December 2017 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Sunday, 07 January 2018 14:30

December 2017

Vrijdag 1 december

De Hooligans zijn er weer, klimmen in de Cape Ash en raggen alle vogelnestjes eruit. Voor je het in de gaten hebt, is het al te laat. Het prachtige Paradise Flycatchernestje is in tact gebleven, maar het baby vogeltje dood. Om wild van te worden. De Black Face Weaver netjes hebben ze helemaal kapot getrokken maar daar vind ik gelukkig geen dodelijke slachtoffer, danwel ze hebben ze opgevreten.

Zaterdag 2 december

Tegen driën staan Hedwig en Jurjen op de stoep. Die zijn sinds dinsdag weer in het land voor een tochtje langs familie, vrienden en bekenden. Hun koffers waren pas de volgende dag aangekomen, maar gelukkig liggen er altijd wel schone gewassen kleren in hun bij ORT gestationeerde Jeep. Bijna 18 jaar oud, maar Jurjen laat hem onderhouden als een babyJ. Ze hebben pepernoten (de echte), chocolade-letters, speculaas en twee chocolade sinterklazen bij zich, maar die zijn bijna in chocolademelk veranderd. En ik heb het Afrikaanse woordenboekje voor Hedwig klaarliggen. Dat vond ze zo leuk de vorige keer toen ze hier was, dus had ik de laatste boekje bij De Soete Inval voor haar gekocht.

We zitten aan de thee en ik zie een kleine slang over het terras schuiven. We gaan hem nader bestuderen. Het blijkt een gespikkelde bosslang die in de terras stoelen kruipt en daar kiekeboe met ons speelt. Als we straks buiten gaan zitten mogen we wel opletten dat we niet bovenop hem gaan zitten. En warempel, twee uur later zit hij nog in de stoel waar hij leuk gat in en gat uit kan kruipen. We zetten de stoel maar aan de kant en een andere (nu even overtollige) ernaast. Dat vindt de slang nog leuker, want nu kan hij van de ene naar de andere stoel en weer terug. Hij blijft er de hele avond gezellig bij. Intussen eten wij lekker buiten en hebben we het over van alles en nog wat.

Zondag 3 december

H&J gaan naar D’Nyala Nature Reserve waarvan we nog steeds niet weten of het nu wel of niet open is. Bellen is ook tamelijk zinloos, want de telefoon wordt nooit opgenomen. Afgelopen oktober zouden de renovaties klaar zijn, maar ze blijken nog steeds niet klaar, ook geen info bord anders dan dat van Januari 2015, en ook niemand in het wachtershuisje. Dus dan maar koffie drinken bij de Shrink en terug naar de farm voor verkoeling in het zwembad. We staan op het punt te water te gaan als er opeens een enorme storm opsteekt, inktzwarte lucht aanstormt en het begint te donderen en regenen. Met sneltreinvaart moet de deken weer over het water getrokken anders wordt de hele rol van de rand geblazen. Rest of niets anders dan te  genieten van een lekkere bui met spectaculaire bliksemflitsen en 5 mil kostbaar regenwater.

Maandag 4 december

Jan gaat naar Ellisras voor palen en draad om het fence te kunnen laten repareren nadat hij Innocent, Ernest en Ephraim bij de tarroad had opgehaald. Zij beginnen aan het lekkende dak. En H&J weer opnieuw naar Ellisras om zijn rijbewijs en skyffie voor de Jeep te regelen. En dat blijkt zoals gebruikelijk tijd te vergen. Dan volgt er weer een buitje en voorzie ik de heren van een regenjas maar de bui drijft snel over. Het is gelukt om de voorbereidende handelingen rijbewijs en skyffie te verrichten, wij worden gemachtigd de documenten t.z.t. op te halen.

We eten ’s avonds wel buiten, maar hebben heel veel last van de flying ants, zelfs met heel schaarse verlichting belandt er regelmatig een op je bord.

Dinsdag 5 december

H&J willen vroeg vertrekken want ze gaan vandaag naar Dullstroom. Gisteravond waren de boter-hammen al gesmeerd en nu nog een kopje koffie en weg zijn ze. Op naar een nieuw avontuur. 10 minuten nadat ze zijn vertrokken zie ik dat ze hun thermosflessen met koffie en thee vergeten zijn, maar ik krijg hen telefonisch niet meer te pakken helaas. Het is weer erg gezellig geweest en nieuw bezoek heeft zich al weer aangekondigd. Een nicht van Jan met haar dochter 1 januari a.s.

Ze zijn koud weg of het begint te regenen. En daar zijn wij blij mee natuurlijk. Maar ondanks alle inmiddels herstel werkzaamheden ..... het dak blijft lekken in de woonkamer, precies waar straks de kerstboom komt te staan. Hoe is het toch mogelijk?

Toch een beetje Sinterklaas ...

Ik kijk naar Paul de Leeuw z’n Sinterklaas uitzending met soms hele hilarische momenten. Dankzij de letters van Anka, Hedwig en Jurjen inclusief hun speculaas en pepernoten toch een Sinterklaasfeestje in m’n eentje want Jan haaaaaaat PdL. Waarom is me volstrekt onduidelijk (zit waarschijnlijk toch in z’n genderJJ).

Woensdag 6 december

SRV wagen?

Ik vertrek om 13.00 uur richting Magdaline en Georgina voor een vervolg sessie. Het mottert al en onderweg breken de buien in alle hevigheid los. Ik moet bij Magdaline even wachten in haar keukentje waar 4 kleinkinderen van (ik schat) 2, 3, 4 en 5 jaar een “gesprek” met mij proberen aan te knopen. Ze begrijpen niet dat ik er geen hout van versta behalve “milk” met vragende ogen. En om er zeker van te zijn dat ik dat WEL begrijp wordt er een leeg pak tevoorschijn getoverd, maar ik ben helaas de SRV wagen niet. Heb bij de Spar wel een zakje biltong gekocht. Magdaline maakte de vorige keer zo’n opmerking van dat ze dat erg lekker vond.

De sessie met Georgina duurt anderhalf uur. Magdaline heeft haar elders laten opleiden en doet zelf hoofdzakelijk nog aan Sangoma training. Ze heeft er op het ogenblik twee in opleiding. Een man en vrouw. De man was er de vorige keer bij, nu mag de vrouw bij de sessie. Zo ook schoondochter Gloria, die nu als tolk moet fungeren. De vorige keer was dat Magdaline’s echtgenoot George die nu niet thuis is. Niet dat Georgina geen engels spreekt, maar de tolk vertelt tussendoor wat ze opvangt als Georgina in trance is. Hun eigen voertaal is Pedi. En er moet weer geld onder de mat geschoven voor de Ancestors. Er komt weer een beetje meer informatie los waar betrokkenen hopelijk wat mee kunnen om verder te komen in hun zoektocht naar de waarheid.

Het giet onverminderd en ik moet bij Rollermeule Voere nog 25 kilo mieliemeel ophalen en groenten bij de Spar. Ik heb na zo’n lange zit best wel zin in koffie of hot choc, maar Seringa is gesloten ofschoon de deuren nog wagenwijd open en alle lichten nog aan zijn. Binnen zit een chagrijnig wijf dat op niet al te vriendelijke toon laat weten ... WE ARE CLOSED. Alsof ik doof ben. Langzaam rij ik naar huis omdat het zicht vrijwel nul is op sommige plekken en alles in een grote watermassa is veranderd.

 

 

 

Donderdag 7 december

Bizar nieuws

Ik krijg een emailtje van Dr. Poortier, maar niet bepaald een waar ik op zit te wachten. Hij heeft een mooie baan aangeboden gekregen in Auckland N.Z. waar hij maandag al moet verschijnen. Ik kan m’n ogen niet geloven en de tranen springen in m’n ogen. Totaal onverwacht en zo een krijgen we er nooit meer terug. Nadat m’n vlekkies verwijderd waren hadden we het er nog over, Jan en ik. Zo’n fijne empatische kerel die altijd alle tijd voor je nam, waarbij je altijd terecht kon, ook zonder afspraak, en vrij nauwkeurige diagnoses stelde en waarbij je je meer dan op je gemak voelde. En dat we hoopten dat hij ons royaal zou overleven en we nooit meer op zoek zouden hoeven naar ...... We zijn echt verbijsterd en in mineur.

Ik stond op het punt een afspraak te maken want ik heb al weken last van wisselende evenwichts-stoornissen. We hadden het er al over gehad, Albert en ik, maar besloten eerst het vlekkies probleem op te lossen. Nu heeft hij familie in N.Z., er een paar jaar gewoond en was er anderhalf jaar geleden nog op bezoek dus helemaal in den vreemde komen ze niet terecht. Albert vindt het zelf ook verdrietig maar zegt het voor z’n twee zoons te doen teneinde hen een betere toekomst te bieden. Maar is dat wel zo dat je hen een betere toekomst biedt in een vreemd land in plaats van hen hier een betere toekomst te laten opbouwen dat Z.A. ten goede komt?  Er zijn er zo veel die onder opgaaf van deze reden vertrekken ... een betere toekomst voor m’n kinderen. Ik weet het niet of het lostrekken van hun roots, succes en een betere toekomst elders garanderen. Als je niet zelf 100% gemotiveerd bent om te emigreren, dan heb ik er een hard hoofd in.

Vandaag is het droog gebleven en heeft Jan de jongens gebracht naar de plek waar het fence tussen ons en Bergsig kapot is inclusief de materialen behalve het cement. Ik had Peet Henning (beheerder van Tswana en Bergsig dat formeel onderdeel van Tswana uitmaakt) of we op bijstand zouden kunnen rekenen. Het is immers ons gezamenlijk grens hek. Maar nee maar wel met de belofte dat hij een volgende reparatie voor zijn rekening zal nemen. Gisteren had Ernest een stuk steen op z’n grote teen gehad en dat had zo’n zeer gedaan dat we hem naar z’n kamer gestuurd hadden met leesvoer zoals National Geographics en pijnstillers. Maar vandaag was het al weer stukken beter zo beweerde hij.

Vrijdag 8 december

Kill-a-bug moet er weer aan te pas komen, dus staat Cameron om 10.00 weer op de stoep, met Elias dit keer. Waar is Johannes? Ontslagen want die stal van ons zegt Cameron. Of het er mee samenhangt weet ik niet, maar een Johannes had best een geniepig gezicht. Geen Lombroso-type, maar toch ...

Nu was het plan om alle katten mee te nemen naar Brigitte Vet, dus geprobeerd een afspraak te maken voor de jaarlijkse vaccinaties etc. En laat ze nu net op 8 december naar een ander pand verhuizen. Dichter bij ons in de buurt, dat welJJ. Dan maar plan B, alle katten naar het gastenhuis. Dat was gisteren met Raja en Tonnetje bijna gelukt.

Tommy (alias Tonnetje) volgt Raja altijd als een schaduw en Raja kon ik gemakkelijk meelokken. Tonnetje er achteraan, maar op het moment-suprème, toen hij bijna over de drempel was, kwam Jan met het bakkie aangereden, schrok hij en stoof wegL.

Vannacht droomde ik dat ik Tonnetje gemakkelijk kon oppakken om alsnog naar het gastenhuis te brengen en dat dreigde nu nog te gaan lukken ook. Ik een onbewaakt ogenblik had ik hem te pakken, maar ik had m’n arm niet dicht genoeg om z’n nek geschroefd, en wist hij als een duiveltje uit-een-doosje-op-een-veer toch weer te ontsnappen. En sterk dat hij is.

Bij het arriveren van Cameron c.s. was hij onmiddellijk onder het huis verdwenen, op hoop van zegen dat hij het overleeft. Raja en Luna zitten veilig in de woonkamer van het gastenhuis, Onyx in de badkamer met hun natje, droogje en kattenbakken.

Berthold und Ursula

Om de tijd stuk te slaan, gaan we bij The Shrink koffie drinken. Er zit nog een stel, duitsers. Bij het weggaan zeggen wij schön guten Tag, en zij kijken verbaasd op. Hoe, wat, waar? Setzen Sie sich, trinke etwas mit uns bitte. Dat hebben we net achter de kiezen, maar we gaan wel zitten voor een praatje. Berthold und Ursula von Sethe (ik schat begin zeventigers) aus München die 6 maanden hier en 6 maanden in München wonen, maar met Kerst gaan ze naar huis omdat beiden een dochter uit een eerder huwelijk hebben die daar in de buurt wonen. Hun farm ligt ingeklemd tussen Heide Bär van Mokolo Nature Reserve en Heinz. 28 jaar geleden kon je er gewoon vrij in en uit rijden, maar de europeanen die daar terechtkwamen gingen alles fencen met toegangs poorten en gesteggel over het recht van overpad. Maar goed, ze wonen tussen de leeuwen en olifanten en dat is ook wat waard. Ik geef ze mijn kaartje voor het geval ze een keer zouden willen langskomen waarna we afscheid nemen.

Tegen half vijf zijn we weer thuis, vallen er duizenden gevallenen bijeen te vegen en blijkt Tommy het overleefd te hebben. Ik had vanochtend wel vermeld dat de kevertjes ook heel vaak langs de gumpoles kruipen, dus hadden ze die extra gesprayed en daar blijkt ook heel veel uit gevallen te zijn. Het is nu de derde keer en hopelijk de laatste keer. Hoop kun je hebben toch? Voor Ephraim hebben we een taart meegebracht. Die kreeg gisteren een telefoontje van z’n broer dat hij geslaagd was voor grade 12. Hij super blij en dat mag best gevierd worden.

’s Avonds een whatsappie, gevolgd door een telefoontje van Matthijs Hamster (zoon de Roelof†) met de vraag of hij bij ons op korte termijn terecht zou kunnen. Hij is aan absolute rust toe. En natuurlijk kan dat, juist gezellig met de Kerstdagen aanloop.

Woensdag 13 december

We gaan naar Pta en zoals gebruikelijk langs de postbus in Vaalwater, waar ik Berthold weer tegen het lijf loop. Ursula zit te wachten in de auto op weg naar ORT omdat ze kerst in München gaan vieren. We maken een kort praatje en wensen elkaar a happy festive season.  Elkaar 11 jaar lang misgelopen en nu 2x binnen 1 week. Het kan verkeren.

Nu kunnen we nog weg met Maria c.s. over de vloer. A.s. vrijdag gaat ze weer 3 weken op verlof zoals elk jaar met Kerst. Het is een druk programma waarbij o.a. Santa Ware House in Shere/Pta op het lijstje staat. In de hoop er leuke dingen te scoren en rode lametta slingers waarvan ik er 3 tekort kom. In Ellisras waren ze overal uitverkocht. Hoopvol stap ik de winkel binnen.

Er staan wel leuke spulletjes maar hebberig word ik er niet van. De rode lametta uitverkocht en uitsluitend standard ballen die je overal tegenkomt. Wel staan er 3 prachtig gedecoreerde kerstbomen die je kant-en-klaar kunt meenemen voor R 10.000/stuk. Wat een DOMPER! Later bij CNA in Brookly gris ik de laatste twee rode lametta’s van de haak.

Donderdag 14 december

Ik kom uit de Namib badkamer (die heet zo vanwege de kleur van de kastjesJ en zie een flinke schorpioen langsracen. Hij heeft er inderdaad behoorlijk de sokken in. Die loopt zich ongetwijfeld vast tegen de deur naar de slaapkamer, maar hij zoeft er gewoon onderdoor. ‘glazen pot’ brul ik naar Jan en tempo! Want ik heb de schorpioen toch liever niet tussen de lakens. Hij wil de pot aanvankelijk niet in, maar raakt verstrikt tussen Jan’s sokken die op de vloer slingeren zodat ik hem alsnog de pot weet in te duwen met het deksel van de pot. Buiten, daar waar hij hoort, laat ik hem weer los. De schorpioen zat afgelopen nacht waarschijnlijk ook al in de slaapkamer onder het bed gelet op Onyx z’n (wan-)gedragJ.

Vrijdag 15 december

Typisch mannenwerk weer ...... LLL

Tienie heeft het frame voor de zonnepanelen gelast en komt het terplekke installeren en waarom heb ik mezelf er nu weer niet mee bemoeid? Omdat de laatste hand aan de kerstboom gelegd moest worden. Nadat ze vertrokken zijn ga ik het bouwwerk bewonderen. En dit is wel weer zo ongelofelijk mannenwerk ....... het frame is dus niet geverfd zo blijkt en de panelen zitten er in gelast op een manier die mij helemaal niet aanstaat en ook helemaal NIET de bedoeling was. Maar het ergste is ... ik kan er nooit meer bij om de sleuven waar de panelen inliggen te coaten dus binnen een half jaar is de zooi waarschijnlijk gewoon weggerot en weggeroest want alle regenwater blijft er in staan.

Maandag 18 december

We staan vroeg op omdat we nog boodschappen moeten gaan doen voordat ons bezoek arriveert. Voor het avondeten maken we het gemakkelijk, sushi en shashimi van Ocean Basket.

Matthijs

Matthijs is om 14.00 in z’n huurautootje gestapt en arriveert tegen vijven op het Witkoppad waar wij hem tegemoet gereden zijn. We hebben elkaar voor het laatst gezien op de begrafenis van z’n moeder Hilmar. A.s. januari al weer 16 jaar geleden. Jan en Matthijs’ vader Roelof konden heel goed samen en bij Matthijs rollen er een paar traantjes. Eenmaal op de farm zien we een paar blou wildebeeste met hun kalfjes en zebra’s ter introductie van ons wild lifeJ. Ik trek een fles bubbles open en er valt heel veel te en bij te praten, en dat zal blijken de komende dagen zo te blijven. Na het avondeten zoekt hij z’n bedje op want al met al best een vermoeiende reis geweest met AirFrance met overstap op Charles de Gaulle.

Dinsdag 19 december

Zoals reeds door hemzelf aangekondigd, Matthijs is een behoorlijk ontbijter. Wonderbaarlijk wat er allemaal ingaatJJJ.

Ik heb hem alle kastjes laten zien waar wat te halen valt zodat hij zelf kan pakken wat hij nodig en/of trek in heeft. De heerlijke halve kaas lijkt een van de favorieten en wat te denken van een boterham met pindakaas met daarover heen Venz Chocolade Vlokken?

Eigenlijk voelt het heel vertrouwd en hij gaat lekker z’n gang. Hoeft vooral helemaal niets anders dan rust en bijslapen. Echt een ideale maar ook super gezellige gast eigenlijk.

Kado met emo lading

Bij het avondeten gaat de kadowinkel open. Twee flessen gele vla voor mij, het door Jan gewenste boek van Geert Mak en een fles Sonnema Berenburgh met het daaraangekoppelde verhaal waarmee de fles emotionele lading krijgt ..... Z’n vader Roelof dronk dat goedje graag en na diens overlijden stonden er nog een aantal flessen op voorraad inclusief het papier waarin ze gewikkeld waren. En één daarvan is voor Jan. Die fles gaat dus bewaard worden totdat onze erfgenamen zullen denken ..... wat moet ik er mee, zeker als ze het verhaal erachter niet kennen? Maar hopelijk is dat moment nog heel ver weg.

Woensdag 20 december

Matthijs helpt bij klussies zoals het bad weer uit z’n skirt tillen omdat de afstandsbedienings-aansluitings-functie omgezet moet worden. Jan had ooit op goed geluk één van de drie opties gekozen, maar wat was niet helemaal de meest optimale gebleken ofschoon het wel functioneert. Matthijs Googelt het merk met z’n laptop naast het bad en vindt waarnaar hij op zoek is. En inderdaad na enige studie lukt het om de perfecte optie te vinden. Moeilijk niet uitlegbaar technisch verhaalJ. En Jan wil z’n eigen Apple-ID dat Matthijs ook voor hem regelt. Plus wat handige appies etc. O.a. een waarbij je kunt zien welk vliegtuig er over je huis vliegt. Zo is er namelijk 1 rond half twaalf s’ochtends. Het blijkt de BA vanaf ORT naar VicFalls.

Vrijdag 22 december

Met z’n driën naar Ellisras zodat Matthijs enig idee heeft hoe ons shopping leven eruit ziet en hoe spannend dat (vooral niet) is. Na de boodschappen nog een lekker ijsje bij The Milky Lane waar Matthijs er nog eens chocolade en nootjes op laat doen, kortom de duurst mogelijk variantJJJ. Vervolgens nog even naar The Shrink voor een koffie en dan snel weer naar huis om de rozen in het water te zetten want het is zo heet en daar kunnen ze zooooo slecht tegen. Als er nog ruimte is in de koelbox, dan doe ik ze daar in, maar die ruimte is er vandaag niet bij.

 

 

 

Zaterdag 23 december

Er wordt elke dag volop gezwommen en gerecreeërd door Matthijs, maar wel met de laptop erbij en OnyxJ. Lekker ontspannen werken zonder verdere afleiding en tijdens het avondeten volop tijd en gelegenheid voor de wederzijdse verhalen en herinneringen.

Kerst 2017

Maandag 25 december

Jan heeft de Skyradio CD’s met kerstmuziek opgezet hetgeen Matthijs een nogal bizarre combinatie vindt, stralende zon en hitte en dan naar kerstmuziek luisteren. Bij onszelf went het dus ook nooit. Je doet het uit traditie maar bij Kerst hoort gewoon vrieskou en sneeuw, period. Dus ook de Stones met havana Moon (2016) wordt geluisterd. Van Lijdia gekregen en hoe die Mick nog steeds loopt te springen op z’n 73ste. Echt wonderbaarlijk en nog steeds een genot om naar te kijken en (als er niemand in de buurt is) mee te blèren met m’n favoriete nummers.

Bij het ontbijt een lekkere smoothie geserveerd en roerei gemaakt. Matthijs is een buitengewoon dankbare en grage eter en alles gaat stevast schoon op. Ik heb een mooi stuk zalm in de marinade (recept van neefje Hidde) gelegd en maak er aardappelkroketjes bij. Want zwaar tafelen past ook niet erg bij de zomer.

Woensdag 27 december

De dagen kabbelen voorbij, en de voedselvoorraad moet nodig weer aangevuld. Temeer omdat Innocent en Frans morgen ook weer op de stoep staan om het lekkende dak proberen te herstellen. Niet dat er enige regen van betekenis valt, maar als het een keer losbarst staat er weer een plas in de kamer.  Jan is niet helemaal lekker en dan blijve hij maar liever thuis en Matthijs is nog steeds aan het bijkomen van de hectische afgelopen 2,5 jaren. Rust, slapen, computeren, lezen, zwemmen en eten zijn z’n hoofdthema’sJ. Maar hij begint steeds uitgeruster te geraken kennellijk want hij staat steeds vroeger of de stoep voor het ontbijt. Dus gisteren maar de sleutel van de keukendeur gegeven zodat hij ’s ochtends zelfs al vast aan het ontbijt kan beginnenJ

Ik sjouw me een breuk bij de twee P’nP’s, Checkers en Woollies. Het is gelukkig niet zo druk als afgelopen vrijdag toen we over de koppen konden lopen. En altijd de vraag waar de husband is en de parkeerjongens helpen een extra handje (van de wal in de slootJ), maar het is goed bedoeld. Het luistert bij mij altijd tamelijk nauwkeurig wat in welke van de 3 koelboxen moet worden opgeborgen. Dat gaat zelfs Jan z’n pet te boven, laat staan deze jongensJJ.

Maar tegen vijven heb ik het leeuwendeel wel binnen en ga ik bij Ocean basket take-way halen, want om straks naast kattenbakken verschonen, ook nog eens te moeten koken .... ik heb er geen zin in.

Alcoholloos?

Matthijs last een alcoholloze dag in om te kijken of hij ook zonder nog inslaapt. Of wij dat wel eens proberen? Toen ik onlangs ziek was ja, en blij dat ik weer zin in een glas wijn kreeg ten teken van beterschapJJJ.

 

Donderdag 28 december

Kerstboom even verzetten.....???

Inno en Frans arriveren om 08.00 op het kruispunt waar Jan ze ophaalt en gaan aan de slag. Ze hebben het idee opgevat om het steigerwerk in de kamer te plaatsen en denken de kerstboom wel even opzij te kunnen schuiven. FORGET IT .... Zij en Jan zouden niet weten waarom niet, nou ik wel .... AFBLIJVEN dus. Ik ga er niet eens over in discussie. Als je dat zelf niet kunt verzinnen dat de ballen er dan uit- en stukvallen ..... valt aan zo’n discussie toch geen eer te behalen.

Met kunst en vliegwerk lukt het hen toch om het steigerwerk op te bouwen en de boom met rust te laten. Ik bereid hun lunch, koken mogen ze vanavond mooi zelf doen. Ze zitten uiteraard gewoon aan de tafel op de stoep waar Matthijs ook zit te computeren. Ze geven hem zonder daartoe aangespoord keurig een hand en stellen zich voor, waarna de lunch wordt verorberd.

’s Avonds kijken we naar het programma met Floortje en licht Annechien ons in hoe schadelijk Bitcoin mining is wat energieverbruik betreft. Matthijs kijk nooit TV, en heeft er thuis zelfs sinds 2009 niet eens een, maar dit moet hij morgen in de herhaling toch ook maar even bekijken omdat hij toch ook wel een gokje wil wagenJ.

Matthijs gaat weer samen met Jan voeren. Vorige week waren ze daarbij op Jan se Pad een zeker 3 meter lange Black mamba  tegen gekomen die schielijk tussen de struiken was weggeschoten. Een geheim dat we zeker NIET aan Maria gaan vertellenJ.

Zaterdag 30 december

We gaan met z’n driën gezellig shoppen (NOT) en rijden via de route touristique terug naar huis. Het moet gezegd dat het Witkoppad vanaf Ellisras er stukken beter aan toe is dan ooit geweest. Alleen het stuk vanaf de maingate van Nungu tot Bergsig is ongelofelijk slecht. Dit klinkt allemaal als geheimtaal, ik weet het, behalve dan voor diegenen die dit pad samen met ons ooit bedwongen hebbenJJJ. Maar mischien levert Google maps iets op?

Maar het is en blijft een prachtige route zodat Matthijs in ieder geval iets van de omgeving ziet en waarbij hij ons huis op de berg spot. Bij Baviaanskloof zijn ze inderdaad begonnen met het plaatsen van een gate maar anders dan het graven van een geul en het plaatsen van het ijzer is het niet gekomen ondanks het feit dat ze er al 3 maanden mee bezig zijn. De waarschuwingsborden daarentegen staan er al wel.

Innocent en Frans hebben keurig op het huis gepastJ en willen naar huis om daar O/N te vieren dus brengt Jan hen naar de tarroad inclusief hun salaris en een flink stuk chocolade dat ze onderweg kunnen oppeuzelen. Het werk is niet helemaal af, dus Inno komt volgende week terug. Het gaas op het dak is provisorisch dichtgemaakt ivm de Hooligans, dus dat moet gewoon beter en steviger.

 

 

 

Zondag 31 december

Matthijs is al weer vroeg uit de veren en zit op het terras achter z’n laptop als de rockmonitor zich meldt. Hij ligt naast een steen en Tonnetje zit gefascineerd naar hem te kijken. Het is onverminderd heerlijk zwembadweer en tevens Matthijs’ laatste volle dag hier. Die ga ik vast missen. Zo geordend, systematisch, voorkomend, meedenkend, denken alvorens te doen in plaats van andersom, plus nog een aantal andere eigenschappen die ik hier node mis.

YoupL

Jan en ik kijken naar Youp, Matthijs heeft het late tijdstip van 11.30 niet willen afwachten. Ook Youp is in onze ogen ten prooi gevallen aan de politieke correctheid. Wel zo’n schril contrast met z’n wekelijke vlijmscherpe columns in het NRC. Echt teleurstellend ondanks het feit dat er ook lovende kritieken op facebook geuit worden. Inmiddels kennellijk ook bang geworden door de een of andere gek in elkaar geramd te worden die hij op de korrel had moeten/kunnen/willen nemen. De uitzending begon pas om 23.30 dus 2017 glijdt stiekum, onopgemerkt en zonder oliebollen over in 2018. Onze volgende gasten Mar (nicht van Jan) en Joline (haar bonus dochter van haar vriend Harco) zijn onderweg naar Z.A. en hebben de overgang onvertwijfeld ergens in het luchtruim met bubbles gevierd. Zij komen hier twee dagen acclimatiseren alvorens naar Kruger en Swaziland af te reizen.