Oktober 2017 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Thursday, 02 November 2017 14:00

Oktober 2017

Zondag 1 oktober

Tijdens het ontbijt loopt de trein Ashton binnen en daarna stappen we op de bus richting Hermanus, zo’n 160 kilometer verderop. Er liep ooit een spoorlijn langs de tuinroute maar die is totaal verwaarloosd onder het fantastische ANC regime. Doodzone want het is zo’n prachtige route. We rijden door het vruchtbare land en komen in Swellendam letterlijk langs Bloomestate van Carla en Maarten. We worden vlak bij de boulevard in Hermanus losgelaten en hebben er tot 1500 de tijd. Achteraf bezien had ik een boottocht naar de walvissen moeten boeken want op de boulevard en ver daar omheen kun je letterlijk over de koppen lopen. Het is een lang feestweekend waarbij iedereen de kust en de walvissen opzoekt. Geef ze eens ongelijk, maar voor ons gewoon TE druk. We spotten een paar walvissen vlak onder de kust en later geeft er eentje in de verte een show met springen en z’n staart wapperen. Kennelijk vinden de walvissen het ook veel te druk daar in Hermanus. Anka had vorige week nog laten weten dat er heel veel bij de Hoop zijn, en daar hadden Lijdia en ik ook getuige van kunnen zijn ....

We hadden nog gekeken of we elkaar onderweg ergens konden treffen omdat Anka c.s. dus ook in de buurt waren, maar dat was helaas niet gelukt.

Hoe het zo gekomen was ....

Ik was een paar maanden geleden begonnen met het zoeken naar een treinreisje omdat Lijdia dat zeker ook leuk zou vinden. Ik vond een hele geschikte, met de Shongololo Express naar VicFalls maar die bleek niet in September 2017, doch pas in 2018 plaats te vinden. En de 4 daagse ROVOS trips naar VicFalls zaten in juni tot en met eind december al volgeboekt. De dame bij Shongololo liet mij weten een hele leuke andere reis te hebben, De Good Hope Golf trip. Ik dus kijken en ja prachtige reis, maar voor mij gewoon veel te duur. Dat had ik haar laten weten en er voor de grap bij gezegd .... voor bedrag X ga ik mee. Ze antwoordde weer dat ik dan tot 18 augustus moest wachten om te bezien of ze een aanbieding kon doen. Ik had er werkelijk geen seconde op gerekend dat mijn aanbod geaccepteerd zou worden. En intussen had Mirjam gevraagd of ze 22-24 september bij ons zouden kunnen verblijven. Natuurlijk kon dat want zij en Peter kennen mijn zus ook. Zou dus helemaal super gezellig gaan worden. En wij zouden daarna dan 3 dagen met hen, Anka en Ed meegaan naar de Hoop.

Ben ik op 18 augustus nog steeds in het gastenhuis aan het verven, krijg ik een emailtje rond half één van Shongololo dat begint met ... dearest mrs Oosterhoff, it is with great pleasure ......  met andere woorden ze accepteren mijn bod. Ik kom m’n ogen niet geloven en fantastisch natuurlijk, maar gelijktijdig ook een loyaliteits conflict. Wat nu? Maar openlijk voorgelegd aan M&P die vonden dat we deze kans niet moesten laten lopen en dat er vast wel ergens anders onderdak zou zijn dat al heel snel gevonden werd in Madikwe. En zo was het dus tot deze treinreis gekomen, waarbij ik absolute en strikte geheimhouding moest betrachten over deze deal. So my lips are sealed.

We lopen wat rond langs de winkeltjes en komen zo in een heel leuk winkeltje met kunst en sieraden. Er liggen twee prachtige kettingen tegen een heel aantrekkelijk prijsje. Lijdia koopt ze allebei voor haar oppassende buurvrouwen en vindt het jammer dat er geen 3 liggen want ze vindt ze zelf ook prachtig. Daarna gaan we nog een keer terug naar het water om afscheid van de oceaan te nemen.

Terug bij de bus vertelt Liesbeth dat ze prachtige kunst objecten hebben gezien, maar te groot om mee te nemen. Ze vervolgt dat ze thuis bijvoorbeeld een ijsvogeltje hebben van Josephine Wortelboer. Ik vertel haar dat we er twee hebben, dus ik precies weet hoe het ijsvogeltje er uitziet. Had ik nog niet iets gemeenschappelijks met Liesbeth, nu dus welJJJ.

Lobster tails zooooo grooooot

En zo breekt de laatste avond in de trein aan met afscheidsdiner. De hele keukenstaff en ander boordpersoneel komen onder handgeklap en gejuich  langsgemarcheerd. Het is een hele stoet met wel 5 chefs. Lijdia en ik waren een keer een kijkje in de keuken gaan nemen. Toch knap dat je in zo’n beperkte ruimte kunt koken voor 51 gasten en het allemaal tegelijk en warm op tafel weet te krijgen. Echt alle mogelijk denkbare complimenten waard. Dan komt mijn hoofdgerecht ...... twee mega grote kreeftenstaarten waarbij de ogen van de omstanders echt uit hun kassen vallen. Dat hadden zij ook wel gewild. Een van de staarten snij ik in 5 stukken zodat ook Sjef, Hilly, Liesbeth, Tom en Lijdia er van kunnen meesmullen. Zo nu en dan was het vleesloze menu een beetje karig en fantasieloos, maar dat is in 1 klap goedgemaakt. Echt goddellijk lekker. We nemen nog een afzakkertje in de bar en verwonderen ons dat de reis zo snel voorbij is, hoe we van ons gezelschap hebben genoten ofschoon 15 dagen ook aan de andere kant weer lang genoeg is.

 

Liesbeth en Tom blijven nog een paar dagen in CPT, de anderen vliegen morgenavond naar huis en hebben ongelofelijk spijt dat ze niet een paar dagen extra in Kaapstad geboekt hebben. Wij wrijven het nog even extra in dat dat inderdaad heel erg jammer isJJJ.

Maandag 2 oktober

We hebben in Worcester overnacht en tijdens het ontbijt rijdt de trein richting Kaapstad en zien we de tafelberg mooi liggen. De beste aanblik op de tafelberg is toch echt vanaf het Blouberg strand. Helaas geen mooie rijke neger voor Lijdia om mee naar Duitsland te nemen of rijke witte tijdens de reis gescoordJJJ alhoewel Lamek wel kandidaat was, maar helaas .... arm. Wel zo’n leuke man waar we veel plezier mee beleefd hebben. Iedereen schatte hem veel jonger dan hij was. Nu weet ik uit ervaring inmiddels wel dat ze, zeker op jongere leeftijd,  er allemaal nog jonger uitzien dan in werkelijkheid. Ik had Lamek dus gevraagd hoe oud hij is. Mijn schatting was eind dertig maar dat wilde niemand geloven. I am turning 40 this year had hij geantwoord waarbij iedereen stijl achterover gevallen was. Nou, dat valt nog net binnen mijn leeftijdscategorie had Lijdia gelachen en gevraagd of hij meeging. Geintje natuurlijk, maar hij was wel met z’n telefoonnummer gekomen. Oppassen hoor Lijdia, voor je het weet staat hij op je stoep en zie hem dan maar eens van het geintje te overtuigen.

Ik had gisteren nog even een praatje met hem en gevraagd waar ze tijdens de twee dagen in Kaapstad eigenlijk verblijven. Want hij woont in Soweto. Blijken ze op de trein te blijven die a.s. donderdag naar Walvisbaai vertrekt, daarna nog een keer Walvisbaai in Namibië (Namaqua flowers) en dan pas 4 december a.s. naar huis. Het lijkt allemaal prachtig, maar het is ook keihard werken aan boord van de trein.

We stappen weer in de bus voor een tour door Kaapstad. We gaan naar de company gardens die door Jan van Riebeeck werden gesticht voor de verse proviand, daarna naar de prachtig gerestaureerde Bo-Kaap met felgekleugde huizen (waar de verf al weer vanaf begint te bladderen), Waterfront voor de lunch, Diamond works (heerlijk om je er te vergapen aan al die glitters en glimmers waarbij sommigen zich toch weer laten verleiden en Willem provisie opstrijkt). Het begint glamorous met een glas Old Tradition bubbles. In de hoop dat we in een aangeschoten bui roekeloze aankopen gaan doen zekerJ?

Er is 1 variant die nog op m’n bucket list staat. Een eternity ring. Niet doen, aldus Frans, mijn vrouw had zo’n ding met briljanten rondom en bleef altijd overal aan haken. En dan vertelt hij dat hij een zakje met waardeloze en waardevolle sieraden heeft die van z’n vrouw waren en dus op enig moment zullen vererven naar z’n zoon en dochter. Maar dat ze over veel glitters beschikte is wel duidelijk aan de hand van Frans z’n beschrijvingenJ. Ik had best wel eens in dat zakje willen kijkenJJJ.

We eindigen bij Castle of Good Hope. Het oudste gebouw in Z.A. dat ooit aan het water lag en gebouwd door Jan van Riebeeck in 1652 o.a. als verdedigingslinie. Lijdia is moe, dus zoekt een bankje op en ik heb ook geen behoefte aan de kerkers dus loop ik een beetje rond en bekijk de oude overgebleven monumentale eikenhouten kasten en keukengerei uit die tijd.

Weer terug bij de ROVOS lounge is het tijd voor het definitief afscheid en nemen dus afscheid van een aantal mensen waar we zo nu en dan ook contact mee hadden zoals met Garry de aussie die mij zelfs zoent. Zo gezellig had hij die twee zussen gevonden. Hij, z’n vrouw en nog een ander stel gaan nog richting Okavanga en Chobe in Botswana. Frans denkt dat hij ons vanavond nog wel ergens tegenkomt bij V&A en Liesbeth en Tom zijn op enig moment helemaal verdwenen maar ze had Lijdia nog wel ten afscheid gezoend. Het kan verkeren. We zwaaien de staf vaarwel en zelfs Meneer De Vos was ons allemaal bij het verlaten van de trein persoonlijk de hand komen schudden. Nou mag dat ook wel nadat je zo’n mega bedrag bij wijze van reissom heb opgestreken. Hij rijdt ook in een leuk bijpassend knalrood karretje. Een Austin Martin of zo? Ik ben niet zo in dat soort voertuigen. Doe mij maar een degelijke Discovery, of gewoon onze eigen Fortuner.

Wij nemen een taxi naar ons hotel @ Seapoint. Een prachtig royaal ruim en modern appartement met uitzicht over de oceaan zoals in de advertentie. Een uitzicht dat naar inschatting 20 jaar geleden voor het laatst is gezien voordat er nieuwe hoogbouw voor geplaatst werd. Never mind, opeens slaat de mist toe rond 16.00 en word het van bloody hot, zomaar koud grijs en onaangenaam. We gaan terug naar V&A voor het laatste avondmaal van deze reis bij Sevruga. Heerlijk aan de haven met excellent food. Ik had Frans nog wel geappt dat we daar zaten, maar hij heeft de boodschap niet tijdig meer gelezen.

 

 

 

Dinsdag 3 oktober

Het hotel blijkt niet over een restaurant te beschikken en ook geen ontbijt mogelijkheid. Ik had in de trein op m’n iPhone gereserveerd en kennellijk niet zo goed opgelet. De dame achter de balie schrijft twee vouchers voor ons uit vanwege het ongemak van gisteravond.

Bij terugkeer bleek de sleutelcard namelijk niet te werken, was er niemand van het hotel nog aanwezig en moest de security guard er aan te pas komen met een loopsleutel. We hadden ervoor moeten tekenen waarom hij die gebruikt had. Op de hoek zit er een trendy eetgelegenheid met eco en biologische producten ZONDER plastic waar het ontbijt precies uit met de vouchersJ. Toch raar om jezelf hotel te noemen en dan niet over een restaurant te beschikken.

Louis verongeluktL

Ik bestel een Ubertje om ons naar de luchthaven te laten brengen voor de vlucht naar Lanseria waar Jan ons staat op te wachten. Terwijl ik naar de bus loop die ons naar  het toestel brengt, valt Louis uit m’n handen. Blijkt het handvat gebroken. Ik kan wel huilen. Louitje die al 34 jaar m’n trouwe reisgenoot isLLL. Jan had hem op de valreep nog van scharniertjes gezien omdat het canvas dat deksel en koffertje bij elkaar hield ook helemaal versleten en gescheurd was. Is dit nu het einde van een tijdperk?.

Een uur en drie kwartier staan we weer op de grond, we hadden kennellijk de wind mee. Jan had het toestel zien landen en staat al klaar met een trolley. Onderweg boodschappen bij Woollies in Brooklyn en dan naar de katten.

Woensdag 4 oktober

We gaan samen voeren en Lijdia neemt de twee kleurenboekjes plus potloden mee voor de kleine apies. Want er was niet alleen advocaat uit de koffer gekomen, maar meerdere met liefde en zorg in het afgelopen jaar uitgezochte kadootjes. Zoals bijvoorbeeld een prachtig boek voor Jan van Rien Poortvliet en marsepein, Stondes-CD’s en zilverkleurige kunstschaatjes voor in de Kerstboom voor mij. Haar koffer gaat kwa stoffelijke inhoud volgende week dus tamelijk leeg weer mee naar huis maar hopelijk wel vol fijne en dierbare herinneringen. Er blijken opeens niet twee kleine apies (Maria jr en Regina, maar nog een derde in dezelfde leeftijdscategorie. Johanna, dochtertje van Nelly en die isbang vir wittes volgens Maria Sr.

Donderdag 5 oktober

Tijdens onze afwezigheid had Jan Innocent (grasdakreparatie....) laten komen om een nieuwe kas te maken waar ik veilig de groenten in kan kweken zonder dat ze door de klipspringers opgevreten worden. Tegen de voorkant van de garage is nog plaats genoeg, mooi op het noorden, en zo heb ik er toch ook een beetje zicht op. Het framewerk staat er al wel maar er moet nog veel gebeuren voordat ik de bakken daar kan gaan plaatsen. Jan heeft het trouwens groots aangepakt met 9 meter lang en twee meter breed. Zo moet er bijvoorbeeld nog een keer sealer over het houten framewerk voordat de metalen draden gespannen kunnen worden en het schaduwnet er op kan. Want de kas moet niet alleen klipspringer maar dit keer ook bobbejanne-proof zijn. Iets waar we bij de eerste kas geen seconde rekening mee gehouden hadden. En ik moet daar mee opschieten want er zit regen aan te komen.

 

 

Zaterdag 7 oktober

Vannacht een heerlijke regenbui gehad met wel 32 mil maar tot onze verbijstering boven het bed drup-drup-drup en in de woonkamer zelfs een plas op de vloer. En dat is ontzettend balen nadat we het dak een grondige opknapbeurt hadden laten geven.

Mpatamatcha

We gaan naar de veiling in Vaalwater bij Mpatamatcha, want dat wil Lijdia ook graag een keer mee-maken. We lopen een rondje langs de grote katten die er in onze ogen onder erbarmelijke omstandig-heden bij zitten/liggen. Een kale zandbak met een paar klimpalen. Het leopard koppel laat zich heel graag door het gaas aaien en ze knorren van plezier. Het is wel oppassen geblazen want het mannetje sprayt met enige regelmaat. Het is gelukkig reukloos want de eerste keer is het flink raak op m’n spijkerbroek.

We zitten een poosje in de zaal waarbij het ene lot na het andere voorbijkomt op de grote schermen via de live cam. Na een half uurtje hebben we het wel gezien en keren huiswaarts. Het is nog steeds geen zwemweer ofschoon Lijdia in de eerste week hier wel een poosje op een luchtbed had gedobberd.

Maandag 9 oktober

De afwasmachine doet het niet meer. Dat wil zeggen, hij doet het wel maar wast niet meer af. Aanvankelijk dacht ik dat het aan de afwaspillen lag, maar dat was niet het geval gebleken. Wilde hij eerst de bovenste laag niet meer wassen  nu de onderste ook niet meer. Dus uit z’n hok gehaald en Jan heeft hem grondig schoongemaakt want enige aankoek door het grondwater zit er wel in. Na de ingreep proefgedraaid voordat we hem weer terugduwen in z’n hoek. Aan de watertoevoer ligt het niet en heet wordt het ook, maar wassen ho maar ..... Een Siemens maar toch 3 jaar langer volgehouden dan alle Miele zooi die het na 7 jaar liet afweten.

Na deze vruchteloze, tevergeefse tevens mislukte poging gaan Lijdia en ik gaan naar Ellisras en nemen op de terugweg een lekkere schotel van Ocean Basket mee. Om het af te leren want de Ocean Basket is heel vaak langsgekomen tijdens onze treinreisJJ. En bij Kransberg Micro-filters aangeschaft om het borehole water nog beter uit te filteren voordat het in de apparatuur terechtkomt.

Dinsdag 10 oktober

Lijdia en ik wandelen richting de Dam waar een heel klein beetje water in staat. We redden het niet helemaal naar de waterval maar we hebben onze beweging voor vandaag in ieder geval gehad. Dat was er tijdens de treinreis behoorlijk bij ingeschoten. Daarna voor de laatste keer samen voeren waarbij de kleine giraffe zich nog een keer laat zien. Gisteren ook al. Van eventuele grote giraffes werkelijk geen spoor meer te bekennen terwijl er tenminste 3 moeten zijn of zijn die ook naar Ben Schutte vertrokken?.

Haar koffer is gepakt want morgen vertrekt m’n zussie helaas weer. De 30 dagen zijn werkelijk omgevlogen en ik heb haar inmiddels ingecheckt bij SAA.

 

Woensdag 11 oktober

spookrit

Tegen half elf vertrekken we richting Builders Ware House, via Brooklyn richting ORT. We begeleiden haar tot aan de bagage check en nemen afscheid. Een beetje uit haar doen is ze wel, want ze vergeet haar schoudertas door de scan te laten halen en loopt er mee het poortje doorJ. Nog een laatste zwaai en dan is ze verdwenen. Tot over een jaar! Veel tijd om zelf ook even een beetje uit m’n doen te zijn heb ik niet want Jan zakt tijdens het autorijden richting Sandton weg in een hypo. Ik heb hem al 3 x gemaand de auto aan de kant te zetten, omdat ik het zie gebeuren, dus wil ik het stuur overnemen. Maar des te lager de bloedsuiker des te stronteigenwijzer. Het bijbehorende circus dat ontstaat is werkelijk niet voor publicatie vatbaar. Vergeten om hem te laten meten voordat we instapten en dan krijg je dit levens-gevaarlijke gedonder, tevens slechte horror film waarin je beland bent zonder er aan te kunnen ontsnappen, en waarvan je hart uren later nog verder bonkt in je keel alsof het eruit wilL.

Donderdag 12 oktober

Jan moet naar de mondhygiëniste in Fourways, ik browse  wat rond in Sandton en ga bij Louis Vuitton aan. Ik heb foto’s van het gebroken handvat gemaakt en vraag een keurig in het pak gestoken sales meneer die Medi blijkt te heten of het handvat nog te repareren is. Dat durft hij niet te zeggen, want deze koffer is allang uit de collectie en is het dus maar zeer de vraag of er nog onderdelen beschikbaar zijn.

Ik app hem de foto’s die hij naar Parijs stuurt. Een paar uur later de mededeling dat de onderdelen nog beschikbaar zijn maar wat het moet kosten? Maar ik ben allang blij dat het tijdperk Louis nog niet persé teineinde hoeft te zijn.

Vervolgens met een Ubertje naar Woollies on Nicol om een heleboel heen-en-weer-gerij te voorkomen en waar Jan ca gelijktijdig vanuit Fourways richting aankomt. Na de boodschappen nog even naar Fiona’s. We gingen onze slaapkamer gordijnen ophangen, de 13e september j.l., maar het was al snel duidelijk dat dat niet ging lukken. Tot m’n verbijstering waren de gordijnen kennelijk halverwege het eyelet-inzet-proces al ingepakt. Ik had een foto gemaakt en aan Fiona’s toegestuurd met de vraag hoe zij dachten dat ik deze gordijnen aan de stok ging steken? Ze reageren nooit, maar de ervaring leert inmiddels dat ze de emails wel lezen. Daar aangekomen roept Eunice al ..... oh there are you again ..... sorry sorry sorry en de baas begint onmiddellijk te foeteren over zoveel stommiteit dat deels ook betrekking op mezelf heeft, want ik had gewoon in het pak moeten kijken toen ik het ging ophalen samen met Lijdia. Bij het ophalen ga ik er nog wel wat uitpersen teneinde this inconvenience and discomfort te compenserenJ.

In Brooklyn halen we een fotoprint op van een luiperd. We hadden hem een paar maanden geleden zien hangen in een zogenaamde pop-up-store en het leek ons wel wat voor de lege plek boven het bed. De pop-up-store blijkt inmiddels al weer ergens anders in het complex te zitten en het luiperd hangt nu daar aan de muur. Alles was per email geregeld, mijn komst vandaag ook. Maar de verkoopster weet nergens van en er zit ook geen sticker SOLD op zoals beloofd. Ik vraag haar of ze ene Kenneth kent waarmee ik de correspondentie gewisseld heb. Ja die kent ze wel, nou dan ga je hem maar mooi bellen. Ze komt terug met de mededeling dat het een andere print is die we hebben gekocht en na veel vijven en zessen komt die te voorschijn met een sticker SOLD.

Eerlijk is eerlijk, die is ook prachtig, maar (a) die hebben we dus niet gekocht en (b) het zittende luiperd zit helemaal aan de ene kant van het doek en de rest is 1 groot wit vlak en dat is de muur waartegen hij moet komen ook.

Chateaux ét Gateaux

Het duurt en het duurt want er moet een heleboel papierwerk aan te pas komen om de doeken administratief te verwisselen. Dus gaan we maar even koffie drinken, bij Chateaux et Gateaux. Daar staan toch lekkere dingen in de vitrine ... we kiezen allebei een mini-Gateauxje uit. Het bedienend personeel is keurig in het zwarte pak gestoken met gesteven wit overhemd en vuurrode gilets. Buitengewoon attent zijn ze daarenboven ook nog. Na ruim een uur oponthoud kunnen we het luiperd dan eindelijk in de auto proppen ......

Maandag 16 oktober

Opnieuw een invasie van die kleine groene kevertjes dus de behandeling moet helaas herhaald worden. Wanneer marcheert de kudde meevallers nu eens binnen? Want niet alleen de afwasmachine is zum Kloten, maar vorige week liet ook het ontstekingsmechanisme van de Miele gaswokbrander het afweten. Ergo, daar moeten weer lucifers aan te pas komenLLL.

De waterfilters zijn geinstalleerd dus we zijn benieuwd naar de werking ervan en het luiperd prijkt inmiddels boven bed. Eigenlijk zou er nog een zwart randje omheen moeten, maar dat idee sluis ik er op een later moment wel een keer inJ

Woensdag 18 oktober

We hebben het gif-team voor 10.00 besteld om eerst alle etenswaren en de katten in veiligheid te brengen. Het zijn Cameron en Johannes die alvast aan de buitenkant begint. Cameron heeft zoiets nog nooit meegemaakt in z’n 10-jarige carrière als ongedierte verdelger en wij zitten er ook behoorlijk mee. Want echt goedkoop zijn de behandelingen niet. In het gastenhuis dit keer nauwelijks tot geen last en ik vraag Cameron of ik een volgende keer niet gewoon zo’n bus kan meenemen uit Ellisras om in ieder geval hun tijd en reiskosten uit te sparen. Het mag officieel niet, maar Cameron belooft me te zullen helpen. Het zijn spuitbussen waar je een cab van moet aftrekken en dan ontsteken ze zichzelf na een minuut of zo teneinde je vege lijf te redden.

Binnen het half uur zijn ze weer vertrokken en wij gaan boodschappen doen, want we mogen tenminste 6 uur lang het huis niet in. Bij Checkers koop ik hele grote T-bone-steaks want morgen komen er twee mannen logeren die van een goed (groot) stuk vlees houden. Twee consultants dus in twee verschillende huizen. Een pens werk voor maar 1 overnachting, dat wel.

Donderdag 19 oktober

Tegen vijven arriveert Steven Golding en die gelijk bij Jan in het bakkie stapt om mee te gaan voeren. Even later ook Pieter Kruger. Twee yuppie-achtige heren van eind dertig – begin veertig van normaal postuur en keurig gekleed. Na een aantal eat-dont’s blijkt Pieter ook geen alcohol te drinken. Niet typisch afrikaners dus want ik had tenminste op G&T’s gerekend. Ze hebben een consultancy in Pretoria en doen projectbegeleiding voor Exxarro in Steenbokpan. Allebei super sportief en zodoende was Pieter aan ons adres gekomen.

Hij was onlangs langsgefietst op z’n mountainbike toen hij bij het nabijgelegen BaBattle overnacht had. Hij heeft het niet zo op Ellisras dus een overnachtingsplek in die bosveld vindt hij wel zo prettig. Als kind zijnde woonde hij met z’n ouders lange tijd op een farm aan het Melkrivierpad in Vaalwater.

De accommodatie ligt er spic en span bij en ze zeggen het prachtig te vinden. Steven gaat nog even zwemmen en tegen zevenen verschijnen ze in vrijetijdskleding om hun eigen vlees te gaan braaien. Kunnen ze het helemaal precies to their own perfection doenJ en kan ik het niet verpesten. Pieter eet geen starch maar wel sla en groenten dus dat heb ik royaal klaargemaakt.

Behalve de grote T-bone zijn het heel bescheiden eters en letten ze goed op wat er naar binnengaat. Echt geen doorsnee afrikanersJJJ.

PAM Golding?

7 jaar geleden is Steven met het bureau begonnen, dat ook zijn naam draagt .... SSG ..... en Pieter (buurman) was mee ingestapt. Inmiddels doen ze wereldwijd projecten, steeds meer in de IT, en uitgegroeid tot 100 medewerkers. Jan vraagt of Steven gerelateerd is aan PAM Golding (gold-diggende estate makelaars), maar nee z’n moeder heet niet PamJJ. Ze vertrekken vroeg naar hun mandje want morgenochtend om 0615 ontbijt en dan richting hun super vroege afspraak in Ellisras. En ik kan aan de berg afwas nu de machine het niet meer doet.

Vrijdag 20 oktober

De heren zijn er vroeg bij en vertrekken na een snel ontbijt tijdig naar Ellisras. Normaal gesproken ben je daar dan binnen 30-35 minuten, maar als je doormoet richting Medupi, zo’n 5 kilometer verderop, is dat een regelrechte ramp en lange voortschuifelende file. En ik kan weer aan de was.

Zondag 22 oktober

Gedonder bij de staff gate

Het is tegen tienen als Maria belt. Ze praat zo zacht dat ik haar bijna niet versta maar dat er een groot probleem is bij het hek met een witte car en dat ze mensen hoort praten. Die baas mos kom. Jan erheen want ze slaat niet voor niets alarm. Blijkt een kerel te zijn die zegt uit Nylstroom te komen en watertekort in z’n auto heeft. Naief als Jan is geeft hij twee flesjes water en de kerel vertrekt weer, maar Paulina houdt voet bij stuk, het is een kerel uit Shongoane. En het was er niet één, ze hadden meer stemmen gehoord. Ze waren zo bang geworden dat ze de drie kleine apies bij de hand hadden gevat en onze kant op waren komen lopen in het pikkedonker. Ik vind het een raar verhaal en ergens klopt er gewoon iets niet.

Maandag 23 oktober

Om 0700 telefoon van Nicolene of Jan aub wil gaan kijken naar een stel jerrycans die vlak bij onze staff gate langs het Witkoppad liggen. Haar man Peet (Tswana) is namelijk ook uitgerukt nadat ik de security group had geinformeerd, zowel gisteravond als vanochtend en hij heeft vanochtend een kerel in z’n kraag gevat (twee anderen zijn hem ontsnapt) en daarbij die jerrycans zien liggen. Peet heeft z’n  “gevangene” los op het bakkie geladen onder het dreigement dat hij best mag proberen te ontsnappen maar dat de bullets sneller zullen zijn.

Gisteravond was op de een of andere manier mijn telefoon niet overgegaan, dus stonden op eens Leon Jr en Leon Sr voor de deur omdat ze zich hevige zorgen om ons maakten nu ze ons niet meer te pakken kregen. Hoe die binnengekomen waren? Die kennen kennellijk kunstjes met een padlock die wij niet kennen. Harstikke sympatiek natuurlijk.

Jan weer richting Witkoppad en het duurt heel lang voordat hij terug is om Maria op te halen. Want inmiddels hebben vele buren zich bij ons hek verzameld en de “gevangene” is bekend. Manas die hier in mei samen met Johannes, Klaas en Kleinbooi luserne van de truck lostte. Maria moet hem identificeren terwijl het hele gezelschap op de pollitie staat te wachten. Als Maria hem ziet begint ze tegen hem te schreeuwen en schelden (dit alles uit de derde hand) en Paulina later ook. Politie inmiddels ook gearriveerd en Manas wordt opgesloten in het hondenhok. Waarna een deel van het gezelschap zich ons huis begeeft. Peet van Tswana, Gianmarco (Johnny) van Motswedi, Humpfrey en Mboweni van de politie voor het papier werk. Leon Jr, Pieter Ras en Hans Nel waren weer naar huis gegaan. Het stel neemt plaats op de stoep en begint te schrijven terwijl Peet begint te vertellen.

Je kunt je oren bijna niet geloven.

Inside Job

Een pure inside job en een paar honderd liter diesel gestolen. We hadden de tank in augustus met 2000 liter laten vullen. De tank is altijd hermetisch afgesloten met een hangslot, maar kennelijk zit er een zogenaamde drain plug op waardoor je eventueel water kunt aftappen en daar had het stel handig gebruik van gemaakt. Solly (Maria’s zoon) Manas (ontslagen Olivier’s zoon) en Johannes (zoon van een broer van Maria). Met een nummer 4, handlanger tevens chauffeur, die Jan zo fijn van water had voorzien terwijl de rest zich in het donker verborg. De verdwenen liters kunnen niet in 1 keer zijn weggetankt, daar moeten ze dus al langer mee bezig zijn geweest en mischien hadden we het kunnen weten. Want na de eerste regenbui 7 oktober j.l. stond er water in de opvangbak van de diesel tank, maar dat was niet helder doch bruinig. En dat hadden we raar gevonden, maar toen was er geen kwartje gevallen.

En dat ze op dievenpad gaan is al verwerpelijk maar om daarvoor de 20 liter water drums van je eigen familie daarvoor achterover te drukken die bijna een eerste levensbehoefte zijn ..... In Shongoane is geen stromend water dus dat wordt met die plastic drums uit de rivier en/of de borehole pomp gehaald, maar die is op dit moment stuk omdat de bedradig gestolen is, en Maria herkent er 4 (van de 7) van. Een van haar, van haar moeder en van Johannes z’n moeder waar de N van Nellie op staat en de onze met zwarte opgeverfde band om hem van de benzine jerrycans te onderscheiden.  Wat een smerige lage zwijnen.

Geestelijk kan ik het wel aan maar m’n lijf kennelijk niet want ik voel me heel raar, last met m’n evenwicht, licht in m’n hoofd en durf het niet eens aan om alleen naar het dorp te gaan voor de boodschappen. Dat zou best uitgesteld kunnen worden ware het niet dat er morgen gasten komen die ik toch moeilijk een leeg bord kan voorzetten.

Het rotgevoel wil maar niet weg en van slapen komt ook weinig terecht.

 

 

Dinsdag 24 oktober

Al weer vroeg whatsapp-verkeer. Johannes en Solly lopen het Witkoppad af richting Ellisras ter hoogte van Zoetfontein en Nungu, dus degenen die in de buurt wonen gaan op jacht en de politie kan (nog) niets uitrichten want hun systeem is down. Maar ik heb even iets anders aan m’n hoofd omdat de planning gastenhuis een beetje in de war was gekomen met alle gedoe van gisteren. Dus Paulina ook opgetrommeld om de stoepen te vegen en mobben. En dan komen de apies uiteraard ook mee. Ze worden steeds vrijer en ik probeer ze met Africa Geographics en wat te drinken zoet te houden.

Onze cobra

Op enig moment zie ik Maria en Paulina gespannen staan kijken naar iets ... Paulina was op de vlonder onder de Cape Ash boom bezig met vegen en mobben en daar staat haar emmertje sop en de mob nog steeds. Wat is er aan de hand? Oh, missizzz.....daar is ’n baie groot slang ...... die zich inmiddels onder de pinnige planten verborgen heeft. Ek dink dis die cobra missizzz ....En ja we hebben een resident spitting mozambican cobra maar eerlijk gezegd zien we hem/haar nooit. Weet je wat, laat dat deel maar zitten. Maar ik moet wel het emmertje sop ophalen, want dat durven ze nietJ.

Tussendoor komt Ronnie Solar Panel nog even langs om te zien waar de PV’s worden geacht te komen om zo een installatie quote te kunnen maken en om half vier staan Jolanda en Ferrie op de stoep. We zijn met onze tong op de schoenen er in geslaagd om alles just-in-time in orde te krijgen. Eind vijftigers die met een lage huurauto het Witkoppad en ons pad stapvoets hebben overwonnen. We maken kennis en loodsen hen door het huis naar de stoep met ons 1-million-dollar-view. Ze vinden het prachtig en nemen een drankje. Ze vertellen over de reis en Jolanda lijkt het wel lekker om nog even te zwemmen en in het zonnetje te zitten. Ik had al grote badlakens over de sunlounges gelegd zodat ze daar lekker een poosje kunnen relaxen totdat Jan gaat voeren want dat willen ze meemaken. Ze komen pas in het donker terug en hebben de prachtige zonsondergang gemist.

HEFTIG....

Ik heb buiten gedekt want het was nogal heet geweest vandaag ... 39˚. En dan komen de verhalen los want ze gebruiken beiden medicijnen. Jolande d’r bijschorsnier werkt niet meer en Ferrie heeft in 2012 een ernstig auto ongeluk gehad. Na 9 maanden revalidatie en dus terugkeer naar z’n baan op Schiphol bleek hij inmiddels wegbezuinigd. Hij deed iets met planning belading aircraft en kreeg daarbij heel veel te zien o.a. van de rondvliegende staatshoofden  en –lieden zoals de presidenten uit Amerika die niet met 1, maar 3 toestellen komen en een 4e fake voor de afleiding om slechts 1 van de vele voorbeelden te noemen. En toen werd er prostaatkanker ontdekt, naast de huidkanker die hij al had. Het afgelopen jaar was hij aan de prostaatkanker geopereerd en was dus nogal een heftig jaar geweest. Maar ze zijn optimistisch dat hij nog wel een poosje mee kan en ze nog mooie reizen samen kunnen maken. Daar word je dan weer even stil van, van zoveel gezondheidsellende. Beiden eerder gehuwd geweest en bewust samen GEEN kinderen genomen om te kunnen blijven reizen. Desondanks is het heel gezellig en blijken ze in Bergen/NH te wonen. Ik had hen gevraagd of ze “het huis van Bergen” kennen van Sanne Elfering. Ze hebben geen idee, maar als ik hen het tijdschrift “Janine” geeft, dan komen zowel de gezichten als het gebouw hen bekend voor en bij het doorbladeren van het tijdschrift blijken ze bij dezelfde kruideniers hun boodschappen te doen. Het kan verkeren.

 

Vrijdag 27 oktober

Rare vlekkies

Ik heb dus sinds 8 weken vanuit het niets twee hele rare vlekjes.Een op m’n rechterarm en in de trein ontdekte een tweede, identieke, op m’n linkerbeen. En ik hou niet zo van vlekjes als ik de herkomst ervan niet ken. Toen we Lijdia naar ORT gingen brengen toch maar even bij de huisarts langs die het op een ontsteking hield. Zus en ik niet, maar je moet net altijd direct beginnen met tegenspraak, dus de voorgeschreven bactopan toch maar trouw 7 dagen gesmeerd. De vlekjes hadden er niets op uitgedaan. Dus vandaag weer terug naar Dr. Albert. Hij neemt eerst een swab maar besluit dan om een van de vlekjes helemaal te verwijderen en in een potje te stoppen voor de patholoog. Hij denkt nog steeds aan ontstekingsweefsel, maar mocht het in het ergste, doch niet aannemelijke geval toch kanker zijn, gemakkelijk te verwijderen dus no worries. Nu heb ik die eerlijk gezegd niet zo hevig, maar nogmaals geen vreemde vlekkies op m’n lijf.

Ik heb nog wat andere noten op m’n zang waarvan ik deels meen de herkomst wel te kennen en bevestigd wordt. Ik heb het al vaker gezegd, de beste huisarts die ons ooit is overkomen. Bij Obarro haal ik potgrond en bij Rollermeule voere 25 kilo mieliemeel voor de staff want de maand is al weer bijna om.

Het is raar bewolkt stormachtig weer geworden en er vallen zowaar een paar druppels die in de regenmeter nuwelijks terug te vinden zijn.

#Metoo

De hele wereld is er mee overspoeld naar aanleiding van die Weinstein-viespeuk. Dit mannengedrag is niet alleen van deze tijd natuurlijk, maar nu er zo enmasse opgesprongen wordt, mogelijk toch het begin van verandering. En neen, mij is het gelukkig nooit overkomen behalve mischien een keertje een poging tot .... Ik woonde nog in Doetinchem aan de Coopsstraat ergens halverwege zeventiger jaren. Ik was boodschappen wezen doen bij AH met m’n blauwe eend (17-22-TK, waarom onthoud ik zoiets????) toen er een zwarte jongen opdook die zo graag kennis wilde maken met nederlanders en zien hoe ze wonen enzo. Nu, ruim 40 jaar later, zou je het niet meer in je hoofd halen, maar nog jong, naïef en destijds nog geen sprake van incidenten met immigranten of kleurlingen, dus dat joch meegenomen naar huis in afwachting van Dolph’s komst uit z’n werk bij Martens Brandkastenfabriek voor een gezamenlijke maaltijd. Onderweg geen vreemde dingen, maar iets van social talk of zo. Eenmaal thuis begon ik opeens een ongemakkelijk gevoel te krijgen, wat heb ik nou toch in huis gehaald? en dat het werkelijke doel van de afrikaan toch iets anders inhield dan waarvoor ik het aangezien had. Dus ik zeg tegen dat joch, ik breng je terug naar het dorp want je werkelijke bedoelingen lijken mij niet te gaan bevallen. Enigszins perplex was hij weer in de auto gestapt en ik terug naar de parkeerplaats bij AH waar hij eigenlijk niet uit wilde stappen. En toen hij z’n handen uitstak richting m’n boezem heb ik hem de auto uitgetrapt want het portier was inmiddels wel open. Ik zie z’n verbaasde gezicht nog voor me toen hij daar op z’n gat op de parkeerplaats lag en hij mag me wel eeuwig dankbaar zijn dat ik niet toegaf aan mijn onbedwingbare behoefte om dwars over hem heen te rijden.

 

 

Maar de oom die met z’n poten niet van de kleine nichtjes af kon blijven terwijl moeder(s) wegkeek /wegkeken .... Die staan ook op m’n netvlies gebrand. Ik heb geen kinderen dus hoe het daarmee zou gaan weet ik niet, maar ik weet wel dat toen Dugas en Raischa iets in Wapenveld was overkomen, ik met moordneigingen rondliep op zoek naar de eventuele daders, die overigens nooit gevonden zijn. Hoe kun je als ouder in godsnaam zoiets toelaten en wegkijken in plaats van een goed gerichte uithaal? Of rotschop in hun kruis?

Zondag 29 oktober

We hadden inmiddels een zaaknummer gekregen en de naam van de behandelend medewerker, ene Nkoati die Jan telefonisch had medegedeeld dat hij maandag a.s. om 0800 maar naar de rechtbank moest komen omdat Manas dan voorgeleid zou worden. Ik heb me gezet aan een verklaring voor justitie en inmiddels had Pieter Ras uitgevonden wie de openbare aanklager was. Meneer K.L. Makoti met een mobiel nummer erbij. Dus onmiddellijk opgezocht in Whatsapp en hem een appie gestuurd met de vraag om z’n email address. En dat kreeg ik verrassend genoeg p.o. Nu had ik m’n verhaal inmiddels wel klaar, maar er ontbraken nog enkele gegevens zoals de familiebetrekkingen en foto van Solly. Dus ik naar Maria met m’n laptop. En dat vinden die drie kleine apies wel zo geweldig.

Ik open de laptop en swipe naar het dokument wat ik had gemaakt en vraag of Maria een foto van Solly heeft. Diep nadenken, maar dan komt Pauline met een doos vol foto’s en vindt er een van Solly waar ik een foto van maak. En intussen legt Maria me de familie verbanden uit. En de kleine apies maar naar het beeldscherm staren dus ik zoek een foto album uit Madikwe voor ze op met uiteraard dieren. De leeuwen, cheetah’s, olifanten, giraffes en ze weten alle namen. Nou ja ...... een Lengtau noemen ze een Tau, maar het begin is er en op enig moment zien ze een Cheetah aan voor een Nkwe. Echt amazing en ls ze mij zien swipen dan doen ze dat al snel na. Maria vertelt inmiddels nog dat Manas niet morgen de 30ste wordt voorgeleid, maar dat dat afgelopen donderdag al gebeurd is. Huh?  Intussen heb ik alle gegevens en leg thuis de laatste hand aan m’n verklaring, heb hem de betrokken buren toegestuurd met de vraag of ze zich hierin herinnen. Twee van de drie aangeschrevenen bevestigen het en ik emailoverleg inmiddels met Keith Makoti of die zitting morgen nou wel/niet doorgaat. Waarop hij me vraagt om de zaak persoonlijk met hem te komen bespreken morgen om 14.00. Wat een zegen een afrikaan die onmiddellijk op je email en whatsapp reageert in plaats er eeuwig op te moeten wachten.

Ik heb nog gegrapt naar de buren dat ik m’n rechtbank pak erbij wel zal aantrekken. Nou dat helpt vast had Peet Henning teruggeapptJJJ. Keurig donkerblauw krijtstreep costuum dat ik dan eerst wel eens mag afstoffen. Echt heel deftig pak dat inmiddels ik schat ruim 33 jaar oud is maar nog steeds als gegoten zit. Maar de stijl ........ is zo ontzettend NIET meer van deze tijd. Ik ben zo ontzettend benieuwd naar de ontmoeting morgen ...... zouden er echt intellectuele afrikanen bestaan in Ellisras? Dit klinkt super lullig, dat weet ik ook wel, maar ik was ze tot nog toe gewoon nog niet tegengekomen in 11 jaar tijd.

Maandag 30 oktober

Leed en verdriet.....

We gaan om 1200 weg om eerst wat boodschappen te doen voordat we ons in het hol van de leeuw begeven. Maria gaat ook mee en krijgt onderweg een telefoontje. Aan haar intonatie kun je over het algemeen heel goed horen of iets goed of is slecht gaat.

Dit gesprek gaat niet goed, wordt afgekapt (niet ongebruikelijk hier dat een gesprek begint en eindigt altijd zonder kop of staart) en ze begint onbedaarlijk te snikken. Nu weet ik dat haar oude moeder niet in orde is, dus vraag ik of sy ma gesterf het ..... nee die jongste kind van my ma, snottert ze. Haar jongste broer dus. Simon. Hij was opeens onwel geworden en zo maar omgevallen. Jan zet de auto even aan de kant en ik probeer haar te troosten voor zover dat mogelijk is natuurlijk en vraag of ze direct naar Shongoane wil. Dat weet ze nog niet en ze droogt haar tranen met Jan z’n nog maagdelijke witte zakdoek. Ze moet een uurtje stukslaan in Onverwacht dus geef ik haar geld om wat te gaan eten. Want dat was er in de haast bij ingeschoten. Als wij klaar zijn staat ze al te wachten en we halen saampjes nog even een lekker ijsje bij The Milky Lane.

The public prosecutor

Dan richting rechtbank waar we ons melden, ons moeten inschrijven met ID nummers en door een detectiepoortje. Ik blijf maar piepen totdat ze er genoeg van hebben en me door laten lopen. We zijn om 14.00 sharp bij het kantoor van public prosecutor Mr. Keith Makoti, maar van Makoti geen spoor. Die komt na een kwartier aankakken, terug van z’n veel te korte lunch klaagt hij. Hij gaat achter z’n bureau zitten en de stoelen waarop wij mogen zitten staan daar ver vanaf tegen de muur. Hij begint in z’n ogen te wrijven en zegt nergens van af te weten en wat we komen doen terwijl de transistor radio luid doorschettert.

Welnu, in de eerste plaats op uw eigen uitnodiging gisteren mischien? Herinnert u zich onze email- en whatsapp wisseling nog? die ik nog maar even onder z’n neus duw. Ja, dat herinnert hij zich natuurlijk, maar over welke zaak gaat het. Het is duidelijk, hij heeft mijn hem gisteren toegestuurde statement (ondanks leesbevestiging) NIET gelezen, dus leg ik uit in het kort waar het om gaat en wijs hem op diverse foto’s in mijn eigen exemplaar statement dat ik bij me heb. Hij gaat LT Nkoati telefonisch proberen op te zoeken want die beheert het dossier. Maar Nkoati is nergens te vinden. Pas na bijna een uur krijgt hij Nkoati aan de telefoon. Nkoati moet dus komen opdraven met het dossier, hier “docket” genoemd. En dat kan even duren, dus vragen we of we tussendoor nog even snel naar de overkant, naar PnP kunnen voor een paar boodschappen. Geen enkel probleem zolang je maar voor 1600 terug bent antwoord hij. Zijn we klaar bij PnP krijg ik een whatsapp .... docket onvindbaar en of hij er bij me op mag terugkomen zodra het gevonden is. Terug naar de rechtbank is dus volstrekt zinloos geworden.

Maria was tijdens dit pauzenummer naar het tegenover de rechtbank gelegen politiebureau gegaan, want daar blijken ze Simon naar toegebracht te hebben omdat men vergiftiging vermoedt. Hij is in het mortuarium ondergebracht en Simon’s vrouw en nog een vrouwpersoon staan samen met Maria te praten bij de ingang. We condoleren haar met het verlies en Maria besluit om mee terug naar huis te gaan. We treffen Paulina bij het hek en die blijkt nog van niets te weten. Ze heeft de 3 kleintjes bij zich die in de auto klimmen, maar voor Paulina is geen plek, dus die kan weer 1,5 kilometer teruglopen naar huis.

Daarna gaat Jan voeren en neemt de kleintjes mee want Maria en Paulina zitten beiden te huilen, dus krijgen de apies een extra grote gamedrive voor wat afleiding.

 

 

Dinsdag 31 oktober

Als er een dode te betreuren valt, dan is de eerste levensbehoefte hout om voor de meute treurenden te kunnen koken. Vandaag zijn Maria en Paulina dus aan het sprokkelen zodat Jan ze morgen met een volle trailer kan wegbrengen en ik bereid de vergadering voor, voor het Witkop Community Committee. Heindrich Engelbrecht is de voorzitter en ik had hem aangeboden naar hem toe te komen om de agenda samen te stellen, maar hij had het te druk. Dus die krijg ik per email toegezonden. Daar kan ik dus helemaal niets me en doe een aantal aanvullende suggesties. Ben benieuwd naar z’n reactie. Punt 1 op de agenda is opening-met-gebed. Het woord opening heb ik laten staan, met-gebed achterwege gelaten. Dit gaat niet goed vallen, maar om iets te aan te roepen dat we Hem zo ontzettend dankbaar zijn (maar intussen wel bestolen worden ....... ). Dat hij opent met gebed moet hij weten, maar dat zetten we niet op de agenda en het wordt ook NIET genotuleerdJ.

Gisteren was er landelijk een grote protest actie tegen de plaasmoorde. Dat is ook verschrikkelijk maar als je dan die witte boeren ziet die tijdens de marsen nog verder olie op het toch al zo lang openlijke danwel ondergronds smeulend vuur gooien met de Apartheidsvlag. Daarmee speel je de ANC en de EFF aanhangers alleen maar in de kaart ipv ze die juist UIT handen te nemen en neemt de haat alleen maar toe. Werkelijk tenenkrommend hoe die oude generatie zich nog steeds gedraagtL

Mijn voorstel agenda is integraal overgenomen, en terechtJJJ.

Muizenleed .....?

En dan vind ik een dikke wollige mollige muis onder in een vuilnisvat waar de volle zak is uitgehaald. Wanneer weet ik niet, en of muis nog leeft? Ik hou de ton scheef zodat hij/zij eruitglijdt en er lijkt nog iets van leven in te zitten. Ik trek eerst handschoenen aan voor het geval hij gaat bijten, maar dat doet muis niet. Wat nu? Die heeft voedsel- en vochtgebrek natuurlijk. Boer maak ’n Plan, dus neem ik een dekseltje van een mosterpot en leg daar schijfjes sappige tomaat, plakje kool, vogelzaadjes en flintertjes jonge hollandse kaas op. Hij probeert ervan te eten maar erg succesvol is het beestje nog niet. Dus dan maar in een Carvela schoenendoos gezet. Die bewaar ik altijd want het zijn mooie stevige bewaar dozen met een rond gat erin zodat muis voldoende zuurstof krijgt. Eerst natuurlijk een bedje met een holletje gemaakt van de superzachte schoenenzak en elk uur ga ik even bij hem kijken en kondig mijn komst aan .... muis ik kom even kijken hoe het met je gaat hoor ..... zodat hij/zij zich niet steeds te pletter schrikt als ik het deksel optil. Op enig moment zit muis lekker boven op het voer te knabbelen dat inmiddels door de hele doos verspreid ligt, dus dat gaat wel goedkomen.

Als het donker is neem ik de doos mee naar buiten, til het deksel op en klimt muis uit de doos. Gelukkig maar. Elke avond komt er trouwens zo’n zelfde soort muis op de voerbak af, mischien is het wel dezelfde .....