Februari 2010 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Monday, 01 March 2010 11:10

Februari 2010

Maandag 1 februari

We gaan naar Dr Poortier om Jan痴 hechtingen te laten verwijderen. We hebben ook de toolbox van Moses bij ons. Ik bel hem dat we bij Poortier staan en hij antwoordt: yes madam, I can see you! Blijkt hij aan de overkant van de straat bij de FNB het geld uit de muur te staan tappen dat ik gisteren op z地 rekening heb overgeschreven. We brengen z地 toolbox naar z地 huis, maar hij gaat weer mee terug naar 稚 dorp. Wij gaan naar Big 5 waar we Monique en Hans zullen ontmoeten. Zij wachten daar op gasten uit Nederland die met Waterberg taxi naar dit ontmoetingspunt worden gebracht.

Het is altijd erg gezellig om lekker met M&H bij te kleppen en Monique heeft zoals gebruikelijk weer nederlandse kranten meegebracht en marsepein-balletjes voor Jan om snel weer aan te sterken. Want Hans vindt nu juist dat Jan z地 pensje niet misstond terwijl ik blij ben dat het verdwenen is. Kan hij weer zien wat er onder hangt.

We zetten ons aan de koffie en skommels en als de gasten Kees met diens kleinzoon Rik arriveren, gaat het gezelschap aan de hamburgers en bier. Ik volsta me een watertje. Daarna nog snel boodschappen doen en naar huis om de laatste hand aan het gastenhuis te leggen want morgen krijgen wij ook gasten!

Ine en Folkert

Ine belt dat ze de Spar passeren zodat wij weten wanneer we ons bij de poort moeten vervoegen om hen gastvrij te onthalen. Met Ine heb ik als extraneus de rechtenstudie bij de Erasmus Universiteit in Rotterdam gevolgd en voltooid. Tesamen met 2 andere meiden, allemaal van zo地 beetje dezelfde leeftijd: Anna Marijke en Els. Ooit was er een vijfde: Corinne, maar zij stapte vroegtijdig uit. Aanvankelijk om met haar echtgenoot Hans naar Curacao te gaan in verband met zijn werk. En later overleed Corrine op veel te jonge leeftijd aan borstkanker. In januari 1986 waren we nog bij Corinne op bezoek geweest op Curacao nadat we vol afgrijnzen en met afschuw het uiteenspatten van de Challenger met o.a. onderwijzeres Christa MacAuliff op het vliegveld van Miami hadden gadegeslagen. Dat beeld is wel zo op m地 netvlies gegrift, dat gaat echt nooit meer weg.

Ik heb Ine ruim 3 jaar niet gezien, maar bij aankomst vallen die jaren gewoon weg en gaan we verder waar we gebleven waren. Er wordt geknuffeld en gezoend en de Waterbergtaxi chauffeur weer uitgezwaaid.

We rijden naar het huis waar I&F ons prachtige bezit en uitzicht bewonderen. De ontbijttafel staat te wachten, want ze hebben een lange reis achter de rug denken wij, maar het wordt hun ontbijt nr 3 omdat ze in het vliegtuig ook al twee ontbijten hadden gekregen. Maar dat is al zooooo lang geleden.

Ze settelen in, gaan lekker zwemmen en aan het einde van de middag komen de njala痴 voor hun brokkies. Daarna richten we een braai aan en genieten van elkaars gezelschap, de dis en de drank.

Woensdag 3 februari

Sakkie is weer verschenen. Maandag en dinsdag gewoon niet komen opdagen zonder enige verdere vorm van mededeling. Ik heb m地 schouders opgehaald, aan het einde van de maand is het immers einde oefening en zolang overleef ik het nog wel. Hij was naar Pietersburg, naar z地 moeder in het ziekenhuis. En dat had hij aan de missizz verteld laat hij Jan weten. Dat z地 moeder naar het ziekenhuis was of ging heeft hij inderdaad verteld, maar dat hij er naar toe zou gaan en vandaag pas terugkomen absoluut niet. Ik trek het wel van z地 salaris af.

Na het ontbijt vertrek ik met I&F richting rivier want Jan is toch nog wel een beetje minnetjes, gauw moe en slaapt veel. Maar van alle kanten horen we dat z地 ingreep een langdurige nasleep heeft en een grote inbreuk op je welzijn. Daar houden we het dan maar op. Er staat absoluut beroerd weinig water in de dam terwijl hij twee jaar geleden overliep. Afgelopen januari kregen wel slechts 100 mil regen (januari 2009: ruim 180 mil). We gaan te voet verder naar de waterval en rivier want het pad is slecht en ik loop liever. Dan hoor en zie je meer dan vanuit het bakkie. Maar we komen geen enkel beest tegen, behalve vlindertjes en sprink-hanen. En daar komt een mens toch niet voor naar Z.A. wel? Alhoewel de omgeving ronduit schitterend is, toch wel teleurstellend dat de beesten zich niet willen laten zien.

痴 Avonds braaien we opnieuw want het weer is er naar.

Donderdag 4 februari.

Er moeten nodig boodschappen worden gedaan en I&F willen ook graag zien waar ons dagelijkse boodschappenleven zich afspeelt. We nemen de touristische route naar Ellisras via het Witkoppad, hetgeen een al een hele expeditie op zich is. Maar adembenemend mooi. Ik verwonder mezelf er keer op keer over hoe prachtig onze omgeving eigenlijk is.

Wiesenhof

De uitspanning 典sena Khutse is overgenomen door de Wiesenhof-groep, een koffieketen a la Mug and Bean. Maar we zijn er nog niet geweest om de zaak te keuren. Nu lijkt ons dat een hele goede gelegenheid want in Joburg weten ze heerlijke capucinno痴 te maken, dus wie weet hier ook wel. Aan het interieur is niets veranderd behalve het personeel. Jacqueline komt op ons af met een apparaat dat ze op tafel zet. Iets met 3 knopjes: 祖all om de serveerster op te trommelen, I voor de rekening en II voor de manager. Het apparaat correspondeert met een soort horloge dat ze om hun pols hebben. En als we op het knopje drukken terwijl ze er nog bij staat, licht er inderdaad is blauwigs op aan haar pols. We bestellen capucinno痴, espresso en voor Folkert een dikke mop taart. Dat is ze ook wel toevertrouwd taarten bakken. De stukken zijn zo groot dat je er gemakkelijk met z地 vieren van kunt eten.

Na de heerlijke versnaperingen gaan we naar Bou en Hardeware, vandaar naar de curioshop waar I&F kaarten uit Lephalale kopen plus nog wat andere snuisterijen/give-aways voor de achterblijvers. En ook ik scoor een leuk houten poppetje. Daarna vervolgen we onze shopping spree richting Pic 地 Pay, Sheetstreet waar we leuke kussenovertrekken spotten, het postkantoor etc.etc. Hierdoor hebben I&F hopelijk een goed beeld gekregen hoe wij ons kostje bij elkaar moeten scharrelen.

Scharreltje

We hadden ook de tractorband weer weggebracht omdat die binnen een halve dag opnieuw lek bleek. De verkoper suggereert andere banden, want ze zijn inderdaad al behoorlijk versleten. Toevallig heeft hij een hele lading tweede hansjes en die zien er nog best goed uit. Slechts R500 per stuk. Maar wat blijkt later: een scharreltje/priv handeltje. Zal z地 baas leuk vinden dat hij in zijn eigen bedrijf rechtstreeks door z地 manager beconcurreerd wordt.

Bij NTK bekijken we nog een watertank voor de staff. 2500L voor ruim R2100, en daarmee het goedkoopst van alle andere aanbieders. Maar hij kan nu niet mee, want het bakkie zit al afgestampt vol met de tractorband en boodschappen. De boodschappen zijn uiteindelijk toch nog bovenop de band beland, want ze wilden de tractorband gewoon boven op de boodschappentassen leggen als Folkert niet alert was geweest en ingegrepen had. Een band zo zwaar dat hij met twee man nauwelijks te tillen is.

Op de farm willen de beesten zich nog steeds maar niet laten zien.

Vrijdag 5 februari

Jan en Folkert gaan de watertank ophalen en ik ga met Ine lopend ons terrein verkennen. We achtervolgen een kudde blou wildebeeste te voet en komen op de terugweg een slang tegen. Eerst denk ik dat het de schaduw van een boomtak is, maar de schaduw verplaatst zich wel heel erg snel. Het is een zwarte lange dunne slang die zich een weg naar het struikgewas baant in 鳬n rechte weg. Ine ziet hem gelukkig ook nog net in het gras weg-schieten. Erg duidelijk om welk merk slang het gaat is het niet, maar mijn best guess is een swart mamba.

De mannen komen pas erg laat in de middag weer terug, maar met watertank. Net zoals Jan is ook Folkert dol op winkelen. Aan ons is het niet besteed, althans niet in Ellisras. Jan is bekaf, valt in bed en komt er niet meer uit. Ik maak een vuur voor de braai en laat Jan lekker liggen rusten.

Zaterdag 6 februari

Mokolodam

Ik ga met I&F naar de Mokolodam, maar we hadden beter een andere dag kunnen kiezen want het is er wel zo ongelofelijk druk, dat het van croc痴 spotten zeker niet gaat komen. Het water staat tamelijk hoog zodat we ook niet om de dam/het meer heen kunnen wandelen. We spotten wel een troep banded mongoose, een grote cameleon in een boom, een witte reiger, een fuut, een grote concentratie sprinkhanen op 鳬n grasstengel, roze leeuwenbekachtige blommetjies en vlindertjes. Dit keer moeten we trouwens ook entre fee betalen en wordt ons het hemd van het lijf gevraagd. Ze zijn zeker bezig met een nieuwe impuls voor dit redelijk verpauperde maar toch mooie natuurgebiedje. Op de heenweg erheen zagen we op eigen terrein dan eindelijk zebra痴 en blou wildebeeste. En onderweg naar de Dam een waterbok die aan de buitenkant langs het gamefench liep.

Aan het einde van de middag rijd ik met Ine nog een rondje over het terrein en we stuiten daarbij op 4 waterbokken, twee groepen rooibokken en 5 kudu痴. Ik haal de card uit 鳬n van de de wildcamera痴. Mevrouw Kameelperd is elke dag zout komen tanken en heeft uitgebreid voor de camera geposeerd. Van Meneer geen spoor, ook niet in het veld. Verder blou wildebeeste met 4 kleintjes, kudu痴 en bobbejanne.

Zondag 7 februari

De week is omgevlogen en vandaag vertrekken I&F helaas al weer. Bij het laatste ontbijt ook een laatste kadootje, want elke ochtend was er wel iets om uit te pakken voor ons. Kerst-klokken, zwarte kip, kadootjes voor de poezen, boterbabbelaars, drop, tijdschriften, CD痴/ DVD痴, gekleurde de Ruyter muisjes. Zo ontzettend lief en attent.

Wij pakken zelf ook een tandenborstel in, want het is schier onmogelijk om op 鳬n dag op en neer naar Hazyview (Krugerpark) te rijden. Jan is al wezen tanken en heeft een lekke band opgelopen. Abram cs wordt gebeld om gauw de band te komen verwisselen en moeten wij noodgedwongen zonder reservewiel op stap. Dat geeft een slecht gevoel en als I&F niet vanavond in Hazyview hadden moeten zijn, waren we zo niet op pad gegaan.

Abram had ook Klaas en Sakkie meegebracht om de bandenwisselklus te klaren. Ze krijgen niet alleen R 10 pp, maar ook alle leftovers van de afgelopen dagen zodat ze een leuk etentje samen kunnen organiseren.

We nemen Maria d池 vriend mee naar Vaalwater. We wisten niet eens dat ze die had en het blijkt een keurig uitziende man en stukken jonger dan Maria. Later blijkt het dat het de vader van haar twee jongste kinderen is en daar bovendien nog eens heel goed voor zorgt ook. Ooit werknemer van Andrew Poole en nog steeds werkzaam in de houten-tafel-maak-industrie.

Geen ontkomen aan

Jan en ik waren loonslaaf bij Friki/Plukon en Ine deed in het verleden PR-werk voor die company. Maar hoever we ook weg zijngegaan, er lijkt geen ontkomen aan. Koffiedrinken bij Wiesenhof (Plukon grootste [tevens valste] concurrent in Duitsland), Goossens (middelmatige player/mededinger op de nederlandse markt en later ook in het voormalige Oost Duitsland) Goossen en Hattingh (laatstgenoemde oud-Plukon collega van de IT-afdeling). Maar gelukkig maakt onze Wiesenhof de heerlijkste capuccinno痴 en hebben die Goossens, Goosen en Hattingh, helemaal niets met kippen te maken.

Pech onderweg

We hebben een route uitgestippeld via de R33, 555 en 557. Vanaf Kranskop is de weg naar Marble Hall ongelofelijk slecht met veel potholes. Na Marbel Hall wordt het nog veel erger en de potholes dieper. Je probeert ze te omzeilen, maar dan begint het ook nog eens te hozen van jewelste waardoor je alleen een waterfilm op het wegdek ziet, hoe langzaam ik inmiddels ook rijd. We komen in twee potholes terecht, en de derde onzichtbare blijkt over de hele breedte van de weg te liggen. Geen ontkomen aan en het geeft een geweldige rotklap. Jan heeft nog maar net de woorden uitgesproken dat bij een volgende 塗it het met de banden wel gedaan zal zijn, of mijn stuur trekt naar links weg. Shit, een lekke band en g鳬n reservewiel.

Ik stuur het bakkie de kant in en we houden medeweggebruikers aan. (Niet alleen de band, maar ook de velg blijkt beschadigd door die laatste rotklap). Om te beginnen stoppen twee aftanse auto痴 met swartmense. Er is een 堵arage in Stofberg, maar die rukt echt niet uit zo laten ze weten. En aangezien ze verder ook niet veel kunnen doen, rijden ze verder. Later zullen we ook begrijpen waarom vanuit de 組arage niet wordt uitgerukt. Dan stopt er een klein blauw personenautootje met man en vrouw. Het zijn Derick en Renthia Wessels. We maken kennis en hun zoon blijkt in Ellisras op school te zitten terwijl zij in Witrivier wonen. Ook zij hebben net een pothole geraakt en vorige week ook al 2 nieuwe banden moeten aanschaffen. Het komt allemaal door het zware vrachtverkeer volgens Derick, hetgeen ook al onze conclusie was. De 40-50 jaar oude wegen, zijn tegen die absurd zware auto痴 en idem beladingen van tegenwoordig gewoon niet bestand.

De band wordt eraf gehaald en samen met hen en de band gaat Jan richting Stofberg dat gelukkig slechts 3 kilometer verder op ligt. Intussen stopt er nog een bakkie met witmense die vragen of we hulp nodig hebben. Dat niet, maar toch heel hartelijk bedankt dat jullie even gestopt zijn.

Een half uurtje later is het gezelschap terug inclusief gerepareerde band. De velg is weer in vorm geslagen en twee punctures gestopt. Derick adviseert ons van de eerder geplande route af te zien, want die is nog slechter dan wat we tot nu toe hebben meegemaakt. En vooral ook niet harder dan 80 K om heelhuids over te komen. We bedanken hen zeer uitgebreid en nodigen hen uit om bij wijze van tegenprestatie een keer te komen logeren. Dat zullen ze zeker doen. Ze drukken ons nog op het hart vooral in deze omgeving niet te stoppen of stil te houden, want het is een compleet zwarte gemeenschap in deze regio, en je weet maar nooit.

Een 組arage op triple A locatie

We weten Jan ervan te overtuigen om bij de 組arage toch maar even te kijken of er niet een fatsoenlijk tweede hansje ligt voor het reservewiel. De garage is van Hendrik, een swartmens, en op triple A locatie gelegen te weten een kruispunt waar 4 pothole wegen op samenkomen. De 組arage is een openlucht verzameling van banden met eenvoudig doch effectief gereed-schap om banden te wisselen en zonder servicevoertuigen. Er valt zelfs geen enkel voertuig te ontdekken. Aan de overkant bevindt zich een tankstation waar hij de banden kan oppompen. Hendrik zoekt even en komt dan met een redelijk uitziende band aanzetten. De mannen keuren de band en besluiten hem om het reservewiel te laten leggen zodat we een backup hebben voor je-ken-nie-wete. De band moet R180 kosten, maar Folkert geeft Hendrik R200 om nog een lekker drankje te kunnen kopen als de arbeid erop zit. Hendrik zwaait ons na en wij beginnen aan een omweg om hopelijk begin van de avond in Hazyview te kunnen zijn. Daar stappen I&F in het reisgezelschap waarmee ze nog een verdere rondreis door Z.A. maken.

Sappi

4 paar ogen zijn nu aan de weg vastgekleefd om potholes te spotten en de bestuurder daarop te wijzen (inmiddels Jan, want die vindt dat ik geen auto kan rijden [kaartlezen trouwens ook al niet] hetgeen maar weer eens pijnlijk duidelijk geworden is en bewezen door de lekke band. Dat hij de andere band vanochtend zelf op ons terrein aan gort reed telt natuurlijk niet mee) teneinde ze zo maximaal mogelijk te kunnen omzeilen; een nogal inspannende tocht al met al. Een tweede tussenstop voor koffie oid zit er niet in, want dan zijn we zeker niet voor het donker op de plaats van bestemming. We passeren Dullstroom waar zich een heleboel forel kwekerijen bevinden en naar Nelspruit rijden we via Waterval Boven waarbij we langs de smerig stinkende Sappi fabriek komen. Een enorm complex waar de eucalyptus stammen worden aangevoerd om tot papier te worden verwerkt. In de wijde omgeving bestaat het landschap vrijwel uitsluitend uit eucalyptus plantages waar je constant motorzagen hoort janken. De langsstromende Elandsrivier zal ook wel niet erg fris zijn vermoed ik zo. Maar verder is het een prachtig Mpumalanga-landschap met bergen, dalen, dammen en schitterende vergezichten.

Na Nelspruit volgt nog Witrivier en dan Hazyview waar we in de schemer aankomen en Hippo Hollow vinden. Het hotel waar we vannacht zullen verblijven. HH is aan de Sabie rivier gelegen en de hippo痴 schijnen 痴 nachts op de weide te komen grazen. Maar de floodlight is helaas niet aan, dus tijdens het diner worden we niet op op een dergelijk bezoek vergast, althans het wordt aan ons oog onttrokken.

Bij de receptie troffen we Vernon, de gids van I&F痴 gezelschap. Hij noteerde onze contact-gegevens want hij heeft ook wel eens uitstapjes naar het Waterberggebied en wie weet zijn wij wel een geschikte locatie. Na het diner en het nodige geestrijk vocht nemen we noodge-dwongen afscheid. Hopelijk smaakt het bezoek naar meer en zien we I&F spoedig weer in de winter. Want onze beesten hebben uitgeblonken in onzichtbaarheid.

Maandag 8 februari

Het reisgezelschap is al vroeg vertrokken en Ine heeft nog een laatste briefje onder de deur doorgeschoven. Na het ontbijt op het terras met uitzicht op de rivier (en irritant verkeerslawaai van de naastgelegen snelweg) vertrekken wij ook en kiezen een veiliger route via Middelburg, tevens grote omweg, om niet weer in lekke banden verzeild te raken. Doen boodschappen bij Woolworths in Nelspruit en rijden dit keer via de Schoemanskloof om niet weer langs die smerige stinkende Sappi fabriek te komen.

Loskop

Vlak voor Groblersdal komen we voorbij Loskopdam Nature Reserve. Een schitterende grote dam waar Jan best nog wel eens terug wil komen. In Nylstroom drinken we wat bij Wiesenhof. Binnen ziet het er wel gezellig uit en een grote muur is met de Kranskop e.o. beschilderd met hele grote tarentale op de voorgrond. Echt heel leuk gedaan. Pas om zeven uur zijn we thuis. Wat een lange dag. Oorspronkelijk hadden we een paar dagen in Mozambique willen verblijven, maar gelet op Jan痴 (on-)gesteldheid hadden we daar maar vanaf gezien. Want als je niet echt helemaal in orde bent, blijft het toch 登ost-west, thuis-best. Maar het is echt afzien om in twee dagen even op en neer te rijden.

We rijden langs de staffquarters en laden aan voedsel af wat we eerder vandaag kochten. De rest komt morgen wel.

Thuis doe ik de schuifdeuren nog even open voor frisse lucht en stap daarbij bijna op een grote dode schorpioen. Hoe R&L dat toch voor elkaar krijgen? Maar prettig is het wel zo地 in-house opruimingstdienst natuurlijk

Dinsdag 9 februari

Ik heb weer een lange klussen-lijst waaronder een hele berg wasgoed en .tig mensen achter hun vodden zitten. Daar kun je hier een dagtaak aan hebben. De jongens hebben het steigerwerk in zoverre klaar, dat de tank er op gezet kan worden. Met z地 allen tillen we de tank op en manoevreren hem op de stellage. Helaas, het steigerwerk is wederom niet goed in elkaar gezet zodat de tank niet vlak kan staan en dat is killing op den duur. Het bouwwerk moet dus weer afgebroken en opnieuw opgezet.

En verder zijn we ongerust over ons Kameelperd. Mams hebben we op de cameratrap gezien, maar van pa geen enkel spoor. De jongens proberen ons gerust te stellen met de boodschap dat wanneer er een kleintje komt ze tijdelijk uit elkaar zijn en pa dus hoogst-waarschijnlijk bij de rivier loopt. Het zal wel, maar daar heb ik ook geen sporen gevonden.

Woensdag 10 februari

Zoekaktie Kameelperd

Jan is boodschappen doen, o.a. nieuwe banden voor het bakkie en Oliver en Abram zijn op zoek naar het Kameelperd. Tegen tienen staan ze voor m地 kantoor. Pa en Ma zijn beiden terecht en hebben een kleintje dat ze verborgen houden. Als ma dus gaat fourageren, past pa op, en vise versa. Wat een opluchting en blijdschap dat er weer een kleintje is. Als deze maar niet eenzelfde lot beschoren zal zijn als de eerste, dus ik bel de state Vet maar weer of hij al nieuws heeft. Dat niet, maar het instituut in Onderstepoort had onlangs een vergelijkbaar geval. Maar hij gaat opnieuw bellen in de hoop dat de aankonding van een jongeling, and our concern about that, de ambtenaren aldaar enig peper in de reet stopt.

Ik bel Jan dat pa en ma terecht zijn met een bonus.

Moses belt ook dat hij morgen komt. Hij zou gisteren gekomen zijn, maar zijn vrouw was ziek. Ik vraag of ze al weer wat beter is. Dat blijkt het geval. Eigenlijk was ik wel blij dat hij er gisteren niet was, vanwege een heleboel andere heisa aan m地 hoofd. Moses informeert of ons bezoek het naar de zin heeft gehad. Tussendoor had hij ook al gebeld, alleen om te informeren of ze gearriveerd waren. Op een aantal punten is hij een echte gentlemen tevens slijmjurk.

Maria heeft het huis weer lekker schoon en ik breng haar weg en ga even buurten bij Pat en Brian nu het nog kan. Zij hebben ene Bernie from Joburg op bezoek die hun lekkende dak aan het repareren is. Bernie kent onze farm en zou graag even een kijkje komen nemen naar alle verbeteringen en veranderingen, want Pat en Brian hebben dat allemaal kennelijk nogal zitten ophemelen. En als ze beginnen met de opsomming denk ik opeens: gut, ja dat hebben we inderdaad allemaal al gedaan en gepresteerd.

Aanslag

We kijken naar Jasper Schuringa die Northwest flight 253 behoedde tegen een Al Quida aanslag. En daarmee terecht tot een wereldwijde held geworden. Die moet straks echt het hoogst haalbare lintje krijgen en het ereburgerschap van de USA. Je vraagt je altijd af wat je zelf zou doen in zo地 situatie. Nu ben ik van nature al een opgewonden standje, dus waar-schijnlijk had ik tegen Jan gezegd (ervanuitgaande dat die er bij was natuurlijk) kom op: die moslim slaan we helemaal bewusteloos en brandblussers laten aanrukken. Je zou toch denken dat ze die dingen aan boord hebben in plaats van een kannetje met water waar de stewardess mee aan kwam zetten? Maar goed, het blijft gokken wat ik zelf gedaan zou hebben. En net zoals Jasper, kijk ook ik altijd naar kandidaat aanslagplegers bij het inchecken.

In Beijng maakten we ooit mee dat we met een ultra modern toestel op de luchthaven van Beijng niet konden landen vanwege de hevige mist. De piloot deed drie pogingen; bij de tweede begon ik hem te knijpen en bij de derde met alle andere chinezen (wij waren de enige niet-chinees aan boord en het cabinepersoneel sprak uit paniek alleen nog chinees) mee te janken. Ik had wel naar de piloot toe willen stappen en zeggen: ga opzij ik doe het wel, maar tja, ik ben geen piloot, dus ik zou het ook niet voor elkaar krijgen. Maar dan zit je toch wel goed in je piepzak en je vergeet zo地 gebeurtenis nooit. We landden uiteindelijk in Tsjingdao waar iemand anders mededeelde dat dit de gewoonste zaak van de wereld was en dat het zeker 鳬n keer in de week misging.

Wij zaten in een ministeriele delegatie met van Aartsen en men had het toestel al opgegeven. Toen we eindelijk na uren vertraging toch nog opdoken, was de opluchting immens.

Donderdag 11 februari

Moses meldt zich tegen twaalven en ik pik hem op bij de tarroad. Maar eerst kom ik ma Kameelperd tegen bij de kameelperdvoerbak. Ze staat zout te likken en ik feliciteer haar met haar kind. Ze kijkt me aan en likt met haar lange tong haar hele gezicht en oren af.

Voordat Moses aan de handrail gaat beginnen, maakt hij eerst het vloertje in de garage af en moet er over de prijs onderhandeld want we houden niet van verrassingen. We komen zijn dagelijkse fee overeen en hij gaat aan de slag. Onze eigen jongens zijn nog steeds bezig met hun watertank, maar het lijkt er op dat dat vandaag gereed zal komen.

State of the Union

痴 Avonds kijken we naar de state of the union van Jacob Zuma. Die moet nodig in de leer bij Obama want het is een saaie volstrekt inhoudsloze opsomming van feiten vanaf een briefje (van auto cue nog nooit gehoord??) en hij heeft bovendien een afschuwelijk slechtzittend pak met volstrekt niet bijpassende das aan. Zelfs Balkenende doet het beter (kan dit nauwelijks uit m地 strot krijgen overigens) en Madiba is ook aanwezig en wordt regelmatig geprezen. Ik had me nog niet gerealiseerd dat JZ al 67 is, want voor die leeftijd zit hij nogal strak in 稚 vel in z地 gezicht.

Zaterdag 13 februari

Tekenpreventie

Nu we weer een jong kameelperd hebben, moet de aandacht voor tekenpreventie verhoogd en de 3 duncan applicators geserviced. Maar hoe we ook ons best doen met schoonmaken, binnen een paar uur zijn ze al weer verstopt. Ze hebben constante aandacht nodig om goed afgesteld te raken.

Drie jaar geleden plantte Abram niet alleen een prachtige agave in de tuin (en die dus nu helemaal aan het afsterven is), maar ook een cactus. Het is een lange pilaar zonder zijarmen geworden. Maar tot onze verbazing komt er nu opeens een bloemknop tevoorschijn. En zoals we al vermoedden, het is een zogenaamde Queen of the Night. De bloemknop gaat open als het donker is, en de volgende ochtend is hij al uitgebloeid. In de kas staat er ook 鳬n, en die heeft Jan met een penseeltje bestoven.

Ik hoorde gisteren de drukpomp bij de 4 grote watertanks constant lopen en meldde dat en-passant aan Jan die er verder geen aandacht aan besteedde. Vandaag blijkt het ding aan alle kanten water te spuiten en moet dus afgekoppeld. Samen met Moses (best een handig joch) wordt de pomp gedemonteerd en moeten we het verder met gravity (zwaartekracht) doen. Want hun poging om het ding te repareren is jammerlijk mislukt. Ergo: het bad doet er bijv. 45 minuten over om vol te lopen, maar er zijn groter ergernissen in het leven. Maar waarom gebeurt zoiets altijd in het weekend en je niet direct aktie kunt ondernemen?

Zondag 14 februari

We worden al weer dagenlang getracteerd op de donkerste zware wolken en dikke witte donderkoppen, maar er wil maar geen regen vallen. Vandaag lijkt het eindelijk zover, maar we moeten het met een luttele 2 mil stellen.

Ik olie de kozijnen in de badkamer want die vergen nu eenmaal onderhoud. Het is een naar precies werkje en je hangt constant met je neus boven een goedje dat volgens mij slecht voor je gezondheid is, maar met een mond-neuskapje op stik ik gewoon. Als klein kind van 5 werden mijn keel-amandelen verwijderd, en toen kreeg ik ook zo地 kapje op met lachgas, om me onder zeil te krijgen. Ik heb daar een trauma aan overhouden kennelijk. Maar ben niet op zoek naar psychische hulp daarvoor. Er valt doorgaans gewoon mee te leven.

Maandag 15 januari

Taiga in Afrika

We gaan boodschappen doen in Vaalwater en de postbus legen, want als het goed is, ligt het proefexemplaar van mijn boek 禅aiga in Afrika daar te wachten. Dat blijkt inderdaad het geval en in Vaalwater hoost het. Op de weg naar huis zelfs zo erg, dat de auto voor ons in de berm gaat staan. 2 kilometer bij ons huis vandaan houdt de regen op, en boven ons huis vinden we een strak blauwe lucht met stralende zon. Opnieuw hebben we het nakijken.

Ik begin met de correctiewerkzaamheden aan mijn boek. Merendeels afbreekstreepjes op de verkeerde plaatsen. Ik ben eerlijk gezegd wel content met het boekje dat tevens een ode aan Taiga is. Zelfs Jan vindt het leuk geschreven, zo complimenteus heb ik hem nog nooit gehoord.

Oliver, Abram en Sakkie zijn aan het dichtnaaien (met staaldraad) van de kas begonnen. Aan de onderkant van het schaduwnet zaten flinke kieren waarin van alles door naar binnen kon komen met hele sprinkhanenplagen tot gevolg. Hopelijk wordt met deze aktie hier grotendeels een halt aan toegeroepen.

Bij Waterberg besproeiings hebben we een nieuwe pomp gekocht en Riaan denkt dat de oude nog wel opgelapt kan worden zodat we in ieder geval een reserve exemplaar hebben. Samen met Moses wordt de nieuwe pomp geinstalleerd en komt er niet langer alleen maar een zielig miezerig straaltje water uit de kranen.

Dinsdag 16 januari

De kasdichtnaaiklus is nog wel niet klaar, maar het schaduwnet is op. Zelfs al het oude net van de Wapenveldse kas is er aan opgegaan. Bij het inpakken destijds vroeg ik me af wat we er in godsnaam mee moesten! Dit dus. Daarom beginnen de jongens aan een andere klus in/aan het gastenhuis. Bij de badkamer moet een muur opgemetseld. Het bovenste gedeelte van die muur bleek uit bordkarton te bestaan en dat begon inmiddels behoorlijk te kieren zodat insecten c.s. steeds meer vrij spel kregen en ik het gastenhuis zo ongeveer elke dag wel moest nalopen op ongerechtigdheden.

Moses is druk bezig met de handrail rond de stoep. Het gaat mij eigenlijk te langzaam, maar ook toen Jan het nog in eigen beheer deed, ging het tergend langzaam. Maar of hij ook echt lassen kan? Ik heb zo m地 twijfels. If not, dan vragen we daar Tienie van Rooijen wel voor. De enige tot nu toe eerlijk bevonden witte afrikaan.

Donderdag 18 januari

Onverwachte gasten

Ik ben aan het schilderen als Jan een telefoontje van Neil uit Joburg krijgt die voor hem en z地 vrouw Jolandi 鳬n nacht accommodatie zoekt. Ik bel hem terug dat ik alleen het bushcamp en Hans en Grietje kan aanbieden. Het wordt een bushtent die nog schoongemaakt moet worden. Want daar huist een gecko in die ik maar niet te pakken krijg. Ergo: overal gecko-droppings. Volgens Jan een karweitje van een half uur. Voor hem waarschijnlijk wel, want hij kijkt niet zo nauw, maar ik vrees eerder een paar uur.

壮 Middags gaan we naar Monique en Hans op Rhenosterfontein en nemen Abram alvast mee richting Vaalwater omdat hij lang weekend heeft. Hun zoon Bas is er ook. Ze hebben een buurtbraai georganiseerd waar ook Carla (paardensafaries) met Rienke verschijnen, Richard en Elize van Kololo, Connie en Trixie van de duitse slagerij in Vaalwater met ene gepensioneerde Geert, Anton de bowhunter (ooit gameranger in het Kruger) etc.etc. Ze hebben eerder die dag een bok geschoten (letterlijk) die op de braai moet. Volgens mij moet zo地 beest een tijdje besterven, maar zij zullen het wel beter weten mag ik hopen. Ik vind het maar een nare aanblik zo heel bloedrig rood gestroopt lijk op de braai. En zo te zien gaat het nog uren duren voordat het beest rare, medium or welldone zal zijn. Wij wachten er niet op want nog een lange weg naar huis van ca 2 uur met deels moeilijke gravelroad en verder potholes. Maar gezellig was het wel. En Hans gaat proberen om bij Linda Lucern er voor ons ook een prijs van R37 per baal er uit te slepen. Mij vroeg ze R41 dat ik slechts tot R40 teruggepraat kon krijgen.

Vrijdag 19 januari

Moses komt me inlichten over Sakkie. Die werd kennelijk gistermiddag gebeld dat sy vrou baie siek was. Dus Sakkie wilde er naar toe. Moses en Oliver probeerden hem dat uit z地 kop te praten, want dat moet eerst aan the office箱 (zoals Moses ons noemt) worden voorgelegd. En bovendien, wat kan hij er aan veranderen? Dat was Sakkie helemaal niet van plan en als het dan moest, moest Moses dat maar doen. Maar die was niet van plan Sakkie痴 probleem op te lossen. Lang verhaal kort, Sakkie wist Moses nog R10 uit de zak te lullen en vertrok. En vandaag is hij er dus niet. Nu is hij volgende week toch voor het laatst, dus we malen er niet meer om sprak zij groot met kokend bloed!

Op het politiebureau

We gaan met Brian naar het politiebureau in Ellisras om zijn .375 Magnum op onze naam te krijgen. Daar komt ongelofelijk veel papierwerk aan te pas en een heleboel vingerafdrukken. 4x van elke vinger en duim apart, 4x van 4 vingers zowel links als rechts naast elkaar en dan nog een keer 4x de linker en rechter duimen apart. En het is zulke troep/inkt waarmee dat gebeurt, dat je het er nauwelijks afgewassen krijgt. Na de papierstroom, moet er nog worden betaald bij de afdeling finansies, bij mevrouw Geldenhuys wel te verstaan. En nog toepasselijker naam is nauwelijks te verzinnen. We zijn al met al 2,5 uur bezig op het bureau en dan begint het lange wachten op de papieren molen die in Pta tergend langzaam draait, alshij al gaat draaien De stukken kunnen niet meer per post verzonden, want dat raakt meestal kwijt. Dus eens in de zoveel tijd worden de aanvragen door een ambtenaar zelf naar Pta gebracht. Bobbie is degene die ons door het papieren bureaucratische proces heen helpt, en het lijkt wel een geschikte kerel. Brian 斗oopt箱 in ieder geval met hem weg. Daarna nog snel bood-schappen bij 撤ick 地 Pay en koffie bij Wiesenhof waarna we huiswaarts keren. Toch weer bijna een hele dag onderweg geweest al met al.

In het weekend hadden George en Lesley naar hun farm zullen konden, en kon Maria zodoende bij ons niet komen schoonmaken. Maar wie er ook verschenen zijn . Dus vraag ik Pat of Maria de bushtent even kan komen cleanen. Dat is geen enkel bezwaar. En ik kan dus weer verder met de promotie van m地 boek in plaats van dom poets- en boenwerk. Want er zal toch weer eens een keer geld op mijn plank moeten komen. Ik word keurig onderhouden hoor, daar niet van, maar toch zit het niet lekker zo地 afhankelijke positie.

痴 Avonds belt Pat dat Sakkie z地 vrouw helemaal niet ziek is, maar dat hij een nieuwe baan heeft aanvaard bij Matimba en donderdag a.s. z地 uniform kan ophalen. Elisabeth had Maria gebeld met deze roddel/mededeling en Maria vond dat Pat dat onmiddellijk aan mij moest melden. De aartsleugenaar, maar ik ben allang blij dat hij iets anders gevonden heeft.

Zaterdag 20 februari

Om zeven uur een SMS van Sakkie om hem terug te bellen. Ah, denk ik nog, die komt mij alsnog netjes melden dat hij een nieuwe baan heeft. Wat ben ik toch een onnozale hals: sy vrou is baie siek, sy ma is baie siek en hy het hulle by die hospitaal in Pietersburg gevat, hy het nie die sjeld nie, weet nie wanneer hy weer by sy werk kan kom nie want hy moet mooi by sy vrou en ma kyk bla bla bla. Maar hij weet wel dat het volgende week z地 laatste week is. Met 的k zie je wel verschijnen t.z.t. kap ik het gesprek af.

Kankerstokjes

Ik check de bushtent nog voor een laatste keer, en haal Neil en Yolandi op bij het hek. Wij doen er 45 minuten over vanaf de Spar, maar zij staan binnen een half uur al voor de poort. Het is een jong leuk uitziend stel. Ze bewonderen het huis, R&L en het uitzicht. En zoals elke afrikaan in z地 vrije tijd betaamt, stapt Neil binnen met een fles bier in z地 hand. We zitten in de lookout en Yolandi blijkt ook diabeet te zijn, maar kan met pillen volstaan. Neil is electricien bji een grote tabakcompany in Boksburg waar de Marlboro痴 worden gefabriceerd. De omzet staat de laatste tijd sterk onder druk omdat de belasting op genotsmiddelen hier aanzienlijk gestegen is. Maar toch kost zo地 pakje kankerstokjes hier nog altijd slechts R27 oftewel zo地 EUR 2,50.

Het is een gezellig in de omgang gemakkelijk pas getrouwd stel dat eerder bij Grootwater logeerde. Dat was ook nu weer de bedoeling maar Dawn en Herman verwezen hen dit keer door naar ons. Later gaan ze met hun eigen 4x4 Pajero naar de rivier, nemen ijsblokjes mee voor een lekker koude brandy-coke, en daarna braaien.

Moses heeft geprobeerd de handrail te lassen, maar ondanks z地 bezwering het wel te kunnen, bakt hij er niets van. Daar houden we mee op. Dus wordt het Tienie van Rooijen.

Eindelijk een heel klein beetje regen 23 mil en ik olie de kozijnen badkamer binnenkant.

Gevallen

Van Martine (belgische journaal) vernemen we het heugelijke nieuws dat het kabinet Balken-ende gevallen is. Dat werd hoog tijd, maar de reden waarvoor is natuurlijk volstrekt belachelijk en uitsluitend te danken aan ego痴 en hielenlikkerij aan Amerika. Want het streelt toch wel geweldig als eerst Hillary met haar charme-offensief komt over wat een goed voorbeeld-gevend, succesvol werk die nederlanders daar toch doen. Hebben ze dan echt niet in de gaten hoe ze in het pak genaaid worden? Alhoewel; met al die veren in je reet lijkt het mij toch lastig zitten op het pluche. Hoe je het toch in je botte kop haalt om middels kiezers-bedrog in 2007 die missie uberhaupt al te starten, en na het rapport Davids nog steeds hard-nekkig daarin blijft volharden is mij een volslagen raadsel. Waarom die amerikaanse ambassadeur niet gewoon opgedragen zijn verzoek in de trekken omdat zo地 kwestie geen kabinetsval waardig is? Ik heb ook nix met Woutertje Bos, maar hiervoor verdient hij mijn respect. Kan Geert straks leuk z地 regeerkunsten op het land uitleven. Dat wordt vast heel erg lachen geblazen en elke dag gegarandeerd spectakel. Wordt het toch nog gezellig daar in Nederland. Waarschijnlijk slechts voor korte duur want net zoals Pim, zal ook Geert wel (in opdracht van..) worden omgelegd. Er is altijd wel een gek te vinden die zich hiervoor leent.

Zondag 21 februari

Om acht uur komen E&Y ontbijten. Omdat er gisteravond een straffe wind stond, durfden ze het vuur van de braai niet al te lang levend te houden, en ook in de tent ging het kennelijk geweldig te keer. In die tent zit een grote dikke gecko die ik maar niet te pakken krijg. Yolandi was bang dat nu dat beest kennelijk vrij in en uit kan lopen, de slangen dat ook wel kunnen. Maar de gecko loopt niet vrij in en uit, zit altijd binnen. Na het ontbijt gaat Jan met ze het terrein verder verkennen, ik ga opruimen en schrijven.

Moses is gelukkig ook zelf tot het inzicht gekomen dat het lassen hem niet goed af gaat, dus hij gaat de stukken rail nog netjes op maat zagen en komt terug als Tienie klaar is met de lasklus. Dat laat ongetwijfeld nog even op zich wachten, want Tienie heeft altijd een welge-vulde orderportefeuille

E&Y nemen nog een duik waarna ze huiswaarts keren, maar niet nadat ze onderweg en de Kameelperde zijn tegengekomen en de 5 njala痴. Yolandi geeft ons beiden een big hug, de afrikaanse manier van een hartelijk afscheid. Er staat weer een lief stukje in het gastenboek met de belofte dat ze gauw terugkomen. Het is te hopen, want het zijn ongelofelijke aardige mensen en de schoorsteen moet wel blijven roken.

Aan het einde van de middag is alle beddengoed en zijn de handdoeken weer keurig gewassen en gestreken en lees ik het boekje van Eddy Scheffer 泥oorstarten voor Beginners. Hij speelt daarin zelf de hoofdrol van Reinoud die failliet gaat en een doorstart maakt. Wij kennen Eddy, dus herkennen ook heel veel in het boekje.

Maandag 22 februari

Rond zeven uur staat de truck met lusern al voor de poort. 600 balen moeten er gelost worden en keurig opgetast in de factory. Jan helpt zelf mee en geeft de zimbabwaan die ook hard meewerkt een fooi. Die wordt door de witte chauffeur (met de irritantie naam Sakkie) opgeeist, maar Jan grijpt in. We hebben erbarmerlijk weinig regen gekregen, en de bladeren aan de bomen beginnen al weer te verdorren. Het belooft een zware winter te worden.

Paard van Troje

Voor de vierde achtereenvolgende dag inspecteer ik Hans & Grietje. Daar was vorige week een een leger van miniscuul kleine termieten binnengedrongen. Die beginnen aan de buiten-kant van een muur en vreten zich onder het fundament door een weg naar binnen. Ergo: grote hopen zand op de vloer. Ik schrok me rot bij de aanblik ervan. Met varken-en-blik en de bus Maxforce was ik aan de slag gegaan. Eerst alle zand opvegen, daarna minuscuul kleine korreltjes Maxforce in de kiertjes. Dat schijnen de termieten lekker te vinden en mee naar hun nest te dragen: Het Paard van Troje zeg maar, want ze gaan er en-masse aan dood. En dat is ook nu weer gelukt, want ik vind geen nieuwe zandhopen meer, noch termieten. Je moet hier constant opletten op dergelijk situaties, zelfs in het huis. Een restje kattenvoer is altijd goed voor een invasie die dan per omgaande met Maxforce de kop wordt ingedrukt.

痴 Avonds steeks opeens de wind als uit het niets op, meestal een voorbode van regen, maar wederom geen spat.

Woensdag 24 januari

Wij gaan naar onze Morukuru-vrienden in Madikwe. Zij hebben het Farmhouse grondig onder handen laten nemen en de opening is de 26e a.s. voorzien. De Morukuru family is daarmee weer groter gegroeid (www.morukuru.com). Wat zjjn wij toch bofkonten daar we daar bij aanwezig mogen zijn en delen in de feestvreugde.

We hebben met Oliver en Abram nog even de aandachtspunten doorgenomen, op papier gezet en de sleutel aan Abram gegeven.

De route loopt via Vaalwater in de hoop dat ook het tweede proefexemplaar van m地 boek is gearriveerd. www.gigaboek.nl ISBN nr 978-908548244-4. Kan ik dan op Morukuru achterlaten in de hoop dat er belangstelling voor bestaat en m地 kassa een beetje kan gaan rinkelen in plaats van naar een lege geldla te staren. De reis loopt voorspoedig en we rijden via de MELOA gate naar binnen. Althans dat is de afspraak. Of ik die ingang nog precies weet te vinden weet ik niet, maar er staat een bord waarop de gate is aangegeven. Ik meld Ed via SMS dat we inmiddels op de gravelroad richting die gate zitten en verwonder me over een hele grote nieuwe gate die me in deze hoedanigheid nog nooit eerder opgevallen was, maar waar verder geen enkele aanduiding te vinden is. En dan staan we plots al voor de Derdepoort gate, dus zitten we niet goed. De dienstdoende wacht vertelt dat we 15 kilometer terug moeten rijden. We zijn er dus kennelijk straal voorbij gereden. Gelukkig staan Anka en Ed met Kevin en Tom ons midden op de weg (ja, stel we zouden weer straal voorbijrijden!) op te wachten bij.. de nieuwe grote gate van zonet.

De laatste puntjes op de i

Wij stappen over in de gramedrive vehicle, Tom-Tom rijdt ons bakkie wel naar de lodge. Bij de hide ligt een Leeuwin op de oever van het waterhole, marcheert er een lonely bull langs en drinken wij een glaasje. De Leeuwin verdwijnt in het lange gras, maar we weten haar toch te vinden voor een foto-shoot. Daarna rijden we langs het Farmhouse waar het een drukte van jewelste is om de laatste puntjes op de i te krijgen. Binnenhuisarchitecten Samara, Ad鑞e en Liesl zijn al een week bijna dag en nacht in de weer. We inspecteren de kamers die men nu nog volop aan het inrichten is. De basisindeling/uitvoering van de vijf en-suite kamers is vrijwel identiek, maar voor de inrichting zijn wel verschillende materialen en meubels gebruikt. Alles in lichte ingetogen tinten met uit elke kamer een wijds uitzicht over de tuin waar de laatste graszoden worden gelegd. De mooie oude bomen zijn allemaal gespaard gebleven. Het prachtige 14 meter lange zwembad met aan twee zijden een infinity-edge is nog aan het vollopen en het deck wordt van ligstoelen en parasols voorzien. Het moderne interieur wordt afgewisseld met antieke gebruiksvoorwerpen, daarmee een vette knipoog gevend naar de oorspronkelijke staat: een typisch afrikaanse boerenwoning.

Omdat het Farmhouse nog niet helemaal klaar is, en wij als proefkonijnen dus nog niet in functie kunnen treden, nemen we onze intrek voor 鳬n nacht in het ownershuis. In de guestlodge hebben inmiddels Carina, Ernst en hun kinderen Lex en Joyce hun intrek genomen. Lex en Joyce hebben hetzelfde mooie rode haar van, en zijn net zo fr麝e als, hun moeder. Later op de avond arriveren Karin, Peter met hun twee dochters Roos en Ilse. Ze hebben nog een stel vrienden bij zich: Maria en Henry. Ze zijn in Gabarone van het vliegveld opgehaald waar een einde kwam aan hun rondreis door de Okavanga en Zambia.

Na een gezellig heerlijk diner zoekt iedereen z地 lekkere comfortabele bedje op.

Donderdag 25 februari

Om vijf uur wordt er op de deur geroffeld: opstaan voor de gamedrive met Kevin en Vixen. Vixen werkte reeds als mechanicien op Morukuru, maar nu zijn zuster gameranger is geworden (en dus meer verdient) zou hij tenminste toch graag tracker willen worden. En die gelegenheid wordt hem geboden in het kader van job-enrichment. Ook Carina, Ernst, Lex en Joyce zijn van de partij.

Grote kattenkoppen

We rijden naar de hide waar twee mannetjes leeuwen liggen te zonnenbaden. Ze hebben helemaal geen zin in poseren en tillen slechts een paar keer hun kop op. Maar onze drive kan al niet meer stuk en ik heb toch weer een paar leuke grote-kattenkoppen-plaatjes. Hadden wij nog een spectaculaire zonsopgang, nu regent het inmiddels en dat is gewoon niet leuk en laten de beesten zich ook niet zien behalve de sables bij de amerikaanse buren. En een lepelaar bij een waterhole. We ontbijten met z地 zessen, want de andere groep is later op gamedrive gegaan en wanneer ze terugkomen?

In de loop van de ochtend arriveren er nog meer gasten: Judith en Henk met hun nog jonge tweeling Koen en Maud. Zij hebben net een rondreis door Z.A. achter de rug en gaan na dit bezoek nog naar Marakele. Later vandaag zullen Ed痴 ouders nog arriveren. Zij komen met de door Carl bestuurde Caravan/EPZ, het Morukuru-vliegtuig, vanaf Johannesburg, althans dat was de bedoeling. Maar het regent al vanaf een uur of negen, en dus kan het vliegtuig niet tanken vanwege de mogelijkheid dat er regenwater in de brandstoftank terechtkomt. Daar schijnt een vliegtuig het niet echt goed op te doen. Ergo: de ouders hebben wel in het vlieg-tuig gezeten, maar komen uiteindelijk met Andrew in een busje over de weg naar Morukuru. We wachten hen met z地 allen op en de staff zingt hen toe.

Wij verkassen met Anka en Ed naar het Farmhouse om onze proefkonijntaak heel serieus te gaan opvatten. De regen wil maar niet ophouden. Dat belooft niet veel goeds voor het openingsfeest van het Farmhouse morgen.

Kruisverhoor

We dineren op het overdekte deck bij de guestlodge aan het water. Het is een hele lange tafel en groot gezelschap. Ik zit naast Ed痴 vader die mijn aan een grondig kruisverhoor onder-werpt. Of ik helemaal geslaagd ben weet ik niet, maar op onderdelen in ieder geval wel. Hij blijkt nog bij de bouw van Vleesch-du-Bois betrokken te zijn geweest in een ver verleden. Een kippenslachterij la Friki/Plukon en inmiddels daarmee geintegreerd. Hij had zelfs paling en dagbladen voor ons meegebracht zoals door Anka verordonneerd. Het is een ongelofelijk gezellige avond waarop heel veel afgelachen wordt.

Vrijdag 26 februari

Om zes uur worden we uit onze slaap gehaald voor een gamedrive. Ed is ook al uit de veren, maar gaat niet mee, want er valt nog een heleboel te doen voordat de feestgangers vanmiddag arriveren. Het is gelukkig droog en we halen de andere gasten op. In twee game-drive vehicles gaan we op pad. Wij met Paul en Tom-Tom. Er laten zich maar beroerd weinig beesten zien, maar wij scoren in ieder geval nog een Rhenoster. De grote groep ontbijt in de guestlodge, wij in het Farmhouse met A&E. Daarna arriveert Arnold de cateraar en neemt de scepter in de professionale keuken van het Farmhouse over. Arnold is nederlander en een beer van een vent.

Inwijding van het zwembad

Daarna hebben we zogenaamd rust totdat het feestgedruis kan losbarsten, maar die vlieger gaat natuurlijk niet op. Er moet een stukje in het nog maadelijke gastenboek worden geschreven en samen met Anka blaas ik balonnen op voor een ereboog. Als tegen twee uur alles toch nog op tijd gereed dreigt te komen, gaan Anka en ikzelf het zwembad inwijden. Het water is bij eerste aanraking erg koud, maar zoals altijd blijkt het na een paar minuten aangenaam. Daarna gaat iedereen zich opmaken voor de openingsparty en worden de tafels gevuld met flonkerende kristallen champagneglazen en -coolers waarin de Simonsig Vonkelwijn op ijs wordt gelegd. De ingang van het Farmhouse van een lint voorzien dat Roos en Ilse straks bij wijze van formele openingshandeling met een schaar mogen doorknippen.

Donkere wolken pakken zich samen

Inmiddels pakken zich zware inktzwarte wolken samen achter de Farmhouse en begint het gevaarlijk te rommelen in de verte. We houden allemaal ons hart vast, maar de bui heeft het fatsoen om keurig achter het Farmhouse langs te trekken.

Om vier uur druppelen de gasten binnen. A&E痴 familie, de buren, Dawie en zijn gezin, Jan en Jacy van Jacy痴 lodge, oom Frikkie en zijn echtgenote, kortom: te veel om op te noemen. Ik schiet foto痴, maar na Ed痴 openingsspeech houden m地 batterijen het voor gezien. Maar er is inmiddels genoeg semi-professioneel camera-apparatuur binnengestroomd om de rest vast te leggen.

Jeraboam

Na de Simonsig Vonkelwijn en canap駸, begeven we ons naar Ed痴 view voor het echte werk: een Jeraboam Mot et Chandon. Een fles waar maar geen einde aan wil komen hoe goed we ook ons best doen. Beneden in het dal speuren we Olifanten en met twee gamedrive vehicles gaan we er op uit. Wij met Paul. Paul is een nieuwe ranger die tot voor kort in Pilanesberg werkzaam was. Het is een ronduit aangename knul van 26. Hij is samen met zijn partner Janine thans dus werkzaam op Morukuru. Wij blijven talmen terwijl Kevin met zijn vehicle al lang weer teruggegaan is. Wij hebben geen haast Paul en zullen je wel beschermen als het er op aan komt spreken we hem bemoedigend toe. Want we vinden die olifanten veel te leuk om nu al gedag te zeggen. Er zijn hele kleintjes bij. Maar uiteindelijk moeten ook wij afscheid nemen wamt het diner en de discjockey wachten.

Het is vrijwel donker bij aankomst van het Farmhouse en kok Arnold heeft geweldig zijn best gedaan. Er komen allerlei hapjes uit de keuken die lopend, zittend, staand of wat dan ook genuttigd kunnen worden. Heel slim, want op deze manier hoef je geen tafel te dekken en komt iedereen toch redelijk aan z地 trekken.

Disco in the jungle

De muziek begint zoals altijd: beroerd. Maar naar mate de tijd verstrijkt, stijgt het tempo en komt het meer in mijn genre. We dansen ons uit het dak en ik belast m地 linker voet natuurlijk veel te veel. Volgens Jan zie ik er inmiddels uit als een dweil, maar we waren geloof ik niet op miss zus-en-me-zo-verkiezingen, dus jammer dan. Later hoor ik dat buurvrouw Jacy met alleen een tanga slip in het zwembad werd aangetroffen, dus het kan altijd nog erger. Als de discjockey om twaalf uur aftaait, komt hij me nog bedanken voor het dansen, want ook hij leek er plezier in te hebben dat z地 muziek kennelijk op enig moment toch aansloeg en tot dans-actie aanzette.

Het is al met al een schitterend feest waar ik me tussen twaalf en 鳬n uit losworstel, nadat Jan al naar bed was vertrokken. Carl probeert me het zoveelste drankje aan te smeren, maar hoe handsome hij ook is, aan alles komt een einde. Ook Lucy en Gemma zijn er nog steeds, terwijl zij echt nodig naar bed moeten vanwege alle stress van de afgelopen weken. En waar nog bijkomt dat Lucy zwanger is. De bevalling wordt weliswaar pas in september voorzien, maar in deze toestand kun je niet door blijven feesten alsof er niets aan de hand is. Gemma gaat volgend week met Kevin trouwen. Een fantastische dag voor hen beiden, maar met een zwart randje. Gemma痴 moeder heeft kanker en er is nog slechts een skelet overtrokken met vel van haar over. Maar ze wil pers Gemma痴 huwelijk nog bijwonen. Reden om dat huwelijk zes maanden naar voren te halen. Gemma heeft het er erg moeilijk mee en ik probeer haar bemoedigend toe te spreken. Maar het zal toch altijd een huwelijksdag met gemende gevoelens blijven. Het huwelijk wordt trouwens in Durban gesloten uit kostentechnische overwegingen.

Zaterdag 27 februari

Ik had gedacht lekker te kunnen uitslapen na m地 uitspattingen van gisteravond, maar daarin heb ik me lelijk vergist. Om zes uur wordt er op de deur geklopt voor een gamedrive. Hoe het me lukt is me een raadsel, maar samen met Jan arriveren we om kwart voor zeven bij de guestlodge om ons bij de rest van het gezelschap te voegen. Onderweg daar naar toe zagen en een groot lint olifanten tegen de berg geplakt. Dezelfde kudde van gisteren die inmiddels dus de bergrug heeft overgestoken. M地 linkervoet laat het totaal afweten en ik strompel weer zoals een aantal maanden geleden Ik heb m地 voet gewoon veel te zwaar overlast gister-avond, en dat moet ik nu bezuren. Maar desalniettemin, toch een avondje dansplezier beleefd.

Het is slechts een klein gezelschap dat gewekt wordt door onze stemmen. Kevin heeft zich kennelijk verslapen. Samen met Karin, Peter, Maria, Henry en Henk gaan we op pad met Paul en Tom-Tom. Via de radio hebben ze vernomen dat er bij een waterhole in het noorden van het park een troep van 14 leeuwen ligt. En dat willen we zien. We rijden Madikwe Game Reserve binnen en weten niet wat ons overkomt. Het begint met een troep door mij gespotte banded mongoose. Dat zijn zulke leuke speelse beestjes die rond de vehicle rennen, spelen, ravotten, op de uitkijk staan and you name it. Nadat we ons hiervan hebben losgerukt volgt er een waterhole met veel watervogels zoals grey hering, egyptian geese, and so on. Daarna giraffes, gemsbokken aan gene zijde van het fench, een spotted hyena, jakhals todat we het waterhole met de leeuwen bereiken. Ze zijn moeilijk benaderbaar door het struikgewas, maar we krijgen er toch een aardig zicht op. Daarna rijden we terug. Druk pratend zie ik uit mijn rechterooghoek opeens een leeuwin onder een struik waarna we onze weg vervolgen voor de ochtendkoffie op de Madikwe plains tussen zebra痴, rooibok, springbok, tsesebe痴, en in de verte mama rhenoster met calf. Het is ronduit spectaculair. Als we uiteindelijk richting guestlodge rijden voor het ontbijt, spotten we ook nog een steenbokkie. We drukken Paul nogmaals op het hart dat we geen haast hebben, dat wij honoured guests zijn en dat het ontbijt heus niet wegloopt.

Ochtend toilet

Tegen elven arriveren we bij de guestlodge waar we afscheid nemen van de rest van het gezelschap, want ons ontbijt is in het Farmhouse bij A&E gepland. De rit er naar toe is niet ver maar duurt wel erg lang. De kudde olifanten is inmiddels de berg afgekomen en opweg naar het waterhole bij de hide. En daar moetje toch echt niet tussendoor proberen te rijden. Dat kon wel eens heel slechts voor het gezelschap en de gamedrive vehicle aflopen. We worden zelfs steeds een stukje verder terug gedrongen. E駭 van de vrouwtjes is nog bezig met haar ochtend toilet. Ze woelt eerst met een voorpoot de rode aarde los, snuift het met haar slurf op waarna ze zich royaal aan alle kanten met de rode poederstof besprenkelt.

Bij het ontbijt treffen we alleen Anka omdat Ed de eerste ploeg bezoekers naar het vliegtuig aan het brengen is. Nadat we onze spullen gepakt hebben, en de foto痴 op Ed痴 computer hebben gedownload moeten wij ook noodgedwongen afscheid nemen. Van onze proef-konijnbevindingen zullen we nadien schriftelijk verslag uitbrengen. Er is weer veel te snel een eind gekomen van een paar fantastische zorgenloze dagen met spectaculaire sightings in Madikwe en op A&E痴 eigen terrein. En bevonden we ons in bijzonder aangenaam gezelschap. Wat zijn er toch nog steeds fantastische en leuke mensen om te ontmoeten en kennis mee te maken. Stuk voor stuk hartelijk welkom voor een tegenbezoek.

Quintin heeft ons sterk aangeraden via de Molatedi gate het park te verlaten, want dat zou veel korter zijn dan via de MELOA gate. We volgen zijn advies, maar het blijkt uiteindelijk meer dan twee maal zo lang te duren. Onderweg tanken we in Sentrum dat uit slechts een winkel/kroeg annex benzine pomp bestaat. Iedereen binnen het pand is al straalbezopen en knetterharde muziek, maar uiteindelijk komt er toch een meid de tank bijvullen. We hadden het mischien net gehaald zonder bijtanken, maar de stress van op het nippertje moeten we onszelf maar niet aandoen. En die wordt aldus voor R200 aldus bijgetankt/afgekocht. We rijden via Hermanusdorings en zien daar ook nog allerlei beesten en een vrouwtjes giraffe die wel heel erg onder te teken zit.

Tegen zessen zijn we weer thuis en melden ons bij de staffquarters. Emmy is gearriveerd om het gastenhuis schoon te maken en ook Sakkie is weer opgedoken. Hij probeert me het zoveelste verhaal op de mouw te spelden over z地 zieke moeder en Geikie en vraagt Jan of hij morgen naar Shongoane gebracht kan worden met zijn bezittingen.

Zondag 28 februari

Sakkie exit

Ik maak de eindafrekening voor Sakkie op en Jan gaat met de documenten op weg. Hij belt bij de staffquarters dat ik het verschuldigde bedrag vooral nog niet moet overmaken. Kennelijk wil Sakkie niet tekenen oid. Jan krijgt hele verhalen over de zieke moeder, Geikie, dat hy by Moria en 地 advokaat in Pietersburg geloop het, dat hy vir 13 jaar reg op kompensasie het, ook vir die jare by Herman omdat hy daar niks gekry het nie, die missizz het hom R3000 belowe. De ene leugen na de andere rolt uit z地 mond en al Jan痴 stekels staan overeind. Wat ben ik blij dat ik er niet bij ben. Sakkie tekent uiteindelijk z地 retrenchment-brief en Abram tekent als getuige, maar niet nadat hij Jan nog R200 uit z地 zak gepraat heeft en Jan van 稚 gezeik wil afzijn. Van de ontslagvergoeding blijft trouwens niet veel over want nog een schuld aan Pat, Moses en 6 dagen onwettig afwezig. Sakkie blijft trouwens hardnekkig ontkennen een nieuwe baan te hebben, maar waarom hij afgelopen week dan niet kwam opdagen? We zullen het nooit weten, want ze zijn allemaal van de eerste leugen niet gebarsten.

Het uitladen bij Shongoane was trouwens zo gepiept, want tenminste 500 nieuwsgierige zwartjes dromden om het bakkie heen om de dozen er van af te laden.

Het diner bestaat uit stamppot boerenkool met worst voor Jan en met paling voor mij. Goddelijk lekker mag ik wel zeggen. En zo komt er een eind aan februari 2010

Last Updated on Wednesday, 12 May 2010 10:02