Juli 2017 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Thursday, 03 August 2017 16:11

Juli 2017

Zaterdag 1 juli

De reuzen AVO’s

Vorige maand kochten we toch reuze AVO’s in St. Lucia met een duidelijke waarschuwing van de verkoper? Maar de AVO’s waren mooi rijp gewordne, zo zacht en smeuig als boter, maar wel allemaal tegelijk. Dat was dus flink dooreten en weggevenJJJ. Je schijnt de pitten weer te kunnen laten ontkiemen en dat heb ik al diverse malen geprobeerd, maar bij mij wil er nooit iets uitkomen. Ik zal wel iets verkeerd doen.

Jan gaat Andries c.s. ophalen in Vaalwater en mieliemeel kopen voor de hele meute. Want de catering is on-us. Andries heeft twee Zimmers te weten Innocent en Shephard, neefje Ephraim en z’n zoon Ernest bij zich. Shephard heeft hier al vaker mee gewerkt. Aan de naamgeving weet je dat ze uit Zim komen. Innocents’  permit is verlopen en daarvoor moet hij dus naar Musina tegen de Zim grens aan en R 1000 betalen. Het is er nog niet van gekomen en of hij pogingen doet? De politie in Vaalwater is dit ook bekend, en die houden hem heel vaak aan om hem iets af te persen. Hetzij R 50, een blikje cola of net waar ze trek in hebben. Law enforcement voor eigen gewin zullen we maar zeggen.

Ze werken van 07.30 tot tegen vijven met een driekwartier lunchpauze. ’s Ochtends krijgen ze koffie, thee of hot choc, naar keuze, dat op de stoep aan tafel geserveerd wordt. Met koekjes erbij natuurlijkJ. ’s Middags nog een glas cola dat ze staande opdrinken. Ephraim en Ernest koken om beurten zodat de twee Zimmers stug kunnen doorwerken, en dat doen ze, wij doen de boodschappen voor hen. Het is allemaal niet nodig maar voor ons gevoel wel.

Maandag 3 juli

Aan het eind van de middag ga ik voeren en de twee kleine apies (Maria jr en Regina) plus Sinkie rijden mee. Ze kijken hun ogen uit naar de dieren en het is eigenlijk schandelijk dat er op school werkelijk helemaal niets onderwezen wordt over HET grootste asset van Z.A. .... Wildlife. Ik rij een rondje over de farm en moet bij het huis even iets ophalen. Maria en Regina stappen gelijk uit de auto en kijken rond. Ik geef hen alle drie een banaan. Regina loopt op een vuilnisbak af, kijkt er even in en gooit vervolgens haar bananenschil erin. Maria aapt haar na.... ook haar schil verdwijnt in de prullenbak. WOW, mijn onophoudelijke opmerkingen dat de troep van de vloer in de vuilnisbak hoort, begint vruchten af te werpen. Sinkie houdt haar banaan stevig vast en bewaart hem voor later.

Het is al een paar dagen bewolkt en ik vertrouw het van geen meter. Zolang we hier wonen (10,5 jaar) hebben we nog NOOIT regen in juli gehad maar de jongens moeten toch maar een zeil over de trailer met bossies gras spannen.

Dinsdag 4 juli

Ik ga weer voer inslaan en bij D’Nyala vragen of ze al weer open zijn na de opknapbeurt. Dan zou ik die kleintjes ermee naar toe kunnen nemen. Maar helaas .... eind Oktober pas volgens de man die noodgedwongen in het kantoortje zit te wachten op beter tijden. Ook nog maar even bij SASSA langs want Maria denkt dat ze de 5e van de maand het wezen geld daar moet komen ophalen. Mij lijkt het stug, maar volgens haar komt het niet op haar bankrekening. Ik had al geprobeerd op de SASSA site het een en ander op te zoeken, maar was er niet echt veel wijzer van geworden. Bij de ingang is een hok met een meisje dat mij en mijn voertuig moet registreren. Naast haar ligt een baksteen op de grond en daarop iets zelfs geknutseld dat een ijzeren ring met een half openliggend draadje van electriciteit moet voorzien, en daarop weer een 5 liter blik waarin ze water aan de kook brengt. Hoe is het mogelijk dat bij een officiële regerings instantie dergelijk zaken al dan niet oogluikend worden toegestaan. Mij lijkt het levensgevaarlijk.

Daarna naar het kantoor waar de receptioniste toevallig net met lunch is. Er zit nog een andere jonge vrouw (ik heb echt geen zin om me in de rij van 50 mensen aan te sluiten, sorry) die ik “aanschiet”. Ik leg haar de vraag over de betaling voor en refereer aan Maria. Zij herinnert zich Maria en dat ze twee kleine wezen bij zich had. Ze vertelt dat het geld niet naar een bankrekening gaat, maar dat Maria een SASSA betaalkaart heeft gekregen waar elke maand het geld automatisch op gestort wordt en met die kaart (gelijktijdig ook een Master Card) kan ze overal boodschappen mee doen, verzekeringen betalen, geld uit de muur trekken, etc. Duidelijk en bedankt.

De Gupta’s

Er was over de zogenaamde GRANTS (sociale uitkeringen zoals kinderbijslag, pensioenen, etc.) nogal veel te doen geweest want de uitbetaling werd uitbesteed aan een particulier bedrijf. Een Gupta gerelateerd bedrijf dat voor elke transactie R 30 in rekening bracht/brengt. Tel uit je winst ... er wordt maandelijks aan 25 miljoen mensen een uitkering gedaan. 25 miljoen x R 30 leuke lucratieve handel toch? Het was al bekend dat de Gupta’s maar al te goed weten hoe ze Z.A. moeten kaalplukken en het hele ANC in hun zak te hebben en houden. En Zuma dus ook regelmatig Zupta wordt genoemd. Het zou te ver voeren om het fenomeen “de Gupta’s” uit te leggen, maar in een nutshell: het zijn 3 stinkend rijke broers die hun stinkende rijkdom in Z.A. op allerlei illegale en louche wijzen, met behulp van Zuma, ANC hotemetoten en kopstukken, hebben vergaard. Belasting-chulden hebben van hier tot Tokyo en terug die door de fiscus (SARS) dan weer worden kwijtgescholden, allerlei louche, danwel lucratieve contracten krijgen toegeschoven zoals van Eskom en andere overheidsinstanties in Z.A.. Kortom de Gupta familie is een reusactive octopus met armen in zo ongeveer elke business en vooral ook om Zuma heen, en waar geen ontkomen aan lijkt. Zuma die een aardig optrekje (paleis) van hen cadeau kreeg in Dubai, en z’n zoon iets kleiners daar niet ver uit de buurt. Inmiddels is ook het britse marketing bedrijf Bell Pottinger in het vizier en onder vuur gekomen die zich royaal door beide partijen liet gebruiken, maar zich nu proberen te verschuilen achter het feit dat ze misleid zouden zijn. Ze zullen toch met een beter verhaal moeten komen. Zowel Zuma als de Gupta’s komen steeds meer in opspraak en andere politieke partijen ruiken BLOED.

Bij Buco moet ik zwarte verf halen voor de nok van het huis. Die nok is van fiberglass dat door de zon ernstig verbleekt is en daardoor dus ook kwetsbaarder. Ik meen gevonden te hebben wat ik zoek maar vraag het veiligheidshalve nog even aan een medewerker die me al vaker bij de verf afdeling geholpen heeft. Hij denkt ook dat ik de goede te pakken heb waarop ik zeg, nou ik zal het hen vragen wat ze ervan vinden. Kijkt hij me aan of ik gek geworden ben. HEN vragen wat ZIJ ervan vinden? You just TELL THEM!!! Racistisch of ingesleten nasleep Apartheidsregime? Bij Buco zitten er twee dames achter de kassa’s. Altijd dezelfde en ze doen hun werk met uiterste precisie. Ze weten dat ik geen plastic wil, dus dat zeggen altijd tegen de controlleur die achter hun gat staat.

Een controlleur die staat toe te kijken of ze de kassa wel juist aanslaan, en kijkt dan of alle in m’n zelf meegebrachte tas gestopte items ook wel echt op de bon staan. Daarna zet hij er dan nog een handtekening en stempel op. Werkverschaffing lijkt me. Maar soms staat er een witte totaal doorgerookte gerimpelde kerel van tussen de 45- 50 op die plek en dan kan ik het NIET laten om te zeggen dat de meisjes uiterst nauwkeurig werken, nooit fouten maken en dit toezicht mij dus volstrekt overbodig lijkt en nogal embarrassing voor die meiden.

Het IJS

Nadat vrijwel alle boodschappen geladen zijn, beloon ik mezelf met een ijsje zoals gebruikelijk. Aangeschaft bij The Milky Lane. Echt voortreffelijk softijs waar ook meestal hetzelfde meisje staat en mijn bestelling dus totaal overbodig is. Maar soms is er toch een probleem. Ze hebben namelijk 2 soorten hoorntjes. Ze wijken nauwelijks van elkaar af behalve dan dat het ene model een afgeplatte bodem heeft, de andere eindigt in een mooie punt. Volgens mij gaat er in beide vormen dezelfde hoeveelheid ijs. Maar het afgeplatte hoorntje is ruim 1 ½ (4,95 vs 6,50) Rand goedkoper dan met de punt. En soms zijn de afgeplatte hoorntjes uitverkocht, rest niets anders dan de punt, en betaal je voor dezelfde hoeveelheid ijs dus meer. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat er tussen die hoorntjes een prijsverschil zit. Mijn suggestie om er dan minder in te doen, dat werkt helaas niet. Nu is die 1 ½ Rand nog wel te overzien, maar ik heb meestal slechts één 5 Rand muntstuk in m’n broekzakJ. En om er de credit card voor te trekken is ook weer zo watJ.

Op weg naar huis zie ik dat de bewolking boven ons gebied serieuze vormen heeft aangenomen en ik krijg zowaar een paar spetters. Op de farm blijkt het even geweldig gehoost te hebben zelfs, maar ze zagen het gelukkig aankomen en alles kon “gered”. Echt wel zo bizar, in ruim 10 jaar nog NOOIT regen in juli gehad. Weliswaar slechts 2 mil, maar toch.

Kunststuk

Woesdag 5 juli

In mei maakten we toch het avontuur van de decollaring van de Cheetah mee met Anka en Ed in Madikwe en daar maakten we mooie foto’s van die op canvas geprint waren. Zelf zouden we er een kunstwerk van maken, maar dat had nogal wat voeten in de aarde. Het idee was om het drieluik op de spaanplaat achterkant te lijmen, maar toen we het kunstwerk overeind zetten om het naar binnen te dragen, kletterden de 3 luiken er weer vanaf. Ik had het spaanplaat een kleurtje gegeven waarop de lijm was gaan inwerken en loslaten. Plan B werd toen opnieuw de achterkant verven en vervolgens de luiken vastschroeven. Dat is dan een heel rekenwerk om de luiken (a) goed te positioneren en dat (b) dat kunstje op de achterkant zien te imiteren. Maar het is gelukt, vandaag is de laatste hand eraan gelegd en kon het opgehangen. In de badkamer hadden we nog een plekje... Het meet ca 2 meter lang en 80 cm hoog. Best groot eigenlijk. Toen we er buiten mee bezig waren, in de grote open ruimte, leek het veel kleiner.

 

Donderdag 6 juli

Blok graniet

Het granieten kunstwerk staat dus al 10,5 jaar op een plek waar ik hem niet wilde hebben en het ook helemaal niet tot z’n recht kwam/komt. Diverse smeekbedes om het te proberen te verzetten liepen steeds op niets uit. Maar nu zie ik m’n kans schoon met 4 sterke (en vooral gehoorzameJJJ) kerels. Ik neem Shephard mee naar het blok en vertel dat ik hem wil verzetten en dat dat volgens mij het beste kan door hem op een reep conveyor belt te kantelen en dan richting eindbestemming te slepen. Conveyor belt gebruiken ze bij de kolenmijnen om de kolen uit de mijn naar de centrale te transporteren. Heel stevig rubber. En daar hebben we toevallig een paar stukken van om bepaalde leidingen mee te bedekken die niet in de grond gegraven kunnen worden. Maar alleen als jullie tijd hebben, zeg ik er bij en ga weer naar binnen. Het duurt geen vijf minuten of het conveyor belt ligt voor het blok en zijn ze al bezig om het te kantelen. Ik leg planken neer over de drempels tegen beschadiging (het blok moet door de woonkamer naar de stoep) en het blok staat binnen een kwartier op de gedroomde plek. Ik prijs de jongens uitbundig want ja zwaar was het wel om ruim 600 kilo blok graniet te verplaatsen.

De Lunch

Tussen 0715 en 0730 beginnen de jongens en hebben dat tegen half één best trek. Ik had al gemerkt dat of Ernst of Ephraim erop vooruit gestuurd werden om te koken (2x per dag mielies en vleis) en zij er dan achteraan liepen een half uur later of zo. En dat is wel een beetje zonde tijd want ruim anderhalf uur weg. Nu kan Shephard autorijden en Jan was al met hem naar de grasstortplaats gereden om dat te testen. Niets mis mee volgens Jan, dus toen konden ze met het bakkie naar hun rattenhol.

Ter verdere stroomlijning van de logistiek stel ik  Shephard voor om Paulina voor hen te laten koken, en vraag of dat hij dat ook een goed idee vindt. Hij klaart er helemaal van op. Ja dat zou enorm schelen. Paulina kookt dus, zij zijn er blij mee en het bespaart een hoop tijd die ze maar beter aan het dak kunnen besteden.

Vrijdag 7 juli

Vandaag staat er dus 73 bij Jan op de teller. Hij heeft altijd volgehouden dat jarig zijn niets is of voorstelt en het voor hem niet hoeft. Ik geloof dat ik er daarom één keer dus ook werkelijk GEEN aandacht aan besteed had, maar dat vond hij ook niets. Niet dat hij dat vertelde, maar toch zoekend met de ogen of er mischien toch niet ergens???? iets???? Van mij een mooi nieuw uitgekomen boek “new Game Ranger” en van de katten nieuwe onderbroeken. Een variatie op het thema nieuwe zakdoeken.

We gaan naar het dorp om taart voor de staff te kopen en wij halen wel een schotel aan bij Ocean Basket. De tent is net TE ongezellig om er te gaan zitten en bovendien sta je na 20 minuten weer buiten.

Maria, Tania en Paulina zijn ook mee om te kijken of er inderdaad geld op de SASSA kaart staat. Als wij klaar zijn met de boodschappen (dat zijn we namelijk al heel snel, want de stroom is uitgevallen en alleen in de winkels met een generator valt nog zaken te doen) halen we hen op bij de oude P’nP. Daar staan ze klaar met een kar vol. Er stond dus kennelijk geld op de SASSA card. Een zak van 25 kilo mielemeel, 5 kilo koppen en looptenen. Echt zo onbegrijpelijk, de gewone 5 kilo goed bevleesde kipstukken kosten R 145, deze  R 130 voor botten, pezen en vel. GATVERDAMME.

Maar dat ze niet prijsbewust zijn wisten we al .... kleine yoghurtjes ipv een kilopot en verder werkelijk helemaal niets wat bijdraagt aan een gezonde levensstijl en/of voedingswaarde levert. Geen groenten of fruit, maar wel zakken vol met chips en cola. De meiden beginnen in de auto onmiddellijk aan de chips en Jan wil dat niet hebben. Daar begrijpen ze dus helemaal niets van, maar wij eten NOOIT in de auto zodat er ook geen eventuele nare etensluchtjes in zouden blijven hangen. Ik vond het vorige week ook al knap vervelend maar dacht toen ... binnenkort zijn ze weer naar school, dus laat maar.

Weer thuis krijgen ze de grote chocolade taart die ze met de grasdekkers moeten delen. Ze blijken er buitengewoon content mee en de kleine apies willen er al aan beginnen, maar de taart gaat de koelkast in tot vanavond. Wij hebben nog een Simonsig Rosé Brut koudliggen en dat gaat prima samen met de shashimi en sushiJ

Ik zie op Facebook dat Clint Eastwood op 87 jarige leeftijd is overleden. Als kind was ik straalverliefd op hem in “Rawhide” die ik later inruilde voor Mick JaggerJ. Over beiden ben ik heengegroeidJJ.

Zaterdag 8 juli

Beste Zangers

Eerlijk gezegd hebben we er nooit naar gekeken omdat het de indruk wekte over uitsluitend nederland-stalige muziek te gaan. Natuurlijk zijn er prachtige nederlands talige liedjes, maar ook heel veel dat ons niet aanspreekt. Onze veronderstelling blijkt er dus helemaal naast te zitten en nu zijn wij ook omJ. Vanavond tijd voor de duetten warbij Tommy en Tanya “Barcelona” ten gehore brengen op een wijze die kippevel en tranen trekt. Bijna net zo goed al het origineel. Wij zijn niet de enigen, op FB zie ik alleen maar lof voorbijkomen, en terecht. Ook Maan is mindblowing en blijkt geheel buiten haar comfortzône te kunnen treden. Nog afgezien van het feit dat het een prachtige meid is.

Dinsdag 11 juli

De kadobonnen

In Ellisras loop ik opnieuw bij PEP binnen met de (herhaalde) vraag naar gift vouchers. Dezelfde juf van de vorige keer (Phuti) zegt opnieuw ... we don’t have.  Oh yes you do, your head office told me so, and please call the manager. De manager, een meissie van dezelfde leeftijd schat ik zo, komt te voorschijn en die bevestigt dat je inderdaad gift vouchers kunt kopen. Ze wijst haar collega in de computer onder welk programma ze te vinden zijn. Ik wil 2x R 750, maar helaas, de keuze beperkt zich tussen R 10 en R 300. Dat worden er dan dus 4 van 300 en 2 van 150.

Het heeft allemaal wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk heb ik de gewenste gift vouchers in de knip, and do not loose them waarschuwt de manager mij. En Phuti, vandaag toch mooi wat bijgeleerd dank zij mij, of niet dan? Ze knikt ijverig van ja ......

Donderdag 13 juli

Sinds maandag j.l. blijkt ook Isaac opeens van de grasdakpartij en zie ik hem boven op het dak aan het borstelen/kammen. Volgens mij heeft hij het deze vakantie prima naar z’n zin met de kerels waarvan 2 min of meer leeftijdsgenootjes Ernest en Ephraim, die eigenlijk alleen maar hand- en spandiensten verrichten de boel schoon en vrij van afvalgras moeten houden. Op en neer hollen naar de workshop voor gereedschap, met de voeten de trap tegenhouden om uitglijden te voorkomen etc.

Ephraim

Maar vanochtend blijkt Ephraim er niet te zijn, hij zou zich niet lekker gevoeld hebben. Sneu. Ik moet naar Vaalwater om Emelda te ontmoeten voor een paar klussies. Dus kan hij mooi meerijden naar huis. Maar hij blijkt allang vertrokken als ik bij de staffquarters kom. Dat is ook raar .... als ik niet lekker zou zijn dan ging ik toch echt niet naar Vaalwater lopen, maar lag ziek te bed. Hmmmmm.

Ergens bij de Biltong-go-back shop zie ik hem lopen. Gebogen schouders en aan de verkeerde kant van de weg. Ik stop en hij loopt op de auto toe. Wat is er aan de hand? Ben je niet lekker? En dan volgt een verhaal ....

Innocent zit hem constant te treiteren dat Ephraim over witch craft zou beschikken en daar kan hij niet meer tegen. Mij zou het trouwens best handig lijken als ik kon toverenJJJ. Dan toverde ik als eerste Innocent weg toch? Ephraim zit nog op school, doet volgend jaar z’n matriek, en moet in de vakanties geld bijverdienen voor z’n schoolkleren en om z’n moeder bij te staan. Want z’n vader is afgelopen mei overleden. En z’n andere drie broers zijn alleen maar zuiplappen dus voelt hij zich als enige verantwoordelijk voor haar. Pa dood aan de TB, maar meer waarschijnlijk aids, want TB is echt heel goed te behandelen tegenwoordig. Ik vraag hem of hij zich heeft laten testen. Niet dus. Doen Ephraim, t’is gratis en better be safe than sorry. Hij zit helemaal ingedoken en is very sad. Hij is trouwens een neef van Ernest want de vrouw van Andries en zijn moeder zijn zussen.

Ik tref Emelda voor een klussie en ze heeft 84 jugnets gemaakt. Ik ga ze niet allemaal en plein publique zitten keuren en bij de vorige zending zat er maar eentje tussen die niet door de beugel kon, dus zal het nu ook wel meevallen ....

Ik had hem kennellijk over het hoofd gezien, maar opeens staat Pieter Ras voor m’n neus die aan een ander tafeltje op z’n laptop zit te werken. Ja, we komen desgevraagd zaterdagmiddag langs.... plus nog een aantal andere wetenswaardigheden worden uitgewisseld. Zo heeft hij 100 rooibokken gekocht waarvan er 50 al dood zijn. Dood door honger volgens de dierenarts. Hij heeft slechts 400 ha, wie zet daar nou 100 rooibokken op naast alle andere dieren zoals 5 giraffes, kudu’s, onlangs aangeschafte njala’s van R 25,000 per stuk, sables, golden wildebeest.  Maar gelijktijdig wel de klacht dat hij zich een breuk voert ...  wel 7 balen per dag x R 70 is bijna R 500 per dag en dat is meer dan bruin kan trekken. Daar gaat hij failliet aan ....  Peperduur wild aanschaffen en dan laten verhongeren? Wij voeren 3 balen per dag met onze zeer beperkte levende have en dat is binnen een uur altijd schoon op.

Vervolgens tref ik ook Carla waar ik een praatje mee maak en de vraag of ze al een nieuwe buurman heeft. Carla is de buurvrouw van Monique en Hans die hun farm te koop hebben staan zoals eerder vermeld. Carla is niet optimistisch ... want degene die zogenaamd belangstelling heeft, heeft dat al 4 jaar en komt met de meest belachelijk lage biedingen tot dusverre ...

Weer thuis ga ik de jugnets verpakken, dan liggen die vast mooi klaar als er weer een bestelling binnen-komt. Tot mijn grote ergernis deugen er 25 van de 82 (ipv 84) werkelijk van geen meter. Plooien erin, een groene verdwaalde kraal tussen de witte ...... Die mag ze mooi overdoen. Dit gaat wel zo m’n verstand te boven want ze weet dat ze ze terugkrijgt als ze niet perfect zijn. Hier is gewoon met de pet naar gegooid, of meer waarschijnlijk, ze heeft het iemand anders laten doen, want dit draagt echt niet haar “handtekening”LLL.

Zondag 16 juli

Helaas heeft Venus de eindzege niet gehaald op Wimbledon, maar Roger Federer wel. Wat een feest om naar te kijken. Ofschoon het in de Kaap sneeuwt, achten wij de kans op regen vrijwel afwezig. Tijd dus om “oom Giele se Dipbak” schoon te maken en met nieuw anti-teken-middel te vullen. Het is een vies karwijtje, maar het is nu eenmaal nodig. Zeker voor de elanden die super gevoelig zijn voor teken op geslachtsdelen en tepels. Vorig jaar hebben we een nieuw vat kocht bij NTK in Ellisras.

Hartstikke duur spul trouwens waar we zuinig mee moeten zijn. Op de plek waar ik het vat verwacht, staat alleen het oude lege vat. Ik zoek me een breuk, maar het nog vrijwel nieuwe vat blijft onvindbaar. Ik zal me wel vergissen volgens Jan, maar ik vergis me (vooralsnog en zo lang het nog duurt) zelden tot nooit. Weet zelfs dat het om een 20 liter ipv 25 liter vat ging omdat het van een ander merk was. Jan had het destijds alleen gekocht en eenmaal thuis kon ik nergens het tekentje vinden dat het ox-pecker-friendly zou zijn. We zijn er toen zelfs nog mee teruggeweest. Het tekentje bleek er wel te zijn, maar zo miniscuul dat het met het blote oog nauwelijks waarneembaar was. Ga maar bij de facturen rond juli 2016 kijken van de CC en ja hoor, daar vind Jan de bon uit augustus 2016. We hebben nu juist weer een aardige populatie ox-peckers endie gaan we niet vergiftigen met Monsanto-kanker-rotzooi.

De visite bij Pieter was zaterdag niet doorgegaan want Mariana had al andere plannen gemaakt. En opnieuw bood hij gisteren twee van z’n giraffes aan, en nu laat hij opnieuw weten dat ze er geen afscheid van kunnen nemen. Rare snuiter hoor die Pieter. Hartstikke aardig, daar niet van, maar verder moet je alles maar met een mudzak zout nemen wat hij zegt of vertelt.

Maandag 17 juli

Hippo op straat

Toen we vorige maand in St. Lucia waren vertelde Tony dat het beter was ’s avonds vooral NIET te voet door het overigens veilige plaatsje te lopen vanwege de hippo’s die daar zo nu en dan ook dwalen. Jan had het gillende onzin gevonden en niet geloofd en verwezen naar de afdeling sterke verhalen. Nu houdt Jan helemaal niet van lopen, dus de kans dat het ons zou overkomen, een ontmoeting met een hippo, was sowieso nul.

Het eerste wat ik zie als ik naar Facebook kijk is een filmpje van afgelopen weekend van een hippo die op z’n gemak, en alsof hij de weg kent, door St. Lucia langs de winkels en benzinepomp kuiertJJJ.

Shephard c.s. zijn laat, maar dat komt omdat Shephard door de politie in Vaalwater werd aangehouden en aangezien hij geen rijbewijs heeft, moest hij betalen. Geen geld bij zich, dus weer terug naar huis, etc.etc. De politie kent dit kunstje èn Shephard en op die manier verdien je toch leuk bij ipv de auto in beslag te nemen wegens herhaaldelijk zonder rijbewijs je onbevoegd in het gemotoriseerd verkeer begeven. Er is een nieuw gezicht bij: Frans ipv Innocent want Andries wil Innocent er niet meer bij hebben. Veel te ruw en pesterig naar de twee kleine (nou ja, 17 en 18 jaar) boys en waarvan ik afgelopen vrijdag al iets meekreeg. Even later duikt dus ook Ephraim weer op. Het heeft weinig zin om het allemaal proberen te begrijpen.

Hier hadden we dus niet op gerekend en moet Frans vannacht maar op het beddengoed van Innocent slapen en morgen verschonen. Meestal moeten ze gewoon op de betonnen vloer slapen volgens Shephard, zo luxe als hier hebben ze het nog nooit meegemaakt met hun eigen coffee- and tea station, en een kokJ. Treurig, maar helaas waar.

Dinsdag 18 juli

Passepartout?

We moeten weer voedsel inslaan en gaan langs bij Fotofirst, bij Frans, om de kleur van het mount board te bespreken. We hebben namelijk nog een kleine Sue Dickinson print liggen die ingelijst moet worden. De lijst is reeds klaar en glas ook al gekocht, maar het ontbreekt dus aan een passepartout.

Vorige week hadden we al een poging gedaan, maar toen wisten wij niet hoe een passepartout in het engels of afrikaans zou heten. Ik had het natuurlijk gewoon in het woordenboek of m’n telefoon kunnen opzoeken ....... In de eerste winkel, waar ze ook schilderspullen verkopen, wisten ze het niet, maar verwezen ons naar Fotofirst. Frans had een paar weken geleden de cheetah’s mooi op canvas laten zetten en van hem kregen we te horen dat het om een mount board gaat. Hij heeft best veel kleuren beschikbaar, maar bij mij luistert dan nogal nauw, dus hadden we vorige week gezegd terug te zullen komen MET de print. En daar staan we dus weer voor Frans z’n neus en leggen we diverse kleuren in geel- en bruintinten rond de print om te bezien welke het beste kleurt. Helaas een kleur die niet voorradig is en eind van de maand wordt er pas weer nieuwe voorraad besteld. Frans is tamelijk communicatief gebleken, dus we horen het t.z.t. wel weer.

Ik zoek nog steeds naar dat vat met anti-teken-spul. Het MOET er gewoon zijn. Opeens valt me iets op, een vel A-4 papier in doorzichtig plastic dat ergens aan lijkt te hangen in de workshop. Het is de gebruiksaanwijzing van het anti-teken-spul dat het vat voor het oog verborgen hield.

Donderdag 20 juli

Vorige week was de Nutribullet aangekomen. Uit de aanbieding bij Faithful-to-nature en ik was deze week maar eens begonnen met experimenteren. Vers fruit en groenten (waarvan sommigen zoals de baby spinazie en swiss chard uit eigen kweek) half of half plus nog wat goji-bessen of Chiazaadjes en dat soort gillende foody onzin aldus Jan. Eerlijk is eerlijk, de heerlijkste smoothies komen eruit. Vorige week ook een aantal grenadilla planten gepoot en een aantal bessenstruiken bij een kweker besteld. Maar die komen pas eind dit jaar. Gewoon proberen of de kweek hier wil lukken want vers fruit (en groenten) is hier echt buitensporig duur.

 

Vrijdag 21 juli

Ephraim moet maandag weer naar school (Ernest ook, maar die wil eerst hier het werk afhebben) dus moet hij terug naar Vaalwater. Ergens, halverwege de middag, blijkt Jan hem al weggebracht te hebben zonder mijn medeweten en dus geen afscheid van het joch genomen. Ik stuur hem een SMSje waarom hij zonder gedag te zeggen vertrokken is. Belt hij even later op om zich te verontschuldigen en dat Baas Jan kennellijk haast had. Ik bind hem nogmaals op het hart z’n stinkende best te doen op school en dat als hij z’n volgende “grade” haalt, we vast wel wat klussies hebben in de KerstvakantieJ.

Shephard, Frans en Ernest werken dus door en verwachten in het weekend toch ook wel klaar te zijn. Maar ze hebben het hier veel te goed kennellijk want bij nader inzien denkt Shephard dat het gastenhuis toch ook echt moet worden gekamd. Kwaad kan het niet want dan zijn we niet alleen van het huis, maar ook van het gastenhuis de komende jaren weer klaar wat onderhoud betreft.

Zondag 23 juli

Gisteren weer boodschappen wezen doen want met het vooruitzicht dat de jongens nog langer op het dak zullen zitten, moet ook de mondvoorraad aangevuld en dat kan niet wachten tot maandag. Dan gaan we immers naar Jnb. Jan had lekkers gekocht voor bij de koffie vanochtend. Blijken het hele grote deense puddingbroodjes te zijn. Nou, enjoy your brunch boys .....

De afrekening

Andries was gisteren ook weer gekomen en aan het eind van de middag moeten we het nog over de laatste betaling hebben. Bij Andries werkt het zo .... Aan het begin van de klus vraag je hem wat hij tegenwoordig rekent en of hij een inschatting van de lengte van de klus kan maken. We weten inmiddels dat we op beide vragen toch nooit antwoord krijgen, dus betaal ik hem wat hij (a) vervolgens weer aan zijn onderaannemertjes betaalt plus (b) een beetje opslag voor hem. Maar nu komt hij op de proppen met de mededeling dat het R 50 per vierkante meter moet kosten. Een beetje hoofdrekenen leert al snel dat dat op R 50,000 zou neerkomen voor het gastenhuis alleen al. Andries, dat gaan wij dus niet betalen en het slaat ook nergens op. Jan is met de noorderzon vertrokken, want die houdt niet zo van dit soort gesprekken. Hij vindt mij altijd een ongelofelijke zeikerd, maar intussen toch wel handig ook dat niet de hoofdprijs hoeft te worden neergeteld. Ik bied Andries het bedrag aan dat wij zelf in het hoofd hadden. Hij hoeft niet lang na te denken voordat hij het accepteert want naast dit bedrag hebben we ruim R 2,000 aan voedsel besteed plus taxi kosten tussendoor als iemand naar huis moest. Bovendien nog een bedrag voor Paulina die voor hen gekookt en de tent heeft schoongehouden. Komt nog bij dat Ernest m’n oude laptop meekrijgt. Ik heb alles eraf gehaald en hem als nieuwe gebruiker ‘aangemaakt’. Dus wat wil je nog meer?

Daarna vertrekt Andries weer en komt Frans naar me toe. Die weet dat we morgen naar Jnb gaan. Er  komt een briefje van R 200 te voorschijn en het verzoek of ik een electric scissor voor hem wil kopen. Hij vertelt er nog bij dat het om z’n haar te knippen en scheren is. Ik heb nog nooit van een electric scissor gehoord, dus ga ik maar eens googelelen. Maar wat ik ook voor zoekterm invoer ..... GEEN electric scissor te vinden. Ik kom steeds bij tondeuzes terecht. Ik had hem al Jan z’n scheerapparaat met tondeuze laten zien met de vraag of hij hiernaar op zoek is. Nee dus. Nu heb ik een aantal tondeuzes op m’n scherm staan en vraag Frans te komen kijken of dit is wat hij bedoelt. En dat blijkt het geval want er zit een snoer aan.

Ik had hem uitgelegd dat aan Jan z’n apparaat ook een snoer zit, nou ja aan de oplader dan waar je hem 1x per week of zo opzet, maar daar kon hij met z’n verstand niet bij. En kon dus niet goed zijn. Er zijn best dure modellen bij die hij zich niet kan veroorloven. Ik beloof hem iets mee te zullen brengen in de prijsklasse die hem past.

Trouwerij

Jan was op de terugweg, nadat hij Andries op het kruispunt had afgezet, Stephanie tegengekomen. Ze was alleen en uitgestapt om Jan uitgebreid te knuffelen en te bedanken voor de prachtige kaart. Wat wil het geval ... gisteren is ze getrouwd ergens bij een lodge in Nylstroom met onze buurman Leon Strydom Jr. We hadden een mooie felicitatiekaart gekocht en aan het hek gehangen in een plastic zak tegen stof. De volgende dag was de kaart weg, dus kennelijk aangekomen. We waren Amanda (Leon’s moeder) bij toeval tweemaal tegengekomen in de supermarkt en hadden het ook over de bruiloft gehad. Maar kennellijk is het hier niet de gewoonte om je buren uit te nodigen, sterker nog ...... niemand van de buren wist het. Maar mij was het ruim anderhalf jaar geleden via Facebook al “geworden” toen de trouwdatum werd vastgesteld en met enige regelmaat het aftellen naar ....... voorbijkwam. Inmiddels had ik wel een paar foto’s op FB gezien en ze zag er werkelijk prachtig uit met een strapless strak wit bovenlijf en hele wijde organza rok. Leon zag er ook mooi uit, maar we hebben het niet zo op Leon vanwege z’n beroep dat wij volstrekt ABJECT vinden. Professional Hunter zoals wellicht bekend en al eerder gememoreerd. Volgens Jan straalde ze aan alle kanten, en dat hoort ook zo als je net getrouwd bent lijkt meJ.

Maandag 24 juli

De spullen voor de morning-coffee heb ik buiten klaargezet inclusief de waterkoker, de jongens moeten het zelf maar zien te redden want hoe ze het heeft uitgezocht, maar Maria moet vandaag naar Ellisras voor d’r HIV pillen en komt pas eind van de middag weer terug. Jan heeft Shephard de sleutel van het bakkie gegeven, want naast dak-kammen moeten ze ook de dieren voeren en dat doen ze met alle plezier. Afgelopen week hadden ze een bruine hyena gespot bij hun “rattenhol” maar dat is niet zo gek als je de restjes van het eten, zoals de mais pap, gewoon over de rand kiepert.

De eerste stop wordt Emelda, ze krijgt 25 jugnets terug die ze over moet doen. Je hebt ze niet zelf gemaakt deze wel? Vraag ik haar. Zonder antwoord, maar aan haar blik te zien, heb ik het juist. Het komt wel goed, maar hier baal ik wel zo ontzettend van, dat nodeloze materiaal verkwisten.

Fedhealt ongoing gezeik

Bij Dischem in Brooklyn halen we Jan z’n medicijnen op die we tot onze verbazing vrijwel volledig moeten betalen. Hoe is dat nu toch weer mogelijk. Altijd gezeik met Fedhealth, maar de nederlandse expatverzekering was gewoon niet meer te betalen. Later volgt de uitleg van Fedhealth ... Jan had begin van de maand het een en ander bij Clicks in Ellisras besteld. Ik had Fedhealth nog te voren gevraagd of Clicks ook een zogenaamde “Designated Service Provider” was. Ik kreeg toen schriftelijk, nou ja in een chat-bericht, de bevestiging dat Clicks inderdaad een DSP is. En dat bleek dus helemaal niet waar en moesten we ook al zelf betalen. En aangezien we in minder dan een maand tijd weer medicijnen ophalen, word je alsdan geacht je medicijnen kennelijk te overconsumeren. Er moeten dus verplicht 30 dagen tussen de ene bestelling en andere zitten.

Lekker makkelijk als je in de stad woont met een apotheek op elke hoek, maar bij ons is het gewoon afhankelijk van de JNB/Pta planning en bij gebreke aan een DSP in Ellisras. Waar de ene keer slechts 3 weken tussenzit en een andere soms wel 5 – 6 weken. Ik heb weer een missie.

Bij Fiona’s moeten 2 van de 3 gordijnroeden worden omgeruild. Ze bleken veel lichter kwa sterkte/ draagkracht dan besteld en voor betaald. Op het eerste oog zien ze er identiek uit, maar ze bogen door onder de last van de gordijnen. En daar kwamen we dus achter toen we de gordijnen vorige maand aan het ophangen waren. Ik had onmiddellijk gemaild en gebeld en het was uiteraard goed dat we ze kwamen omruilen, maar we zouden wel moeten bijbetalen volgens Eunice. Ik had geen zin in een discussie aan de telefoon en tegen haar gezegd dat we dat ter plekke wel zouden oplossen. Ofschoon ik al wist hoe die oplossing er uitzag natuurlijkJ.

In de winkel liggen de goede roeden al op ons te wachten maar inmiddels blijkt er dus een prijsplakker van R 1088 te zitten ipv de R 488 die op de rekening staat, en op de plakker die ik aan de rekening had vastgehecht en meegebracht. Jan begint in dit soort akkefietjes altijd van .... we moeten maar zien te dealen .... nou er valt helemaal NIETS te dealen. Ze worden gewoon kostenloos omgeruild, mark my words .... Eunice begint te sputteren dat iemand de verkeerde plakkers erop had geplakt destijds maar dat is niet mijn probleem. In een winkel geldt nu eenmaal “what you see, is what you pay”. Ze loopt naar de chef met mij in haar kielzog en begint over de fout en het prijsverschil.

De chef, een Indiër die we al vaker zagen en waarmee we (ikJJJ) de prijsonderhandelingen deden, maakt er bijzonder weinig woorden aan vuil en zegt, ja dat had de cliënt daags na ophalen al gemaild en gewoon omruilen die roeden. Jullie hebben een fout gemaakt, niet de cliënt. Zo is het maar net. En zoals gebruikelijk had Jan z’n snor weer even gedruktJJJ maar komt op de juiste momenten altijd wel weer te voorschijn.

Daarna nog even naar Sandton voor een lekkere capuccinno alvorens ons bij Anka en Ed te vervoegen op Athol. Bij de nederlandse winkel hadden we kroketten meegenomen. Dat deden we al een keer eerder, maar toen bleken ze bij thuiskomst nog in de koelbox te zitten. Ze waren weliswaar bij Athol in de diepvries beland, maar daar werd verondersteld dat ze de volgende dag gewoon weer mee terug moesten. Wij gebruiken namelijk als koelelementen altijd 1,5 liter flessen die we daar dan in de vrieskist stoppen totdat we weer vertrekken en daar zal het misverstand ongetwijfeld ook ontstaan zijn. We waren een half uurtje onderweg geweest toen Ed appte .... waar zijn de kroketten .......?

We hebben een supergezellige avond, eten lekker in het restaurant en ledigen nog een flesje terug in de villa alvorens te gaan pittenJ.

De volgende ochtend moet iedereen vroeg aan de slag en op pad, dus om 0830 nog gezellig even samen ontbijten en goed opletten dat de kroketten deze keer niet mee teruggaan. M’n ringen verdwijnen in Anka d’r tas en zij heeft gelukkig de nieuwe Miele afdichtringen voor de steamer bij zich en een verrassings envelop. Van Els, met twee boekjes bij wijze van aardigheidje voor al mijn verhalen die ik nu al ruim 10,5 jaar elke maand wereldkundig maak.

Na het afscheid vertrekken wij naar Isipingo Street om cellofaan zakjes voor de jugnets op te halen, vervolgens naar Woollies on Nicol, dan naar Irene/Centurion voor nieuwe beads en tenslotte naar Suntunk om over vervanging van de panels te praten. Het hoofdsysteem bij het huis is inmiddels 10 jaar oud en zo lek als een mandje zonder dat we het lek echt kunnen vinden.

Ik vul al maandenlang dagelijks het systeem bij, bij gebreke waarvan we koud water zouden hebben. Ideaal is dus anders. Volgens Suntank passen nieuwe panels niet in ons bestaande frame omdat ze andere afmetingen zouden hebben, hetgeen de email discussie nogal bemoeilijkte. Maar dat blijkt dus slechts milimeter werk en geen enkel probleem. De jongen in de werkplaats die helpt bij het opmeten zegt ons te herkennen van de vorige keer toen we met de Fortuner waren. Justice from Zimbabwe, en ja we zijn weer met de Fortuner. Grappig. We vragen de sales lady, Helen, om nog eens even extra haar best te doen voor een zo gusting mogelijke quote waarna we richting huis gaan. Het is weer een zodanig overladen programma dat zelfs een capuccinno er niet inzitL.

Eenmaal thuis komen Shephard en Frans het bakkie terugbrengen en ik geef Frans z’n tondeuze. Hij is er helemaal blij mee, temeer daar we het prijsverschil tussen zijn briefje van R 200 en werkelijke bedrag laten zitten.

Woendag 26 juli

De jongens hebben nog een paar kleine klusjes te doen waar ze voor de koffie al mee klaar zijn. Tijdens de koffie praten we nog een poosje en drukken Ernest op z’n hart dat hij z’n stinkende best moet doen op school tenzij hij ook Plaaswerker wil worden. Dat wil hj niet, en ik geef hem m’n oude Samsung die ik dreig te komen ophalen als hij niet z’n matriek eind dit jaar haalt.

Daarna nemen we afscheid nemen en maak ik het restant van het uitstaande bedrag over aan Andries. Wat zal het oorverdovend stil zijn de komende tijdJ.

Er valt weer een dode te betreuren

Samen met Jan gaan ze nog hout zoeken en op de trailer laden want totaal onverwachts is de vrouw van één van Maria d’r broers overleden. Jan had het gisteren al gemeld, AIDS en 1 kind achterlatend, dus zielig, dus een vrachthout er achteraan om het begrafenis maal op te kunnen koken etc.. Het verhaal echter blijkt totaal anderste zijn als ik het er met Maria over heb. Schoonzus die heel erg dik was (Maria probeert de afmeting van haar aan te geven, maar haar armen zijn te kortJJ) was onwel geworden, naar het ziekenhuis in  Modimole overgebracht en vrijwel direct overleden zonder vooralsnog een oorzaak te hebben gevonden. En 6 kinderen ipv 1. Maar haar broer, de vader, leeft gelukkig nog, 5 van de 6 kinderen zitten op school, en alleen de jongste wordt bij Ouma gedropt. Een van die 6 kinderen was een dag na Maria’s Paulina geboren. Maar de manier waarop ze dat vertelt ... ek het Paulina gegooi en anderdag sy het haar kind gegooi. Best wel hilarisch om een geboorte zo uit te drukken. Morgen Jan dus weer een hele dag onder de pannen met hout-op-en-neer naar Shongoane.

De jongens hadden alle beddengoed meegebracht en dat blijkt een flinke stapel die ik niet in 1 was geperst kan krijgen. Ook het vaatwerk is mee teruggekomen en ondanks mijn waarschuwingen is het Paulina toch gelukt om in 3 weken tijd de alu kookpan naar de kloten te verbranden en de RVS koekenpan totaal te verkrassen. Ik had tevoren aangegeven wat wel, maar vooral wat er NIET in die pan mocht en had het niet bij vertellen alleen gelaten. Vorken, messen, lepels had ik tevoorschijn gehaald en gebrandmerkt als VERBODEN en de houten pollepels en kunststof schuimspanen als GEBODEN. Echt onbegrijpelijk en onverbeterlijkLLL. Ik gebruikte de pan altijd als frituurpan, maar hij kan zo de schroothoop op.

 

Zondag 30 juli

Gisteren de omgeruilde roeden geinstalleerd en gordijnen opgehangen en het moet gezegd, ziet er mooi strak en modern uit. Ik begin zelfs een beetje aan de kleur te wennen hetgeen maar beter is ook als je er weer jarenlang tegenaan moet kijken. We hadden en-passant in de kozijnen ook nog witgespoten alu-strips aangebracht met daarin led-string-lights voor indirecte verlichting.

In het gastenhuis is het op z’n zachtst niet echt schoon te noemen ondanks Maria d’r gepoets en geveeg na het dak-kammen. En de gordijnen zijn ook weer eens helemaal uitgezakt vanwege het rottige band waar de haken in zitten. Hoevaak ik daar al heb moeten ingrijpen. Nu heb ik opeens meer dan schoon van die uitgezakte habbezakken, haal ze allemaal van de roeden af en stop ze in de was. Twee loads (2x 12 kilo gordijn) en hoe ik dat nu ga oplossen? Ik zou het vooralsnog niet weten. Het liefst had ik ook eyelets, maar dan moet er een rand stof opgestikt worden om de juiste lengte te behouden terwijl ik twee linker handen heb en GEEN naaimachine. Zo ik er wel een zou hebben, zou ik vervolgens niet weten wat er mee te beginnenJJJ.

Plotseling erger ik me aan alles, maar tja, ik zie ook alles. De in der loop der tijd ontstane vlekken op de muur, het sisal vloerkleed dat onmiddellijk nadat ik het ooit had nieuw neergelegd, werd overgoten met al dan niet hete chocolademelk waarna het altijd een smerig gezicht was gebleven. Ik weet precies wie de daders zijn, maar die vertrokken zonder het te vermelden. Net als de houten driepoot fruitschaal die ze ook gebroken hadden. Ik vond de brokstukken en het smerige verpestte kleed nadat het gezelschap met Jan reeds op weg was richting ORT en ik het wasgoed ging ophalen.

Wat een waardeloze mentaliteit. Er moet in ieder geval een flinke pot verf aan te pas komen en van het ene beland je dan in het andere. We gaan het zien wat er de komende tijd aan m’n brein gaat ontspruiten en vervolgens uit m’n handen gaat komen.

Maandag 31 juli

In tegenstelling to gewoonlijk wordt de schoonzus op maandag begraven en is Maria er vandaag dus niet. Zo ook de zon die zich al een paar dagen niet laat zien. Tot ons grote genoegen is er weer een nieuwe aflevering De Slimste Mens en de Tafel van Taal. Educatief en soms bij het hilarisch af. Op de radio (JacarandaFM) beginnen ze al weer over Kerst te zeuren dat het nog maar 5 maanden duurt .......

 

 

 

 

 

Last Updated on Thursday, 03 August 2017 16:17