Augustus 2017 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Sunday, 03 September 2017 17:39

 

Woensdag 2 augustus. Ik ga alleen naar Ellisras, want Jan wil naar de huisarts in Vaalwater. Hij heeft nogal moeilijke teennagels waar ingegrepen moet worden. Het is bijzonder prettig om alleen boodschappen te doen, gewoon omdat ik niet hoef op te letten of de wederpartij in de loop van de middag in het ongerede raakt. Maar je moet wel altijd en overal de vraag beantwoorden ..... waar is die baas of waar is Oom? En dan zeg ik soms dat ik lang niet altijd zin in die baas hebJJJ. Tot mijn overgrote vreugde is er weer eens witlof bij Checkers aanwezig. Dat wordt weer een paar dagen smullen.

Ik ga even buurten bij Talisman. Dat is een winkelketen waar je allerlei machines kunt huren. Twee weken geleden heb ik eindelijk de tegel in de badkamer eruit gehaald. In die tegel vielen de schroefgaten van de vervangen lekkende badkraan buiten de afdekring van de nieuwe badkraan. John L en Jan waren bijna een halve dag bezig geweest om die kraan destijds te vervangen en vonden eigenlijk dat ik niet zo moest zeuren over die gaten. Wie ziet dat nou, die twee schroefgaatjes. Ik dus, elke dag opnieuw en het lijkt wel of ze groter worden. Toen de boys er nog waren had ik hen gevraagd mee te helpen het bad op te tillen (en op balken te zetten) om te bekijken hoeveel manoevreer ruimte ik had en hoelang de afvoerslang zou zijn. Dat bleek reuze mee te vallen. Ze hadden aangeboden om die tegel te verwijderen, maar dat ken ik .... no thanks. Ik had alle andere omringende tegels zorgvuldig afgeplakt om tegen rondspattend cement te beschermen en de kraan ook helemaal afgeplakt. Dat had ik tijdens de eerste verbouwing wel geleerd .... ze beginnen te hakken en breken, met rondspattend puin, dat een aantal tegels in de woonkamer en bijkeuken behoorlijk beschadigd had. Gewoon zelf doen, dan valt niemand iets (behalve jezelf dan) te verwijten. De tegel eruit was een fluitje van een cent geweest, maar de tegellijm verwijderen was een langdurig verhaal apart gebleken.

Op zoek naar een mooi rond gat

Gelukkig hebben we de tegels nog en moet er een gat in geboord om de tegel mooi strak over de kraan te laten glijden en dat binnen de afdekplaat past. Jan wist wel een oplossing die mij helemaal geen oplossing leek. Hij zou er weliswaar een gat in krijgen, maar niet mooi rond. Wie ziet dat nou had hij op mijn afwijzing tegengeworpen. Niemand, maar ik weet het en dat is bijna net zo erg. Eerst was ik bij Jacks Paint langsgegaan want daar kunnen ze ook glas snijden, dus waarom geen tegel. De beste man die mij te woord staat komt met de JAN-OPLOSSING. Ik bedank hem hartelijk voor de interessante tip.

Bij Talisman hebben ze de apparatuur die ik zoek. Kunnen jullie dat aub niet gewoon hier terplekke doen want ik kom maar eenmaal in de week naar Ellisras en om nu 7 – 8 dagen huur te betalen vind ik een beetje overdreven. Aanvankelijk kan het niet, maar dan gaat een van de dames toch maar even de technical assistant raadplegen. Het duurt en duurt, maar dan komt het verlossende woord .... ze zullen het terplekke doen maar wel aub een tweede tegel meenemen en geen garanties dat ze niet breken.

Jan is terug van het huisartsenbezoek en bijbehorende ingreep. De vorige keer had Poortier het keurig opgelost en was het niet al te pijnlijk geweest, maar dit keer is dat wel anders. Als de verdoving begint uit te werken is Leiden in last.

 

 

 

Donderdag 3 augustus

Jan is op sterven na dood en de rolstoel moet er aan te pas komen. De pijn is niet te harden en ook die pille vir die pain helpen ook maar matigjes. Wonderbaarlijk hoe 1 teen een heel mannenmens van 80 kilo kan platleggen. Ik zeul de rolstoel van de garage vliering en zet de tuinslang erop, want hij is een en al stof ofschoon we hem voor Magdaleen ook nog gebruikt hadden. Als het niet zo vervelend was voor Jan, zou ik er hartelijk om lachen. Ik heb ook wel eens een akkefietje gehad in 2008 waardoor ik maanden aan de rolstol gekluisterd was, maar of ik me zo gedroeg? Je vind dat ik me aanstel zegt Jan.... geef toe .... ja inderdaad dat denk ik.

Vrijdag 4 augustus

Ik ben aan het voeren als de telefoon gaat. Maria, of ik hen aub bij die teerpat wil kom vat. Paulina is baie moeg en kan nie loop nie. Ja hoor, kan ik er nog net bij hebben. De hele huishouding alleen en dan ook nog 3 kwartier taxi spelen. Onderweg bij Wilderness tref ik James Higgs van Tholo die daar met een gebroken trailer staat die hij zojuist gelast heeft. Some small social talk en in de verte zie ik het gezelschap zitten. Ze zijn bij de clinic geweest want Paulina is baie siek, maar bij de kliniek werd slechts een griepje verondersteld. En natuurlijk weer plastic tassen vol met chips en cola.

Zaterdag 5 augustus

Gerda

Ik krijg een whatsapp van Anka dat Gerda, de echtgenote van hun chauffeur Joop, gisteren een zo ernstige hersenbloeding heeft gehad dat de doktoren geen hoop op herstel konden geven anders dan als zombie, verlamd in een rolstol de rest van haar leven te moeten slijten. En ofschoon dat natuurlijk erg is om te zeggen, maar daar dat is geen leven. Dit is toch niet te geloven. Gerda was zeker de laatste maanden weer zo actief op Facebook met foto’s van het nestje honden waar zij en Joop echt gek op zijn en waar ze het nogal druk mee had omdat Joop z’n voet gebroken had. Er was een traptrede bij hen in huis gebroken die dit euvel had veroorzaakt. Hij was net weer op de been en aan het werk. Ronduit verbijsterend zulk nieuws.

’s Middags weer Maria aan de bel..... Paulina is baie siek en ze willen naar de tarroad gebracht, sy moet gaan Vaalwater toe. Als ik ga voeren, eerder niet. Soms kan ik daar zo de ziekte over in krijgen. We zijn hier èn taxi chauffeur, bankier en apotheek tegelijk. Ze durft ook nog om R 200 voorschot te vragen. Waar heb je dat voor nodig dan? Maar bovendien, we houden niet van geld in huis. Ik heb R 130 en die kan ze krijgen. Ze blijken naar een of andere kwakzalver uit Zimbabwe in Vaalwater te gaan. Hij kost nix, doet nix, maar bid veel. Hoe verzin je het. Er zijn hier van die idioten, zogenaamde ZCC kerkvoorgangers, die tijdens kerksessies hun gelovigen Dettol laten in de strot gieten Een jodiumachtig ontsmettings-middel. En eerlijk, ik lieg niet, de beelden gaan gewoon internet over.

Meneer Sonneberg

’s Avonds kijken we naar de vierde, tevens laatste, aflevering over het leven van Wim Sonneveld. Ook al zo veel te vroeg gestorven en een leven geleid dat wij niet hadden kunnen vermoeden. Er ging meer achter meneer Sonneberg schuil dan z’n we meekregen. “Het Dorp” wordt door meerdere artiesten ten gehore gebracht. Daar word ik ook al zo melancholiek en treurig van. Samen met het verdrietige bericht over Gerda overvalt me een soort onbestemde treurigheid.

Maandag 7 augustus

Aldert

Ik krijg een whatsapp call van Aldert die een strak en modern appartement heeft gekocht in Bloemendaal dat hij eerst gaat verhuren om er over zo’n jaar of 5 zelf te gaan wonen. En z’n schitterende huis in Hattem verkoopt. Dat huis hebben wij gebouwd zien worden destijds met Bert Karssing als architect. Ik krijg een rondleidings-videootje. Ik zou er niet in kunnen leven, zulke kleine kamertjes en een badkamer waarin je je kont niet kunt keren. Maar het uitzicht is erg mooi als je van wonen in een dorp/stad houdt..... Maar het lijkt van vele gemakken voorzien als je ouder wordt en een uitstekend hotel aan de overkant van de straat. Aldert is niet veel ouder dan ik, maar nu al denken aan ouder worden en kleiner gaan wonen. Het idee alleen al bezorgt met hartkloppingen. Voorlopig zou een eventueel volgende station zijn ... GROTER in plaats van kleiner. Het is wel gezellig om even z’n gezicht te zien en stem te horen. Samen met zijn ex Saskia hadden we zo ongelofelijk veel plezier met z’n vieren en toen dat huwelijk na ruim 30 jaar strandde was ik daar ook nogal verdrietig over geweest. Het is uiteindelijk allemaal netjes opgelost, maar ik blijf het een gemis vinden. Ogenschijnlijk pasten ze zo goed bij elkaar en hield ik van allebei evenveel.

Maria kan niet komen werken want Paulina is baie baie siek. Wij gaan woensdag naar Ellisras, dus dan ga je maar mooi mee naar Dr. Barnard als het niet beter wordt. Want nu liggen die kleine apies inmiddels ook voor dood op de vloer. En wij hebben ook geen zin om ziek te worden. Maar dat willen ze niet, want dat kost geld. Dat moge zo zijn, maar hoeveel heb je inmiddels aan taxikosten en kwakzalvers uitgegeven, en zie hier het resultaat .....

Dinsdag 8 augustus

Nog geen Maria en we dringen opnieuw aan een doktersbezoek aan zonder resultaat. Aangezien het morgen een public holiday blijkt te zijn, besluiten we donderdag naar het dorp te gaan. De supermarkten zijn dan wel open tot 15.00 op public holidays and Sundays, maar de overige winkels die op mijn lijstje staan zijn of dicht of gaan dat om 12.00 al. En Barnard zal ook wel geen spreekuur houden zo ze al van gedachten veranderd zouden zijn.

Ik ben aan het gastenhuis begonnen. Slaapkamer eerst, alles eruit gehaald, gaten en scheuren dichten. Het hevigst zie ik op tegen die torenhoge nokken waar je nauwelijks bij kunt behalve op een hoge ladder met de uitschuifstok. Nadeel daarvan is dat je geen kracht op die uitschuifstok kunt zetten en vanwege de lengte ook niet goed te sturen, maar het moet dus niet zeuren Lena.... Geen idee waar die uitdrukking vandaan komt anders dan uit m’n jeugd. Mijn oproep in mijn juli-dagboek-deel had 1 reactie opgeleverd. Die van m’n ex Dolph. Maar toen ik hem het lijstje met TO-DO’s had toegestuurd, heeft hij niets meer van zich laten horen. Kennellijk overweldigd door het aanbod en niet kunnen kiezenJJJ.

Donderdag 10 augustus

Naar het dorp zonder Paulina. Gisteren heb ik de muurverf aangebracht, en zat zelf van kop tot teen ook onder de verf, omdat de roller op grote hoogte behoorlijk spatte. Eén van de hordes is weer genomen en nu op zoek naar vloerverf. De stoepverf die ik wil hebben is in heel Ellisras niet te krijgen, althans niet in de goede kleur.

Bij Jack’s Paints kunnen ze hem trouwens wel mengen maar de stroom is uitgevallen (in het hele dorp) en dan kan de computer programma niet geraadpleegd om de mengverhouding te vinden. Uiteindelijk hebben ze het toch voor elkaar via diverse omwegen. Blijkt de prijs (ik heb 25 Liter minstens nodig) EUR 100 per 5 liter te kosten. Nou zoveel geld op de vloer smeren? Ik dacht het niet. Bij Mica heb ik meer succes, nou ja wat heet, neem gewoon roofpaint raden ze me aan. Dat hebben ze in de goede kleur en ofschoon je niet op het dak loopt, heeft dat van het weer en de zon toch veel te lijden. Dus zal het voor de vloer ook wel geschikt zijn. Nu geloof ik dat ik de eerste keer inderdaad ook roofpaint op de vloer gesmeerd heb. En het kost R 800 voor 25 liter ipv EUR 500. We leveren ook de tegel af bij Talisman maar het maschien waarmee het moet gebeuren blijkt toevallig vandaag verhuurd. We laten de tegel achter en halen hem dan volgende week wel op. Oppassen dat hij niet beschadigt hoor verzoek ik de hoogzwangere juf achter de balie. Ze zal ervoor zorgen.

Maria was naar huis geroepen door Paulina en wij hadden haar uiteraard laten gaan.

Vrijdag 11 augustus

Maria weer eens aan de bel. Paulina is baie baie siek en of ze de sleutel van de gate mogen om een ambulance te laten komen. Jan brengt de sleutel en dan vraagt ze .... baas Jan wil ons nie vat bij die hospital nie .... Nee inderdaad. Je had gisteren meegekund naar de dokter. Ik ben geen taxi chauffeur. Dodelijk teleurgesteld toen toch maar de ambulance gebeld, maar tja, geen airtime. Of die missizzzz asb die airtime wil insit. Soms hebben het gevoel dat W I J het personeel hier op de farm zijn.

Zaterdag 12 augustus

We gaan voeren en toch maar even bij de staff quarters langs. Met Paulina gaat het beter en de ambulance had hen gisteravond ook weer naar huis gebracht. De ziekenhuizen zijn ronduit slecht, maar of je dit in NL voor elkaar zou krijgen? Paulina heeft een hele zooi ons onbekende pillen meegekregen en Maria vertelt .... sy het nie die bloed nie .... Bloedarmoede dus. En .... hebben ze in het ziekenhuis het nog over je eetgedrag gehad wil ik weten? Ja sy mos eet baie lemoene.  Ik wrijf het er nog maar weer eens in hoe ongelofelijk slecht cola en chips zijn en tot dit soort toestanden kan leiden. Ze trekken zich er toch niets van aan. Maar zolang de sinasappels goed betaalbaar zijn, zullen we voor voldoende input zorgenJJJ.

Woensdag 16 augustus

De slaapkamer van het gastenhuis zit helemaal nieuw in de verf en ziet er weer super fris uit. Tot mijn grote verbijstering echter zag ik gistermiddag dat de vloerverf los komt terwijl ik er alleen een dweil overheen haalde. Balen dat je nijvere arbeid zo teniet wordt gedaan. Keurig alle instructies op de bus opgevolgd en wel 3 keer gedweild voordat ik verven. Dus terug naar Mica waar ik de verf gekocht heb. Ze begrijpen er niets van en we nemen samen nog eens de instructies op de bus door. En vragen natuurlijk waarbij ik dan denk ..... waar zie je me nu eigenlijk voor aan?? Of ik het niet te dik gesmeerd heb, of de vloer wel schoon was, hoevaak ik gedweild had, en of het met schoon water was. Die vraag is trouwens nog wel te begrijpen want als je er vloerwas ingooit dat een laagje achterlaat.... Hoelang ik het heb laten drogen tussen de twee lagen door. Het enige wat ze nog kunnen verzinnen, ondergrond lichtjes opschuren. Ik ga het proberen, maar heb er weinig fiduci in. Dan maar naar Talisman om de tegel op te halen. Ja hoor, hij ligt klaar op de balie zie ik als ik nog in de auto zit. We zijn benieuwd .... de tegel ligt op precies dezelfde plek als vorige week en NIET geboord.

Het maschien is nog steeds niet terug gekomen. Ik zou zo’n lig-in-de-weg toch even ergens anders opbergen ipv op de balie waar dagelijks een heleboel mensen staan, langskomen, de tegel er af kunnen stoten etc. Het dreigt weer een zeer succesvolle shopping tour te gaan worden.

Even bij Jack Paints nieuw glas halen voor de Sue-print. Dat hadden we al vorige week ook al gehaald en wie z’n schuld het is/was, geen idee, maar bij thuiskomst had ik de plaat gepoetst en heel voorzichtig in de lijst laten zakken. Het past precies aan de onderkant, maar toen ik de bovenkant langzaam in de lijst liet zakken, bleek de plaat daar minimaal te groot en knapte de hoek er spontaan af. We doen dus een nieuwe poging. Jan heeft de lijst nog een keer exact opgemeten en als we de winkel binnenstappen zegt hij, ohjee onze mongool is er ook weer. Een domoor eerste klas. Jan heeft de maten op een briefje geschreven dat hij aan een van de baliemedewerkers overhandigt. Gaat die gast het staan overschrijven, maar de cijfers blijken nog steeds te kloppen. Want DAT controlleren we wel. Tussendoor doen we een ander klusje en halen dan de glasplaat op die keurig verpakt is. Hoe we ook altijd proberen te anticiperen op wat er allemaal mis kan gaan ..... bij thuiskomst ga ik snel de plaat poetsen vanwege vieze vingers en plakbandresten, veiligheidshalve hadden we 4 mil ipv 3 mil genomen, en laat hem in de lijst zakken...... Minstens 5 cm te kort. Hadden we het maar nagemeten terplekke, goeie leer voor de volgende keer. Maar met hoeveel stupiditeit hebben we eigenlijk rekening te houden? En zoals ik al schreef, het was weer een succesvolle shopping tour.....

En weer aanslagen, Barcelona, Finland en in den Haag houden houdt een stelletje uiterst politiek correcte kleuters zich bezig met embryo’s, verplicht Wilhelmus op school en wel/niet recht op levens-beëindiging. Inderdaad, super belangrijk en oogjes toe voor de migranten-gelukszoekersstromen uit Africa en ISIS sympatisanten die dood en verderf zaaien in Europa.

Zondag 20 augustus

Weer Maria aan de bel dat Paulina baie baie siek is. Dus rij ik even langs als ik luserne in de factory ga ophalen om te verspreiden. Nu gaat Jan niet geheel toevallig morgen of uiterlijk overmorgen toch naar Ellisras, dus dan mag ze mee naar Dr. Barnard. Ik heb namelijk eyelets besteld om de gordijnen op te laten kalefateren/upgraden. Ik had aan Emelda gevraagd of ze dat kon en of ze er het gereedschap voor heeft. Ik had haar zelfs foto’s gestuurd hoe de eyelets er uit zagen. Van dat gereedschap moet ik natuurlijk wel 100% zeker zijn, want anders bestel ik het bij de eyeletleverancier en doe de klus zelf. Hoe moeilijk kan zoiets zijn.  Ze bevestigt twee keer dat ze dat kan en dat ze het gereedschap daarvoor beschikbaar heeft. Het pakje met de eyelets is al aangekomen bij Postnet en dan kan ik het samen met de gordijnen woensdag a.s. (op weg naar JNB) bij Emelda afgeven.

Maandag 21 augustus

Het gezelschap is richting Ellisras vertrokken en Jan gaat naast de eyelets opnieuw een glaspoging doen bij Jacks Paint. Hij heeft geprobeerd het nog meer imbecielproof op te schrijven. Hij komt alleen naar huis want Dr. Barnard was voor een spoedgeval weggeroepen dus moesten Maria en Paulina erg lang wachten en waren nog niet klaar toen Jan dat wel was. Dus geld voor de taxi gegeven. Pas aan het einde van de middag zijn ze op het kruispunt dus kunnen we WEER uitrukken want Paulina is baie baie swak .... Jan had met de dokter afgesproken dat de rekening per email zou komen, dus ik had al gezien wat haar allemaal toegediend was. R 552,96 en daar mag ze mooi voor werken als ze weer beter is. Jan was ook nog bij Talisman langsgeweest of het gat nu inmiddels wel in de tegel zou zitten.

Niet dus want ze hebben een boor die of 1 cm kleiner of 1 cm groter is dan het door ons gewenste gat. Ons telefoonnummer ligt op de balie dus waarom niet even gebeld. Het zoveelste nul-op-request.

Voor de derde keer probeer ik de derde glasplaat in de lijst te laten zakken..... TE GROOT. Gelukkig zitten de glaslatten geschroefd, dus schroef ik ze maar weer los om ruimte aan de te grote glasplaat te geven. Drie keer is geen scheepsrecht gebleken. Jack’s Paint klinkt als een klein locaal buurtwinkeltje, maar het is een grote winkelketen.

Wereldvrouwen

Op Facebook ben ik lid van de groep “Wereldvrouwen” en er blijken er best veel in Z.A. te wonen. Iemke uit JNB had onlangs al geopperd dat we gewoon eens moesten afspreken ofschoon de afstanden groot en dan wellicht in verschillende sessies voor Gauteng, en de Kaap. Een idee dat met open armen werd ontvangen. Vorige week een berichtje van Carola uit Harare/Zim. Ze moet examen doen in JNB en heeft de  24e tijd voor een bakkie koffie. Daarom ook had ik onze reis naar JNB daaromheen georganiseerd omdat me dat best gezellig leek.

Dinsdag 22 augustus

Paulina is er stukken beter aan toe en heeft goed geslapen. Voor de zoveelste keer praat ik er met Maria over dat ze hun tijd en geld niet aan kwakzalvers en de kerk moet besteden. De dominee kan mooie praatjes houden en sprookjes vertellen, maar heeft geen verstand van ziektes. Ja ja, dis baie beter om Dr Barnard toe te gaan erkent ze ..............

HP

De boodschappenlijst is klaar en Jan maakt de logistiek handigste planning. Dat gaan we niet redden in 24 uur denkt hij, tenzij er een aantal zaken worden geschrapt. Dan maar een tweede nacht in Pta erbij die ik via booking.com boek. Normaliter print ik de adressen waar we naar toe gaan uit ware het niet dat de printer het deels niet meer doet. Hij vertikt het om zwart te printen. Eerst dacht ik dat het aan de cartridge lag, dus nieuwe cartrigde erin terwijl de vorige ook vrijwel nieuw was. Maar met de nieuwe cartridge wil hij nog steeds niet, dus ligt het aan de printer. Ik ga zoeken op internet of het een bekend probleem is en tot mijn verbazing wemelt het van dezelfde klachten waar HP niets aan doet.  Anderhalf jaar oud is de printer en ze doen het er bij HP om als je het mij vraagt. Jan kon er niet meer mee leven en die ging dus onlangs een nieuwe printer kopen. Aub wel een met dezelfde cartridges want ik ga niet voor meer dan R 1000 aan bijna volle weggooien. Uiteraard, met dezelfde cartridges, dat was hij gloeiend met me eens. Komt hij thuis en ik zie het direct aan de verpakking. Je hebt een 652 cartridge printer gekocht. Het klinkt tamelijk pedant, maar ik wist dat dit ging gebeuren.  De huidige “vreet” de 655 modellen  en waarbij Jan bij de laatste aanschaf ervan vorige week er letterlijk met z’n neus BOVENOP stond. Jan probeert het nog ..... JIJ wilde persé DEZE printer. Pardon?????

Ik probeer nu de oude printer nog te gebruiken en in alles behalve zwart te laten afdrukken om de “schade” nog enigszins te beperken. Maar niet alles leent zich om in een andere kleur te laten afdrukken zoals bijvoorbeeld de Computickets voor Riverdance a.s. woensdagavond. Of de booking.com bevestigingen die mooi in een app zitten. Dus waarom zou ik?

De hele vloer van het gastenhuis heb ik op m’n kniën zitten opschuren en de eerste laag lijkt het dit keer gelukkig te gaan houden.

Woensdag 23 augustus

Telefoonverdriet

Ik heb m’n handen vol en steek de iPhone in m’n kontzak. Iets dat ik werkelijk nooit doe. Dan nog snel even naar het toilet want Jan staat buiten met ronkende motor al te wachten. Glijdt hij toch de toiletpot in waar ik de iPhone onmiddellijk weer opvis, afdroog, in toiletpappier wikkel, uitschudt en hij blijkt het nog te doen .... In de auto hang ik hem aan de lader. Daar maakt iPhoontje altijd een gelukkig geluidje bij dat dit keer uitblijft en dan vervaagt ook het beeldscherm. Ik kan m’n ogen niet geloven. Ik leg hem in de zon om eventueel toch via de laderopening binnengekomen water te laten verdampen. Want heet is het achter het glas. Het heeft even tijd nodig hoop ik want van een druppel water zul je toch niet overlijden. In Vaalwater nog steeds niets dus kan ik Emelda niet appen hoe laat ik daar ben. Maar ze is in de winkel aan het werk en ik overhandig haar de gordijnen en de eyelets. Weet je zeker dat het gaat lukken? 100%. Ze belooft er 3 overmorgen klaar te hebben zodat wij de rail al vast op de goede hoogte kunnen bevestigen. Want de tijd begint al aardig te dringen. Lijdia komt immers de 12 al aan. In Nijlstroom nog steeds geen leven in de telefoon hetgeen me toch enigszins tot wanhoop drijft. Want als je bedenkt hoe afhankelijk je van dat ding bent geworden, of jezelf hebt gemaakt. Ik ontvang er de TAN-codes en OTP’s op om het betalingsverkeer te regelen en vrijdag moet ik ter plekke de nieuwe solar panelen betalen. En waar slapen we vannacht en de volgende? Dat zit leuk in de booking.com app die ik nu niet kan benaderen. En zo dringen er steeds meer dingen tot me door waar ik machteloos tegenover sta. Mijn humeur zakt met de minuut. Natuurlijk is er een plan B, naar de Apple Doctor in JNB maar ik zou werkelijk niet meer weten waar die gevestigd is, dus hoe kom ik daar nu weer achter? Intussen zijn we bij Suntank gearriveerd waar we de trailer afkoppelen en achterlaten zodat ze daar de panelen kunnen opladen en wij hem vrijdag weer ophalen op de terugweg. Het is  namelijk vrijwel ondoenlijk om met zo’n lange trailer je in het stadse verkeer te begeven. Nog afgezien dat er bij de meeste B&B’s ook helemaal geen parkeerplek voor is.

Daarna rijden we naar Cullinan, naar Johan van der Poel. Johan is hollander van oorsprong en kaasmaker. Tot nog toe kochten we de hollandse kaas bij De Soete Inval, maar die zijn onbeschoft duur en er liggen altijd stukje van minder dan een kilo. Ik had Johan gebeld of hij niet gewoon een halve kaas voor me kon afleveren daar of gewoon bij hem aan de kaasmakerij ophalen. Dat laatste leek hem beter en wel zo goedkoop. Zo gezegd zo gedaan. Een halve jonge kaas en een kilo brokkel voor Jan. Aanvankelijk is de boerderij volstrekt onvindbaar maar met telefonische ondersteuning via Jan’s Samsung komen we er toch aan. Alles keurig aangeharkt en schoon, typisch hollandse dingen en een meissie dat de kazen al klaar heeft liggen. Ik denk een dochter van Johan en rekenen af. Ik helemaal gelukkig met m’n halve jonge kaas ondanks het telefoonverdriet. Heel af en toe flakkert het apple-icoontje op dat mij dan weer een sprankje hoop geeft.

Nu er toch wat meer ruimte was gekomen vanwege de extra nacht, had ik nog een knipbeurt bij Lauren kunnen inboeken in Groenkloof terwijl Jan z’n medicijnen ophaalt in Brooklyn Mall bij Dischem waar ik hem uit de auto had gelaten. Als ik hem daar weer ophaal toch maar even naar de iStore waar ik m’n probleem aan een consultant uitleg. Laat de phoon een poosje met rust, en leg hem vannacht aan de oplader, wie weet komt hij weer tot leven probeert hij me op te beuren. En als het moet, er ligt nog 1 iPhone 6 met 32 gig op de plank.

Op verzoek geeft hij hun WIFI wachtwoord zodat ik in ieder geval onze logeeradressen en dat van de Apple Docter kan opzoeken. Die laatste blijkt op een andere locatie te zitten, in Melrose Arch. Ofschoon ik het niet meer weet, maar dat hij NIET in Melrose zat weet ik wel zeker.

Riverdance

’s Avonds vertier in Montecasino bij River Dance. Jan wil altijd wel een gokje wagen, maar nu hebben we geen geluk en R200 weggegooid. En hoe het mogelijk is .... we zitten naast een afrikaner die op-en-af als engineer bij Medupi Power Plant in Ellisras werkt en ergens nog dutch roots heeft. De voorstelling is schitterend maar de outfits in sommige stukken nogal afschrikwekkend. Soort Game of Thrones achtige dingen die ik persoonlijk doodeng vind. De voorstelling heet weliswaar Dangerous Games, maar dit had voor mij echt niet gehoeven. En wat weer opvalt, er gaat bijna niemand staan bij de ovaties, ik welJ

Daarna terug naar het guesthouse, waar we nog even naar BVN kijken en ik blij ben dat ik een kruik heb meegenomen. We zitten namelijk weer even in een kou-front.

Donderdag 24 augustus

Wereldvrouwen in Z.A.

We hebben afgesproken bij Bryanston Organic Market dat vlakbij Woollies on Nicol blijkt te zijn. De markt is alleen op donderdag en zaterdag met een aanbod van biologische groenten, kazen, honing, brood etc. En een gezellige theetuin in het midden. Jan en ik lopen even rond, hij belooft ergens te zullen gaan ontbijten en ik loop de theetuin binnen waar ik zowaar nederlands hoor praten. Iemke en Carola. We kiezen een tafeltje en gaan iets bestellen aan het barretje waar ze koffie, ontbijtjes en taarten op het menu hebben staan. Daarna sijpelen Ariadne, Jessica en Susan binnen. Ariadne en Iemke wonen beiden op het nieuwe Waterfall complex, Jessica in Fourways en Susan in Pretoria bij Gars-fontein in de buurt. Het worden twee heel gezellige uurtjes met veel gekwek. Om half twaalf moeten Iemke en Ariadne hun kroost van school halen en ik wil zsm naar de Apple Doctor. Ik heb uiteraard het verhaal van iPhoontje verteld en dat dat dus de reden was waarom ik niet meer op vragen (gaat het wel door???) gereageerd had.

Op naar Melrose Arch dus. Ik weet zeker dat ik hier nimmer een Apple Doctor getroffen heb en bij de info balie weten ze het ook niet. Op goed geluk loopt ik bij een Cellucity shop naar binnen waar de Apple Doctor in een hoekje gevestigd blijkt te zijn. Een typische nerd die met ..tig dingen tegelijk bezig is en wij maar wachten. Uiteindelijk verschijnt hij weer uit zijn afgesloten hok en laat mij zien dat de telefoon het na schoonmaken weer doet. Hetzelfde beeld dat ik al de hele dag zie en waarvan ik weet dat hij dus niet oplaadt. Dat vertel ik de nerd die opnieuw achter de gesloten deur verdwijnt. Een poosje later verschijnt hij weer met de mededeling dat de batterij vervangen moet worden, maar dat hij die niet op voorraad heeft. Wie dan wel vraag ik hem. De Apple Doctor in Pretoria. Maar tja, die is pas zaterdag a.s. weer aanwezig. Hij heeft nog 1 suggestie, de hoofdvestiging in Bedford Centre. Maar waar is dat dan en schrijf het even op aub. Hij schrijft alleen Bedford op want als je dat in de tomtom zet, kom je er vanzelf. Zo gezegd, zo gedaan. Blijken er tenminste 6 Bedfords te zijn. Nu had ik hem ook nog Smuts horen mompelen, dus ik dat in de tomtom gezet Bedforn Cnr Smuts. Komen we daar aan, geen Bedford Cente te bekennen. Dus weer bellen met die nerd die nu zegt dat het niet Smuts maar Smith is. Ook dat weer in de tomtom gezet en dat blijkt helemaal in Eastgate te zijn.

En zo rijden we nu al uren door JNB totdat we het Centre vinden. Blijkt dat het adres waar ik drie jaar geleden ook geweest was om toen het scherm te laten vervangen nadat ik over iPhoontje heengereden was.

Waarom er in JNB zoveel straten met dezelfde naam zijn? Oorspronkelijk allemaal kleine(re) dorpjes die in de loop der tijd aan elkaar gegroeid c.q. gebouwd zijn. En dat kan soms tot r/nare verrassingen leiden.

Er vindt een in-take gesprek plaats met een zwarte dame en die ik vertel dat het uitsluitend om de batterij vervangen gaat. Dat had de nerd in Melrose immers gezegd. Zij bellen met de nerd en of we maar even willen wachten. Na 3 kwartier nog geen witte rook en dan komt de doctor himself met de mededeling dat hij er nog niet aan begonnen. Weer wachten en na enige tijd komt hij terug en meldt dat het veel ernstiger lijkt dan alleen batterij vervangen, maar hij gaat hem nu vervangen. Weer een half uur later dat het niet aan de batterij ligt, en nader diepgaand onderzoek nodig is, maar nu gaat hij naar huis. Ik kan wel janken. Maar, hij gaat er morgenochtend om 0700 aan beginnen. We vertellen hem dat wij helaas richting Pta moeten omdat ik daar geboekt heb en alle aktiviteiten zich daar morgen afspelen. He is very very very sorry .....

Wij druipen af met aanvankelijk een optimistisch gevoel was,  nu lichterlijke paniek. Als je een geldboom hebt zou je zeggen, niet zeuren maar gewoon nieuwe kopen maar helaas die hebben we niet. Wat een gezellige shopping middag had moeten worden is het op heen-en-weer-gejakker en lichterlijke wanhoop uitgedraaid.

Sommelier in wording

Het is een alleraardigst gastehuis aan Farmers Folly. Een oude boerenwoning die mooi gerenoveerd is en waar we een uiterst aardige hostess treffen. Na het inchecken gaan we bij Kream op Brooklyn Circle eten. Volgens Susan van gisteren ook een uitstekend restaurant. De dame die komt vragen wat we willen drinken blijkt aan een sommeliers cursus bezig. Deel 1 van de 4 heeft ze al met goed gevolg afgelegd en daar draagt de werkgever niets aan bij. Over een half jaar gaat ze naar Kaapstad. Naar de Silo toevallig vraag ik. Ja inderdaad naar de Silo. Google maar op de Silo in CPT. Een echte oude tot hotel omgetoverde graan silo met prijzen die je in een shock doen belanden. Daarna verschijnt er ene Eugene aan tafel die vraagt waar we vandaan komen. Dat weet je heus wel is ons weerwoord, want echt iedereen, altijd en overal herkent ons accent onmiddellijk. Hij dus ook want hij heeft nederlandse schoonouders uit FrieslandJ.

Het eten is uitstekend en wij weten altijd redelijk te schatten wat de eindafrekeninggaat worden. Dit keer zitten we er behoorlijk naast. Het is minder dan verwacht dus we betalen en gaan heus de rekening niet zitten napluizen. Bij het opstaan komt de sommelier-in-wording op ons afgerend met duizend excuses. Ze heeft twee rekeningen verwisseld hetgeen de andere partij WEL opgevallen was omdat het meer was dan verwacht en ze zeker geen shashimi hadden gegeten. Het zal wel zijn omdat ze het verschil uit eigen zak moet bijbetalen, maar naar onze smaak had ze dit niet kunnen maken en moet ze in de Silo al helemaal niet mee aankomen. We betalen het verschil bij want we hebben het tenslotte daadwerkelijk achter onze kiezen gestoken, maar raar blijft het wel.

Bij de B’nB kijken we nog naar de slimste mens, en bij mij wil de slaap niet komen. Soms sukkel ik weg en droom ik dat het met iPhoontje weer helemaal goed komt en zie er zelfs de beelden bij. Hopelijk komen de dromen uit. Om 0800 bellen met de Doctor die zegt dat hij over 20 minuten terugbelt.

Eerst maar even ontbijten dan, maar wie er ook belt ... geen doctor. Weer gebeld en ja, er zit leven in en het komt helemaal goed. Daarna nog even een belletje wat m’n toegangscode is en ja hoor de telefoon ligt op te laden. Wij springen in de auto om terug te vliegen naar Bedfordview als de telefoon opnieuw gaat. Weer de Apple Doctor die vertelt dat de telefoon helemaal uitgevallen is en geen teken van leven meer geeft. DOOD. I am so very sorry voegt hij er nog aan toe. We gunnen ons geen tijd om het lijk te gaan ophalen. Gelukkig had ik gisteren wel de sim eruitgehaald.

Ik ben totaal van de leg, wat nu? Zonder is geen optie. Dus lopen we in Brooklyn maar weer bij diezelfde iStore binnen om te kijken of die 6 met 32 gig geheugen nog beschikbaar is.  Want opeens onstaat er een plannetje in m’n hoofd. Nu even die 6 als tussenpaus, en als ik definitief m’n ei gelegd heb, gaat de 6 naar Jan en zijn we van die rottige Samsung af en kan ik Jan helpen als hij weer eens in telefoonnood zit. Van die Samsung heb ik nooit iets (willen????) begrijpen, maar van de iPhone des te meer. De sim wordt in de nieuwe 6 gestopt en iCloud is zo vriendelijk het meeste van de dode telefoon weer op deze nieuwe te zetten. En ik allang blij dat we straks de panelen kunnen betalen, want zonder dat gaan we die echt niet meekrijgen. Enigszins weer bekomen van alle emoties en stress gaan we richting Silverton voor de deck-sealer, een teak plank en tenslotte de panelen ophalen. Het zit allemaal redelijk dicht bij elkaar gelukkig. De trailer staat er nog leeg bij, want nee zonder betaling wordt er niet geladen. Het hele proces neemt wel een uur in beslag.

Kitsch kwardraat

Eergisteren had iemand Jan geholpen bij het inparkeren van de trailer. Ene Chris zo blijkt die op hetzelfde terrein een winkeltje heeft in hout en Jan had royaal beloofd er te zullen komen kijken op de terugweg. En dat wordt mij nu in de schoenen geschoven. Chris is zo’n ijs-op-de-noordpool-verkoper zullen we maar zeggen en z’n kwek staat geen seconde stil. Ik word meegetroond naar de showroom waar ik de meest afzichtelijke houten structuren zie staan. Beyond prots en lomp. Hij heeft ook bielzen liggen die zo leuk zijn voor tuinafscheidingen etc. Ik vertel hem dat de creosoot uit die dingen in de aarde sijpelt en je groenten en gras compleet vergiftigt. We hebben er immers ervaring mee in Wapenveld. Ik loop voor de vorm nog even vol afgrijzing rond waarna ik vertrek met Chris in m’n kielzog die nog vertelt dat je op dit industriecomplex zo ongeveer alles tegenkomt want je maar nodig hebt en wel voor de helft van de prijs van de grote bouwmarkten zoals BuildersWareHouse. Daar waren we zelf ook al achter want bij Silverton Planks waar we de teakplank haalden bleek er ook een soort lighting-warehouse te zitten. We hadden het officiële LightingWareHouse op ons lijstje staan voor een ledlightstring, maar wegens tijdgebrek moest die van het lijstje geschrapt. Ik naar binnen en laten ze nu warempel ook ledstrips verkopen en wel voor de helft van de prijsJ dan  bij de officiële retailers.

Ter verhoging van mijn feestvreugde had Maria ook nog gebeld ... Paulina wil loop by die kerk ... maar ze zou bij ons thuis eerst alles aan kant maken zoals kattenbakken verschonen, blommen water etc. En daar word ik ook al niet vrolijk van, eerst een smak geld aan de officiële docter en dan toch weer naar die verdomde kerk. Maar veel tijd om me erover op te winden had ik gelukkig niet, m’n kop stond er op dat moment echt niet naar.

Het laatste adres wordt Jan z’n snoepwinkel, De Soete Inval waar hij dingen koopt die thuis nog in royale mate op voorraad staan. In de praktijk is evenwel gebleken dat het volstrekt zinloos is of ik vertel hoeveel er nu wel of niet op voorraad is en het weinig verheffend is om in die winkel welles-nietes uit te vechten. We moeten bijna een keuken bijbouwen om aan alles onderdak te verlenen.

Lul de Behanger

Het is best druk op de snelweg en bij de tolgate is het weer prijs. Daar heb je ongeveer 8 poorten om doorheen te rijden waarvan twee UITSLUITEND voor e-tags. Dat staat er wel in zulke grote dikke rode letters op E-TAG ONLY, NO CARDS, NO CASH. Er rijdt een autootje voor me dat eerst recht op een manual betaalgate afrijdt, maar op het laatste moment toch pal voor m’n neus naar de e-tag only. Aan het type auto kun je zien aan wie het toebehoort en dat het vrijwel zeker figuren zijn die geen e-Tag hebben. Het feit dat er toch zo doelbewust voor wordt gekozen brengt mij echter aan het twijfelen. Zou het dan toch? Hij staat dus voor de boom die niet opengaat. En ja hoor, zo’n Lul de Behanger zonder e-Tag die achteruit moet rijden en ik dus ook met de trailer. Een stukje lukt nog wel maar ik kan dat gewoon niet. Daar ben ik te gewoon stom voor en gaat de trailer een andere kant dan de door mij gewenste op. Maar uiteindelijk lukt het om genoeg achteruit te manoevreren om Lul de Behanger ook achteruit te laten rijden en zich in een andere rij te wringen. Het zou me verbazen als hij een rijbewijs heeft, laat staan kan lezen.

Bij Nijstroom app ik Emelda dat we om 1700 in Vaalwater zullen zijn. Krijg ik bericht terug dat ze al naar huis is en .... bring tools ..... want ze krijgt de eyelets niet in de gordijnen. In de eerste plaats heb ik geen tools want dan had ik het zelf wel gedaan en krijg ik er wel zo ongelofelijk de pest over in. Zo uitdrukkellijk tevoren gecontrolleerd en nog eens gecontrolleerd, foto’s gestuurd en nu dit. Hoe ga ik dit oplossen voordat Lijdia op de stoep staat. Ik app terug dat ik de gordijnen en de eyelets volgende week kom ophalen, dit is het allerlaatste laatste wat ze voor me verknald heeft want de 25 jugnets heb ik nog steeds niet terug.

Dan weer telefoon van Maria, waar we zijn en of ze in Vaalwater kunnen opstappen. We zitten weer behoorlijk afgestampt dus vraag ik met hoeveel ze zijn. Net ek en Paulina. Maar waar zijn de kleintjes dan wil ik weten. Thuis in de kamer opgesloten. Wat een onverantwoorde gedrag. Stel er breekt brand uit, dat kunnen ze geen kant uit. Daar moet maandag een hartig woordje over gesproken worden. We hebben ruimte gemaakt door de koelboxen op de trailer te zetten. En vragen wat ze bij de kerk hebben gedaan. Nou ja, guess what, bij Paulina zit er weer een scheet dwars en dus naar de kerk waar ze thee krijgen om te kotsen. Letterlijk kotsen. Ik heb geen zin in havoc in de auto, maar ik ga ze maandag vertellen dat wij dit niet pikken. Ze mogen voor de kerk kiezen, dat is het probleem niet, maar bij ons geen gezeik meer aan ons kop dat ze baie baie siek is, en we weer mogen opdraven als taxi chauffeur, geldschieter of wat dan ook. Kortom, ze bellen in het vervolg de kerk maar. Wat Barnard heeft opgeknapt/gelost, laten ze door idioten in de kerk weer teniet doen.

Zaterdag 26 september

De kololo’s blijken m’n hele mini moestuintje tegen de keukenmuur te hebben leeggevreten inclusief de pepers. En nu maar hopen dat ze daar flink hun bekkies aan gebrand hebben bij wijze van goeie leer voor de volgende keer. Ik had ze al eerder betrapt bij het grazen aan de goudsbloemen. Alleen de bakken op de hogere planken, waar ze dus echt niet bijkonden, zijn onaangetast gebleven.

 

 

 

Luna door het lint

Luna blijkt de slaapkamer binnengeslopen en is op Onyx gestuit, gillen, schreeuwen, vechten. In deze staat is Luna totaal door het lint en valt eerst Jan aan, springt dan weer letterlijk bovenop Onyx en als ik de kluwen uit elkaar probeer te trekken bijt Luna met volstrekt verwilderde ogen met alle 4 canines in m’n linkerhand. Het bloed spuit eruit (op zich wel goed voor de bacteriën) en ik ga bijna van m’n stokje. En zoals alle moeders het voor hun etterbakkerige kinderen opnemen, ongeacht wat ze uitspoken, altijd en tegen beter weten in vergoelijken, het was m’n eigen schuld want ik pakte hem van de verkeerde kant met m’n verkeerde hand. Met m’n rechter had ik hem in z’n nekvel gegrepen en dan hangt een kat opeens en instinctief als slappe was in je handen. Z’n moeder deed dat immers bij hem als kitten ook zo. Dat worden een paar moeilijke pijnlijke dagen waarbij alle opknapwerkzaamheden in het gastenhuis stil liggen. Dat er iets goed fout zit heeft Luna onmiddellijk in de gaten en verdwijnt als sneeuw voor de zon. Gelukkig heb ik pure medicinale alcohol in huis om te boel zo goed mogelijk proberen te ontsmetten. Ik verga van de pijn maar met een flinke slok whiskey val ik gelukkig toch in slaap.

Zondag 27 augustus

We hebben bij Gisela en Richard afgesproken, maar het liefst was ik in bed gebleven. M’n hand is ernstig opgezwollen, doet ongelofelijk zeer, maar klopt niet zoals bij een ontsteking gebruikelijk. Ik verman mezelf en we beginnen de afdaling naar Tholo. Richard is begin mei aan z’n ruggewervel geopereerd. Dat gebeurde 20 jaar geleden ook en toen was het herstel bijzonder spoedig verlopen. Hoe treurig anders is dat nu. Hij loopt nog steeds met krukken en na de operatie was de pijn zelfs nog erger geweest dan daarvoor. Er zit wel vooruitgang in, maar tergend langzaam. Gisela heeft aardappel-prei-soep gemaakt met brood en diverse soorten kaas erbij. Het is gezellig en de gesprekken gaan eigenlijk nooit ergens over, maar dat hoeft ook niet. Het Witkoppad rijden moet een hel zijn voor Richard want het is bar slecht en bonkebonkebonke. Daarom hebben ze hun ritme van 2 x in de maand ook naar 1 x in de maand teruggeschroefd.

Maandag 28 augustus

Ik laat me toch maar even naar Dr Poortier rijden voor anti-biotica. Want met het a.s. bezoek kan ik me geen infecties en/of ontstekingen permitteren.

Maar eerst even een hartig woordje met Maria over het kerkbezoek afgelopen vrijdag. Dat gaat aller vriendelijkst hoor, maar ze mag gewoon niet weg als wij er niet zijn en die kleine apies 8 uur opsluiten is al helemaal uit den boze. Wat als er brand uitbreekt? Daarom hadden ze de lucifers opgeborgen zegt ze (pluspunt), maar de brand kan, zeker in deze gortdroge tijd, ook buiten op het veld ontstaan. Paulina is een volwassen vrouw, met kinderen, dus die kan gemakkelijk alleen naar de kerk waar ze het werk van Dr Barnard weer lekker kan laten verprutsen. Ik vertel haar het verhaal van die idioot van een dominee die z’n kerkgangers Dettol in de strot giet. Puur vergif. De dominee heeft ervoor geleerd om jullie mooie sprookjes over OLH te vertellen, de dokter heeft geleerd om jullie beter te maken. Snap dat nou toch eens aub. Jajaja ......

 

 

 

Het familie portret

Toen Jan ze vorige maand aan het einde van de vakantie naar Shongoane gebracht had, had hij een foto van de 4 generaties gemaakt en op canvas laten printen. 50x50 cm, en hij had er nog een lijst omheen gemaakt. Ter verzachting van de preek krijgt ze de foto. Ze vind hem prachtig en hij moet bij haar aan de muur en wel zo snel mogelijkJ.

Het lijkt Albert verstandig om er inderdaad anti-biotica in te stoppen. Het worden pillen want een injectie gaat niet werken en/of volstaan. Een 5 daagse kuur en geen alcohol. Nou, laat maar zitten dan. Ek is baie lief vir my wyn so dit gaan nie werk nie. Ik ga zonder zelfs niet eens proberenJ Dit klink soos ’n alkoholist repliceert Albert lachend en schrijft een ander recept. Zo klinkt het niet alleen, zo is het ook. En zet dat er maar gerust bij in m’n dossier, geen alcoholloze medicijnen voor Maya ofschoon ik zelden tot nooit medicijnen gebruik, maar nu wilde ik het risico zoals gezegd niet nemen. Nou geniet jou wyntjie as die son sak zegt Albert die zelf allergisch geworden is voor alcohol terwijl hij voordien ook heel graag een goed glas dronk.

Ik heb de factuur van Paulina d’r bezoek aan Barnard meegenomen en vraag Albert of hij aan de hand van de medicijnen enig idee heeft wat er nou eigenlijk met haar aan de hand is. Er staat een behandelcode op de factuur en aan de hand van de toegediende trypoline lijkt het op psychische klachten te duiden. Wellicht toch nog steeds niet over Magdaleen heen. Geef het nog een maand tijd raad Albert en als het dan nog steeds hetzelfde mischien een anti-depressiva-kuurtje. Het zal wel niet ethisch zijn om m’n neus in andermans gezondheidszaken te steken, maar ik wil gewoon weten wat er aan de hand is op onze farm. Period.

We halen de gordijnen weer op bij Emelda die ze nog thuis heeft staan. Ik had haar gisteren geappt dat we kwamen met tijdstip erbij waarop zij OK had gereageerd. We zijn er om 1500 precies en dan zegt, but I am still at work. Jammer dan, ik ga niet weg zonder. Dus vraagt ze haar baas of ze even weg kan, en dat kan blijkbaar. Haar naaihok blijkt een vierkant blikken hutje in extension 4 in Vaalwater. We laden de wasmand met de gordijnen waar de eyelets in moesten weer in, nemen de 25 jugnets in ontvangst en de 4 blauwe kleine gordijntjes voor de 4 kleine raampjes in de woonkamer. Die dingen hangen er voor de sier en kunnen opgetrokken worden met een koord dat door oogjes aan de achterzijde getrokken is. Ik ga alles in de negorij met 1 beschikbare hand niet staan uitpakken. Sinterklaas Jan stopt haar nog R 100 toe voor het schooluniform voor haar dochter die 1 september hoort of wel wel/niet toegelaten wordt tot de universiteit in Zimbabwe.

Weggegooid geld

Thuis blijken 15 van de 25 jugnets nog steeds volstrekt waardeloos en de blauwe gordijnen onbruikbaar. Ze heeft de achterkant waar de ogen voor de koorden zaten niet hergebruikt en zit ik met 4 slappe gezoomde lappen stof. Ik had gisteren al besloten haar niets meer te laten doen want als je nu toch voor de derde keer durft om jugnets, zoals die 15 prutswerkjes, terug durft te geven .... words fail me .....  Ik vind het super sneu voor haar, laat mensen graag iets bij verdienen, maar ik kan het geld beter direct in de sloot gooien. Sinds haar zuster Bybeat weg is, is er niets goed meer uit haar handen gekomen. Bybeat is een tijdje in Zim geweest en woont inmiddels in Steenbokplan waar haar man een baan op een lodge aangeboden gekregen heeft.  Alle dikke shit wil maar niet ophouden kennellijk.

 

Dinsdag 29 augustus

Thomas is gearriveerd met een hulpje om de solargeyser en –panelen te vervangen. Om 1500 ligt alles er weer vakkundig geinstalleerd en mooi afgewerkt bij. Hij een een vriend van hem blijken ook PV panels te installeren. We overwegen er een paar om tenminste van de zonkracht overdag te kunnen profiteren voor de grootstroomverbruikers zoals de zwembadpomp die met het warmer wordende weer elke dag uren moet draaien.

Kater

De kater komt ’s avonds. Een rekening waar ik stijl van achterover sla. In maart hadden ze het verstopte waterafvoerleidingwerk weer aan fde gang gekregen, ruim een halve dag bezig voor minder dan R 1000 en nu een rekening van bijna R 5000. Weliswaar 1 à 2 uurtjes langer gewerkt maar in plaats van z’n blanke broer heeft hij een zwart hulpje bij zich. En die mag zich heel erg gelukkig prijzen als hij R 150 -200 per dag krijgt. En Jan had hem, zonder overleg met mij, ook nog de oude solar boiler en de 4 panelen kado gedaan. Lekkend weliswaar, maar een heleboel onderdelen toch herbruikbaar. Zeker in de veronderstelling dat alle europeanen zwemmen in het geld en je dus helemaal los kunt gaan wat je fee betreft. Ze leveren hartstikke goed werk, daar niet van, maar het slaat helemaal nergens op.

Donderdag 31 augustus

Wij met de gordijnen en eyelets naar Ellisras. Rip van Winkel (fournituren, meubels, bedden, gordijn-stoffen etc) had mij telefonisch bevestigd dat zij iemand kennen die de benodigde apparatuur heeft. Maskanka. Ik heb haar talloze malen gebeld, maar werd steeds weggedrukt. Bij Rip van Winkel mag hulpje Anna ons wijzen waar Maskanka zit. Vrij dichtbij maar wij zouden het niet gevonden hebben. Het is een inpandig winkelgalerijtje met allemaal kleine winkeltjes die druk aan het naaien zijn. Bij één worden schooluniformen gemaakt. Veel betere kwaliteit dan die rotzooi uit China straalt de naai-meneer. In Ellisras alleen al zijn zo’n 15 verschillende tenue’s in omloop en waag het niet om het verkeerde je op school te vertonen. Daar blijkt ook ene Gift werkzaam, een Zimmer die denkt dat het hem wel gaan lukken. Gift is werkt voor Maskanka. Ik vraag hem een aantal keren of hij de tools heeft, maar ik krijg er geen antwoord op. Give me some time to try .... ik vind dat niet echt hoopgevend klinken, maar laat ik me verrassen. Daarna gaan we opnieuw naar Talisman voor de tegel. Dit keer is hij goed opgeborgen ZONDER gat. Ja .... toen ze er gisteren aan gingen beginnen dachten ze dat ze mischien de bovenkant ipv de onderkant moesten boren om chippen tegen te gaan. Dat hadden ze willen overleggen en willen bellen, maar op de een of andere manier was het niet gelukt. Wat ons betreft prima dus Jan meet het gat opnieuw uit maar nu op de zichtzijde van de tegel en we komen over een uurtje wel terug.

Intussen foodshopping in Onverwacht en dan terug naar Gift. It did not work, my tool is too small. Ik vraag of hij nog suggesties heeft. Jazeker, in Onverwacht, achter de OK winkel zit iemand waarvan hij zeker weet dat die de grote tool wel heeft. Zijn aanwijzigingen zijn van zodanige beperkte waarde dat we ons te pleuris zoeken en met vragen en nog eens vragen belanden bij een winkeltje in een straatje waar we aanbellen. Er komt een mevrouw aangerold in een rolstoel waar ze zich nauwelijk weet uit te wurmen. Nee helaas heeft zij die tools niet. Dat zou ze wel willen, maar ze zijn veel te duur en of ik wel weet HOE duur.

Nou weet ik dat toevallig precies tot op de cent nauwkeurig want ik heb ze op de website zitten bekijken en toen besloten dat het geen zin had zo’n ding voor eenmalig gebruik aan te schaffen. Haar vent komt erbij wiens pens tot bijna over de toonbank reikt en ook hij vertelt HOE duur zo’n tool is. De vrouw heeft recentelijk een knie-vervanginging gekregen, maar of dat met dat gewicht van haar ooit goed gaat komen? Wij wagen het te betwijfelen. Dan nog naar een adres nummer drie waar ze zo’n tool ook niet hebben, maar toevallig wel net besteld dus wie weet is het er over 2 – 3 weken. Ik heb veelal briljante ideeën maar deze lijkt op mission impossible uit te draaien. Terug naar de tegel. Laat de jongen die het moet doen nou toch laten zijn weggeroepen voor een spoedgeval bij Medupi, maar hij is op de terugweg. Hij heet Pardon, ook een zimmer dus. Een hele grote trouwens en super aantrekkelijk gezicht. Hij is eerst een half uur aan het kloten met een drilboor waar zo’n diamant zaag op past, maar het lukt van geen meter.

Overpopulation matters

Dan komt het grote maschien er aan te pas dat verhuurd was en recent pas weer terug gekomen. Het heeft heel wat voeten in de aarde om alles in stelling gebracht te krijgen en als het dan eindelijk zo ver is, blijkt de huurder het apparaat naar de gallemiezen te hebben geholpen want de boor blijkt te zwalken. We hebben er ruim 5 kwartier zitten wachten en zijn nu al aan wachtweek 5 bezig geloof ik. Het meisje achter de balie houdt het morgen in de gaten. Dan is het tevens haar laatste dag. Was de bevalling pas over twee weken gepland, heeft de dokter dat verzet naar volgende week dinsdag. Hier worden babies niet geboren, maar op afspraak gehaald. Althans bij de witmense dan. Dit wordt nummer twee en dan is ze er helemaal klaar mee. Wat zou het toch geweldig zijn als elk koppel zich tot twee kinderen zou weten te beperken, maar het verstand breekt waarschijnlijk helaas pas door als het punt of no return is bereikt en velen met mij zoals Sir Davit Attenborough zijn dat roerend met me eens en Boris Johnson schreef in 2007 al een tamelijk alarmerend zeer tot de verbeelding sprekend artikel.

How the hell can we witter on about tackling global warming, and reducing consumption when we are continuing to add so relentlessly to the number of consumers?

The answer is politics, and political cowardice.

Het hele artikel in The Daily Telegraph October 2007 met 6,8 miljard people toen waar er intussen weer 800 miljoen bijgekomen zijn.

Maar alle wijze woorden ten spijt ...... en inderdaad how the hell can politics keep turning a blind eye on it?

Ik kan het geheimpje van 1 september alvast wel verklappen hoor…teneinde ondragelijk tegeltjes-nieuwsgierigheidslijden te voorkomen gedurende de komende 30 dagen. De tegel is gebroken krijg is desgevraagd eind van de middag, als ik ZELF bel, medegedeeld. De breuk valt nauwelijks op vermeld de swartman er nog bij, nou dan weet je het wel....... aan aandacht heeft de tegel in ieder geen gebrek gehad, zie hieronder.