leg hem naast het aardvarkhol neer, en dan opeens komt hij weer tot leven en in de benen en schiet het hol binnen.

En dan opeens worden we vergast op een regenbui. Heel kort en heel hevig. 3 mil. Het zet geen zoden aan de dijk, maar alles is toch lekker even opgefrist.

Vrijdag 19 maart†

De solar Geyser heeft ruim vierenhalve maand op demontage liggen wachten om terug-gebracht te worden naar de fabriek vanwege lekkage. Jan zou niet weten hoe hij hem zou moeten demonteren hoor ik nu al die tijd al. Want hij is aangesloten met eenmalig bruikbare koppelingen etc.etc. Nou schat als je het na vierenhalve maand niet weet, dan weet je het volgend jaar om deze tijd waarschijnlijk nog steeds niet. Ik maak dus gewoon een afspraak voor maandag a.s. om het in te leveren in Pta bij Suntank, dus nu moet het toch echt gebeuren. Het blijkt achteraf een klussie van nix te zijn en samen met Oliver heeft Jan alles keurig ontkoppeld zonder schade en dus gewoon ook weer bruikbaar. Daarna moet Oliver de geyser schoonschrobben. Omdat deze onder het deck bij het zwembad ligt, krijgt hij bij elke oliebeurt van de planken, dus ook het nodige op zín kop. De volgende keer moet er maar een zeil overheen, om dit gemors te voorkomen. Oliver is uren bezig, maar het ding ziet er daarna weer uit als nieuw. Abram oliet de planken die op de handrail bevestigd moeten worden. Dat laatste komt Moses doen. Die blijkt erg in zín nopjes dat ik hem bel. Thatís why I like you madam! Slijmbal!

Intussen regent het een paar uurtjes en krijgen we 7 mil gratis en voor niets in de schoot geworpen. En moeten Raja en Luna naar binnen omdat ik bobbejanne hoor aankomen en de hele middag blijft er een vlucht bijeneters over onze daken heenscheren.

Ik heb de lassen in de handrail gemenied om roestvorming te voorkomen, en die moeten nu, net zoals de rest, ook matzwart worden. Maar helaas is de verf halverwege op en kan ik het karwei niet afmaken. Ik heb een speciale verf-outfit die er niet meer uitziet, maar ik hoef me geen zorgen over spetters oid te maken en kan lekker mín handen gewoon aan het shirt en/of broek afvegen. Ideaal. Eerder had ik een verfjas, zoín ding dat men in pluimveeslachterijen draagt, met Friki erop. Maar die staat inmiddels echt helemaal stijf van de verf, en is aan vervanging toe. Dus Henk, als je nog zoín jas achterover kunt drukken, dan houden we ons aanbevolen! Liefst twee: een M en een XL!

Zondag 21 maart†

Sir Elton John

We gaan naar Joburg voor het concert van Sir Elton John vanavond in Emmarentia Botanical Gardens. Sir Elton John under African Skies. Een openlucht aangelegenheid derhalve. En in tegenstelling tot de uitblijvende regen bij ons, wordt Joburg royaal daarmee bedeeld. Tegen de tijd dat we Joburg binnenrijden begint het al weer te spetteren hetgeen overgaat in een gestadig regentje.

We hebben net een tussenstop in Centurion bij Hirschs achter de rug, want daar heb ik nog R4000 vrij te besteden. Het worden o.a. koekenpannen in de hoop dat mijn mede huisge-bruikers deze niet weer binnen de korste keren met messen en vorken gaan bewerken en ik weer met aanbak- in plaats van koekenpannen zit. Daarna gaan we naar Patio Warehouse, want ik wil graag een grote eettafel op de stoep om met gasten ís avonds ook buiten te kunnen eten. Van een klus die ik gedaan heb, moet ik dat net kunnen bekostigen. Jan wil echter een luie zit, maar tja, die heeft geen klus gedaan waarvoor hij iets extraís heeft bijverdiend. Er staat een prachtig stel, maar in de verkeerde kleur. Grijs en aluminium en dat past echt helemaal nergens bij. Zouden we een modern strak in- en exterieur hebben gehad, dan was dit de perfecte oplossing, maar nu zou het alleen maar vreselijk disharmoniŽren. We moeten dus nog even verder kijken, maar het alternatieve adres is op zondag en feestdagen (maandag 22 maart is een feestdag in Z.A.) helaas gesloten.

Joost belt dat hij en Thea op het vliegveld staan en afscheid van Joep hebben genomen. Die is richting Kaapstad vertrokken. Ze hebben een heerlijke vakantie achter de rug en prachtige dingen van Zuid Afrika gezien, laat Joost weten. Het is altijd heerlijk als mensen zo van dit prachtige land genoten hebben en dat het hopelijk naar meer smaakt.

Linger On

Ik heb een B&B vlakbij Emmarentia uitgezocht zodat we lopend naar het concert kunnen gaan, want het gevecht om met een auto bij dergelijke aangelegenheden weg te komen, daar heb ik echt geen zin meer in. Linger On heeft maar ťťn gastenappartement, vroeger garage, schat ik zo. Celia wacht ons op en wil ons best naar de Gardens brengen of halen als het blijft regenen. Maar we gaan gewoon eerst te voet in de hoop dat het ophoudt met regenen, en zien bij afloop dan wel wat we doen. In Centurion zit ook een zogenaamd ď Foodlovers courtĒ† waar we inkopen voor het ďdinerĒ† hebben gedaan, niet wetende of er nog tijd overschiet voor een restaurant. Sushi en Shashimi dat voor onze neus door een japanner is klaargemaakt. Na het verorberen van de maaltijd begeven we ons naar de Gardens. Ik in rubberen kaplaarzen gestoken en mín Barbor jas, want die kan wel tegen een stootje en regen. We lopen over de brug van het meer waar mensen zitten te vissen. Het regenen is opgehouden en de lucht lijkt open te breken. We zijn niet de enigen die naar het park lopen en alle parkeerplaatsen staan al afgestampt vol. Er in gaat nog wel omdat het geleidelijk gaat, maar er allemaal tegelijk uit?? Voor ons is dit een nieuwe ervaring en dat wordt maar al te zeer duidelijk: iedereen sleept met stoelen, tafeltjes, koelboxen etc.

Ik heb mín camera niet meegenomen, want in NL was dat ten strengste verboden. Hier geldt maar ťťn verbod: geen booze (drank) mee naar binnen. Reden: dat zou ten koste van de omzet in het park gaan. Verder kun je van alles mee naar binnenslepen want er wordt letterlijk alleen op booze gecontrolleerd. Spijt als haren op mín hoofd dat de camera thuisligt. Ik kan wel fotograferen met mín HTC, maar weet (nog) niet hoe ik kan inzoomen.

Het grote grasveld loopt af richting Emmarentiadam en daar is het podium geplaatst. Het zit al redelijk vol: oud en jong op uitgestalde dekens, stoelen, tafels, etenswaren, booze uit de bar, kortom iedereen heeft er een complete pick-nick toestand van gemaakt. Wij hebben alleen twee bananen bij ons; noodvoer voor Jan. We laveren tussen alle mensen en dekens door en komen tamelijk dicht bij het podium nog een vierkante meter vrij gras tegen waar we neerzijgen. Er wordt aangekondigd dat SEJ precies om half acht zal aantreden, en hij houdt woord. Het eerste half uur speelt en zingt hij alleen. Niet de standaard bekende songs maar ook onbekende(re) nummers met prachtige lange piano introís. Daarna verschijnt Ray Cooper op het toneel. Ray is slagwerker, kaal, net als Elton op leeftijd, maar wat er uit zín handen komt is werkelijk spectaculair. Bijna 3 uur lang duurt het concert en het laatste nummer is aangepast met tekst en beelden aan Afrika. Elton is al een week in het Kruger park geweest waar hij het geweldig naar zín zin heeft gehad. Hopelijk sponsort hij niet alleen arme zwartjes (zoals al die andere performers en filmsterren dat wel doen, want dat doet het toch zo goed in de wereld als je kokketteert met je inzet voor arme HIV besmette zwarte kindertjes) maar ook wildlife. Dat heeft het veel harder nodig. Vele soorten worden met uitsterven bedreigd of zijn reeds uitgestorven. Hun habitat raakt steeds verder versplinterd en verkleind in ruil voor land-bouwgronden om al die, in aantallen onverminderd verder oprukkende, wereld overbevolking maar aan het eten te houden. Wanneer zal het besef eens komen dat dit moet stoppen? Waarom doet niemand hier iets aan?

Wat een fantastisch en uniek concert waarin Elton hartelijk naar het publiek is. Vooral bij het laatste nummer zijn vele mensen naar voren naar het podium gestroomd en geen beveili-gingsbeambte die hen tegenhoudt. Een groot beschaafd geciviliseerd en onbezorgd feest.

Daarna pakt iedereen zín spullen bij elkaar en proberen we de uitgang te bereiken. Met een dik lint mensen lopen we naar de poort, over de brug wordt het lint al dunner en als we een paar honderd meter verder onze straat bereiken, lopen we alleen. We kijken nog even naar BVN en nestelen ons dan in het veel te krappe bed. Voor zoín klein bed moet je wel heel veel van elkaar houden, of jong en straal verliefd.

Maandag 22 maart†

We gaan haar Sandton voor de boodschappen en lopen over een afrikaanse kunstmarkt waar we een olifantenmaskertje kopen. Ze vragen er R950 voor, en ik wil maar R450 betalen. Het wordt uiteindelijk R500 en de verkopers lachen nog steeds. Hmmmm, ik heb jullie dus nog teveel betaald, anders zou je nu wel huilen. Maar neen hoor, ik ben hun eerste klant die dag en ze hebben gewoon geld nodig voor een maal.

Voordat we Woolworths induiken ga ik snel even naar @home voor een badborstel en Jan brengt wat spullen naar de auto. Ik haast me rot om Jan niet al te lang te laten wachten bij Mug en Bean voor een heerlijke capucinno en espresso. Maar wie ik er ook zie: geen Jan. Ik wacht 10 minuten en ga de zaak dan binnen. Het zit er stampvol, maar geen Jan te ontdekken. Ik bel hem op zín mobiel, maar geen antwoord. En dan eindelijk nog nog eens 20 minuten staat meneer opeens op de balustrade. Heeft de espresso al achter zín kiezen en heeft zich geen seconde erom bekommerd of ik al dan bij de ingang op hem sta te wachten of de moeite genomen de ingang in de gaten te houden.

Vervolgens nog even naar Yvonne en Gerard. Yvonne wilde 5 Taiga-in-Afrika boekjes hebben en we hebben rond de middag afgesproken. Mijn batterij is leeg en Jan zín airtime is op. Yvonne heeft hem gebeld zie ik aan de gemiste oproepen, waarschijnlijk met de vraag waar we bleven, maar hij had zín mobiel in de auto laten liggen. We arriveren om twee uur, en treffen alleen Gerard. De boekjes mag ik er achterlaten en als ze verkocht worden, krijg ik ze wel betaald. Maar daar heb ik geen zin in. Ze zijn niet verpakt, dus ik zie het al voor me: ze gaan mee naar de kamer, worden uitgelezen zodat op den duur alleen nog onverkoopbare exemplaren resteren.

Tenslotte leveren we de geyser in bij Suntank. Officieel gesloten, maar de techneut is wel aanwezig. Maar is van onze komst niet in kennis gesteld, en heeft ook geen vervangend exemplaar kunnen voorbereiden.

We vallen succesvollere dagen te noterenl.

Dinsdag 23 maart†

Ik heb wat slaap in te halen, maar om zeven uur belt buurman Abrie al. Hij wil zand uit ons depot om de weg op te knappen voor de veiling a.s. zaterdag. Hij laat zín bijna 2000 ha grote bezit veilen omdat het gezin naar de west kaap wil vertrekken. Bovendien heeft Erika er genoeg van om twee keer per dag naar Ellisras op en neer te karren om dír kinderen naar school weg te brengen en weer op te halen. Hij stuurt een TLB en vrachtauto en intussen wordt de aanhanger van onze tractor ook mooi volgeschept omdat we zelf ook zand nodig hebben om de garagevloer te egaliseren en aan te stampen.

Abram en Oliver kondigen de komst van hun gezinnen aan omdat het volgende week Paasvakantie is. Aaron en Herman moeten hen meehelpen om de garagevloer af te krijgen.

Mín website blijkt weer gehackt en ik krijg ook geen email meer binnen. Ik verstuur zelf wel, maar of het aankomt? Op internet worden gewoon openlijk uitnodigingen gedaan om je bij hackersgroepen aan te sluiten en waar vol trots wordt verteld hoeveel slachtoffers ze dit jaar al weer hebben gemaakt. Sickening.

Woensdag 24 maart††

Jan zín laptop is al heel lang geinfecteerd, dus download ik ook AVG op zijn PC om alle virussen op te ruimen. In totaal vindt AVG 50 virussen, worms, troyan horses etc. Het downloaden heeft ruim 5 uur in beslag genomen en al die tijd moet ik er bij blijven want als de verbinding wegvalt, en ik die niet onmiddellijk herstel, zijn alle tot dan toe gedownloade bestanden weer weg. Als het karwei tegen zeven uur dan eenmaal voltooid is, moet je volgens het systeem de computer opnieuw opstarten. Zo gezegd zo gedaan. Maar als de laptop dan weer wordt opgestart is alle informatie weg en is er niets meer benaderbaar. Denk je een goede daad te doen.

Donderdag 25 maart†

De website is weer in de lucht, maar ik kan hem niet bewerken vanwege een virus dat zich op de pagina zou bevinden. Ik krijg de meest alarmerende berichten van AVG, maar de naam van het door AVG gemelde virus komt in hun eigen catalogus niet voor. Email komt er nog steeds niet binnen want de mailbox zou vol zitten. Echt gillende onzin als je elke dag je berichten download.

De vloer van de garage is aangestampt met zand waarna Oliver en Abram samen met Jan proberen om de gaten in het schaduwnet van de kas te herstellen om de sprinkhaneninvasie een halt toe te roepen.

Letty (de oude overbuurvrouw) belt in verband met de verrassingsparty voor Pat a.s. zaterdag. Pat is de 29e jarig (wordt 70) en Letty heeft een verrassing voor haar in petto. Ze vraagt of ik salad wil maken, want iedereen die komt, moet iets te eten meebrengen om het betaalbaar te houden. Nou dat doe ik met alle plezier voor haar/hen.

De njalaís komen zoals gebruikelijk rond een uur of zes en de laatste tijd ook 3 grote kudu bullen bij de NWS. Ik sla hen gade als ik in het zwembad aan de infinity-edge hang. Maar ze voelen mijn ogen vrijwel onmiddellijk prikken en staren terug voordat ze weer verder gaan met drinken en zoutlikken.

Truus dír 3 kinderen zijn ook weer van de (vreet-)partij en een van hen heeft ook al weer voor 3 kleinkinderen gezorgd. Het zijn en blijven toch zulke koddige beesten, vooral dat kleine grut. Wat heerlijk toch al die beesten om je heen.

Vrijdag 26 maart††

Oliver is met Pat naar Ellisras gegaan om zeven uur. Wij volgen tegen tienen en treffen Oliver in Pick ín Pay met Maria (Elisabethís dochter). Hij zal ons wel gevolgd zijn, heeft al het nodige achter zín kiezen en heeft nog R30 (van de 1100 die hij vanochtend uit de muur getrokken heeft) en wil nog wijn kopen. Zoín 5 liter pak Namaqua. Ik had een zak mieliemeel bij wijze van extraatje willen kopen voor de hele meute die de paasvakantie hier doorbrengt, maar dat wordt nu dus wijn. Onbegrijpelijk dat je ís ochtends om tien uur al aangeschoten rond kan en wil lopen. Wat een voorbeeld voor die kinderen. Het is de bedoeling dat ze met Pat weer teruggaan, maar er wordt hevig getwijfeld. Uiteindelijk wordt het toch Pat omdat Elisabeth en Salomon zich al in haar bakkie geposteerd hebben en alle boodschappen ingeladen. Bij gebrek aan een toilet piest Oliver tegen de muur van PínP. Zonder drank in hun kraag zijn ze best verdraagbaar over het algemeen, maar dit zijn zo van die momentenÖ.. We kwamen Pat ook bij PínP tegen. Ze heeft met Maria samen de hele week alle gastenverblijven schoongemaakt, en laat Lesley gisteren nu toch afgebeld hebben. Ze kan er niet over uit. Maar het is Lesley en George hun prerogatief om op het laatste moment het af te laten weten, dus een echte verrassing is het niet voor haar, maar tochÖ.. al dat werk, verzucht ze. Maar wij weten wel beter!

Ik ben eigenlijk wel blij dat ze met Pat mee teruggaan, want dan kunnen wij nog even gezellig koffie drinken bij Wiesenhof. Als wij al weer op de farm zijn, is het illustere gezelschap nog niet gearriveerd en zetten wij het pak wijn in de keuken bij de staffquarters. De pauw zit zoals gebruikelijk op de veranda en belooft goed op te passen op de drank.

Sloerie

Jan vindt in retrospectief dat hij mij een Abbessijntje voor mín verjaardag had moeten geven en belt Brian Ubsdell die destijds Simba meebracht. Brian heeft net een nestje gekregen, maar de sloerie blijkt vreemdgegaan te zijn. In plaats van het met de voor haar bedoelde ďstudĒ† te doen, heeft ze de bloemetjes flink buitengezet met de eerste beste straatkat. Een ander meisje is ook drachtig, dus het duurt nog even voordat ons gezin met poezenkind nummer 3 verblijd wordt. We nemen nog een kind om het huwelijk te redden zeg maar!

Zaterdag 27 maart†

Tholo on auction

Vandaag wordt Tholo geveild. Tholo is van Erika en Abrie en 1921 ha groot. Nu twee van de 3 kinderen leerplichtig zijn geworden rijden ze tweemaal per dag op en naar naar Ellisras oftewel 200 kilometer over een deels slecht Witkoppad. En dat trekken ze niet meer. Want er zijn ook geen buren met schoolgaande kinderen zodat men elkaar kan afwisselen bij het haal- en brengwerk. De hele plaas wordt geveild, maar ook de 41 van de 49 stand (2500m2 per stand) en dat lijkt mij toch een moeilijk verhaal. Ze willen er R19M voor hebben voor het geheel en dat maakt de evt. standkopers mogelijk kopschuw. Immers je weet niet met wat voor nieuwe eigenaar en (waan-)ideŽn je opgezadeld wordt.

We zijn nog nooit op Tholo geweest en hebben Erika zelfs nog nooit ontmoet, en daar gaan we nu verandering in aanbrengen. We rijden het Witkoppad af tot 4 kilometer verop waar Tholo zich aan de rechterkant van de weg bevindt. Ze hebben de afgelopen jaren veel geinvesteerd en er staat een werkelijk prachtige toegangspoort. De bebouwing en stands van Tholo liggen in het dal en de stands zijn allemaal rond de Poer se Loop gesitueerd. Maar klem op elkaar. Ik begrijp dit echt niet. Natuurlijk geld is de drijfveer, maar als je dan toch in de bush wil wonen, dan toch niet hutje bij mudje. Voor de bekenden: zoiets kwa omvang en afmetingen als de Henk Cramerlaan en Noorderkampweg samen, met de Poer Se Loop daar tussen in.

Bij aankomst op Tholo zien we maar beroerd weinig autoís. We ontmoeten eindelijk Erika, een klein tenger meissie, en de auctioneers. Er is koffie, thee, broodjes, biltong, etc.etc. en we registreren ons voor de vorm. Herman en Dawn zijn ook van de partij en de eigenaren van een van de bebouwde stands: Gisela (1948 en van duitse afkomst) en Richard van engelse afkomst. Ze hebben ook nog een huis in Midrand, maar zijn van plan hun tijd steeds vaker hier te gaan doorbrengen.† Er arriveert nog een real-estate echtpaar uit Ellisras: Maria en Nico. Verder zien we ene Jane en Brian, vermoedelijk van de tweede bebouwde stand. Want ook zij zijn natuurlijk nieuwsgierig of de farm verkocht wordt, en zo ja, aan wie.

Er is ook voor kleine heli gechartered voor de geinteresseerde kopers. En aangezien die er niet blijken te komen, maken wij ook een vluchtje met piloot Johan. De heli kan slechts twee personen vervoeren, waarvan Johan er een is, en ik in dit geval de ander. Ik vertel hem dat we buren zijn van het huis on top of the hill. Daar wil je dan zeker wel naar toe, vraagt hij. Nou en of! Maar mín richtinggevoel laat me compleet in de steek. Geen huis on top te vinden. Ik heb wel een house on top gezien zegt Johan, en vliegt vervolgens in de tegenovergestelde richting. En ja hoor, daar doemt wat op. Echt fantastisch om je huis zo van boven te zien. Ik wist dat we een mooi huis hadden, maar vanuit deze positie is het echt schitterend! We vliegen over het bushcamp en langs de staffquarters. Ze moesten eens weten! En weer realiseer je je in wat voor een schitterend prachtig mooi gebied we wonen en dat er eigenlijk een filty rich iemand op de proppen zou moeten komen die alle te koop staande farms koopt en het gebied omtovert tot een groot aaneengesloten gamereserve. Dus als iemand de staats- of postcodeloterij wint en niet weet wat hij/zij met het geld aanmoet! Ik kandideer me bij dezen.

Er komen geen gegadigden en de veiling wordt afgelast. Wat ongelofelijk sneu voor Erika en Abrie en wat een domper/teleurstelling. Ze houden zich groot en alles heeft een reden is hun overtuiging. Ze zijn namelijk heel erg christelijk. Maar het kan niet anders dan een geweldige, tevens kostbare tegenslag voor hen zijn. Want een auctioneer rekent gewoon 10% van de prijs die je uiteindelijk wil binnenhalen. R2M in dit geval oftewel twee eurotonnen zomaar door de drain. En wij voelen ons wel een beetje aasgieren om te gaan kijken, mee te eten en drinken en te vliegen terwijl we geenszins voornemens waren iets te kopen.

Weer thuisgekomen, bel ik Angie. Zij heeft een 4 maanden oud abbessijntje liet Brian Ubsdell ons gisteren weten. We spreken af om het kereltje morgen te komen halen omdat we de volgende week al weer redelijk vol gepland hebben met andere dingen. Dan nog snel een salade maken en de aardappelsalade garneren voor birthdayparty van Pat.

Birthdayparty

Tegen vijven arriveren we bij de buren waar het een drukte van jewelste is: Letty en haar drie zonen (Andrew met Hester en 2 koters, Mike en Cheryl met 2 of 3 kids en Pieter met Cheralee, zín dochter Chereen (die haar portugese vriend Claudio ook meegebracht heeft), zín zoon Bradley (is het laatste jaar twee keer zo groot geworden lijkt het wel) en Jordan die geen steek veranderd is. And everybody wants to hug. De zus van Cheralee is ook meegekomen en Michelle (dochter van George and Lesley) is weliswaar van Thornstein gescheiden, maar beiden zijn ze van de partij met hun dochter Jessica. Ze wonen in Joburg overigens 100 meter van elkaar af, dus Thornstein ziet zín dochter elke dag. Er loopt nog een stel vrienden rond die we ooit eerder zagen, maar niet echt thuis kunnen brengen. En Mike Taylor, ook Ier, maar geen familie van Pat en Brian. Gewoon een keer toevallig tegenge-komen en aan blijven hangen. En tenslotte Dawn en Herman.

Pat was gisteren buitengewoon aangenaam verrast toen het hele gezelschap arriveerde. Want eerder die dag, bij PínP was ze nogal verbolgen over al de gedane arbeid en de afzegging door Lesley en George. Cheralee heeft de tafels prachtig gedekt en de lapa helemaal versierd, en er ligt een schaap aan een spit te sputteren. Gelukkig is het een dichte braaibak zodat het lijk meestentijds aan het zicht onttrokken blijft.

Cheralee heeft ook nog een zoektocht op touw gezet naar Paaseieren voor de kleintjes, kortom het is een geweldig feest royaal voorzien van voedsel en drank. Thornstein heeft dit keer geen Jšgermeister bij zich, maar oude Jenever en black Tequilla. Beiden niet te zuipen, maar het gaat er bij de jongens in als koek en het wordt in ťťn teug achterovergeslagen, want zo hoort dat vinden ze.

Hester

Toen Letty mij twee weken geleden belde vertelde ze dat Hester naar het ziekenhuis moest voor een biopsie op verdenking van borstkanker. Hester heeft een rood hoedje op en ik vraag haar of de uitslag al bekend is. Die is bekend en ze heeft al een chemo achter de rug, maar ze voelt zich niet echt beroerd. De gyneacoloog heeft besloten haar ongeboren kind niet te halen, dus dat geniet mee van de chemokuur. Er moest snel gehandeld, want na de ontdekking was de knobbel tot vijf centimeter uitgegroeid. Maar nog keurig ingekapseld dus een operatie wordt vooralsnog niet overwogen om uitzaaiingen te voorkomen. Want zelfs met de biopsie kunnen de kankercellen die aan de naald blijven hangen uitzaaiingen veroorzaken. Ze vertelt er openhartig over en is optimistisch, maar dat het een geweldige dreun voor hen was die je leven totaal op zín kop zet. En ze is nog zo jong: 30-35 maximaal.

Paul

Ook Dawn heeft een probleem want haar vader Paul (86) zit inmiddels in een bejaardenhuis en is zwaar dement, maar niet 24/7. De eerste maanden had hij het daar goed naar zín zin, maar de laatste maanden niet meer. Hij denkt dat hij weer jong is, wil terug naar de farm, gaat citrusbomen planten en voedsel verbouwen om Ellisras van voedsel te voorzien. En Dawn kan en mag hem niet terughalen naar de farm, want de man heeft bijna klokrond zorg nodig die zij hem niet kan geven. Elke keer als ze hem gaat bezoeken is haar angst dat hij zegt ďen nu ga ik meeĒ† en wat dan? Bovendien belt hij op zín goede momenten Jan en Alleman dat hij terugwil naar zín farm, maar dat het van die vervelende dochter van hem niet mag. Ze zit er geweldig mee en heeft een boek van de arts gekregen waarin de symptomen etc beschreven staan hoe de familie er wel, maar vooral ook, hoe er niet mee om te gaan. Ze vindt het loodzwaar en lucht haar hart hartgrondig.

Ik had voor Maria ook een cadeautje meegebracht, zij was de 25e jarig. En waarom Pat wel een verjaardagskadootje en zij niet? Er is een oudere vrouw bij haar op bezoek: my ma! Zegt ze en ik geef ma een hand. Maria is erg verguld met haar pakje.

Tegen half tien nokken we af, want morgenochtend is het weer vroeg dag. We willen om acht uur rijden richting Ventersdorp om het kereltje op te halen. Vlak bij ons huis staat een hele grote groep rooibokkies die niet van plan waren echt ver opzij te gaan.

Angie

Het is een heel eind naar Ventersdorp en bij Centurion komen we langs de Makro. Jan wil er even naar toe want zín medicijnen (Mars) zijn op. Mijn aversie tegen de Makro veronderstel ik bekend, maar loop even mee naar binnen. De parkeerplaats staat afgestampt vol, en de rij van de kassa blijkt zich door de gehele winkel heen te slingeren. Daar gaan wij mooi niet achteraan sluiten, dus onverrichter zake vervolgen we onze weg. Het gebied waar we naar toe moeten vertoont veel agricultuur en bloemen. Dat blijken allemaal hollanders, aldus Marius later. Het huisje waar Angie en Marius wonen zou niet het mijne zijn. Ik zou in zoín zwijnenstal met 3 of 4 grote dikke honden niet kunnen leven. Voor het huis lopen een paar paarden die al hun blommen opvreten en Angie (ik schat haar en Marius mid zestigers) is vrijwel kaal. Ze vertelt me dat ze kanker heeft en aan de chemokuren zit. En dat ik geluk heb dat ze het kereltje moet verkopen, omdat ze naar Engeland naar haar familie gaat en hij dus haar zakgeld is. Haar familie heeft geld voor een ticket bijeengesprokkeld, omdat ze haar graag willen zien. Ze zijn erg aan het beestje gehecht en Marius heeft nog een keer gevraagd of ze het wel zeker weet. Dat niet, maar het kan niet anders. Wat een afschuwelijk dilemma, en ik voel me bijna schuldig. Ik zou het niet gedaan hebben, dat weet ik wel.

Ze knuffelen het prachtige kereltje allebei nog een keer uitgebreid voordat hij definitief in de bench verdwijnt. Ik beloof Ö.tig keer heel goed voor hem te zullen zorgen en hen fotoís te sturen. Het huilen staat ze nader dan het lachen en ik herken dat gevoel heel goed. Ik nam ooit afscheid van 6 russisch blauwe kittens. Janken, janken en nog eens janken plus de overtuiging dat niemand beter dan ik voor die kittens kon zorgen dan ikzelf, maar wat moet je met 9 poezen en een meer dan fulltime baan? Dat die anderen niet voor die kittens konden zorgen, werd al snel duidelijk: ťťn van hen viel uit het raam van een flat, twee anderen werden per omgaande doodgereden, nummer 4 ge-euthaniseerd omdat ze van het vele verhuizen stapelgek was geworden, nummer 5 overleed aan kanker en wat er van nummer 6 is geworden, dat weet ik niet. Die leefde nog toen wij de eigenaresse ervan voor het laatst gezien hebben.

We zijn nog maar een paar kilometer op weg, of Jan rijdt een band aan gort op een grote steen die hij kennelijk niet gezien had. Hij was vast al lek, want zo hard heb ik die steen niet geraakt schuift hij de schuld weer eens van zich af (ik heb namelijk vrijwel de gehele heenweg gereden). Maar de onherstelbare verticale scheur in de band spreekt boekdelen! Onze eigen krik was al een onding gebleken en verguisd, nu laat hij het weer afweten. Ik hou dus een bakkie aan en vraag de bestuurder of hij een fatsoenlijke ďjackĒ† heeft. Dat heeft hij en hij helpt Jan de band te verwisselen. Het is een zwitser die perfect afrikaans spreekt, ongelofelijk veel te klagen heeft, en van plan is al zijn bezittingen (en dat zijn er nogal wat: een aantal koeien/geiten/schapen-farms, en onroerend goed in Pta en Joburg dat hij verhuurt) te verkopen en terug te keren naar hetzij Zwitserland of naar ItaliŽ waar hij ook nog een vakantiehuis heeft. Binnenkort gaat hij in Limpopo een paar rooibokke schieten en hij vraagt waar onze farm is want dan komt hij mischien wel langs. Zijn klachen begrijpen we wel, zeker als je, zoals hij,† de apartheid meegemaakt hebt en onder het blanke regieme het er toch stukken beter aan toe ging en georganiseerd was dan nu. En er wordt veel van zín veestapel gestolen. Tel daar de politieke toekomstige onzekere situatie (Malema, leider van de ANC jongeren, is nog een graadje erger en gekker dan Mugabe) daar nog bij op, en dan kom je tot zoín besluit.

We denken nog iets in Bela Bela te drinken, maar tegen de† tijd dat we daar zijn hoost het wel zo geweldig, dat we geen hand voor ogen zien, en van dat plan dus maar afzien. Het kereltje (Harvey, maar wij noemen hem Onyx), gedraagt zich wel zo keurig; hij is lekker gaan liggen op zín catnip-kussentje dat we eerder van Ine en Folkert kregen. De pottenboer net buiten Bela Bela blijkt gelukkig wel open en daar schijnt de zon alweer. Ik koop 3 mooie afrikaanse potten die op de achterbank in de veiligheidsgordels worden gesjord.

Onderweg worden allerlei tactieken besproken voor als we straks thuis zijn. Wij verzinnen altijd hele verstandige dingen, maar de poezen houden er meestal totaal andere gedachten op na. We zetten hem gewoon in de bench in de kamer zodat R&L kunnen komen snuffelen en hij in de veiligheid van die bench aan alle rare nieuwe geluidjes en luchtjes kan wennen. Dat had je gedacht. Zodra de bench de vloer raakt, zegt Onyx Miaaaaaauw op een manier die niet voor tweerlei uitleg vatbaar is. Ik doe het deurtje dus open en hij marcheert zelfverzekerd zín nieuwe wereld binnen. Binnen 10 minuten heeft hij het hele pand geinspecteerd terwijl R&L op veilige afstand verbijsterd toekijken naar het onheil dat wij over hen hebben uitgestrooid. Kortom: they are not amused! Dat wordt nog een hele kunst om dit huishouden op verantwoorde wijze te bestieren. Ik maak een foto van Onyx en samen met het betalingsbewijs van de bank, stuur ik deze naar Angie en Marius. De poezen moeten het vannacht met zín driŽn maar uitzoeken. Wat ik ook organiseer/regel, het gaat toch altijd anders. Maar Onyx kruipt onder de dekens en gaat bij mín voeten liggen slapen nadat hij in alle tien tenen heeft gebeten.†

Maandag 29 maart††

Jan gaat heel vroeg naar Ellisras om de compressor, die hij vorige week gereserveerd heeft, op te halen. Die heeft Pieter Pretorius nodig om 2 meter lange gaten in de rotsen te boren ten behoeve van de weerligafleier. Een paar uur later belt hij op: de compressor is er niet, die staat bij Medupi en sorry, sorry, sorry. Maar daar koop je nix voor en hem wordt plechtig beloofd dat ze de compressor zullen laten ophalen en bij ons afleveren. Jan maakt een routebeschrijving met de exacte afstanden. Maar wat er ook komt: geen compressor. Blijken ze opeens bij Nungu te staan. Ipv 3.7 K hebben ze op het witkoppad inmiddels 30 K afgelegd. Pas begin van de middag arriveert de compressor. Maar Pieter had toch al besloten dat hij een nacht moet overblijven en zín swartmense slapen op het zoldertje van de nieuwe garage. Hij gaat in Hans en Grietje dat Emmy dus met een pestvaart moet schoonmaken en aan-kleden.

Oliver en Abram hebben de bobbejannestront op de stoep opgeruimd. De etterbakken zijn gisteren uitgebreid langsgeweest, op de balken gezeten en de hele stoep ondergescheten. Vanochtend zijn trouwens niet alleen Oliver en Abram op het toneel verdwenen, maar ook Herman (zoon van Maria), Aaron en Salomon (van Elisabeth) en kleine Abram van Emmy. Ze worden allemaal aan het werk gezet.

Moses

Ook Moses had vandaag zullen komen. Maar die had gisteren Abram gebeld met het verzoek mij hem te laten terugbellen. Maar ik heb geen telefoontje ontvangen terwijl mijn HTC toch heus alle ontvangen al dan niet beantwoordde gesprekken registreert. Hij liegt dus en hoeft voor mij niet meer te komen. Hij is diep teleurgesteld, en sorry sorry sorry, maar voor sorry koop ik nix. Afspraak is afspraak, daar houd ik me immers ook altijd aan. Nu zal het mij benieuwen of hij morgen toevallig toch niet/wel op de stoep staat.

En onze poezenkinders? Onyx gedraagt zich alsof hij nooit ergens anders heeft gewoond, trekt zich van R&L weinig aan en als het nodig is blaast hij even terug. Raja is sneller over het† haar aangedane leed heen dan Luna. En ze komt steeds dichterbij waarbij er voor de vorm even lichtelijk geblazen wordt. Luna verkoopt zelfs mij een optater als ik hem probeer te troosten, dat hij niet jaloers hoeft te zijn, dat hij nog steeds mijn mooie lieve Luna-vriendje is en welke onzinnige poezenmoedertaal nog meer. Van kwaadheid heeft hij de hele Sunday-times compleet aan baggels getrokken/gevreten. De hele kamer ligt bezaaid met papier-snippers. Maar aan het eind van de middag begint ook hij lichtelijk te ontdooien en komt hij weer knuffelen.

Pieterís 3 swartmense zijn hun pot vergeten. Dus of de missizz nog een pot en mes heeft asb. Ik heb een grote emaille pan met een houten pollepel. Pas op dat je mín pan niet krast waarschuw ik hen. The missizz will shoot you Georgie if you scratch the pan zegt Pieter Ja, en dan belandt jij morgen op de braai voeg ik er aan toe. Het plaatsen van zoín weerligafleier heeft nog heel wat voeten in de aarde want er moeten wel 6 pennen 2 meter diep de rotsen in worden geboord.

Dinsdag 30 maart

Maria komt vandaag omdat ze morgen naar het ziekenhuis moet voor dír HIV behandeling en binnen een uur staat de weerligafleier† fier overeind en is Pieter c.s. vertrokken, onder achterlating van de factuur. Mosshire staat vrijwel onmiddellijk ook op de stoep om de compressor weer op te halen. Mijn factuur voor accommodatie trek ik gewoon van de zijne af.

Emmy komt het gastenhuis schoonmaken want in april krijgen we weer logťís uit Nederland en dan heeft ze ook een beetje zakgeld. Met Moussa wil het helemaal niet. Hangt nog steeds als een zak zout op haar rug (inmiddels 14 maanden oud) en hij schijnt inmiddels of ook iets aan zín ogen te mankeren waaraan hij geopereerd moet worden. Maar hij schijnt wel kruip-pogingen te zijn gaan ondernemen.

R&L raken inmiddels tamelijk relaxed met Onyx en proberen nieuwsgierig aan hem te snuffelen en Onyx stinkt gelukkig niet meer naar hond, maar heeft wel vlooien. Die hebben we hier nog nooit gehad, en dat moet dus snel de kop ingedrukt. Hij laat zich uitgebreid kammen.

Handarbeid

Bij gebrek aan Moses, beginnen we zelf maar aan de handrail. Moses hoeft wat mij betreft dus niet meer te komen ook. Want in de eerste plaats kunnen we het best zelf, maar we gunden hem gewoon een week extra werk. Het gedrag en gedachtengoed van de swart-mense: het zal ons eeuwig een raadsel blijven. Jan had alle topplanken al voorbereid, behandeld en genummerd, het is nu een kwestie van gaten boren in het staal, schuine kantjes aan de planken maken omdat bij het lassen er altijd is van een bobbeltje overblijft, en ik schroef ze vervolgens vast. En: het ziet er prachtig uit.

Brian komt even met Mike Taylor op bezoek om alle vorderingen te bewonderen en zij nemen gelijktijdig Maria mee naar huis. We krijgen 7 spetters regen uit de inktzwarte wolken.

Woensdag 31 maart

We gaan weer verder met de handrail en Onyx wil persť naar buiten. Maar hij kan niet zonder toezicht en uit protest klimt hij in de hordeuren en zet het op een krijsen. Ik heb alle ramen al gesloten om de hordeuren te redden, maar in ťťn ervan zat al een klein gaatje. In een oogwenk heeft ons monstertje dat gat groter getrokken en loopt hij trots op zichzelf over de stoep te marcheren zo van ďkijk mij nouĒ. Ik krijg bijna een hartverlamming van schrik en moet het kitten-grote-gat provisorisch repararen met goose-tape en het is echt geen gezicht. We krijgen met dit kereltje nog een heleboel te stellen. Zo klein hij is, zo groot is zín wil en doorzettingsvermogen.

De blauwe kelkjes van de Harco Loor Winglamp zijn helaas niet meer naleverbaar; alleen witte ŗ raison van het belachelijke bedrag van EUR 20 per stuk. En daar zit ik echt niet op te wachten en heb een advertentie op marktplaats.nl geplaatst. Wie weet zijn er wel meer gelukkige paarsblauwekelkjesbezitters die er eigenlijk wel vanaf willen.†