September 2017 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Monday, 16 October 2017 12:56

Zaterdag 2 September

Tegen tweëen beginnen ze binnen te druppelen, Amanda en Leon van de Wildside, schoondochter Stephanie. Dries, Andries en Alet Hennop van Schurfbankshoek. Stefan Schlimmer van Ba Batle. Werner Ehlers van Monkwe. Pieter Ras van Indube. James Higgs van Tholo. Candice and Gianmarco van Motswedi. Heindrich Engelbrecht van Seringa. Ruan Fourie van Waterberg Safetey. Chris v.d. Westhuizen van Afriform en Aldo Venter van EZT.

Ik had een document met  bespreekpunten voorbereid waar niemand, behalve Alet, naar omkijkt. Alet is een op het eerste oog leuke slanke vrouw die even gezellig bij me aanschuift in de keuken terwijl ik koffie voor haar en haar schoonvader Dries maak. Met haar zou ik het waarschijnlijk best kunnen vinden.

Henhouse

Verder kakelen de kerels door elkaar en waarbij een kippenhok niets vergeleken is. Ruan kan z’n mond al helemaal niet houden en ratelt in zulk rap tempo dat we hem niet eens kunnen volgen. Hij is nogal ingenomen met zichzelf en met wat hij allemaal doet zonder dat het me duidelijk wordt WAT hij doet. De meest afschuwelijke verhalen passeren de revue. Wij zijn mischien TE naïef, maar ze zijn stuk voor stuk totally crime obsessed. We hadden al de security whatsapp group om elkaar snel op de hoogte te kunnen brengen van eventuele calamiteiten, en ze hebben allemaal al radio’s om elkaar in geval van nood op te roepen. Intussen roken een aantal zich helemaal te pletter. Ze hebben weliswaar nog het bescheiden fatsoen uit de buurt te gaan, maar een volgende keer, zo die er al zou komen, kondig ik een algeheel rookverbod af. Wat een smeerlappen behalve Gianmarco (Johnny) dan, want als ze allemaal toch al staan te roken vraagt hij het in ieder geval nog.

Bij ons heeft het met de radio’s nooit willen werken, maar volgens de aanwezige Aldo is er een mast bijgeplaatst zodat wij nu ook op noodkanaal aangesloten zouden kunnen worden. Maar eerlijk gezegd .... ik ga echt niet 24/7 met zo’n radio aanzitten en me totaal gek laten maken. Er komt werkelijk niets concreets uit dan het installeren van een klein committee met hooguit 6-7 personen die met voorstellen en aanbevelingen komen. Met Heindrich als voorzitter, ik als secretaris plus Leon, Johnny, Stefan en James als secondanten. Ik moet nog zien dat er wat van terecht gaat komen en heb grote twijfels tot het volgende incident waardoor iedereen weer op tilt is en er ingegrepen moet worden. Een circus dat zich nu al jaren lang herhaalt met steeds wisselende figuranten.

George du Toit had zich via James laten verontschuldigen want hij heeft voor de derde keer z’n farm Grootwater verkocht. Dit keer aan Peter Malungani van het aanpalende Nungu. De vorige kopers kwamen nooit met de koopsom over de brug, maar Peter ongetwijfeld wel, die is z’n imperium aan het uitbreiden. Met Grootwater erbij heeft hij ruim 12500 hectare en met hopelijk op enig moment de introductie van olifanten en leeuwen.

Tegen half vijf vertrekt de meute weer

 

 

 

Donderdag 7 september

We reizen af naar Charmaine van Taaibos dat tegen Welgevonden aanligt. Het Hermanusdoringspad ligt er keurig bij en we vragen ons dan ook af wie het bijhoudt. Meest waarschijnlijk zijn het de bewoners zelf. Charmaine heeft twee ongelofelijk vervelende grote honden die aan niets/niemand, behalve mij moeten snuffelen. AF ....bijt ik ze toe maar het helpt geen bal. Ik vind dat wel zo walgelijk aan je kruis snuffelende honden dat ik ze het liefst een oplawaai zou verkopen. Maar dat kan ik niet maken natuurlijk want er moeten nog eyelets in de gastenhuisgordijnenJJJ. Ze heeft het ongelofelijk druk maar is desalniettemin bereid om zaterdag de ringen er in te zetten. Verder op hun farm lopen sables en ze blijken over ruim 3000 ha grond te beschikken. Welgevonden heeft hen al talloze malen gevraagd om in te sluiten, maar Charmaine wenst geen olifanten in haar “tuin” die de prachtige grote bomen vernielen.

Zaterdag 9 september

Ik ga alleen de gordijnen ophalen en de ringen zijn er mooi ingezet. We kletsen nog wat waarna ik richting Vaalwater vertrek, maar de winkels blijken daar al gesloten.

Vieze groene stinkende kevertjes

We hebben al ruim 8 maanden op en af enorme overlast van groene stinkbugs/kevertjes. In mei j.l. had ik al gezegd dat we professionele hulp moesten zoeken, maar Jan bleef dat maar tegenspreken. Wir schaffen dass, nou wir schaffen gar nichts, im Gegenteil. De laatste dagen zijn ronduit onacceptabel en met een bezem veeg ik de muren en plafond in het halletje af terwijl Jan ze opzuigt.  Ik kan er niet meer tegen en zo kunnen we geen gasten ontvangen. Er moet iets gebeuren en wel onmiddellijk. Endelijk heb ik iemand gevonden in Ellisras (Kill a Bug) die maandagochtend kan komen. Ergo, ik ga Lijdia alleen ophalen en Jan moet de boel maar beredderen want 6 uur lang mag geen levende have in huis en moet alle voedsel verwijderd worden.

Maandag 11 september

Ik vertrek richting Johannesburg en moet even langs de nederlandse winkel voor Jan want de Calvé Pindakaas is op. Dat is het al geruime tijd, maar het komt maar steeds niet mee met de container uit Nederland. Dit keer opnieuw niet. Daarna m’n verdronken iPhone ophalen en in Sandton nog even een lekkere capucinno alvorens naar Athol te gaan waar ze het wel vreemd vinden dat ik alleen ben gekomen. Bij Woollies heb ik wat fingerfood aangeschaft en probeer de BVN op de tv te toveren dat maar niet wil lukken. Enoch slaagt er tenslotte gelukkig wel in en Lijdia blijkt bij de goede gate in München richting ORT te zitten.

Dinsdag 12 september

Met een Ubertje ga ik naar Mandela Square want ik ga Lijdia met de Gautrein ophalen. Op dit vroege tijdstip heeft het geen enkele zin om jezelf in het drukke verkeer te gaan begeven en met de trein is het een ritje van 15 minuten. Het vliegtuig is al geland als ik arriveer maar toch duurt het nog geruime tijd voordat ze door de schuifdeuren komt. Ik begon me al zorgen te maken dat ze zich op het laatste nippertje nog bedacht hadJ. Met de trein terug naar Mandela Square en met een taxi terug naar Athol voor een lekkere warme douche en ontbijt en honderduitpratenJ. Vervolgens naar Woollies on Nicol en dan een belletje Eunice van dat onze slaapkamergordijnen TOCH klaar zijn.

We zijn er vlak in de buurt, dus dat komt mooi uit. Ze liggen keurig in het plastic klaar en ik laad ze, zonder te controlleren, zo in de Fortuner waar ook de roeden nog in geperst moeten worden. Dan op weg naar de farm waar we tweede helft van de middag arriveren. Het gastenhuis ligt er spic-en-span bij, maar in ons huis nog overal grote hopen dode kevertjes. Weliswaar bijeengeveegd maar een erg smakelijk aanblik is het niet.

De operatie heeft vooralsnog goed geholpen zo blijkt en Onyx was vandaag in het gastenhuis opgesloten geweest. De andere katten verdwijnen vanzelf als er vreemd volk over de vloer komt en Jan had zich er goed van vergewist dat er zich niet één toch stiekum ergens verborgen had. Behalve haar eigen bagage, komen er ook 3 flessen zwarte kip uit de koffer waarvan 2 namens Tante Annie. Onderweg heb ik Lijdia verteld over de a.s. reis die we samen gaan maken. Ze vindt treinen geweldig en was al bang dat we zouden gaan kamperen. Dat tijdperk is voor mij ook voorgoed voorbij, alhoewel de trein cabin mogelijk niet veel groter is dan een tentJ.

Jason

Ook aangekomen was Jason van Geberit. De toilet douche is al weer geruime tijd stuk en hij had een tijd geleden beloofd langs te zullen komen als hij in de buurt was. En dat is vandaag. Hij demonteert de bril en denkt dat het probleem gemakkelijk te verhelpen is met wat nieuwe onderdelen. Jason eet mee en overnacht in Hans en Grietje. Morgenochtend 0800 ontbijt omdat hij bijtijds weer terug moet zijn in Johannesburg. Hij is regio manager voor heel Limpopo dat ca 3x zo groot is als Nederland kwa oppervlakte. Jason vertelt dat hij in Zim geboren is en dat z’n ouders in Cullinan een farm hebben. Wij vertellen hem dat we daar onlangs nog waren om kaas bij de nederlandse kaasboer op te halen. Blijken die ouders toch aan datzelfde pad te wonen, Tarentaal. Hoe is het toch mogelijk weer? Jason vraagt of we naar de diamant mijnen zijn geweest toen we er toch waren? In Cullinan werd de grootste ooit gevonden en het gat van Cullinan kan met gemak concurreren met dat van Kimberley dat we later tijdens de treinreis gaan bezoeken.

Woensdag 13 september

Ik blijk ....tig whatsapps te hebben van Jason van rond 0630 met de mededeling dat hij plotsklaps onmiddellijk moest vertrekken voor een vergadering die kennellijk overnight was opgekomen. Maar de gate zit natuurlijk op slot, dat zou hij toch hebben kunnen vermoeden. Jan er dus achteraan om hem alsnog uit te laten en sorry dat ik om 0630 nog geen whatsapps aan het lezen ben doch nog in dromenland verkeer.

Op het programma staan o.a. kevertjes vegen en de gordijnen in het gasten huis ophangen. Lijdia heeft heerlijk geslapen onder de klamboe want er blijven nog dode kevertjes uit het grasdak vallen en in je bed is dat niet prettig.

Aan het einde van de dag gaan we samen voeren en de poppen bij de kleine apies Maria jr en Regina afleveren. Een zwarte en witte uit de tweede hands winkel. Wetende dat ook deze waarschijnlijk geen lang leven beschoren zullen zijn. Ze tonen zic er blij mee. Helaas geen kleine giraf bij de voerbak, we hebben hem eigenlijk al een tijdje niet gezien.

 

 

Donderdag 14 september

Jason meldt dat hij een blauw Geberit shirt heeft laten liggen, dus loop ik naar H&G. Daar ligt niet alleen het blauwe shirt, maar een vale blauwe versleten badlaken op de grond en een roze plastic tas met plastic flessen en een kroes. Ik snap er geen bal van. Dus neem ik de zooi mee naar huis om de plastic tas met inhoud weg te gooien en Jason te vragen of hij mischien ook een badlaken vergeten is. Dat is hij niet. Zou afgelopen nacht dan die rond- en insluiper in H&G gezeten hebben nu het huisje nog niet op slot zat? Bizar.

En dan zit Paulina met de twee apies opeens bij de keuken op de grond. Ik vraag Maria wat hier de bedoeling van is, want daar heb ik echt geen zin in. Die kinderen kun je het niet verwijten, maar die lopen te hollen en te schreeuwen terwijl Lijdia nog ligt te slapen voor zover dat met zoveel kabaal mogelijk is. Blijkt zij gisteren en vanochtend in H&G gezeten te hebben. Wat is dat voor idiotie, zij weten/wisten niet dat Jason niet terug zou komen. Zijn ze nou helemaal belazerd? Ik vertel Maria dat dit dus absoluut onacceptabel is. Ja maar Paulina durft niet alleen te blijven omdat ze steeds kramp krijgt en haar zij haar dan moet masseren werpt ze een beetje hopeloos tegen. Nu heeft Lijdia enige medische kennis van zaken en onderzoekt haar armen en benen terwijl Paulina haar kaken stijf op elkaar houdt en via Maria gecommuniceerd wordt over wat wel en wat niet zeer doet. Wat het ook is, maar kramp is het zeker niet volgens Lijdia.

Vrijdag 15 september

Lijdia en Jan gaan gezellig samen shoppen in Ellisras en ik probeer het zwembad weer op orde te krijgen en te verzinnen wat ik allemaal ga meenemen met de trein. Want a.s. maandag gaat het gebeuren .....

Maandag 18 september

De Treinreis

We vertrekken rond half elf naar het treinstation in Pretoria waar we nog nooit geweest zijn, maar TomTom weet gelukkig de weg. Jan brengt ons, want om de Fortuner ruim twee weken daar te laten staan lijkt ons geen goed idee. Kan hij boviendien mooi naar de boekwinkel die we een paar maanden geleden ontdekten.

Jan gaat even mee naar de ROVOS lounge en bekijkt de trein waarna we afscheid nemen. Het zal mij benieuwen hoe hij het er vanaf brengt de komende tijd in z’n eentje. De lounge bestaat uit comfortable stoelen en banken en we krijgen thee en koffie geserveerd met lekkers erbij. We zijn vooralsnog de enigen want de rest van het gezelschap was vandaag op Soweto tour. Die hadden wij ook kunnen maken, maar dan hadden we of heel vroeg moeten vertrekken of een nacht extra moeten blijven. Er is een treinmuseumpje op het terrein waar we even gaan neuzen. Er ligt een gastenboek en ..... dat is ook kras ...... er is een stel bezoekers geweest uit de Kinderdijk nota bene. Hoe is het mogelijk.

Even later arriveert de bus en komen onze reisgenoten voor de komende twee weken tevoorschijn. We houden ons hart vast want het is een nogal bejaard publiek zo blijkt. Een grote groep overjarige zwitsers waaronder een alleen staande hortmagere mevrouw die een beetje verloren om zich heenkijkt. Kom er maar bij zitten hoor, nood Lijdia haar. De vrouw heeft een hele zachte stem en ik moet me ongelofelijk inspannen om te horen wat ze te melden heeft. Daarna volgt een briefing en worden we naar onze cabins gebracht. Een zogenaamde Emeral Cabin in ons geval. Nummer 2066 die de naam Grigua draagt.

Een slaapkamertje met twee singles, een zitkamertje met tafel en twee stoelen en badkamertje en dat alles op 10m2. Superklein dus alles, maar vele gasten hebben alleen de slaap- en badkamer op 7 m2. We installeren ons en proberen onze kleding zo goed mogelijk op te bergen en de koffers onder de bedden te manoevreren hetgeen nog een hele kunst is. Intussen is de trein ook beginnen te rijden richting Nelspruit waar we overnachten.

De Kinderdijk

Nadat we gesettled zijn begeven we ons richting de bar wagons. Wijzelf zitten direct achter de 3 dining cabins, de bar is helemaal in de staart van de trein en dus een hele tippel. Het is bekend dat er nederlanders aan boord zijn. De eerste die we ontmoeten zijn Sjef van Dooremalen en zijn echtgenote Hilly Boonstra, de mensen uit de Kinderdijk. Later voegt Frans zich toe. Een 81 jarige weduwnaar die redelijk slecht ter been is en met een stok loopt en recentelijk naar Tilburg verhuist is. En dan komen de verhalen natuurlijk. Sjef (73) voormalig directeur IHC en woonachtig in de Kinderdijk. Hilly is iets jonger, in Friesland geboren, maar op haar tweede al in de Kinderdijk terechtgekomen. Ze kennen alle plaatsjes die wij ook kennen, Bleskensgraaf, Ottoland, Molenaarsgraaf, de winkels waar we de boodschappen kochten, de bakkers, de schaatsenverkoper. Sjef is zelfs voorzitter van de overkoepelende ijs-vereniging van de regio. Maar gelet op het feit dat er zelden tot nooit meer ijs ligt, lijkt de status ervan veranderd in hijs-verenigingJJJ. Een grote memory-lane voor ons. Het klikt onmiddellijk, ook met Frans. Later ontmoeten we nog Nelleke en Arnoud en Peter-Jan die meestal met z’n hoofd in z’n e-reader zal blijken te zitten met koptelefoon op teneinde z’n privacy te waarborgen......

Het diner wordt geserveerd in 3 dining cars om halfacht met dagelijks een wisselend drie-gangenmenu dat ik eerder had toegestuurd gekregen. Het personeel (zwart en wit gemengd) is super aardig maar Kagiso en Lamek steken er met kop-en-schouders bovenuit. Na het diner nog even terug naar de bar voor espresso’s enzo en veel plezier met de dutchies.

Dinsdag 19 september

Panorama tour

Vandaag gaan we met bussen de Panorama tour doen te weten Pilgrim’s Rest, Bourke’s Luck Potholes and God’s Window. We rijden door het prachtige heuvelachtige landschap en onafzienbare bossen papierbomen voor SAPPI. Vooral Bourke’s Luck Potholes zijn prachtige water- en rotsformaties met uiteraard de nodige souveniershops waar Lijdia de placemats scoort waarnaar ze op zoek was. Ik weet wat die dingen ongeveer kosten, maar de verkoopster vraagt er R450 voor dat ik tot gewone gangbare prijs van R200 weet terug te praten. We zijn met een gids opgezadeld, ene Willem, die er in slaagt zo afwezig en onzichtbaar mogelijk te zijn, behalve in de bus waar hij natuurlijk geen kant op kan, en er zo nu en dan zowaar wat feitelijke cijfers over bijv. het bevolkingsaantal in Pilgrim’s Rest uitkomen. Geinteresseerd in natuur blijkt hij helemaal niet te zijn. Nu heeft het nederlandse gezelschap gelukkig een nederlandse gids bij zichJJJ en ik heb ze al snel geleerd hoe “sightings” werken met de neus van de bus of gameviewer als zijnde 12.00 uur in plaats van te gillen “ik zie iets” waarbij de rest dan niet weet waar ze moeten kijken. Het uitzicht bij God’s Window is helaas zodanig heiïg dat de impact ervan niet overkomt.

Een mooie dag ofschoon de te overbruggen afstand met de bus wel erg groot was. ’s-Avonds rijden we alvast richting Malelane voor de overnachting op de trein. Dat is trouwens een ernstige tegenvaller.

De bedden zijn echt uitstekend, maar de hele nacht razen er goederentreinen langs die gezellig de stoomfluit hanteren als ze langskomen of zo nu en dan een ronkende locomotief naast onze trein op een rangeerterrein. Mischien hadden we het moeten verwachten, maar deden dat niet. Kortom, slapeloze nachten inde hoop dat de gewenning hopelijk snel intreedt.

Woensdag 20 september

Kruger

We worden bij de train door Kruger game-viewers opgewacht, krijgen een tasje met munchingstuff, fruit, water en een pakje sap mee voor onderweg. Voordat we eindelijk Kruger binnen zijn, heeft heel wat red-tape-voeten in de aarde. Vlak voor de poort steek je de Crocodile River over waar we croc’s op de rotsen spotten en waterbokken.

De game-viewers rijden gelukkig niet achter elkaar aan zodat je toch het idee hebt in redelijk verlaten terrein te rijden waarbij we rhino’s, zebra’s, blou wildebeeste, steenbokkies, bosbokkies, giraffes, olifanten, buffels, vlakvarks, een leeuw midden in de droge rivier bedding en als kers op de taart 3 spotted hyena’s met een pup van 2 maanden tegenkomen. Of het er maar één is weten we niet zeker want ze liggen bij de Den waarin zich mogelijk nog meer pups bevinden.

 

Tijdens de lunch bij een klein uitspanninkje zit ik naast Peter-Jan en informeer waarom hij alleen reist. Hij heeft het immers veelvuldig over z’n zoon Bela van 10, dus dan zal er toch ook wel een moeder zijn vermoed ik zo. Die is er inderdaad, Martine, maar na de geboorte van de zoon hadden ze besloten de lat-relatie voort te zetten en niet te gaan trouwen of samenwonen. De zorg voor de zoon wordt gedeeld.

De eerste aanvaring met ....

Ik ga even in het winkeltje neuzen of ze er toevallig een sightingsboek verkopen, en dat blijkt het geval. Dus koop ik een exemplaar voor Lijdia, kan ze leuk alle dieren die we gezien hebben aankruisen. Bij terugkomst is het opvallend stil aan tafel. Mayaaaa....... begint Lijdia, we hebben even op je gewacht met betalen en het tip-beleid want Peter-Jan heeft besloten dat we gezamenlijk R 500 op tafel moeten leggen. Het had R 600 moeten zijn maar nadat Lijdia verteld had, dat Maya de hele reis betaald had, werd zij als zijnde “armlastig” aangemerkt door PJ en behoefde dus niet mee te delen in de tip. Ik val bijna stijl achterover. Ik heb alleen koffie gedronken en de rest ook een hapje van ruim onder de R100 plus een watertje of wijntje. Kortom de hele rekening is nauwelijks hoger. Ik leg uit wat hier gebruikelijk is. 10% als het helemaal TOPTOP is, anders minder. Behalve Peter-Jan is iedereen het roerend met me eens. En dan begint hij te zaniken over hoeveel de reis wel gekost heeft en R 500 daarbij vergeleken een schijntje is.

Dat is het inderdaad, maar als je je tip-beleid gaat afstemmen op enige totale reissom, verpest je het niet alleen (a) voor bedienend personeel, (b) maar kom je ook tamelijk berooid thuis en (c) staat het in geen verhouding tot hun salaris van hooguit R 200/dag. Hij blijft maar zeveren en zaniken totdat ik zeg, Peter-Jan geef wat je wilt, maar jij beslist NIET namens ons. Period.

Chandu

Opeens zie ik een bekend gezicht tussen het publiek, ook hij kijkt me aan met een blik van verre herkenning. Waar ken ik dat joch toch van? Hwange? Maar dan valt het kwartje, het is Chandu van Thula-Thula. We begroeten elkaar en hij stelt zich voor aan de rest van het gezelschap. Hij is niet langer bij Thula-Thula, het werd tijd voor verandering volgens hem en werkt nu zelfstandig als gids. Wat een toeval nu toch weer.

’s-Middags wordt er ergens een luiperd gespot waar wij ook naar toe racen. We zijn net op tijd om hem/haar op grote afstand uit een boom te zien afdalen. De hele big five in one day.

Vlak bij de uitgang van het park is een waterhole met een hide. Er staan wel 7 white (wide) rhino’s te drinken en rond te drentelen. Aanvankelijk wil de ranger niet stoppen omdat hij kennellijk haast heeft om ons naar de uitgang te brengen. We STOP here klinkt het van de achterbank van de game-viewer waar Lijdia, Maryke-van-de-trein en ik toevallig zittenJJJ, no discussion.

Bij de trein worden we opgewacht met een drankje en face-cloth voor je handen en gezicht. Daarna richting bar voor een lekkere capucinno etc. De nederlanders klitten gezellig bij elkaar behalve 1 stel dat contact lijkt te mijden.  We overnachten in Mpaka/Swaziland.

Donderdag 21 september

Hoezo Paspoortcontrole?

De paspoortencontrole verloopt nogal moeizaam, althans dat krijg ik achteraf te horen. De Swazi douane beamten willen alle gezichten met bijbehorende paspoorten zien die ze gisteravond al hadden ingenomen. Daar is niemand blij mee dat de paspoorten worden ingenomen, maar ter vermijding van vertraging toch met tegenzin maar gedaan.... Iedereen is gecontrolleerd zo blijkt, maar ik niet. Niemand heeft mij gezien omdat ik onder de douche stond. Dus het lijkt op het eerste oog wel een hele strenge controle en dat je echt niet ongezien het land binnenkomt, behalve ikJ

Potten?

Vandaag staat dus een toer door Swaziland op het programma met de bus. Het is naar zeggen een erg arm land maar wel met megalomane infrastructurele projecten in progress. Swaziland is een koninkrijk en het twee na kleinste land van Afrika. We stoppen ergens om een traditioneel rietenhuttendorp te bekijken en dans te bewonderen. De dansers verruilen hun spijkerbroeken en Nikes voor de traditionele rietenrokjes maar wel met belachelijke Adidas wijde sportbroeken eronderuit. Dat ze niet meer in hun blote piemel optreden is te begrijpen, maar een kort zwart sportbroekje van toch net wat minder afbreuk hebben gedaan aan het geheel en de sfeer-van-weleer.

 

Het is er heel erg druk met een paar bussen schoolkinderen, allemaal keurig in het uniform en het gelid. Ik zit naast een zwarte meneer met een super moderne bril op. Are you from here? Vraag ik hem. No, I am from Dallas. Na dit evenement op weg naar Mantenga Lodge voor de lunch. We zitten samen met Peter Jan aan een tafeltje. Hoe het ter sprake komt weet ik niet meer, maar als ik aankondig dat Lijdia mijn kleine zussie is kijkt hij ons verbaasd aan. Hij verkeerde namelijk in de veronderstelling dat we “potten” warenJJJ.

Na de lunch lopen we nog even rond bij een paar winkeltjes waar ook Liesbeth en Tom rondlopen. Het zich afzijdig houdende Nederlandse stel. Ik loop naar hen toe en stel me voor want het is toch eigenlijk te gek voor woorden dat we hen niet aan de praat kunnen krijgen. Liesbeth zegt dat ze eigenlijk niet zo van groepreizen houden. Duidelijk.

Na de lunch nog een bezoek aan de Ngwenya glasblazerij waar een heel mooi object/vaas staat. NOT for sale staat erbij. Het lijkt me een tamelijk ongezond baantje: glasblazer is de bloedhitte en nare chemische luchtjes. Ik had gehoopt er kristallen kerstornamenten te zullen aantreffen, maar helaas ....

Bij de trein worden we weer opgewacht met elke dag een ander drankje.

In tegenstelling tot wat we dachten is de bus dezelfde route van bijna twee uur weer helemaal teruggereden naar de plek waar we vanochtend de trein verlieten. Wij dachten in het zuiden Swaziland weer te zullen verlaten en dat de trein ons achterna gereden zou zijn. Logistiek gezien beetje vreemd en onlogisch ook want we komen later met de trein langs waar we een paar uur geleden met de bus ook waren.

Vrijdag 22 september

Hluhluwe Umfolozi

We zijn naar Hluhluwe gereden waar ons vandaag twee gamedrives te wachten staan. Maar door wat voor oorzaak dan ook (volgens ons trein defect) missen we de eerste gamedrive. Als we eindelijk voor de ingang staan, kunnen we eigenlijk zo doorrijden en komen direct een grote kudde olifanten tegen, buffels met kalfjes en rhino’s. Dat gaat lekker zo in dit tempo. Het is het oudste reserve in Afrika en 96.000 ha groot. Aanvankelijk waren Hluhluwe en Umfolozi gescheiden reserves maar een aantal jaren geleden is het fence verwijderd. Het is ca. hetzelfde landschap als Thula-Thula. Patrick is onze gids en rijdt ons door het prachtige bergachtige landschap waar we ook heel njala’s zien.

De lunch is geregeld bij Hilltop Hotel en Restaurant. Gisteren hadden we reeds moeten invullen wat we vandaag gingen eten, dus dan verwacht je een gesmeerde organisatie. Niets blijkt minder waar.

Willem is weer spoorloos en volgens de ene moet je je order bij de balie opgeven en afhalen, volgens een ander moet je gewoon gaan zitten en komen de oberslangs,maar de obers lopen als kippen zonder kop rond en als de greek salads dan uiteindelijk op tafel staan blijken ze te bestaan uit verlepte sla bladeren, een halve mini tomaatje, reepje komkommer en bij Lijdia zit er zelfs geen feta op.

Uiteindelijk moet ik de ober 4 x voorrekenen wat we hem verschuldigd zijn en als ik tenslotte bij de kassa sta met m’n credit card is hij het opnieuw vergeten en moeten opnieuw de twee salads en twee watertjes bijelkaar worden opgeteld en uitgerekend. Maar eerlijk is eerlijk, het uitzicht is fenomenaal.

 

De zwitsers hebben een eigen gids bij zich, Barbara die –in tegenstelling tot “onze” Willem- als een kip over haar kuikens waakt en ook overal in- en opspringt als er iets mis dreigt te gaan. Ze loopt op enig moment zelfs mee de borden uit te serveren aan haar groep nu de obers het niet aankunnen of –willen.

Patrick rijdt ons rond tot bijna sluitingstijd. Op de valreep komen we nog een leeuw tegen, dat wil zeggen, als je hele goede ogen hebt. Het is dat ik haar staart zie zwiepen, maar anders .....

Senele de treinmanager is ook mee en is naast Patrick gaan zitten. Hun kwek staat geen seconde stil in hun eigen taal. Dat hoort eigenlijk niet en je voelt je er een beetje voor spek-en-bonen bijzitten dan. Hij voelt waarschijnlijk het omgekeerde, die nederlanders die in hun eigen taal praten, en soms gieren van de lach want Frans blijkt en wel zeer vrolijke Frans. Hilly en Sjef zijn vandaag ook mee, want het zijn golfers die zo nu en dan een rondje gaan golfen op een nabij gelegen baan. Op de baan bij Kruger mocht Sjef niet de baan op want hij had een golfbroek aan met zakken erop en dat was dodelijk en tegen alle etiquette gebleken. Dus terplekke een nieuwe aangeschaft zonder zakken.

Het is de hele dag schitterend weer ondanks de gierende storm om je oren en waarbij 3 petten het luchtruim kiezen maar gelukkig weer opgevist kunnen worden.

Zaterdag 23 september

St. Lucia W E T L A N D

Vandaag staat St. Lucia met een boottocht op het meer op het programma. Met de trein zijn we langs St. Lucia gekomen maar omdat het slechts een enkel spoor is, kon daar niet worden overnacht. Dus opnieuw de bus is. Het is zwaar bewolkt en de eerste regenspetters beginnen al te vallen. En het wordt alsmaar donkerder en donkerer.

Alvorens naar de boot te gaan, maken we een stop bij de Oceaan voor een snelle blik erop. Heel even probeert de zon er door te komen en is het heel even droog, maar het lukt niet. Het begint opnieuw te regenen. Gelukkig liggen er poncho’s in de bus die we aandoen op de boot. Het is een grote grauwe massa en er zitten veel te veel mensen op de boot. Toegegeven, het heet niet voor niets WETLAND park Isimangaliso. Het is dezelfde tocht die wij in juni maakten en komen dus helemaal niet op het meer zelf, maar alleen op het channel er naar toe. Het channel is wel 3x zo breed als in juni en we spotten een paar hippo families tijdens de storm en striemende regen. Leuk is anders en wat sneu voor iedereen die hier voor het eerst en waarschijnlijk ook het laatst is. Na de zeiknatte vaartocht en iedereen er als een natte dweil uitziet, klaart het een beetje op en zoekt iedereen een lunch plek. Wij gaan met Nelleke en Arnoud naar John Dory’s waarvan ik uit ervaring weet dat die goede kwaliteit voedsel bieden. Zo ook nu.

 

 

Daarna weer terug naar de trein voor de drank en spijzen.

Zondag 24 september

Vandaag staat Durban op de agenda. Eerst naar een cultural Phezulu Safari Village ver buiten Durbs hoog in de bergen. Eén zo’n dorp had ons wel genoeg geleken. Het stormt er geweldig en de dansvoorstelling is in de buitenlucht waar de wind pal op staat. We zitten te vernikkelen en Lijdia en ik besluiten ergens te gaan schuilen maar ook in het restaurant wapperen de zeilen alle kanten uit. Bij het park bevindt zich ook een krokodillen- en slangencentrum dat we ook overslaan, terwijl de anderen zich een python laten omhangen. En de croc’s tot aan barstens toe worden volgestopt met hompen vlees. Dat soort dierenleed hoeven zus en ik geen getuigen te zijn. Nelleke weet niet wat voor slang ze omgehangen gekregen heeft maar had alle vertrouwen in de “handler”. Mischien was hij wel giftig suggereert ze, maar dat lijkt me stug. Ik veronderstel dus een python en dat blijkt ook zo op de foto die ze laat zien.

Vervolgens terug naar Durbs waar we worden losgelaten bij The Golden Mile Promenade met de mededeling dat we om 1400 terug bij de bus moeten zijn. Iedereen duikt weer en-masse Ocean Basket in, maar ik weet wel beter. Dwars door het pretpark en de winkels heen lopen Lijdia en ik naar de boulevard en het water. Er staat ook hier een straffe wind zodat wij ergens binnen eten met uitzicht op de Oceaan terwijl er een life bandje leuke deuntjes speelt. Lijdia kiest voor fish-and-chips en dat blijkt een bord vol .... We hebben veel te weinig tijd gekregen om uShaka Marine World te bezoeken. Kostbare tijd die we moesten doorbrengen op een marktje waar weinig te beleven was, maar waar Lijdia wel een aantal nuttige souveniertjes heef gescoord voor het thuisfront dat op haar levende have aan het passen is.

Om 1500 zijn we terug bij de trein in de veronderstelling dat hij met daglicht richting Ladysmith rijdt. Niets is minder waar. We zitten ruim 3,5 uur te verdoen op het rangeerterrein zonder dat iemand de moeite neemt om tekst en uitleg de geven en de staff zegt van niets te weten. En dat is eigenlijk best balen want we hadden wel langer op de boulevard willen wandelen en van de oceaan genieten. Als we dan eenmaal vertrekken en het station uitrijden, zien we langs het spoor overal landbouwplastic hutten, en vuil waartussen de mensen leven.

Ikzelf ben er inmiddels aan gewend aan zo’n beeld, maar het is ronduit schokkend voor vele medereizigers die hun ogen niet kunnen geloven dat dit überhaupt mogelijk is. Dat zou het niet moeten zijn, maar met een exploderende bevolking en ANC aan de macht wordt het alleen maar erger.

Maandag 25 september

Ladysmith

Er is ook een plaatsje Harrysmith en waarbij Harry dit Ladysmith dorp naar z’n vrouw genoemd heeft. Een volle dag oorlogsbeleving die op 1899 begon en was gepland vòòr de Kerst van dat jaar klaar te zullen zijn, maar het liep anders. We bezoeken het Anglo Boer Wars Siege Museum and Wagon Hill waar de strijdende partijen elkaar massaal afslachtten met alles wat daarmee samen hing (en nog steeds hangt). We hebben ene op leeftijd zijnde Liz als gids die overal goed de sokken in heeft en Frans dus maar bij de bus blijft. Die kan dat echt niet bijbenen en ze kijkt geen seconde achterom of, en wie er volgt. Brittisher dan dat zijn ze niet te krijgen en ze lijkt de oorlog dagelijks opnieuw in haar eentje uit te vechten en waarbij ze daar tot de allerkleinste details daarover uitwijdt. Wat Piet op zaterdag X september, om 12.58 uur tegen Jan zei. Van dat soort dingen. Natuurlijk moeten we er kennis van nemen, maar bij voorkeur op hoofdlijnen dan. Wij kunnen er niets meer aan veranderen en de mensheid heeft er nooit van geleerd vide de oorlogen die nog dagelijks gestreden en uitgevochten worden.

Morgen staat er opnieuw oorlog op het programma zoals het concentratiekamp voor vrouwen en kinderen waar zich gruwelen hebben afgespeeld. De hele nederlandse groep wenst dat NIET te zien en we zijn dat Willem eergisteren al gaan vertellen en met enige regelmaat herhaald zodat de boodschap hem toch niet kan/kon ontgaan.........

We rijden met daglicht naar Bloemfontein. Het is een prachtige route door het mooie adembenemende landschap.

Dinsdag 26 september

Bloemfontein

Bloemfontein is het hart van het Zuid Afrikaanse juridische systeem en aan het einde van de 19e eeuw ook de hoofdstad van de Boer Republic of the Orange Free State. In tegenstelling tot het verwaarloosde Durbs een mooie schone stad en opnieuw worden we in een mall gedropt waar niet alleen wij, maar zo ongeveer iedereen inmiddels behoorlijk de ziekte over in heeft. Er zijn zoveel leuke afrikaanse tentjes ..... Daarna weer de bus in.

Vanochtend had ik ook nog tegen Senele de trein manager gezegd dat wij NIET naar het concentratie-kampgebeuren willen, en nee we zouden ergens anders gedropt worden om onze tijd te verdoen. De bus rijdt er rechtstreeks op af en voordat we kunnen protesteren zijn we binnen  de hekken van het terrein gesloten. Dit is de bloody limit en zeg tegen Willem, you know we did not want to get here. Hij draait z’n rug naar me toe, stapt driftig de bus weer binnen terwijl hij me toesnauwt …. Would have preferred to stay on the train and there was nothing else to be arranged ..... Dit is de druppel en Lijdia staat al op het punt van flauwvallen want die kan hier al helemaal niet tegen, al die geur van oorlogsgeweld.

In de verte zie ik het blonde meisje van de trein lopen en ga naar haar toe .... Ze kijkt me verschrikt aan ... we did not know, and of course if guests do not wish to visit something, we arrange otherwise ... Ik voeg er nog maar even fijntjes aan toe dat we het, als nederlandse groep, helemaal gehad hebben met Willem. Ze gaat rondbellen en opeens wordt de vertrektijd van 1600 naar 1500 vervroegd. Willem is woedend en achteraf zal blijken dat hij verre familieleden op diverse naambordjes heeft staan bij de diverse oorlogmonumenten die allemaal op de foto moeten. Het is dus eigenlijk Willem z’n persoonlijke rondreis naar gesneuvelde verre familie en waarbij de gasten slechts bijzaak zijn.

De tocht voert via het Oliewenhuis met een uitgebreide collectie Zuid-Afrikaanse kunst, tevens het huis van de voormalige State President, nog langs een omringende hoge bergtop met uitzicht over de stad en groot standbeeld van Nelson Mandela.

We reizen nog bij daglicht verder naar Kimberley hetgeen ook weer een prachtige tocht is en waarbij Lijdia op enig moment olifanten ziet staan bij een betonnen schuur. Ze gelooft haar ogen niet, en ik ben even niet in de buurt, maar de oude zwitserse mevrouw die ze erbij roept ziet de olifanten ook. Tegen het donker worden verschijnen er overal mensen langs de spoorbaan die allemaal staan te zwaaien en wij terugzwaaien natuurlijk totdat het stikdonker is. Een fenomeen dat we al vaker tegengekomen zijn.

Woensdag 27 september

Kimberley

We gaan het grote gat bekijken waar water in staat en vroeger de diamanten gedolven werden. Het is weliswaar een immens gat, maar in Botswana is een nog veel groter gat. We krijgen Frank als gids. Een gepensioneerde man die heel veel vooral heel erg flauwe grapjes maakt over vrouwen en diamanten die vooral hij zelf heel erg leuk vindt. Maar het publiek wil maar niet lachen. Maar gelijktijdig ook een heleboel nuttige informatie over de 4 C’s (Carat, Clarity, Colour and Cut). Waarvan 1 die ik niet wist, maar natuurlijk had kunnen googelen. Waar het woord Carat vandaan komt. Van de Carob tree die heel gelijkmatige zaden geeft en als gewichtsbepaling gebruikt werden. Carob stamt via het italiaans, arabisch en grieks af van Kération-en-nog-wat.

We krijgen bij wijze van introdutie een film te zien die ons mee terugneemt naar 1867 toen twee spelende kinderen een mooie glimmende pepple opraapten op de oever van de Oranje rivier. Ze wisten het zelf niet, maar een oom had een idee en bood hen zo’n 50 gulden, een reuzebedrag voor die tijd. De oom verkocht hem vervolgens voor 500 gulden aan een andere gegadigde, zie voor de geinteresseerden verder: http://www.thesolomon.co.za/heyday-of-diamond-mining.html

Het gat zelf en de gebouwen eromheen worden bewaakt als een heus fort en tussen 1871 en 1914 werd er voor 2722 kilo aan diamanten opgegraven waarvoor 22,5 miljoen ton aarde moest worden afgegraven en verzet. Ook Frank is nogal langdradig maar herhaalt alles bovendien ook nog eens 3 keer. Tenslotte kunnen we een mijnschacht in, maar mij niet gezien en Lijdia wil ook niet. Het blijkt een nep-experience te zijn waarbij men helemaal niet 800 meter de grond in gaat. Desgevraagd waarom de two ladies niet meewillen, laat Lijdia weten pas onder de grond te gaan als ze dood isJJJ.

We vervolgen onze tocht (na wederom bij een shopping mall gedropt te zijn voor de lunch en we met Frans en Peter-Jan bij John Dorys belanden) naar het William Humphreys Art Gallery en McGregor House Museum.

Bij WHAG hangen er ook nederlandse niet erg bekende meesters en in een grote ruimte is een dans leraar bezig met 5 zwarte mensen die vrije expressie ergens aan moeten geven. Er schalt muziek uit een luidspreker en hij nodigt ons uit om mee te doen. Daar zijn nou net weer te veel trut voor, dus wiegen we maar mee op de muziek. Een van de deelneemsters is wel zo ongelofelijk dik, maar lenig dat ze is. Wonderbaarlijk hoe soepel zwarte mensen in de heupen zijn.

Peter exit

’s Avonds schuift Peter-Jan opnieuw bij ons aan bij het diner. We vinden het eigenlijk best sneu, hij zo in z’n eentje en laten het maar zo.

Maar op enig moment begint hij zich wel zo te misdragen. Hij zit naast mij met Lijdia tegenover zich en begint in z’n neus te pulken waar een bloedvinger uit te voorschijn komt die hij gaat zitten aflikken en vervolgens z’n hagelwitte linnen servet er in gaat zitten stoppen dat er bebloed weer uitkomt. Lijdia gaat bijna over haar nek en schuift hem papieren zakdoekjes toe maar PJ vindt bloed aan een servet helemaal niet erg. Biotexje erover en klaar is Kees meent hij terwijl mensen in dit land nu juist zo ongelofelijk moeten oppassen met bloed vanwege de AIDS. Hiermee wil niet gezegd of gesuggereerd zijn dat PJ AIDS heeft, maar dat weten ze in de wasserette niet. Tijdens dit ronduit smerige intermezzo ging het gesprek trouwens over de Albasserwaard van vroeger want PJ kent de kaasfabriek in Bleskensgraaf waar onze Pa werkte en ik zo nu en dan in het weekend of schoolvakanties ook. Hij is Chemicus–in-ruste en begeleidde tijdens z’n arbeidszame leven studenten waaronder dus ook bij kaasfabriek De Graafstroom. Lijdia en ik houden liever de herinnering levend aan het dorp zoals het toen was, maar PJ vindt dat gillende onzin, kinderachtig, we gaan kennellijk niet met onze tijd mee en zijn super bekrompen denkend. Het begint steeds onaangenamer te worden en ik zeg tegen hem, laten we deze discussie stoppen want het leidt nergens toe en we worden het er niet over eens. Maar hij blijft maar doorzagen, zeveren, zaniken en zuigen totdat Lijdia het helemaal gehad heeft en opstapt. Ik denk in zulk soort gevallen “klootzak” maar zij kan er helemaal niet tegen. Bedankt PJ zeg ik , ik probeer haar de vakantie van haar leven te bezorgen, en jij probeert dat opzettellijk en vakkundig te verstieren en loop ook weg, Lijdia achterna die in tranen in de cabin zit. Kom op meid, we lopen lekker naar de bar en nemen er een Graham Beckje op ter opfleuring van het humeur en om PJ z’n exit te vieren. En nee, PJ komt niet meer bij ons aan tafel.

Donderdag 28 september

Addo Elephant Park

We hadden vandaag naar Graaf Reinet zullen gaan maar het spoor daar is buitenwerking. Ergo, we brengen de hele dag aan boord van de trein door die een omweg via Port Elisabeth moet maken. Het is een prachtige tocht en het was eigenlijk helemaal niet de bedoeling om in PE te stoppen. Vlak voor PE rijden we trouwens door Addo Elephant park. Daar komt lul-de-behanger-Willem 5 minuten te voren mee aanzetten omdat hij toevallig ook in de panorama wagen zit waar wij aan de thee zitten. Hij roept het nog wel om, maar de ontvangst daarvan in de cabins is vrijwel nul. Dus genieten alleen Lijdia en ik van de kudde olifanten, de troppe elanden, grote kuddes blesbokken en de 4 kameelperde. Wat een waardeloze zak toch eigenlijk. Maar dat hadden we op dag 1 reeds vastgesteld.

 

Er blijkt dus opnieuw gedonder met de trein die naar een ergens anders gebracht wordt voor reparatie en wij in de ijskoude snoeiharde wind richting strand gebracht worden met een in der haast opgetromd busje. Het is inmiddels ook grijs en grauw en na een blik op de oceaan belanden we bij een kleine shopping mall op steenworp afstand van de oceaan. Hilly scoort er een pakje voor haar bijna tweejarige kleindochter en Sjef vraagt zich af waarom ze er nou ook niet de bijpassende schoentjes bijkoopt. Daar heeft Hilly zo haar eigen onnavolgbare overwegingen bijJJJ. Daarna drinken we bibberend van de kouhot chocolate bij het News Cafe maar Sjef neemt een dubbele G&T.

Terug in de busje zegt de jonge chauffeur dat zijn zoon ook zo graag Carvela’s wil hebben, want die heeft iedereen in de klas, maar hij kan ze niet betalen. Overal waar ik kom worden de ogen als magneten naar m’n Carvela’s getrokken en ja, iedereen wil ze hebben.

Eenmaal terug in de trein duurt het nog uren voordat hij gaat rijden en komt het schema voor morgenochtend wederom helemaal hopeloos in de knel. Nelleke is niet helemaal in orde dankzij de malaria pillen die zij en Arnoud slikken. Een halve dag in Kruger en aan het einde van de winter, wat een onzin, maar we kennen de verhalen uit Nederland hoe waanzinnig gevaarlijk Afrika is en je altijd maar weer moet afwachten of je het er levend van afbrengt.

Vrijdag 29 september

Oudtshoorn

We rijden door de prachtige Klein Karoo maar duidelijk is dat we zeker twee uur te laat in Oudtshoorn zullen aankomen, terwijl de golfers dan nog naar Fancourt gebracht moeten worden. Dus stoppen we bij een plaatjse Rooiplaas waar twee bussen klaar staan.

Opnieuw in de haast opgetrommeld, maar ze zijn er toch maar mooi met het idee om vanaf hier de golfers direct naar Fancourt in George te brengen om het tijdsverlies te compenseren voor het geval we nog een uur verder waren gereden met de trein richting Oudtshoorn. Slim geregeld denken wij, maar achteraf blijkt dat ook de golfers bus ook eerst naar Oudtshoorn is gereden en vandaar richting Fancourt. Ergo, ze hadden ruim twee uur in de bus gezeten. Wat nu het voordeel is geweest van deze move om ipv bus gewoon met de trein door te rijden naar Oudtshoorn is en zal altijd wel een raadsel blijven, maar het gevoel dringt zich op dat het ook hier weer de conditie van de trein was die een spaak in het wiel stak.

Oudtshoorn ligt aan de voet van de majestueuze Swartberge, en de Outeniqua en Kammanassie bergen die het stadje omringen. Een stadje dat in 1995, toen Jan en ik er voor het eerst waren, nog niets voorstelde, maar nu is geëxplodeerd kwa omvang en bebouwing. Ik herken alleen de hoofdstraat nog die er toen ook was, verder helemaal niets. Het is prachtig weer en we gaan eerst naar de Cango Caves die ik nog nooit bezocht had (Cango Wildlife Centre wel, en waar ik Patron van ben). We hebben tijdens de bustocht een aardige gids-op-leeftijd Dave, die mooi en innemend kan vertellen en nog humor op de koop toe heeft.

In de Caves zelf, waar we weer een andere gids krijgen, zijn de stalactieten en stalacmieten inderdaad spectaculair. De eerste van de 6 kamers werd ergens eind 1800 ontdekt door een nederlander Jacobus van Zyl die daar in de buurt boerde. En dat is best knap natuurlijk omdat er toen nog geen licht noch paden in de grotten aanwezig waren. De caves-gids doet de lichten uit terwijl er 1 minuscuul lampje (bij wijze van kaars imitatie) blijft branden om een idee te geven hoe stikkedonker het er was. Een tweede kamer werd opnieuw door een nederlander ontdekt. Ontdekken is mischien niet helemaal het goede woord want het bestaan van de Limestone Caves was in  de Stone Age al bekend maar tot dat moment was er nog nooit iemand binnengeweest.

Gids Dave vertelt dus heel veel en enthousiast en het lukt onze Willem weer om de bus langs de kazerne te laten rijden waar hij ooit zijn militaire opleiding volgde. Het lijkt zoals eerder al opgemerkt een beetje de persoonlijke Willem tour te zijn zoals ook in Ladysmith en Bloemfontein.

Daarna naar een Struisen farm waar we lunchen (snel, soepel en efficiënt geregeld en alles ziet er super lekker uit) en vervolgens een spoedcursus Struisen fokken en dusters maken krijgen. Je kunt er ook op gaan zitten en rijden. Lijdia en ik hebben er kromme tenen bij en wensen niet te kijken naar de 3 tonners in het gezelschap die zich op een Struis laten hijsen om zo op de foto te gaan. De lol ervan ontgaat ons volledig. Hun hele gewicht rust goddank niet op de Struis (die max 150 kilo weegt), maar op de zijlatten waarbinnen de Struis gevangen staat, maar toch. En vervolgens ook nog een jockey rit op een Struis, same story here. Hoeven we ook niet te zien. Dierenuitbuiting ter verhoging van de toeristische feestvreugde kennellijk. Er is ook een giftshop met echt prachtige tassen in schitterende kleuren en andere accesoires van Struisenleer, maar het is allemaal zo buitensporig duur. Alhoewel .... het oude franse mannetje met een struise vrouw die z’n dochter zou kunnen zijn, koopt er 3. Mij lijkt het een moeilijk verhaal om een tas voor iemand anders te kopen want dat is wel zo persoonlijk. Lijdia koopt wel overal kaarten voor haar plakboek, zo ook hier.

Het Struisenfokken .... slechts een paar mogen de eieren (ter grootte kwa inhoud van zo’n 25 kippeneieren) uitbroeden, bij de rest worden ze onmiddellijk weggehaald om zodoende de Struis zo snel mogelijk weer aan de leg met een nog groter broedsel te krijgen. De Struisengids heeft uitgelegd dat het mannetje ’s nachts en het vrouwtje overdag op de eieren zit/broedt. Bekend verhaal, maar als we bij het broedpaar komen, zit het mannetje erop. Zo beste gids, daar gaat je verhaal man ...... De toeristen lopen af en aan, en hij haast zich dus te zeggen dat broedpaar daardoor totaal van de slag is en dan wordt het mannetje ook nog eens van het nest verjaagd om te laten zien hoe groot de eieren wel zijn. Bah. Het toppunt (absolute dieptepunt) is wel dat mensen op de eieren mogen gaan staan. Wie haalt dat nou in z’n kop? Nou, er zijn er genoeg nog genoeg gekken zo blijkt.

Daarna in de bus richting George, de trein en de golfers achterna en dineren op Fancourt. Everdina had me al gewaarschuwd dat ik het niet meer  terug zou herkennen. Onderweg vertelt Dave over de Plättner familie (duitsers) die deze golfbaan en hotel zo goed managen en op poten hebben gezet nadat ze het complex 22 jaar geleden hadden gekocht. Het is maar goed dat Everdina het niet hoort want ze zou uit haar dak gaan.

Fancourt’s restaurant Monet

Het ziet er beeldschoon uit het restaurant met een grote tafel waarop alle maten champagne flessen en een grote wijnkoeler prijken met diverse flessen bubbles erin. Dat vind ik zelf altijd zo gezellig staan. En de obers zitten ook mooi wit en strak in het pak. Dat moet dus echt en top diner worden als je zo op het eerste oog en het uiterlijk afgaat.

Peter-Jan is al vooruitgelopen en aan een tweepersoonstafeltje gaan zitten. Moet hij mooi zelf weten. Liesbeth en Tom komen ook binnen en ik stel voor om gewoon gezellig met alle nederlanders aan één tafel te gaan zitten omdat er toevallig eentje voor 10 gedekt staat. En geen van de anderen (zwitsers, aussies en denen) bestaan uit een groep van 10. Er zal dus over nagedacht zijn. Tot onze verrassing gaan ze zitten en komen de golfers ook binnen. En daar zitten we dan met z’n negenen en 1 lege stoel waar PJ later toch maar op plaatsneemt. Liesbeth en Tom praten honderduit, ze hebben namelijk 14 dagen in te halen. Het voorgerecht komt op tafel. Fruits-de-mer op een klodder risotto. Alles KOUD en daar kijkt echt iedereen verschrikt en nogal teleurgesteld van op. Het is een fixed menu waarbij ik had aangegeven geen beef te wensen, maar de salmon shashimi zoals die op de kaart prijkt.

Vlak voor het opdienen van het hoofdgerecht deelt een waiter mij mij mede dat de kok heeft besloten mij hake te geven, if that’s ok with me .... dat is het helemaal niet, maar heb ook weer geen zin om het gezelschap op te houden. Dus laat ik het maar zo, maar ik had gewoon NEE moeten zeggen. Ook het hoofdgerecht wordt vrijwel koud, op koude borden en dezelfde klodder koude risotto opgediend. Iedereen zit elkaar aan te kijken van ... ben ik de enige met koud vlees? Nee dus. Het nagerecht echter is een plaatje. Weliswaar ook koud, maar dat hoort zoJ. Daarna bestellen sommigen koffie terwijl Willem langs de tafel loopt en ons met een zwaai van z’n armen maant .... within 15 minutes in the bus, alsof we schoolkinderen zijn. Als hij nou tevoren had aangekondigd hoelaat we in de bus zouden moeten zitten, niet dus. En als hij niet kan wachten ... we zijn mans genoeg om zelf de trein te vinden. Eenmaal terug in de trein verdrinken we ons verdriet maar in de bar met de nederlanders waar het opnieuw super gezellig is.

In tegenstelling tot de Oudthoornbezoekers, hadden de golfers koud en bewolkt weer gehad, maar de baan was super, de beste die ze ooit waren tegengekomen.

Zaterdag 30 september

Knysna

De trein is op George blijven staan en we vertrekken met bussen richting Knysna. Een mooie route die deels langs de oceaan voert. Het is wederom een prachtige dag en we beginnen met een tochtje op het estuarium dat in open verbinding met de oceaan staat. Niet te verwarren met een lagoon dat niet in open verbinding met de oceaan staat, maar waar het zoute water zo nu en dan wel over een natuurlijk barrière het lagoon kan instromen. Het is een radar boot die nog echt op z’n radars werkt. Langzaam varen we op het estuarium op en bij de monding van de oceaan begin je de surge te voelen. Op de oevers veel brandschade van een paar maanden geleden waarbij een heleboel natuur en huizen verloren zijn gegaan. Het was een ware rampzalige catastrofe geweest. De grootste boosdoeners zijn de (not endemic) eucalyptus bomen die ooit massaal werden aangepland en waarbij de endemic bomen allemaal het veld hadden moeten ruimen. Gemakkellijk brandend en tevens hebben de zaden ervan vuur/brand nodig om te ontkiemen. Ergo, deze brand gaat het probleem nog verder verspreiden met nieuwe eucalyptus kiemzaden. Dat beginnen de autoriteiten inmiddels zelf ook tegen heug en meug in te zien, dus wie weet keert het verstand in natuurbeleid terug en wordt er naar ecologen geluisterd in plaats van ze te verketteren. Wat een heerlijk gezicht om de oceaan zo in het estuarium te zien binnenklotsen waarbij ook nog een paar seals gespot worden.

Na de vaartocht bestaat de keuze uit een begeleide wandeling of rondstruinen langs de winkeltjes. Lijdia heeft nog kaartenwensen, dus struinen we langs de winkeltjes en eindigen met een capucinno bij een tentje aan het water waar ook Hilly en Sjef al neergestreken bleken. Daarna met de bus terug naar de trein in George die vanavond nog een stuk richting Ashton gaat rijden.