November 2017 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Monday, 04 December 2017 13:03

November 2017

Woensdag 1 november

Het is eigenlijk te bizar voor woorden dat het inmiddels al weer November is en ik aan de kerstkaarten moet gaan denken die ik later aan Anka kan meegeven teneinde er zeker van te zijn dat ze hun bestemmingen bereiken.

Buurman Pieter Ras had ook aangifte gedaan van diefstal bij hem ruim een maand geleden en ook hij heeft een police speurder toegewezen gekregen, ene Piet. Klinkt wit, maar is zwart. Dus krijg ik het verzoek van Pieter of ik mijn verklaring met foto’s aan Piet wil doorsturen om het politie apparaat in Ellisras proberen te overtuigen dat ze dit soort diefstallen niet zomaar kunnen laten lopen. Dus ik bellen met Piet die niet over email noch over whatsapp beschikt. Dan maar m’n verklaring gefotografeerd en via SMS aan het toegestuurd in de hoop dat het (a) opent, maar (b) ook leest. We moeten de boel daar maar flink onder druk blijven zetten.

Jan is vanochtend met het gezelschap en lading hout naar Shongoane vertrokken en haalt op de terugweg stevig gaas op voor de nieuwe kas die de naam “Maya’s kas” opgeplakt heeft gekregen. De druiven zijn inmiddels geoogst in de andere kas maar niet door onszelf.

Donderdag 2 november

De hooligans strijken weer in grote getalen neer bij het zwembad, op de vlonder, maar ik heb m’n lenzen nog niet in. Opeens meen ik de grootste van het stel van de vlonder af te zien vallen en met een mega plof op de grond terecht te komen. Die aap is zwaar denk ik nog ...... heb je gezien wat er gebeurd is vraagt Jan? Nou, ik zag een aap naar beneden kletteren. Ga maar kijken..... heeft die hooligan een van de 4 grote potten (die ik zelf niet meer van z’n plaats krijg), zo zwaar gewoon over de rand geduwd en dat is heus niet perongeluk gegaan. De floxen die er in staan begonnen juist weer zo lekker aan te slaan, maar liggen nu als een zielige hoop tussen de rest van het puin. Ik haal ze uit het puin en beloof ze snel in een andere pot te zetten. Aan het einde van de middag staat het zielige hoopje weer fier overeind in de nieuwe pot.

Ik had Dr Poortier geappt of de vlekkies uitslag al binnen was. Ja dus and not good. Hij antwoordt verbaasd te zijn dat toch een klein kankertjie is en dat beide plekjes grondig verwijderd moeten worden.

Vrijdag 3 november

PCC

Ik zit al weken te speuren naar een nieuwe dishwasher maar wat ik hebben wil is er niet. Dus gaan we maar een kijkje nemen bij een showroom met diverse merken en medicijnen ophalen in Pta. Op de heenweg toch maar even langs bij Poortier die me direct te woord staat. Tja, Plaveisel Cel Carcinoom, kortweg PCC, google maar. Klinkt toch lieflijker dan kwaadaardige huidkanker. Dus gewoon grondig verwijderen, hoeft niet dodelijk te zijn want de vlekkies zijn hooguit 2 maanden oud. Als er geen aandacht aan wordt besteed kan het uitzaaien naar lympfen en hoofd, hopelijk is dat nog niet aan de orde. Ik weet nog goed dat ik de tweede vlekkie op on onderbeen ontdekte met m’n zussie in de trein rond de 20ste September. Maar ze voldoen volledig aan het stereotype behalve dan dat het sterk UV- en zongerelateerd is.

En ja .... rubb it in ...... meestal vanaf je 60ste ....... Nou m’n onderarmen komen zelden in de zon, er in zitten doe ik al helemaal nooit, en meestal draag ik een spijkerbroek. Ik spreek met Poortier af dat maandag a.s. het mes erin gaat.  Weg met die kankervlekkiesL.

Bij de NL winkel eindelijk weer Calvé pindakaas en dan naar Lynwood road maar de euroappliances showroom. Van de dishwashers word ik helemaal niet gelukkig kwa esthetic dus vergapen we ons aan de mooie keukenopstellingen. Die van Miele is wel zo super gaaf met de nieuwste apparatuur maar wij kunnen helaas niet 1x in de 7 jaar R 350.000 uitgeven aan nieuwe keukenapparatuur. De verkoper blijft maar Miele aanbevelen, waarna ik hem m’n verhaal vertel. Daar is hij even stil van and sorry about that ...... Dat hoeft helemaal niet want jij kan er immers niets aan doen. Ik zeg dat mijn plan B eigenlijk een Samsung is, maar daar maakt hij z’n handen niet aan vuil aan Koreaanse zooi. Hij spuugt het bijna uit. Maar toevallig doet de Samsung TV het al ruim 15 jaar en de side-by-side koel- en vrieskasten ook al 10 jaar. Iets wat Miele nog niet gepresteerd heeft in ons huis. Nou vooruit .... de wine fridge (die geen electronica heeft) functioneert zoals het hoort en begint te piepen als Jan de deur weer eens niet goed dicht doet.

Dan maar naar een Samsung shop in The Kolonade. Daar staat het model waar m’n oog op gevallen was tijdens mijn zoektocht op internet en nog in de aanbieding ook. Toppie. Maar het ding is niet op voorraad en dat vinden wij helemaal niet erg want de Fortuner zit al afgestampt vol. Volgens verkoper Rick kan de maschine er binnen twee werkdagen zijn vanuit een andere branche. Rick, heeft geen haast, take your time. Veiligheidshalve betaal ik de helft aan en krijg een keurige belastingfactuur. Ik ga er dus niet gelukkig van worden omdat het geen inbouw model is, en dus uitsteekt in het keuken eiland en het plint onderbreekt. Maar behalve Miele levert geen enkele leverancier een RVS front panel meer bij de inbouwmodellen. Daar wordt geacht een deurtje voor gemonteerd te worden in dezelfde kleur als de rest van de keuken. En dat gaat dus ook nooit lukken om dezelfde kleur blauw te krijgen.

We zijn mooi op tijd klaar om tijdig voor het donker thuis te zijn maar 4 kilometer voor de afslag bij Kranskop is het ene grote file. Op de radio horen we dat er een heel groot ongeluk heeft plaatsgevonden met 8 doden waarbij een truck en 3 personen auto’s betrokken zijn. En inmiddels onderzoek is gestart naar culpable homocide van de truck bestuurder. We hebben niet voor niets een 4x4 dus zoals inmiddels vele anderen, probeer ik in de berm de file voorbij te rijden. We moeten er immers toch af bij Kranskop, dus voel ik me er ook niet schuldig over. Maar desondanks meer dan een uur vertraging opgelopen en thuis dus alles in het donker: voeren, kattenbakken verschonen, planten watergeven.

Zaterdag 4 November

Het Beste Brein

We hebben er met plezier naar gekeken de afgelopen weken en wat mij betreft had Noor mogen winnen maar het werd de rotterdamse Shirley. Sommige dingen heb ik ook wel goed, maar het tempo waarin zij in staat zijn tot reageren ..... Knap hoor en 4 dames in de eindstrijd ..... Geweldig meiden.

Zondag 5 november

Jason Geberit zou dus komen en overnachten. Gisteren met het apezuur gewerkt om gastenhuis op orde te hebben en gevraagd hoelaat we hem zouden kunnen verachten. Net na de lunch, 13.30, maar hij kan niet blijven ivm een vergadering in JNB maandag om 08.00. Edoch, hij brengt z’n vriendin mee.

Hij staat inderdaad om 13.30 voor de deur samen met Audrey met slank postuur en halflang blond haar. Jason gaat aan de slag in het toilet, wij zitten met Audrey op de veranda aan een glas water. Ze werkt als manager in een sport accommodatie bij een meer in Germiston waar je kunt roeien, zeilen en duiken. Daarvoor runde ze een 7 kamer BnB hetgeen vermoeiend bleek. Ofschoon ze elkaar al heel lang kennen (Audrey de beste vriendin van Jason’s zus) zijn ze elkaar onlangs pas weer tegen het lijf gelopen. Jason komt gefrustreerd weer te voorschijn want hij krijgt de toiletbril niet aan het werk. Ondanks dat het ding pas 3,5 jaar oud is, blijkt er zwaar verouderde technologie in te zitten waar Jason dus niet op gerekend had. Ergo, hij moet weer terugkomen. We kletsen nog wat op de veranda en de hooligans melden zich ook weer want er liggen nog ananas schillen op de vogelvoerplank. Met het bezoek durven ze niet dichtbij te komen, maar ze hebben hun hielen nog niet gelicht of de grootste (kwa omvang) hooligan neemt de hele handel in 1 keer mee.

Maandag 6 november

Vlekkiesverwijderaar

Dr Albert Poortier gaat secuur te werk om m’n vlekkies te verwijderen. Ik voel er niets van maar voel me toch ook niet helemaal jofel. Voordat de wondjes zijn dichtgenaaid zijn we 40 minuten verder en blijkt de wachtkamer stampvol te zitten. De stukjes weefsel zijn in aparte potjes gestopt, wederom richting Patholoog om te kijken of alle (inclusief een randje schoon) kankerweefsel is verwijderd. Een paar uur later, als de locale verdoving is uitgewerkt begint het toch wel te zeuren en voel ik de hechtingen gemeen trekken aan m’n been dat ik maar omhoog houdt want het bloedt nog steeds een beetje. Gelukkig is Jan mee geweest want ik ben/was niet op m’n best zal ik maar zeggen.

Dinsdag 7 november

Nog steeds geen Maria dus bellen waar ze blijft. My ma is baie siek, dat is vervelend maar we hebben haar in het weekend nodig omdat we een paar dagen de hort op gaan. We weten haar ervan te overtuigen dat ze uiterlijk zaterdag toch echt terug moet zijn na twee weken afwezigheid.

Gistermiddag werd het gitzwart en begon het te stormen, dus wij hoopvol dat er een spatje uit zou komen. Niet dus, en vandaag zelfde verhaal ... bloedheet, gedonder in de verte, please let it rain .... voor 5 minuten krijgen we ons zin daarna vertrekt de bui richting Ellisras.

Woensdag 8 november

Ik sta op met een dikke strot en voel me alles behalve lekker. But the show must go on dus negeren en gewoon doordoen. Nog een keer een reminder naar het Security Committee dat we morgen vergadering @ Motswedi want ik weet hoe het normaliter gaat. De helft (of meer) komt zonder opgaaf van redenen niet opdagen. Alleen Leon stuurt een duimpje terug. Zal ik die anderen toch ook nog moeten aanleveren zodat ik weet dat de boodschap gelezen is. Bij een één op één whatsapp zie je dat aan het blauwe vinkje, maar in een groep dus niet. We zijn benieuwd.

Donderdag 9 november

M’n strot zit helemaal dicht, kan alleen nog maar piepen en voel me wel zo beroerd. Maar het heeft me een maand geduurd voordat ik een datum had, dus zie je er maar doorheen te slaan/slepen hou ik me voor.

Maar alle voornemens om dingen naast de agenda aan de orde te stellen, moet ik maar naar de volgende vergadering verschuiven. Tot mijn overgrote verbazing zijn ze er allemaal. Voorzitter Heindrich, Stefan Chopper (zo heet hij niet, maar er zijn 3 Stefans in de buurt in het spel, Grote Stefan, Kleine Stefan en Stefan Chopper omdat hij een chopper vliegbrevet heeftJJ). Een harstikke leuk uitziend joch kwa voorkomen en figuur. Altijd handig zo’n heli-piloot in je kennissenkring. De vergadering duurt en duurt want elk half uur moet er buiten gerookt worden, behalve door Heindrich en mezelf. Uiteindelijk zijn alle punten op de agenda aan de orde gekomen, maar in willekeurige volgorde en aan het eind komt het onderwerp GATE opnieuw terug nadat we daarover al 4 maal gesproken hebben. De vergadering gaat in ’t afrikaans, dus ik steek het een en ander op.

De Gate

Elke keer als er gedonder is op het Witkoppad is iedereen op tilt en moeten er maatregelen getroffen worden. En mijn voorstel daarbij is al jarenlang ..... aan het begin en eind van Witkop een gate of boom zodat niet elke willekeurige vreemdeling met al dan niet boze bedoelingen vrijerlijk op en neer kan rijden. Het is dan wel een openbare weg, maar dat kun je best zo inrichten dat ze niet met truckloads tegelijk je eigendommen kunnen wegrijden. Zoals laatst dus met onze diesel. En altijd zijn er bezwaren ... wie gaat dat betalen .... wie is er verantwoordelijk voor de gate ... een gate is ook gevaarlijk want dan moet je uitstappen om hem open te doen, en op dat moment kun je zo maar vermoord, beroofd of anderszin worden aangedaan... Kennelijk niet helemaal op de hoogte van de technologische mogelijk-heden.

Maar wat wil nu het geval ..... Witkop is 49 kilometer lang en je zou hem ca in tweëen kunnen opdelen. Het gedeelte waar wij wonen tot en met Zoetfontein van Hans Nel en het tweede gedeelte waar een stel farms aan gelegen zijn onder de naam Baviaanshoek. En laten ze bij Baviaanshoek nu toch op het zelfde idee zijn gekomen dat ik al jaren verkondig .... we zetten het mooi af met een gate. En ze zijn met de installatie ervan reeds begonnen. Dus had Heindrich de installateur daarvan ook maar in onze vergadering uitgenodigd om ons van de laatste technologische hoogstandjes op de hoogte te brengen.

Het kost wat, maar als we deze maatregel niet treffen, dan zul je het vrijerlijk in- en uitrijden van dieven nooit kunnen tegengaan. Personen te voet kun je nooit tegenhouden, die klimmen over elk hek heen. Maar voorkomen dat ze je persoonlijke eigendommen komen opladen met een bakkie, truck of wat dan ook wel. Een gate met afstandsbediening die op afstand zelfs door een securiteits company kan worden afgesloten. Dus als er verdachte bewegingen plaatsvinden kun je die maatschappij opdracht geven de hekken te sluiten zodat in ieder geval een of meerdere verdachte voertuigen ingesloten zijn. De residents kunnen nog steeds in- en uit met hun afstandsbediening, maar de dieven zitten mooi klem. Teneinde nog net binnen de wet te operen moet de weg overdag wel toegankelijk blijven voor een ieder, echter die moeten allemaal uitstappen, op een knopje drukken waarbij een camera het gezicht en nummerbord registreren. Dat is al een belemmering op zich hopelijk, maar kan tevens als bewijs-materiaal dienen in voorkomende gevallen.

En radio’s zijn ook een topic. Nu hadden wij die al jaren, maar geen enkele provider was er toch nu toe in geslaagd signaal bij ons op de farm te krijgen. Daar was recent ook verandering in gekomen door het bijplaatsen van een repeater op een naburige farm. Dus vorige week ook een base station laten installeren door EZT zodat we ook via de radio met de Witkop bewoners en daarbuiten kunnen communiceren.

Maar dat drijft bij onze buren zover, dat iedereen zich elke ochtend om 06.00 en ’s avonds om 19.00 moet melden. Met 19.00 heb ik geen probleem, maar met 06.00 wel. En zeg dat ook. Ik wil me best elke dag melden met de mededeling dat ik/we nog niet vermoord zijn, maar daar houdt het wel zo’n beetje mee op. Nou dat kan helemaal niet volgens Candice. Zij is de vrouw van Johnny/Gianmarco en formeel geen lid van het committee maar zit mee aan tafel omdat de vergadering op hun plaas wordt gehouden. Als je niet om 06.00 niet antwoordt, moeten wij komen  kijken wat er aan de hand is haar overtuiging. Je kunt dan immers wel vermoord zijn. Want dat gebeurt meestal tussen 19.00 en 06.00. Ze zijn allemaal zo ongelofelijk OBSESSED met plaasmoorde. En ja die vinden er plaats, in hele grote getalen ook, maar kijk ook even hoe groot het land is. In Limpopo alleen al passen 4 Nederlanden. Zij zijn 24 uur per dag met plaasmoorde bezig, wij wonen hier voor onze lol. Ze vinden het maar nix, maar Heindrich zegt: we slaan jullie over en meldt jezelf op een moment bij de meldkamer zodra je daartoe in staat bent. Helemaal prima.

Pas na 4 uur is de vergadering formeel beëindigd (nadat Stefan tot tweemaal toe een kleine slang van de veranda verwijderd heeft) en sleur ik me op m’n laatste krachten naar huis. Ik rij achter Stefan aan, die gelukkig zo galant is mij door te laten en het hek achter me te sluiten. Thuis ga ik direct naar bed waar Jan al een hete kruik in had gelegd. Ik ben helemaal op, uitgeteld en zo beroerd als een hond. Hoest m’n longen uit m’n keel, koppijn. Kortom een natte dweil of gewoon leeuwenvoer.

Vrijdag 10 november

Ik ben doodziek, maar Jan houdt vol .. je hebt nog 1 dag ... daarmee bedoelt hij dat we zondag hopelijk toch nog naar Anka en Ed in Madikwe kunnen. De wonderen zijn de wereld niet uit, maar ik heb er absoluut geen fiducie in en app Anka dat helaas ....... LLL.

Rick Vaatwasser in de bocht

M’n telefoon gaat, maar ik kan niet opnemen omdat m’n stem helemaal weg is. Dus neemt Jan de phoon aan. Hij is helemaal gewend aan z’n iPhone en heb hem nooit meer horen kankeren zoals op de Samsung destijds. Het is Rick Vaatwasser. De vaatwasser is gearriveerd maar is R 3000 duurder. Jan gaat dan zo’n heel verhaal aanhoren, maar ik zou er gauw klaar mee zijn. Jullie hebben juridisch geen poot om op te staan, maar weet je wat ..... hou hem lekker zelf en ik m’n geld terug. Nadat Jan het hele regiment aan K-smoezen geduldig heeft aangehoord zegt hij dat we onze deposit terugwillen en ze het ding kunnen houden. Rick zal nog een mailtje sturen dat ik inderdaad al snel krijg. Ja, de geleverde machine is echt duurder en hij is nog wel bereid om de factuur te tonen ook.

Jan is inmiddels boodschappen doen dus sleur ik mezelf uit bed om de laptop op te halen en hem van repliek te dienen. Bijkomstigheid is dat het bedrijf “Sounds Great Kolonade” heet. Zo Rick ... Sounds Not That Gread at all he? En ik leg hem uit dat ze juridisch geen poot hebben om op te staan en motiveer dat keurig. Dat dit daarenboven een puur interne aangelegenheid is waarmee ze hun cliëntèle überhaupt niet mee zouden mogen lastigvallen. Maar dat ik verder geen zin heb om zaken met hen te doen, dus hou dat ding lekker zelf en geld terug op bankrekening zus-en-me-zo.

 

 

 

Zaterdag 11 november

Ik heb een klein beetje stem terug en krijg een telefoontje...... de baas van Rick Vaatwasser aan de bel dat we de dishwasher ondanks en desalniettemin voor de afgesproken prijs krijgen en dat de winkel-bedienden het verschil uit eigen zak moeten bijbetalen. Kijk, dat had hij er nou niet bij moeten zeggen. Het is niet fair ten opzichte van Rick c.s. want het ding was wel degelijk ON PROMO zoals dat hier heet. Verder ben ik er onverminderd absoluut beroerd aan toe zonder enige vorm van verbetering. Jan heeft het er maar druk mee met de kattenbakken, eten koken, planten watergeven, dieren voeren etc. Komt er hopelijk weer een opleving in de waardering voor alles dat ik altijd in m’n eentje doe. So heb elk nadeel se voordeel.

Bart de Pauw

#Metoo blijft voor verrassingen zorgen. Zo is er op zondagavond een programma op TV ... Tweede tot de Zesde Macht. Waar de titel op slaat is me een raadsel, maar gewoon een leuk belgische kennis quiz waarin door 3 koppels bestaande uit twee personen wordt gespeeld om EUR 10.000 voor een goed doel. Eén koppel bestaat altijd uit prominente belgen en gepresenteerd door Bart de Pauw. En laat nu ook Bart de grenzen van het betamelijke hebben overschreden en op staande voet buiten de VRT deur geknikkerd. Ergo, het programma ook per direct van de buis. Of hij een zeer invloedrijk persoon is in het belgische TV wereldje is mij niet bekend, maar hij heeft wel een eigen productiehuis. Het hele belgische journaal is er bijna aan gewijd. Jammer van het programma.

Harold Robbins

Ik “vrat” destijds de boeken van Harold Robbins en daarin worden (weliswaar fictief) exact die situaties beschreven die nu naar buitenkomen, althans wat het filmwereldje betreft dan. Machtige TV-bonzen die een acteur konden/kunnen maken of breken en daar royaal misbruik van maakten/maken door (veelal vrouwelijke) auditie-doeners sexuele handelingen aan hen te laten verrichten danwel hen in het achterwerk te nemen. Ze waren wel zo wijs om de voorkant niet te penetreren teneinde niet met ongewenste (en daarmee dus ook bewijs) zwangerschappen opgezadeld te worden. Het was REGEL, GEEN UITZONDERING. En hoe kansloos de jonge meisjes ook naar NYC of LA kwamen, ze lieten het zich allemaal welgevallen in de hoop ooit een rol te krijgen die hen tot grote hoogte zou doen stijgen en celebrity status zouden verlenen. Hetgeen 1 of de velen soms ook lukte. Ik heb er eigenlijk nooit aan getwijfeld dat het zo ging, want die verhalen kwamen echt niet uit de duim. Zoveel fantasie kan een mens niet hebben. Alhoewel......Let wel .... IK KEUR HET ABSOLUUT NIET GOED, INTEGENDEEL .... Dat deze machtsstructuur  c.q. –misbruik toch eindelijk doorbroken en beëindigd moge worden. Maar zolang de Paus het sanctioneert en de “godsvruchtige dienaars” tevens bewezen sex-delinquenten tot in de hoogste regionen  binnen zijn kerk ruim baan geeft en beschermt om kleine misdienaartjes te blijven misbruiken en verkrachten ...

Zondag 12 november

De afgelopen nacht is werkelijk rampzalig geweest, geen oog dichtgedaan en de donkerste van de afgelopen 3. Bonkende hoofdpijn, nog steeds veel hoesten maar gek genoeg is m’n keel is wel veel beter en ik kan weer praten. Na het 2-fasen-ontbijt verman ik mezelf en besluit dat het maar over moet zijn. Het probleem lijkt nu immers alleen nog in m’n hoofd te zitten. So ....  get-over-it en probeer weer een beetje aan het dagelijkse leven deel te nemen. Soms helpt het om jezelf een zetje te geven.

In de loop van de dag begin ik me steeds beter te voelen en lijkt het gebonk in m’n hoofd ook minder te worden. Ik doe de huishoudelijke klussen weer zelf. Weliswaar in tergend langzaam tempo, maar het lukt.

Het is nog steeds bewolkt en de afgelopen twee nachten hebben we veel gedonder, maar ook 10 mil regen gehad. En daar frist alles lekker van op, zelfs je hoofdJ.

Maandag 13 november

Naar aanleiding van de vergadering afgelopen donderdag had ik in bed wel 1 onderdeel verder uitgewerkt in een concept brief voor de chair; een gate om ons Witkoppad weliswaar niet dejure doch wel defacto aan de openbaarheid te onttrekken. Heindrich vindt de brief helemaal prima (dat kon ook niet andersJJJ) en ik verstuur hem aan alle Witkoppad bewoners, inclusief Ben Schutte. Met grote tegenzin mijnerzijds weliswaar maar een gate treft ook hem als hij niet wil dokken. En zakelijk en privé (onze giraffesLLLLL) moeten gescheiden blijven natuurlijk. Pieter Ras reageert als eerste, helemaal geweldig en DOORDRUKKEN dat idee. Aan mij zal het niet liggen.

Woensdag 15 november

We reizen alsnog af naar Anka en Ed @ Morukuru in Madikwe waar we keurig op tijd arriveren, d.w.z. bij de toegangsgate waar Warren en Boytjie ons staan op te wachten. Wij stappen bij Warren in de gameviewer en Boytjie neemt de Fortuner mee. Het hele gezelschap staat ons bij het Owners House op te wachten en toe te zingen en Evanz staat klaar met heerlijke pink Simonsig bubbles. Wij hebben ook bubbles mee en een net sinasappels die we onderweg bij de citrus farm scoorden. Late Valencias en superzoet. Boytjie laadt alle 3 netten uit maar dat is niet de bedoelingJJJ. We lunchen bij het zwembad waar de nieuwe chef Vasco ons heerlijke dingen voor de neus zet. Zoals z’n naam al doet vermoeden, daar zit portugees bloed in, en dat is aan z’n gerechten ook te proeven. Behoorlijk gekruid. Daarna op gamedrive waarbij we heel veel olifanten spotten en een uitgebreide leeuwenfamilie met twee males, vier vrouwtjes en zeven cubs die ons allemaal lui vanonder een boom in de schaduw liggen aan te kijken. Ze zijn helemaal niet van plan om ook maar een voet te verzetten, de mannetjes kijken zelfs niet op.

Was het vandaag nog heel erg warm, dat slaat helemaal om met chill en harde wind. De gedekte tafel in de Sala wordt afgeruimd en in de kamer bij de openhaard weer opgedekt. Mij valt een cooked to perfection stuk zalm ten deel, beef voor de echte carnivorenJ. En voor je het weet is de tijd voorbij-gevlogen en lonkt het bed.

Donderdag 16 november

Cheetah’s

Gisteren hadden we het idee opgevat om vandaag de hele dag op gamedrive te gaan. Het zonnetje doet z’n best, maar verder is het bitterkoud en worden de wax-jassen uit de kast gehaald om in ieder geval als windbreker te fungeren. Paula gaat ook mee vandaag in een dun vestje. Ze houdt zich een poosje groot, maar dan moeten bij haar toch ook de dekens er aan te pas komen. We rijden eerst langs de cheetah boma waarin 3 vrouwtjes getraind worden om weer zelf te gaan jagen en in hun eigen levensonderhoud te gaan voorzien in plaats van hun maaltijd in een zilveren schaal opgediend te krijgen. Ze komen bij De Wildt vandaan waar ze een groot overschot hebben.

Dus zegt Warren tegen ons ....waarom vragen jullie niet een permit aan .....? Ik zou dat dolgraag willen maar Jan houdt dit dus al jaren tegen. Ze zouden onze eigen katten opvreten. En laat ik daar nou helemaal niets van geloven, de anderen trouwens ook niet. Maar het zal wel altijd een droom blijven om een paar grote katten rond het huis te hebben lopen en waarbij het helemaal niet de bedoeling is om ze binnen te halen, want de huisraad zou daar namelijk WEL onder te lijden hebben.

Daarna rijden we helemaal naar de andere kant van het park waar we via een stijle recent aangelegde weg naar het hoogste punt van de Swartberge rijden. Stapvoets want het is bijzonder stijl, maar het uitzicht dat ons te wachten staat is fenomenaal. 360˚. We waren langs de Tsukudu dam gekomen die vrijwel droog staat, maar wel water ingepompt wordt. Er staan 3 olifanten bij de inlaat te drinken en 3 verschillende (modder-) kleuren.

Vervolgens rijden we langs nog een grote gemetselde waterbak waar een tankauto water staat bij te vullen en op 10 meter afstand een hele grote groep olifanten geduldig staat te wachten totdat de tankauto weer vertrokken is.

 

Als we op het topje van de berg staan, zien we de 3 olifanten nog steeds staan bij de Tsukudu dam en je kunt zelfs Gabarone in de verte zien liggen. Intussen zijn Warren en Boytjie druk bezig met de lunch opzetten. Veggieburgers, meloensoep, salade, boereworsrolls en een fruithapje toe dat ik in m’n wijnglas kieper zodat er een heerlijke bowl onstaatJ.  Daarna rijden we weer stapvoets naar beneden, en komen opnieuw langs een drinkplaats die door zonnepanelen met water gevuld wordt. En ook hier weer een verzameling olifanten. Het is echt olifantendag ofschoon we ook nog een paar buffels en een white/wide rhino tegenkomen.

We gaan naar Ed’s view voor het walking diner en waar de vuurschaal ons moet gaan verwarmen. Maar de wind is zo ongenadig dat we er bijna wegstormen. Helaas voor alle inspanningen van Vasco, Evanz, etc. maar hier kunnen we onder deze weersomstandigheden niet eten en verplaatsen we ons naar de fire pit bij het zwembad die mooi in de luwte ligt.

Het diner loopt, dat wil zeggen, de chef en Evanz lopenJ. Allemaal heerlijke kleine hapjes en een bak friet voor Jan want anders loopt het helemaal fout met de koolhydratenhuishouding. Het is zoveel friet dat we er allemaal een flinke greep in doenJJJ. Wat een heerlijke dag en (helaas laatste) avond innie bosveld.

Vrijdag 17 november

Anka en Ed moeten tijdig terug zijn in Athol, dus ontbijten we bijtijds en eenvoudigJ waarna we met z’n allen richting JNB vertrekken na te zijn uitgewuifd en –gezongen. We kunnen niet de gebruikelijke route nemen richting Vance’s gate want daar staat een grote kudde olifanten aan beide kanten van het pad en daar ga je dus echt niet tussendoor rijden. Bij ons op het lijstje Builders Ware House, Dischem, lenzen inleveren om te polijsten, gordijnen ophalen en Louis inleveren die naar Parijs gaat voor een nieuw handvat. Dat kan wel 3 maanden duren volgens Medi want vanaf half december ligt alles tot half januari stil, ook bij LV. Ik neem een foto van Louis en vraag Medi aub goed op hem te willen passen waarna Louis achter een deur verdwijnt. Daarna naar Athol waar die avond best veel mensen in het restaurant zitten. Wij zitten tijdens het diner samen met Anka en Ed het verjaardagsspectakel van een prachtig uitgedoste zwarte jonge dame te kijken met haar twee eveneens schitterend uitgedoste vriendinnen. Foto’s, selfies, kadootjes en stiletto hakken zooooo hoog dat je er duizelig van wordt, bij de aanblik ervan alleen al. De chef heeft echt geweldig z’n best gedaan, een scallop in heerlijke jus en zeebaars als hoofdgerecht met zowaar GROENTEN erbijJ. Paksoi. Sinterklaas bleek ook nog langsgekomen met een heerlijke chocolade letter met luiperdprint voor mij, twee flessen gele vla en stroopwafels voor Jan. Daar gaan we thuis weer lekker van genieten en snoepen.

 

 

Zaterdag 18 november

Het is een prachtige dag en na het ontbijt nemen we afscheid van onze lieve vrienden. Eerst naar Woollies en daarna naar Cullinan voor een halve jonge kaas en tenslotte de vaatwasser ophalen. Bij van der Poel komen twee jonge boerenmeiden ons de kaas al tegemoet dragen. Het zouden zo jaren vijftig hollandse boerenmeisjes kunnen zijnJ. We rekenen af herpakken de auto. Want volgens Jan past de vaatwasser er echt niet in, maar Ed zag vanochtend al geen enkel probleem, ik evenmin. Dus de achterbank gewoon weer uitgeklapt zodat daar alle koelboxen etc kunnen staan, kan de vaatwasser gewoon lekker op z’n rug achterin liggen.

Er blijkt zelfs nog een pre-black-Friday-deal-flatscreen bij van Samsung bij te kunnen. De huidige 15 jaar oude en loeizware is eveneens een Samsung die Jan in de bieb wil hebben om de voetbalwed-strijden weer op groot formaat te kunnen bekijken in plaats van het huidige mini-schermpje. Echt een super deal en Rick Vaatwasser put zich opnieuw uit in talloze sorry’s sorry’s sorry’s  voor het gedoe over de prijs van de vaatwasser.

Weer thuis hoor de generator brullen en hebben kennellijk dus geen Eskom. Jan gaat kijken en de dieseltank blijkt zo goed al leeg en de generator houdt er vervolgens bij gebrek aan brandstof mee op. Volgens Maria al sinds woensdag j.l., maar ze kon ons niet bereiken anders hadden we toen Eskom al kunnen bellen want dit is wel heel erg zonde diesel. Jan heeft de generator snel bijgevuld en ik Eskom gebeld want er blijkt een breaker getript te zijn. Dus daar moet een techneut aan te pas komen die een paar uur later in het pikkedonker al voor de gate staat. Met een lange stok steekt hij de breaker weer terug en hebben we weer Eskom. De man was hier nog nooit geweest en vreest op de farm te zullen verdwalen, dus Jan doet hem netjes uitgeleideJ.

Zondag 19 november

Ik had gistermiddag nog een appie gekregen van Rick Vaatwasser of we tevreden waren met onze aankopen. Geen idee hoor Rick, wij zijn al blij dat we de Samsungs heel uit de auto gekregen hebben en gaan er vandaag mee aan de slag. We kruien de oude vaatwasser naar buiten en halverwege de middag is de nieuwe gelukkig operationeel.

Maandag 20 november

Magdaline

De hechtingen moeten eruit en ik heb een afspraak met Magdaline Sangoma. Ze hebben inmiddels een gate om het huis gebouwd, zo ook een tweede ruimte waar ze haar sessies houdt en haar man George is ook thuis. Die is sinds vorig jaar met pensioen, maar dochter Lebogang werkt nog steeds bij de politie.

Ik heb een box Ferrero Rocher voor haar meegenomen. Ik vind gewoon dat je ergens niet met lege handen kan komen aanzetten. En ik weet van vorige sessies (met o.a. Ton van der Lee) dat ze die heerlijk vindt. Ik maak kennis met haar jongste dochter die ook Sangoma is, maar haar naam te moeilijk om op te slaan. Ik heb met Magdaline afgesproken in de hoop dat er enig licht geworpen kan worden op een zich voortslepend onopgelost drama dat overigens niet direct betrekking op ons zelf heeft. We bekijken foto’s waarna de sessie kan beginnen. Nou ja ...... er moet eerst nog wel stevig onderhandeld over de prijs want ze vragen wel heel erg veel en zeg dat ook. Wat ik dan in gedachten heb dan.... Nou heb ik toevallig cash bij me van de gasten die vorige maand bij ons verbleven en contant afrekenden.

Maar daar nemen de zij en de ancestors, na consultatie, geen genoegen mee. Maar geen nood want ik kan het restant later wel een keer aanbrengen of gewoon overmaken.

We zitten met z’n allen op de grond en ik krijg een geitenleren buideltje met allerlei attributen zoals schelpen, dominostenen, muntstukken waar ik eerste een zwart poedertje overheen moet strooien, husselen en dan tegen het onderwerp in kwestie praten. Vervolgens wordt de inhoud van het buideltje op een doek uitgestrooid en wordt de positie van de diverse attributen door Magdaline en haar dochter geduid. Het is de dochter die tot 3 maal toe in trance gaat en dat is iets dat een beetje het midden houdt tussen huilen, smeken en praten, in een razend tempo en zonder adem te halen zodat ik het er bijna benauwd van krijg, en waarbij stukje bij beetje steeds meer informatie loskomt. Dingen die mij echt sprakeloos maken. Uiteraard heb ik verteld waar het over gaat, maar dit soort feiten en details hebben ze van mij echt niet gehoord. De sessie duurt bijna twee uur en aan het einde ervan is de dochter vrijwel uitgeput. Ik bedank hen voor alles en ga thuis m’n notities uitwerken, maar eerst naar Dr Poortier om de hechtingen te verwijderen.

Onderweg terug naar huis duizelt het me wat ik allemaal gehoord heb en thuis maak ik het verslag voor de belanghebbende partij.

Dinsdag 21 november

Gisela en Richard komen even op bezoek vanuit Welgevonden. Ze hadden een nachtje kado gekregen van hun dochter waarbij dochter Lindsey wel wat beter had mogen opletten wat ze uitzocht. De lodge blijkt namelijk hoog op de berg te liggen waar je uitsluitend te voet met veel trappen kunt komen. Richard is in mei aan z’n rug geopereerd en die operatie moet als volstrekt mislukt worden beschouwd. Ergo, hij loopt absoluut beroerd en ook Gisela is niet zo’n fitte trappenloopster.

Zij is dus niet eens meegegaan met de gamedrives. Richard wel en kan nu bijna helemaal niet meer lopen en schuifelt de kamer door richting terras. Maar hij heeft wel Olifanten en leeuwen gezien en vanochtend op de terugweg van de lodge naar de gate zijn ze cheetah’s tegengekomen die zojuist een impala gescoord hadden. Ze blijven maar kort en ik had koffieservies klaargezet. Maar daarmee had ik toch buiten de waard gerekend .... wijn en bier. Dus zit ik alleen aan de capucinno. Altijd gezellig om even bij te kletsen en ze gaan door naar Tholo. Ze zijn trouwens heel erg content met hun nieuwe huis in hun nieuwe buurt Lonehill (JNB suburb bij Montecasino in de buurt).

Dis-Grace Mugabe

Het zat er natuurlijk al een tijdje aan te komen in Zim. Vrijdag de militairen ernstig aangedrongen op Mugabe’s vertrek en nu is het zover dat hij toegeeft aan de steeds luider worden roep om op te zouten en de druk van de militairen. Hij schijnt er nog een behoorlijke afvloeiingsregeling uitgesleept te hebben van eenmalig 10 miljoen dollar en volledig doorbetaald salaris met behoud van alle toeters en bellen die de extravagante familie en zijn ruim 40 jaar jongere vrouw Dis-Grace er op na houden. Zuma en Malema willen hem graag asiel verlenen, maar ik denk dat dat een heel domme zet zou zijn en de definitieve nagel aan de doodskist van Zuma. Volgende maand staan er partijverkiezingen op het programma en Ramaposa gooit hoge ogen om Zuma op te volgen als partijvoorzitter. Laat ze met z’n allen maar mooi in Dubai gaan zitten lijkt mij.

Bij de Morukuru Family werken best veel Zimmers en die gaan allemaal uit hun dak van blijdschap. Niet dat Zim van de één op andere dag opeens in een gesmeerde geoliede economie verandert natuurlijk, maar iedereen is hoopvol dat èn de witte boeren weer terugkeren èn aan 37 jaar dictatuur voor altijd een einde is gekomen.

Woensdag 22 november

Jan had maandag j.l. allerlei snoertjes etc gehaald in Ellisras om de nieuwe Samsung aan te kunnen sluiten. En nu proberen we de oude loodzware Samsung van de muur te krijgen dat uiteindelijk en vooral met veel moeite lukt. De nieuwe is gelukkig niet half zo zwaar. Dat was bij de afwasmachine ook al het geval. Even later krijg ik de oude Samsung op m’n tenen. We hadden hem schuin tegen de muur gezet en ik had er bobbeltjesplastic en een deken omheen gewikkeld. En hoe ze het voor elkaar kregen, maar Raja en Tonnetje zijn staat om het ding om te kieperen. Dankzij de verpakking gelukkig onbeschadigd, behalve m’n teen dan waar het bloed uitspuit.

Donderdag 23 november

Gisteren hadden we de nieuwe Samsung nog wel aan de muur gekregen, maar nadien bedacht Jan zich dat hij de afstandhoudertjes was vergeten aan te brengen. Ergo, hij moet weer van de muur om die dingen alsnog te bevestigen. Bij het ophangen bleek er in het glas trouwens een beschadiging te zitten die ik onmiddellijk aan Rick Vaatwasser gemeld had en die onmiddellijk terug-appte ..... probeer het afdekfolie eens te verwijderen. Huh? Ik kijken en nog eens kijken, en ja hoor, er blijkt nog een best wel stevig film op het scherm te zetten dat ik verwijder en daarmee ook de “beschadiging”JJJ. Wat een rund ben ik toch. Maar uiteindelijk kunnen we QLED kijken. MOOOOOOOI! En wat een verschil met de oude Samsung.

Vrijdag 24 november

Vandaag wordt gevuld met het ophangen van de nieuwe gordijnen en aangezien ze op 2.40m hangen ipv 2.25 as-is moeten er eerst gaten gevuld, overgeschilderd en daarna nieuwe gaten geboord hetgeen nog een kunstje is. Vooral de buitenmuur die in een ronding loopt. Dat moest destijds bij de bouw van het huis zo volgens de Feng Shui leer maar practisch natuurlijk waardeloos. En moeten dus de roede-houders/beugels met een kunstgreep verlengd worden. Je kunt er zomaar uren mee zoet zijn, maar het resultaat er is dan ook naar. Eigenlijk best wel knap dat we zoveel zelf kunnen.

Zaterdag 25 november

Met de regen is het tot nog toe treurig gesteld, maar volgens de weather apps gaat het vandaag echt gebeuren. Vannacht was het al een beetje begonnen, en om 15.00 gaat het volgens de app het helemaal losbarsten. Knap hoor dat dat zo goed te voorspellen is en inderdaad, om 15.10, begint het te hozen, stormen en donderen van jewelste en het dak lekt onverminderd als een mandje. Andries had vanochtend zullen komen, maar ik had gemeld dat het hier regende en z’n bezoek dus weinig zinvol zou zijn. De stoelen vliegen over het terras en zelfs Luna en Tonnetje raken lichterlijk upset van dit natuurgeweld. Toch maar mooi bijna 40 mil gekregen. Het regent zo’n beetje horizontaal met felle rukwinden maar de black faced weaver nestjes houden het gelukkig (dit keer). In het vorige broedseizoen werden letterlijk alle nestjes weggeblazen en lagen niet alleen de eitjes stuk op de grond, maar ook creperende net uitgekomen vogel babies en dat is wel zo’n dramatische ervaring.

Het komt voor in de natuur, maar liever niet bij ons. Ik maak een videootje dat op m’n LeopardLeap pagina op FB staat.

Zondag 26 november

Een nieuw tussendoorgekomen project is de tafeltje oid voor de oude Samsung die naar de bieb gebracht is samen met Michael EZT. De radio mast die hij onlangs had geinstalleerd is ca. losgekomen van de muur, daar moesten dus steviger beugels aan te pas komen. Ik had er een hard hoofd in om dat zware ding naar boven te krijgen, maar het scheen een fluitje van een cent met de sterke Michael te zijn geweest, die overigens de tv graag had willen hebbenJ. In de bieb kan de Samsung niet aan de muur bevestigd en ik weet zeker dat de oorspronkelijk voet nog ergens rondzwerft. Normaal gesproken worden letterlijk alle overtollige zaken in de kluis gepropt maar de voet is er niet meer te vinden ofschoon hij er ooit wel gestaan heeft. Mischien hebben we hem naar de vliering verbannen en jawel daar vinden we hem terug.

Het wordt geen tafeltje maar twee mini bokkies (schragen??), en die zien er toch schattig uit in zo’n mini-uitvoering. Die wil ik ook wel onder de salontafel Jan. Daar staan nu twee massieve blokken onder de glasplaat die veel te grof en te pompeus zijn en een esthetische doorn in het oog.

Dinsdag 28 november

Innocent is gearriveerd want er moet een stuk bush gecleared waar de zonnepanelen komen te staan en wel bij het generator hok. Logistiek de meest handige plek. Ik heb het gebiedje gisteren met rood/wit lint (à la markering plaats delictJ) uitgezet. Jan was gisteren met de Fortuner naar de garage en er was weer potgrond meegekomen zodat ik de sla plantjes kan verspenen. Potgrond is niet het goede woord, het lijkt meer op gemalen boomschors, maar de betere kwaliteit die we bij Obaro halen in Vaalwater is al geruime tijd uitverkocht helaas. Hopelijk zijn de sla plantjes niet al te kieskeurig.

Woensdag 29 november

Nadat de Hooligans zijn afgetaaid mag Onyx naar buiten. Dat duurt meestal niet lang en ik ga even kijken of hij mogelijk al weer binnen in z’n mandje ligt en de schuifpui weer dicht kan. Dat niet bepaald. Hij ligt bij de hanging-chair en ik zie een staart die eigenlijk TE lang is voor een hagedis. De staart blijkt een jonge westlik gestreepte sand slang te zijn. Hij zit het ding te treiteren en ik zeg dat hij daar onmiddellijk mee moet stoppen omdat hij de slang pijn doet. Nou ja zie je hem denken .... dan ga ik er wel naar liggen kijken met zwiepende staart en ik haal supersnel de doorzichtige opvangpot er bij. Maar eerst nog een videootje voor m’n LL FB site natuurlijk. Het slangetje glijdt de pot binnen en ik zet hem-met-toespraak weer in de tuin. Dat hij een volgende keer zo’n avontuur mogelijk niet overleeft. Gisteravond trof ik namelijk ook al de muis die ik een paar weken eerder redde, in Tonnetje z’n bek. Tonnetje liet wel los, maar de muis was dood. Had nog wel een poosje met hem in een schoon servet op schoot gezeten, maar als de parasieten het lijf beginnen te verlaten, dan weet je dat het einde oefening is. Zoals ratten een zinkend schip verlaten.

De Hooligans vertrekken trouwens nooit zonder  schade te hebben aangericht. Een stenen bloempotje op het terras, optillen, naar kijken en naar beneden gooien. Echt zo leuk als het in stukken uiteen spat. Of de solar lampjes uit hun houdertjes op de stoep gooien.

Echt heel lollig allemaal, maar wijzelf denken daar toch wat anders over. Je kunt met goed fatsoen eigenlijk niets buiten laten staan dat ze gemakkelijk kunnen oppakken zoals m’n solar paneltje met batterij om telefoons op te laden.

Donderdag 30 november

Er moeten kerst kadootjes gekocht voor de kids. Er moet niets natuurlijk, maar ik vond het zelf ook altijd groot feest om met Sinterklaas kadootjes te krijgen, dus dat vinden zij ongetwijfeld ook. Het is verschrikkelijk druk in het durp, aantal dingen die ik nodig heb nergens te krijgen en bij de notenboer kan zelfs niet betaald worden omdat wifi wegens overbelasting niet werkt. En bij de ATM’s staan zulke rijen-wachtenden-voor-u, dat ik daar echt niet bij ga aanschuiven. Het is bovendien ook bloedheet in town, dus dat maakt het er allemaal niet leuker op. Het is wel duidelijk dat payday niet meer op vrijdag, maar inmiddels reeds op donderdag valtL. Nooit meer doen dus op de laatste donderdag en vrijdag van de maand inkopen doen. En voor het laatste ding op m’n lijstje sta ik 3 minuten TE laat voor de inmiddels gesloten deur. Schroeven voor de klep van het bakkie die bij Toyota klaarliggen.

Het is maar moeilijk te bevatten dat morgen de laatste maand van het jaar al weer aanbreekt.