Mei 2017 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Saturday, 01 July 2017 11:57

Mei 2017

Maandag 1 mei

Plaasmoord

We kijken echt nooit naar Brandpunt, maar gisteravond toevallig wel. Het gaat over de moord op de nederlandse Peet van Es in Barberton. Een vriend, tevens theatermaker en cabaretier Justus van oel, is er naar afgereisd omdat hij het naadje van de kous wil weten. Uiteraard hadden wij ook over deze moord gehoord maar de details waren ons bespaard gebleven. Die kwamen dus gisteravond uitgebreid aan de orde en ik moet zeggen .... beetje vreemd verhaal is het wel dat z’n echtgenote Arien en het lijnrechte daartegenover dat de politie vertelt. Nu hebben we in dat laatste “apparaat” niet veel vertrouwen hoor, maar het verhaal van de echtgenote ..... ik weet het niet. Er is sprake van een huisvriend die ongedeerd bleef, maar niet in beeld wil, en kennellijk was het daarbij ook niet opgekomen om hulp te ontbieden of alarm te slaan. Wat moet ik me bij een huisvriend trouwens voorstellen? Bedpartner? Peet uren lang mishandeld, en haar en de huisvrien in leven gelaten? Haar paspoort zou door de autoriteiten zijn ingenomen? Tenzij ze een Z.A. paspoort heeft, maar uitsluitend de NL overheid kan een NL paspoort inhouden. Natuurlijk kun je op het vliegveld worden aan- c.q. tegengehouden als je onderdeel uitmaakt van een gerechtelijk (voor-)onderzoek, maar dat is iets anders dan paspoort innemen. Daarvoor komt voor Jan nog bij .... mensen met een tattoo.... JJ.

Raar verhaal dus, past ook niet in het stereotype van de plaasmoorde, en om vermoord te worden hoef je niet speciaal naar Z.A. te komen. Het gebeurt in NL ook en gisteravond op drie verschillende plekken in NL een persoon neergestoken. Natuurlijk word je niet vrolijk van zulke verhalen.

Nog meer allergiën

Naast stof, is daar nu allergisch voor/tegen Savlon bijgekomen. Een soort jodium maar dan anders. Iets vergelijkbaars is Dettol. Drie keer zal wel scheepsrecht zijn. De eerste keer dat ik deze reactie kreeg was vorig jaar december toen Jan een aan de muur te bevestigen plank liet wegglippen die mijn rechterbeen onderbeen schaafde. Ontsmetten is dan de eerste gedachte. Het hele gedeelte dat ik ontsmet had zwol op, werd rood, bobbels en jeuken als een gek. Dat duurde een week voordat het was weggetrokken. De tweede keer een paar maanden geleden bij het verwijderen van giftige planten. Ik had weliswaar geen schrammen of wondje, maar wel hetzelfde onderbeen geraakt. Dus ontsmetten voor je-kennie-wete. niet weten. En weer dik, rood, bobbelig, en jeuken als de hel. Toen kregen de giftige planten nog de schuld. En nu een kattenkrabbel van Raja toen ik haar oppakte. Ontsmetten! En ja hoor, nu op m’n arm, rood, dik, bobbelig en jeuken dat wil je niet weten. Ik zou Raja de schuld kunnen geven, maar het lijkt me inmiddels wel duidelijk wie de schuldige is ......Einde Savlon dus en de anti-histamine weet de jeuk enigszins te verzachten. In het vervolg gebruik ik wel pure alcohol dat hier in 100 mil flesjes voor geneeskundig gebruik te koop is.

Dinsdag 2 mei

We gaan naar Jnb en Pta omdat Jan aan z’n jaarlijkse cardio APK-keuring toe is. Hij heeft speciaal een vroege afspraak geboekt, want het kan bij Osrin in de loop van de dag zo maar uren uitlopen en dat is wel zo zonde tijd als je niet om de hoek woont.

 

Gordijnen

Nog steeds op zoek naar gordijnen, had ik een nieuw adres gevonden, Fiona’s in Randburg. Het blijkt een hele grote winkel met waanzinnig veel stoffen. Dit is winkel nr 3 die we in de loop der tijd aandoen, en wederom gerund door Indiërs. Die schijnen hier het patent op te hebben. Er hangen kant-en-klaar modellen waarvan 1 lichtblauw. Ik ben klaar zegt Jan, die moeten het worden. Toegegeven ziet er best aardig uit, maar dolenthousiast word ik er niet van. Ik loop nog een tijd te treuzelen omdat de WAUW factor maar niet wil komen. Aan de andere kant, ik heb nu 3 winkels gezien met ongelofelijke hoeveel-heden stoffen en als het er nu nog niet bijzit, dan gaat dat waarschijnlijk nooit gebeuren ook. Althans niet in de prijsklassen die wij binnen ons budget vinden passen.

We treffen een afrikaanse mevrouw aan een tafel die ons gaat helpen. Eunice. Ze is al op leeftijd en vertrouwt ons toe dat ze eigenlijk al met pensioen is, maar dat de baas haar, als ENIGE, langer in dienst heeft willen houden voor een extra centje. En wij begrijpen wel waarom. Ze is slim, handig en kan zelfs uit haar hoofd rekenen ofschoon ze het op de calculator wel narekent. Ze is baie slimen vertelt precies wat we allemaal nodig hebben, lengtes, breedtes, roeden, stoppers, haken. We staan er maar een beetje dom bij te kijken, want als we ooit al gordijnen kochten, waren het kant-en-klare dingen behalve in Wapenveld. Daar lieten we voor twee ramen gele velours gordijnen maken bij de HEMA, maar dat betrof eigenlijk ook de standaard 225cm hoogtemaat. En hoefden we alleen de afmetingen van de ramen maar op te geven. En we hadden van het bestaan van eyelets waarschijnlijk nog nooit gehoord,en over voering werd ook niet gesproken.

Dit keer worden het dus gordijnen met eyelets want dat schuift heel wat gemakkelijker dicht dan wat we gewend waren. De gordijnen worden eigenlijk alleen in de winter dichtgeschoven als het buiten spookt want ik hou niet van dichte gordijnen. Dan voel ik me zo gevangen en ik wil gewoon naar buiten kunnen kijken. In Wapenveld hadden we stalen rolluiken en ik H A A TT E die dingen. Alsof je in de gevangenis zit. Jan daarentegen zou (zo het geld er voor zijn hetgeen  niet het geval is JJJJ), zulke rolluiken hier ook laten installeren.

We zijn ruim anderhalf uur bezig met de hele excercitie. Jan helemaal gelukkig, ik moet nog zien of ik dat ga worden hetgeen, mezelf kennende, hoogstwaarschijnlijk niet het geval gaat worden. Maar de kogel is door de kerk, het het project kan, anders dan het aanbrengen van de nieuwe roeden, van de agenda afgevoerd. Ik had het liefst 1 gordijn voor elk raam willen hebben, zodat ik het gordijn voor het grote 5 meter raam naar rechts zou kunnen schuiven en het gordijn van het 2,5 meter raam naar links. Maar iedereen in de winkel is het er over eens ..... je kunt niet 5 meter overbruggen zonder middensteun ertussen. Dan gaat de roede doorbuigen en dat is ook geen gezicht. Eigenlijk krijg ik dus alleen m’n zin met de eyelets en dat ben ik eigenlijk helemaal niet gewendJ.

Daarna even gezellig koffieleuten bij Mugg and Bean in Sandton en even rondbrowsen. Het is gewoon een hartstikke prettig schoon winkelcentrum en vervolgens terug naar Pta. We logeren bij Pat van Capital House. We hebben haar lang niet meer gezien, want op enig moment vond ze dat ze pensioenrijp was op 70 jarige leeftijd. En verhuurde ze hun B&B aan een jong stel dat er een wel eens even een succes van zou gaan maken. Hoezo er een succes van maken? Pat en Cobus hadden diverse Presidenten, diplomaten en ambassade medewerkers onder hun gasten. Het is een hartelijk weerzien na 4 jaar en wij hebben een fles Graham Beck rosé bubbles meegegracht.

We logeren er namelijk gratis omdat ze ons tot haar vriendenkring beschouwt. We kletsen lekker bij en Pat vertelt over het debâcle met Trisha en haar partner wiens naam ik vergeten ben.

We verbleven er namelijk 1 keer tijdens het nieuwe regieme en dat was wel zo’n onaangename ervaring na alle warmte en gastvrijheid die wij er altijd ervaren hadden. We vonden het beiden zulke onaangename afstotelijke gasten dat het bij dat ene verblijf was gebleven. Trisha c.s. hadden onmiddellijk allerlei veranderingen ingevoerd en de bestaande cliëntèle compleet tegen zich in het harnas gejaagd. Vooral ook omdat er alleen nog stichtelijke muziek in het etablissement ten gehore gebracht mocht worden. Ze waren super-religieus gebleken. Dat mag je zijn, maar dat doe je lekker thuis en/of in de kerk waartoe je wilt behoren. Maar N I E T in het publieke domein. Na 18 maanden waren ze vertrokken na giga achterstallige huur, twee koelkasten zum Kloten, linnengoed kapot en met een deel van de andere huisraad gewoon VERDWENEN. Behalve de achterstallige huurpenningen, ruim 2 ton schade.

Het was zelfs tot een rechtzaak gekomen om die schade vergoed te krijgen en die Pat en Cobus gewonnen hadden. Maar van geld nog geen enkel spoor. En nu proberen ze zelf om de B&B nieuw leven in te blazen en mogen ze zich al weer in betaalde aanloop verheugen. Pat is inmiddels 74 en dat is haar echt niet aan te zien en zo fit als een hoentje. Bij Cobus daarentegen begint de leeftijd wel te tellen volgens Pat en hij is dan ook niet aanwezig. En aan ons zal het niet liggen als we in Pta moeten overnachten want het oude vertrouwde gevoel van gezelligheid was op slag terug toen we het pand betraden. Intussen worden de twee inmiddels aangetrokken staffleden aan ons voorgesteld, Terence en Sharron, de chef. Haar naam doet vermoeden dat het een meisje is, maar het zou net zo goed een jongen kunnen zijn.

Pat vertelt dat Gunn ook overleden is. De Zweedse dame die placemats voor mij liet beaden door haar zwarte dames. De laatste keer dat we haar zagen was ze net overallen zoals jullie wellicht herinneren, en wilde ze terug naar Zweden, naar haar broer. Die was kennellijk hulpbehoevend en al heel snel na haar terugkeer in Zweden overleden, zij volgende drie weken later.

Vervolgens gaan we eten bij Kream, een restaurant waar Monique en Hans Vestjens dol op zijn op Brooklyn circle. Dus dichtbij Capital House. We hadden er al eens voor de deur gestaan, maar toen bleek het op zondag gesloten. Het is een alleraardigst etablissement dat enige chique uitstraalt. We worden begroet door een zwarte Lilyputter die ons naar een tafeltje brengt. Het restaurant is behoorlijk bezet en de kaart mag er wezen. De wijnkaart trouwens ook met een bladzij vol champagnes. De Crystal of Louis Roederer staat er dan weliswaar niet bij, maar desalniettemin indrukwekkend.

Eigenlijk zie je tegenwoordig nooit meer Lilyputters in het straatbeeld. Dat was iets van vroeger bij circus Boltini etc. Onlangs was er nog wel een reisprogramma op TV, Reizen Waes, waarin hij een bezoek bracht aan een Lilyput dorp in China waar de Lilyputters dan ....tig keer per dag het publiek moesten vermaken en ’s avonds weer afgevoerd werden naar buiten het pretpark waar ze verbleven. Best ziek om je te komen vermaken een de acts die Lilyputters moeten opvoeren.

De onze heet Bonam en hij lijkt in het geheel niet te lijden onder z’n korte verschijning en houdt wel van een grapje. Hij komt regelmatig informeren of alles naar wens is, en ja dat is het. En zeker voor een herhalings bezoek vatbaar.

Weer terug op de kamer willen we nog even TV kijken, maar het DSTV abonnement blijkt nog niet gereactiveerd. Dan dus nog maar een slaapmutsje en slapen.

Woensdag 3 mei

We willen om 0800 vertrekken en hadden zelf ontbijt meegenomen. Niet wetende dat Pat aan een herstart bezig is en er dus best voor ontbijt gezorgd had kunnen worden. Ruim op tijd zijnwe bij het Zuid Afrikaanse Hospitaal maar nergens een parkeerplek te vinden.Ik laat Jan uit en ga op zoek.

Eindelijk vertrekt er een piepklein autootje en probeer ik de Fortuner ertussen te wringen. Het is maar goed dat ik niet zo breed ben, anders had ik niet uit kunnen stappen.

Kanker?

Binnen bij de balie van Dr. Osrin vraagt baliemedewerkster/assistent Liz of ik een gat heb kunnen vindenJ. Jan is al binnen bij Osrin en ik blader matig geinteresseerd in wat oude tijdschriften die er op tafel liggen. Dan verschijnt er een ouder stel, van Jan z’n leeftijdJJJ) waarvan kennellijk de man de patiënt is en door een assistente opgehaald wordt. Zij begint te vertellen waar ze vandaan komen (uit Secunda, waar ook onze “buurman” George de Toit vandaan komt) en dat ze al een tijd een hele grote knobbel in haar borst heeft. Soms zo groot als een ei, en dan weer wat minder. En het doet helemaal geen zeer, behalve als de hond er op gaat staan. Mischien is het wel kanker .......  En je bent niet naar de dokter geweest, vraag ik? Neen, dat gaat in Augustus a.s. gebeuren. 30 jaar geleden is er ook al iets uit de borst weggehaald, dus ...... Als de grootte varieert zou het dus best een cyste kunnen zijn maar ik zou er niet op gaan zitten wachten totdat m’n mogelijke doodvonnis in Augustus zou worden uitgesproken. En dat vertel ik haar ook. Ja, maar het doet geen zeer, werpt ze tegen. But you know, cancer is a SILENT KILLER. Ja ja ja. Het is inmiddels kwart over negen en ik heb been afspraak bij Lauren om half tien. Slechts 10 minuten rijden, maar het begint te knellen. Ik vraag Liz hoelang zij denkt dat Jan nog bezig is. Ze gaat het even vragen en komt terug met de mededeling ... tot zeker 09.45 uur. Nou Liz, dan ga ik mooi naar de kapper en pik hubby daarna wel weer op. Ik groet haar en druk die mevrouw nog een keer op het hart .....GA NAAR DE DOKTER!

Elke keer als ik haar zie, heeft Lauren een totaal ander kapsel. Dit keer donkerbruin en kort gekruld. A big hug, haren wassen en dan gaat ze aan de slag. Ik vertel dat Jan bij Osrin is en dan vertelt zij daar haar echtgenoot, Allan, uitgerekend op diens verjaardag op 1 december, ook een hartaanval heeft gehad. 43 jaar oud. Hij was al een paar dagen uit z’n doen en eenmaal in bed die avond was hij maar op de rand blijven zitten. What’s the matter, had ze gevraagd ..... I am not feeling well ...... met de kenmerken die op een hartfalen zouden kunnen wijzen. Lauren had er geen gras over laten groeien, aankleden en mee naar het ziekenhuis. Hetgeen hij, geheel tegen zijn natuur in, gelaten over zich heen had laten komen. Eenmaal in het ziekenhuis, en net op de cardio-afdeling, kreeg hij z’n attack waarop dus onmiddellijk gereageerd en ingegrepen kon worden.

Nu aten ze al vrij gezond volgens Lauren, maar het vlees-aandeel is nog verder terug gedrongen en ze let nog beter op alle ingrediënten in de supermarkt producten.

En dan vraagt ze hoe het in NL was afgelopen met die Turkse ministers die daar zieltjes kwamen winnen om Erdogan aan z’n dictatoriale overwinning te helpen.

Lachen dat dat zelfs in Z.A. in het nieuws was gekomen. Ik vertel hoe een en ander in z’n werk ging en ze heeft er wel plezier in want moslims, meer in het bijzonder de Islam, HORRIBLE AND FRIGHTENING. En zo is het maar net.

Met het kapsel weer op orde, althans voor 1 dag, ga ik terug naar het ziekenhuis waar Jan op de stoep staat te wachten. Hij had z’n portefeuille in mijn tas gestopt en kon dus niet even iets lekkers scoren in de cafetaria. Vervolgens naar Brooklyn voor medicijnen en Woollies, De Soete Inval en Builders Ware House dat vrijwel weer helemaal keurig is ingericht en waarbij wat eerst links stond, nu rechts staat, en omgekeerd. Een actie om alle winkels exact dezelfde indeling te laten hebben naar eigen zeggen. En dan is het weer tijd om op huus aan te gaan en de staff iets lekkers te brengen. Dat doen we meestal als we van onze shoppingspree uit JNB terugkomen.

We hadden ook mieliemeel bij Rollermeule Voere opgepikt in Vaalwater. 12,5K gewone witte en 10 kilo Mabela. Ook mieliemeel maar dan bruiner, duurder en iets kleinere verpakking dus. Jan laadt beide zakken uit bij de staff. We rijden weg en via de loop terug naar huis. Ik zie opeens Maria komen aanhobbelen met een zak in haar handen. Ik schat de Mabela aan de omvang te zien. Wat raar, zou er iets niet goed mee zijn? Ik loop haar tegemoet en ze loopt te schaterlachen. Die baas het ons die voeltjiesvoer gegê. Inderdaad, we hadden ook nog 8 kilo vogelzaad aangeschaft en kennellijk ziet Jan het verschil nietJJ

Vrijdag 5 mei

Gisteren was het Dodenherdenking. Uit solidariteit met Jan neem ook in 2 minuten stilte in acht voor de TV. Het is goed dat we dit blijven doen enerzijds. Anderzijds is het natuurlijk zo hypocriet als de ziekte. Wapens blijven leveren, die via via bij ISIS c.s. terugkomen en zodoende oorlogen, ellende, dood en verderf in stand houden. Ik vind dat beyond dispicable. En vandaag wordt de Bevrijding herdacht terwijl in Europa er alles aan gedaan wordt om die op te geven middels het vrij ruimte geven aan de Islam. Iedereen met ook maar een heel klein beetje verstand ziet dat dat fout gaat aflopen, maar onze politiek links correcte leuteraars zijn er blind en doof voor.

Trauma

’s Avonds opnieuw paniek bij de staff. Dit keer treft het Paulina die traumatische angstaanvallen krijgt, en niet meer wil slapen omdat ze Magdaleen steeds ziet. En of ze aub in het kleine huisje mogen komen slapen. Daar bedoelen ze Hans & Grietje mee. Maar dat is, behalve het bed, helemaal kaal. Dat vinden ze helemaal niet erg en Jan haalt hen op. Hoe ze het regelen met z’n vieren in dat kleine hokje? Ze hebben eigen dekens bij zich en Jan laat Paulina een slaappil slikken waar ze zich tenslotte aan overgeeft. Ze moeten het zonder licht en water doen, want in het donker is het schier onmogelijk om dat allemaal in orde te brengen.

Zaterdag 6 mei

Jan gaat even in H&G kijken waar Maria c.s. alles piekfijn in orde hebben achtergelaten. Ze schijnen heerlijk geslapen te hebben en wat ons betreft mogen ze daar ’s nachts net zo lang blijven als nodig. Jan is bezig met het maken van een stelling waar kruidenpotjes etc. opgeplaatst kunnen worden. In de kas wil het niet meer met groenten en kruiden vanwege het ongedierte enerzijds, maar hij staat inmiddels anderzijds vol met cactussen, geraniums, etc. zodat er ook maar weinig ruimte meer over is.

Het is de bedoeling om de stelling op de veranda tegen de keukenmuur aan te zetten. Voordeel daarvan is dat die muur ’s avonds nog heel lang warmte blijft afgeven, de kruiden daar niet kunnen verregenen (zo er überhaupt regen zou vallen, hetgeen zelden het geval is) en ik het dagelijkse toezicht erop heb.

Zondag 7 mei

Zoals voorspeld is Macron de nieuwe President van Frankrijk geworden. Of het goed of slecht is, we gaan het zien. Wel had hij indirect Trump al een vette veeg uit de pan gegeven door alle klimaatwetenschappers en -uitvinders van nieuwe schone technologiën uit Amerika naar Frankrijk uit te nodigen. Dit onder het mom van .... jullie president (met kleine p) is er kennelijk blind en ongevoelig voor, maar hier in Frankrijk nemen wij het klimaat seer SERIEUS en doen we er alles aan om de planeet te beschermen. Humor vind ik zoiets.

Aangezien zaterdag- en zondagmiddagen stevast voetbalmiddagen zijn voor Jan, ga ik alleen voeren en komt het kleine girafje tegen bij de voerbak. Z’n pa heb ik al een paar dagen niet gezien maar vaak lopen ze samen.

Geen woorden maar daden ..... toch?

Feyenoord had vandaag het landskampioenschap zullen vieren maar dat lukt je niet als je met 3-0 van Excelsior verliest natuurlijk. Huilende ontgoochelde mensen op TV, maar ze maken nog steeds kans .... moeten ze a.s. zondag wel winnen natuurlijk.

Wij zouden het in ieder geval erg leuk vinden na 18 jaar Feyenoord weer eens op nr. 1. Ofschoon voetballen natuurlijk maar een dom spelletje is maar waar toch miljoenen mee te verdienen zijn.

Ik krijg een emaitje van Ineke Haverkort dat haar man Herman vorige maand is overleden. Wat een ongelofelijk verdrietig nieuws. Herman kampte al heel lang met blaaskanker en de ziekenhuisopnames waren talrijk. Maar altijd bleef hij optimistisch en positief, zat in een koor, golfde, tenniste, in de gemeenteraad en dat alles vrijwel tot op het einde aan toe. Maar de laatste 4 weken was hij erg ziek geweest en had hij zuiver op wilskracht overleefd, aldus Ineke. Een paar maanden geleden reageerde hij nog op m’n dagboekdeel waarin hij schreef hoe actief hij nog was ondanks de diverse belemmeringen. Ooit had hij het heilige voornemen ons op te komen zoeken, maar z’n zoon gooide roet in het eten. Een jongen met problemen die veel van de financiële ruimte opslurpte.

Maandag 8 mei

De stelling is klaar en ik zet hem in de olie. Hij is gemaakt van afvalhout en deckingplanken en is echt prachtig geworden. Dus mag er nog best een tweede bijkomenJ. Het is de laatste dagen raar weer, constant sluierbewolking. Kwa temperatuur prima, maar slecht voor de solarboilers.

Het is bij 1 nachtje logeren in H&G gebleven, de slaappil had wonderen verricht en slapen ze weer in hun eigen staffverblijf.

 

 

 

Vrijdag 12 mei

Lucerne drama

Twee maanden ben ik ermee bezig geweest, tussen bestelling en aflevering van het luserne door Basie Brand uit Batltimore en het aantal smoezen dat tussendoor aan de orde kwamen was weer aanzienlijk gebleken. En waarbij de topic natuurlijk was dat z’n min-of-meer broer (samen op school gezeten en mee opgegroeid) Scott van Zyl door een of meerdere crocs in de Limpopo rivier was opgevreten.  En hij was meehelpen zoeken. Ik juich dat dus alleen maar toe, maar betuigde (betoog??) desalniettemin mijn medeleven met dit dramatische verlies (waarmee ik dus de 3 gedode crocs bedoelde waarin resten werden teruggevonden). Daarna nog een BTW akkefietje.

Als gevolg van nieuwe wet- en regelgeving moet over landbouwproducten nu ook BTW geheven worden TENZIJ je fulltime gamefarmer bent en een VAT103 met clause 7 registratie kunt overleggen. En dat zijn wij dus niet want onze admin bestaat merendeels uit facturen van gasten en niet uit verhandeld wild of luserne. We zijn wel VAT registered, maar dat alleen bleek dus niet voldoende. Dus toen de factuur maar MET BTW betaald. Dat had een oponthoud van een week met zich meegebracht.

Ik had Basie talloze malen gevraagd om ons twee dagen tevoren te informeren omdat ik handen moet regelen om mee te helpen afladen. Had dinsdag nog gevraagd wanneer en aub twee dagen etc ..... Ik had een appie teruggekregen dat ik nog even geduld moest hebben. Grrrrrrrrr ......

Donderdagochtend opeens een appie .... ik kom morgen. Alle buren geprobeerd, maar alleen geluk bij Frans Motswedi en Monja omdat een deel van de lading bij haar wordt afgeladen en Klaas en Kleinbooi dus ook in charge zijn. Ik organiseer me een breuk en krijg tenslotte de toezegging dat twee van Maria’s familie leden uit Shongoane zullen komen. Basie meldde gisteren dat hij vannaht om 0200 ging laden en om 0900 bij ons zou zijn. Maar om 0900 geen Basie. Dat werd met tussenstappen 1400, maar nog steeds geen Basie die vervolgens meldde een papband te hebben en niet meer te zullen komen vandaag. Hij bleek pas om 0900 te zijn gaan laden en pas om 1400 was gaan rijden. Dus iedereen weer afbesteld en naar huis gestuurd (nadat ik uiteraard een flinke lunch voor de boys had gemaakt die al uren en uren zaten te wachten). Krijg ik een appie dat Basie toch gaat komen, de truck bij ons en de trailer bij Monja zal achterlaten zodat de jongens in het weekend kunnen afladen. Nou zou dat niet erg zijn maar er is voor het weekend ongelofelijk beroerd weer, storm en regen voorspeld. Het heeft al ruim een maand weer niet geregend, dus waarom uitgerekend NU?????. Vervolgens alle boys weer teruggefloten en nog avondeten voor het hele gezelschap gemaakt. Dat is helemaal niet erg, maar wij hebben echt niet voor 2  - 3 volle dagen genoeg voedsel in huis om 5 extra volwassenkerelmonden te voeden. En om nu nog even ruim 100 km heen en weer te karren naar het dorp is ook geen optie meer met alle winkels dicht.

Uiteindelijk is de truck gearriveerd rond zes uur, en Basie met z’n broer in een bakkie teruggekeerd naar Baltimore. Begint het midding in de nacht toch te hozen en hagelen. Hoeveel pech kunnen we hebben en te verduren krijgen want zeiknat geregend luserne kun je echt niet opstapelen. Dat gaat rotten, broeien en vliegt tenslotte in de fik. Kortom baaaaaaaaaaaaaalen als een stier en weer een flinke portie kopzorg erbij hoe dit op te lossen om de schade zoveel mogelijk te beperken. Had Basie gewoon gedaan wat hij beloofd had, had het luserne nu keurig droog opgestapeld in de factory gelegen en hadden wij zonder stress naar Madikwe kunnen afreizen.

En extra kosten natuurlijk want het is niet de jongens hun schuld dat die truck niet op tijd kwam en vandaag dus niet gelost kon worden maar in het weekend..... Gewoon betalen dus.

Zaterdag 13 mei

Jan gaat om 0700 naar de factory om tegen de jongens te zeggen dat het natte lusern apart gelegd moet worden. Bijken ze de bovenste zeiknatte laag al keurig op de vloer in de factory gelegd te hebben. Hadden ze niet zelf kunnen verzinnen dat dat niet gaat? Niet dus. Bovendien, ze hadden naar Klaas en Kleinbooi moeten gaan om daar eerst af te laden, dat was immers zo afgesproken. Dus Jan hen weggebracht. Blijken Klaas en Kleinbooi maar over een heeeeeel klein trailertje te beschikken om het lusern van de grote Basie-trailer naar hun opslag te transporteren. Jan weer terug om onze eigen grote trailer (waar zo’n 66 balen op kunnen) op te halen om hun werk te vergemakkelijken. En inmiddels begint het weer te regenen.

Het vertrektijdstip naar Morukuru van 09.30 is eng dicht genaderd en nog geen teken van Jan.  Dat betekent opnieuw in de regel-mode dat we later gaan komen. Dat is op zich geen enkel probleem maar ik heb er gewoon een hekel aan dat ik afspraken niet kan nakomen en anderen met onnodig gedoe moet opzadelen.

Tegen half elf zijn we dan eindelijk op pad nadat ik de laatste mondvoorraad bij Maria heb afgeleverd. Alle koelkasten zijn leeg. We rijden via Ellisras over die ellendige Military Road. Een 86 kilometer lange kaarsrechte weg die inmiddels een en al pothole is. Al zigzaggend wordt de afstand in bijna twee uur afgelegd. Ik rij zelf het grootste stuk en krijg koppijn van het ingespannen turen naar het (grotendeels ontbrekende) wegdek , meer in het bijzonder de potholes waarbij in een aantal ervan het gras inmiddels behoorlijk aan het opschieten is. Normaal gesproken rijdt Jan zelf omdat hij kotsmissellijk wordt van dag gezigzag als bijrijder. Hij ondergaat z’n noodlot zonder al te veel klagen en neemt het laatste stukje voor zijn rekening.

Tegen tweeën staan we voor de Meloa Gate, ook wel Vances’ gate genoemd waar Baksi ons staat op te wachten om ons door Vances’ deel van het park te begeleiden. Vance wil dat nu eenmaal zo en wie zijn wij om die regels te overtreden?

Er is er één jarig hoera hoera!

Bij het Owners House worden we opgewacht door de hele staff, Anka en Ed. We genieten een glaasje bubbles want Anka is jarig vandaag, daarna de staff begroeten en knuffelen en op naar de lunch. Daar wacht ons toch een buitengewoon heerlijke verrassing ..... homemade sushi’s. Ze zijn echt verrukkelijk, met de complimenten voor Chefs Esmeralda en Mesego die door Ed pesterig steeds MUIS wordt genoemd. No Ed’s it’s Mees, corrigeert ze hem keer op keerJJJ en legt uit dat Mees de afkorting is van Mesego. Het is een schattig aantrekkelijk uitziend meisje met prachtige witte gelijkmatige tanden. Echt een aanwinst op het eerste oog.

Vervolgens gaan we op gamedrive en stuiten we op olifanten en rhino’s plus een verdwaalde buffel. Overdag is het heerlijk weer, maar zodra de zon ondergegaan is, is het ongelofelijk koud. Dikke fleeces, mutsjes voor de mannenJJJ, en dekens houden ons maar net warm in de gameviewer.

’s Avonds is het groot feest met de staff, Quintin en Lucy, Carri en Andrew, Vicky en Brett, etc. in de boma rond een groot open vuur. Het is zoals vanouds SUPER gezellig en het heerlijke diner wordt afgesloten met een prachtige verjaardags taart waarbij Anka door de staff wordt toegezongen. Wat een heerlijke verjaardag is het geweest.

 

 

Het echte verjaardagskado gaat morgen geincasseerd worden ...... Voor Anka had ik een gadget gekocht. Echt een heel grappig ding dat je met usbkabeltje in je laptop of solar panneltje kunt steken met vier andere toegangspoortjes om je telefoon, tablet, etc. op te laden. Voor Ed een boek over Sharks. Hij was vorige maand jarig en zou zich mogelijk misdeeld kunnen voelen als hij niets krijgtJJJ. Eh ..... zegt Ed resoluut, gadgets zijn echt niets voor Anka maar voor mij en pakt het op terwijl hij het boek naar Anka doorschuiftJJJ. Ik probeer cadeautjes/kadootjes altijd zo te kiezen ... of je hebt er wat aan, of je kunt het met gemak weer naar anderen doorschuiven.  Het Sharkboek lekker in de bieb in Ocean House en dat ladertje, er is altijd wel iemand die er blij mee zal zijn.

 

Zondag 14 mei

HET verjaardagskado

We ontbijten om half negen en wachten op een signaal of de gecollarde cheetah of leeuw gevonden zijn. Want dat is het verjaardagskado, het afnemen van de GPS collar van hetzij de cheetah of de lion. Wie het eerst gevonden wordt. Van beiden is de batterij, die zo ongeveer 3 jaar meegaat, leeg en na 3 jaar is er wel genoeg data verzameld omtrent roaming gedrag. Vanochtend vroeg was de heli met de Vet al overgevlogen want er waren nog meer klussies in het park. O.a. het behandelen van een beschadigde/ gewonde rhino. Tegen 10.00 het verlossende woord ..... de cheetah brothers zijn gevonden. Helemaal aan het andere eind van het park bij Tau Lodge in de buurt. De ranger die hen vond, trackte een lioness en stuitte daarbij op de cheetah brothers. Hij is zo sympatiek om op ons te wachten want het duurt nog even voordat we daar kunnen zijn. Het is immers een tocht van ruim driekwartier. Shane (ranger, tevens partner van Esmeralda) rijdt in een aparte auto met Esmeralda en Carri die ook meegaan. Onderweg komen we giraffes, en veel rooibokkies tegen. En dan spotten we de ranger die op ons gewacht heeft en zien we de cheetah brothers. Zoals gewoonlijk worden er talloze foto’s geschoten.

Dan arriveert ook de Vet (Gerrardus) met een collega en twee studenten. Uit ..... Nederland jawel. We rijden achter de broertjes aan die op hun dooie gemak over het pad kuieren zij-aan-zij totdat er een pijltje achter ons om zoeft en de gecollarde cheetah perfect in z’n rechterdij raakt.  Hij gaat langzaam neer en z’n broer begrijpt er niets van. Die komt dicht bij hem liggen, maar dat is nu even niet de bedoeling tijdens de collar-verwijder-operatie. Andrew manoevreert de gameviewer tussen de gecollarde cheetah en cheetah-bro die dat helemaal niet leuk vindt en stukje verder wegloopt, alsmaar naar z’n broer roepend. Kom nou toch, kom nou toch .... Ik kan het geluid dat ze maken niet eens foenetisch nadoen. Het is een soort tsjirpen. Intussen in Gerrardus bezig de pijl te verwijderen en noodt ons erbij te komen waarbij het hoofd van de cheetah op mijn kniën steunt. Gerrardus bekijkt z’n tanden, laat ons z’n rasperige tong voelen, en de speciale attractie ... z’n penis. Eigenlijk wel een beetje embarrassing voor de cheetah dat je geslachtsdeel zo openlijk en plein publique getoond wordt. En wat is daar nou zo speciaal aan, aan zo’n piemel. Er zitten haakjes aan en dat vindt een partner dus helemaal niet prettig. Daarom zie je een vrouwtje na de daad ook vaak agressief naar het mannetje slaan. Op z’n testickels zit een teek, waar Gerrardus iets op sprayt ter verdelging. Allemaal op de foto met de cheetah waarna hij een ontwakingsshot krijgt. Ik heb wel vaker Cheetah’s geknuffeld en geaaid o.a. in Cango Oudtshoorn en bij Ronel en Quiten Enslin in Vaalwater. En allemaal voelde ze aan als ruige pleeborstels. Deze is super zacht. Dat ligt volgens Gerardus mogelijk aan het voedselpakket dat wellicht toch niet zo optimaal is in gevangenschap.

Ik kan er geen genoeg van krijgen om de Cheetah te aaien, knuffelen, en liefdevolle geruststellende woordjes in z’n oor fluisteren,  en waarom kan ik hem niet gewoon mee naar huis nemen? Ik had Anka gekscherend geschreven ..... ik breng de bench wel meeJJ

 

Gerrardus vertelt dat het ongeveer 20 minuten gaat duren voordat de cheetah weer bij is, en intussen rare spastische bewegingen kan/zal maken. We zijn dus gewaarschuwd zodat we niet in paniek te raken. En die spastische bewegingen komen inderdaad en het is een naar gezicht. Zouden we niet gewaarschuwd zijn, dan zou de paniek zeker hebben toegeslagen.

We hadden er op kunnen rekenen natuurlijk .... de andere ranger trackte immers een leeuwin. Die staat dus op enig moment gewoon achter ons. Ze is op het geroep van cheetah-bro afgekomen en loopt weliswaar op haar gemak, doch zeer gericht, op haar doel af. Dat betekent gedonder want een leeuw doodt een cheetah niet om op te eten, maar uit voedselconcurrentie. De auto met de Vet blijft bij de gedarte cheetah, Andrew probeert de gameviewer tussen de leeuwin en cheetah-bro in te manoevreren. Dat lukt aanvankelijk op zich wel, maar de leeuwin pikt dit niet en begint op en neer te lopen en zie dat maar eens bij te houden met een gameviewer in de dichte halfhoge bossige bodembegroeiing.

Je ziet haar denken ..... tjeeez wat zijn jullie irritant bezig zeg, en ze begint chagrijnig te worden. Tijd dus om ons koest te houden om een uitval te voorkomen.

Dan gebeurt het .... haar luiken gaan dicht, verstand op nul, en zet ze de achtervolging richting Cheetah-Bro in. Die ziet haar wel aankomen maar kijkt aarzelend naar de plek waar z’n broer ligt. Waar blijf je nou toch man? Realiseert zich dan ... shit, she is after me, en zet z’n ontsnappingsspurt in. Die aarzeling zou hem zomaar het leven kunnen kosten. Onze harten zinken in onze schoenen en bonken gelijktijdig in onze kelen. Dit kan en mag toch niet waar zijn. Dan weer zie je de leeuwin springen tussen de lage bossages, dan weer Cheetah-Bro en de leeuwin heeft hem bijna te pakken .........

Lengtau (Tswana voor Cheetah) escaped zegt Baksi opeens tot onze enorme opluchting. Baksi is de tracker die voor op de tracker seat zit en dus beter uitzicht dan wij. Kennelijk schoot het stamina van de leeuwin toch net even iets te kort en moest ze haar prooi laten gaan. Normaal gesproken kan een Cheetah dit kwa snelheid met gemak van een leeuw winnen, maar die paar seconden aarzeling ..... Goddank dat het andere ondenkbare doch afschuwelijke scenario zich niet voor onze ogen ontrold heeft. Wat een ramp zou dat geweest zijn.

Maar de leeuwin is nog niet klaar, bij haar treedt plan B in werking. Want er is/ligt immers nog ergens een cheetah en daar loopt ze nu recht op af. Dit wordt echt veel te link, dus met Gerrardus wordt besloten om dan ook haar maar een licht roesje te geven totdat de cheetah weer up-and-running is. Het gemakkelijkst zou natuurlijk zijn geweest een roesje, inladen en een paar kilometer verderop weer uitladen. Maar ze heeft cubs, dus dat is geen optie. De auto met de vet rijdt op de leeuwin af en ze krijgt haar roesje (plus een vitamine shot en ontwormingsmiddel) toegediend terwijl wij de wacht gaan houden bij de nog steeds verdoofde cheetah. De leeuwin  gaat ter plekke neer vernemen wij via de radio, maar dat duurt niet lang. Opeens springt ze op, om een stukje verder onder een boom in de schaduw weer neer te vallen. Het duurt trouwens erg lang, veel te lang naar onze smaak, voordat er weer beweging in de cheetah komt. Com’on boy moedigen wij hem steeds aan, maar het helpt niet echt.

Gelukkig komt er na enig tijd dan toch leven in, en met vallen en opstaan staat hij vervolgens weer, kijkt rond en begint gelukkignaar z’n Cheetah-Bro te roepen. Aanvankelijk geen reactie, maar dan, tot onze overgrote opluchting, horen we Cheetah-Bro antwoorden. “Onze” cheetah rent er op af en we zien hen elkaar verderop weer vinden, begroeten en besnuffelen. Wat heb jij uitgespookt vraagt Cheetah-Bro. Je stinkt man, bah. And by the way .... waar is je halsband?

Dolgelukkig zijn we dat dit toch hachelijke avontuur goed is afgelopen maar bloedstollend en huivering-wekkend was het. Never a dull moment in the bush, maar dit is toch wel heel erg slecht voor je hart.

Wit GOUD

We nemen afscheid van de Vet en z’n studenten en gaan terug naar de lodge waar de lunch op ons wacht. De verrassing is wederom GROOT .... verse witte hollandse asperges. Klaargemaakt met ei, saus en een stuk zalm. Ik had er stiekum natuurlijk wel op gehoopt, maar kon niet vermoeden dat ze kennellijk zo lang goed kunnen blijven. Anka en Ed zijn immers al een week in Z.A. Maar chef Hans had uitgelegd hoe je dat moet doen. In een afgesloten plastic zak met een beetje boter en zout (ik meen 25 minuten) op 90 graden in de stoomoven. Eerlijk is eerlijk, ze doen nauwelijks tot niet voor echt vers onder. Wat een ongelofelijk heerlijke verwennerij toch weer.

Na de lunch weer snel op gamedrive. De leeuwin met de cubs is gespot, dus wij er achteraan. Net over de berg spotten we haar hoofd in een split second tussen het hoge gras, de cubs bewegen zich er onzichtbaar tussen. In plaats van op het pad gaan lopen, wijkt ze er steeds verder van af. Ze heeft een plan en doel. Als je hun gedrag door de jaren heen bestudeert, wordt dat wel duidelijk. Ze lopen echt niet zo maar doelloos rond. Er is altijd een plan.

We genieten de sundowner samen met Paula en Warren in de ijskoude en temidden van 7 rhino’s die met de snel invallende duister aan het oog onttrokken blijven, maar Paula en Warren hadden hen gezien toen ze op ons stonden te wachten. Paula gaat binnenkort op reis naar Europa en het zal er om spannen of al haar papieren en visa tijdig in orde zullen zijn want Home-Affairs heeft hier niet zoveel haast. Leuk hen weer even gezien te hebben en dan het laatste stuk door de ijzige koude naar de warmte van de lodge waar weer een verrassing op het programma staat. Nassi, helemaal Jan z’n ding (wiens gemis naar de chinees in Hattem steeds GROTER vormen aanneemtJ) en er is zelfs kroepoek bij gebakken. Ed had eerder op de dag de zelfgemaakte sambal geproefd. Dat was nogal aan de hete kant gebleken en bij het kroepoekbakken moest ook lichtjes ingegrepen worden, maar het is echt heerlijk geworden. De mannen gaan bijtijds naar bed, Anka en ik genieten nog van een wijntje.

Op een gamedrive van een andere lodge uit het reserve waren gelukkig zowel de Cheetah-Bro’s als de leeuwin in hun normale doen gespotJ.

Maandag 15 mei

Het was een geweldig weekend dat in een vloek en een zucht is omgevlogen. Na het ontbijt nemen we afscheid na een stukje in het gastenboek geschreven te hebben waar Carri de foto’s nog bij gaat plakken. De gecollarde leeuw was vanochtend ook gespot, maar gelukkig kan de Vet vanmiddag niet komen. Anders was ik wel heel erg stik jaloers geweest daarbij niet aanwezig te kunnen zijn.

We besluiten niet die ellendige Military Road te nemen maar over Thabazimbi te rijden. Het is wel om, maar als de weg goed is, wel zo relaxed. We geven TomTom opdracht en hij snapt het direct. Het blijkt een verrassend goede dirt road te zijn die bij Dwaalboom overgaat in tar. Er zitten weliswaar hier en daar potholes in maar waar hard aan gewerkt wordt. Het is bovendien ook nog een prachtige route met uitzicht op de majestueuze rotsformaties van Marakele. Deze weg houden we er inJ. De boodschappen doen we in Thabazimbi waar een circa vergelijkbare mall gebouwd is als in Ellisras. Vervolgens nog langs de sinasappelfarm in Bulgerivier die GEEN sinasappels heeft dit jaar, maar wel mandarijntjes. Ook lekker.

Maandag 22 mei

Ik moet naar Vaalwater om Bybeat materiaal voor nieuwe jugnets te brengen. Ik tref niet Bybeat zelf, maar haar zus Emelda die de honeurs waarneemt. Emelda werkt tegenwoordig op het pleintje bij de Spar in winkeltje waar ze zogenaamde etnic kussens en kleding maken. Ze doet er naaiwerk. Bybeat heeft ook een tijdelijk baantje en haar echtgenoot Mandla is weer aan het schieten. In Kutse dit keer. We keuren het af, maar hij is in ieder geval in staat om z’n gezin te onderhouden. Bybeat en Emelda werkten beiden bij De Gateway Gallery in Vaalwater, maar daar gingen de zaken steeds slechter, kregen ze niet meer betaald, dus waren ze er weggebleven. Jan en ik besluiten er nieuwsgierig polshoogte te gaan nemen. Er zitten twee nieuwe zwarte meisjes buiten op de stoep die ons hoopvol naar binnen volgen. Er is geen hond in de winkel. Ik koop een aantal postcards maar de rest van het asortiment in de winkel is wel zo bezopen duur. Ongevraagd vertelt een van de meisjes dat het er wel heeel erg rustig is en dat er bijna nooit iemand komt. Vertel je baas maar dat een van de oorzaken zou kunnen zijn dat alles rediculous expensive is. Toeristen zijn wel goed, maar niet gek.

Althans de meesten niet. En nu we toch eenmaal toeristisch bezig zijn, gaan we koffie leuten bij La Fleur. Ze blijken er nog steeds geen goede cappucino te kunnen maken (bak melk met een flinterdun laagje schuim), maar de Mozart Cake is heerlijkJ. Tot slot nog even bij de Sinasappelboer in Vaalwater langs. De bomen hangen vol met prachtige oranje sinasappels en tot m’n verrassing is de hele dikke mevrouw er niet meer, maar een mager rokend scharminkel. Overal asbakken vol met peuken. Gatverdamme. Ik koop twee netten en vraag of ze ook nog beeslemoene (valsinasappels voor de dieren) hebben. Die hebben ze inderdaad, maar wij zijn met de Fortuner. Ze zegt dat we wel uiterlijk a.s. maandag moeten komen dan, want vanaf die dag is het 4 weken lang citroenen oogsten.

Dinsdag 23 mei

Sir Roger Moore

Via FB bereikt mij het verdrietige nieuws dat Sir Roger Moore is overleden. Ruim 89 jaar geworden, maar toch weer zo’n jeugd icoon dat naar het hiernamaals vertrekt. Ik ben altijd dol geweest op James Bond totdat Daniel Craig op de proppen kwam. Daar ging, althans naar mijn smaak, werkelijk helemaal niets van uit kwa verschijning, charme en klasse. RIP animal activist die hij ook bleek te zijn en daarbij geen blad voor de mond nam.

Woesdag 24 mei

En weer is er een aanslag gepleegd. Manchester dit keer bij een concert van Ariana Grande. Razend populair, maar wij hadden er nog nooit van gehoord. Jonge kinderen en tieners waar de ouders tevergeefs buiten op staan te wachten. Wat een walgelijk abject geloof toch die islam ofschoon je natuurlijk niet alle moslims over één kam mag en kunt scheren. En zoals later zal blijken, ook deze gast was in het vizier bij de politie. We houden ze in de gaten .......En je kunt natuurlijk wel blijven roepen dat je je leven er niet door laat beïnvloeden omdat Z I J dan gewonnen hebben, maar een FB vriendin in Amerika die tickets voor de Stones in Amsterdam besteld heeft, heeft daar toch opeens geen trek meer in. En voor mij geld het zelfde ... grote massa’s bij voorkeur vermijden.  De kans dat .... is nog steeds niet heel groot, maar je hoeft het ook niet op te zoeken.

 

Donderdag 25 mei

Boodschappen rondje Ellisras. Ik heb een paar mooie cheetah foto’s uitgezocht die we op canvas laten printen. Frans die ons helpt bij de zaak vindt het maar niets ..... ik laat hem namelijk ook de foto van mezelf zien met de genarcotiseerde Cheetah. Cheetah’s zijn namelijk hartstikke gevaarlijk weet Frans zeker. Ik werp tegen dat “jullie” (daarmee doelend op swartmense) alle dieren gevaarlijk vinden, zelfs honden en katten. Maar dat is niet waar hoor zegt Frans, ik ben namelijk dol op honden. Dat is nieuwJ

Jan vindt dat we poppen voor de kleine apies moeten kopen. Maar die zijn hier zo belachelijk duur, dus Lijdia had al het plan opgevat ze mee te brengen in september. Maar laat er nu toch een aanbieding zijn bij Checkers.

We kopen een bruine en witte pop waarbij het maar de vraag is of ze dat onderscheid al maken en zien. De oudste (Maria jr) pakt de witte, voor Regina rest dus de bruine. Jan had nog gezegd ... we vragen eerst Maria Sr of we die poppen wel mogen geven (de kans dat Maria ergens een keer NEE op gaat zeggen is NUL) maar die vlieger ging mooi niet op. Als we bij de staff langskomen, rennen de apies altijd onmiddellijk op de auto af, want er komt altijd wel iets van hun gading uit namelijk.

Ik doe de achterklep open en Maria Jr ziet een pop liggen die ze onmiddellijk paktJJJ. Ze heeft nogal smerige handjes, dus eerst wassen want anders wordt pop vies. Van Maria Sr moeten ze baie dankie missizzz zeggen, en dat komt er dan ook keurig uit.

Het zit er helaas weer op ..... Klem ..... ik heb er ontzettend van genoten alhoewel het einde natuurlijk wel heel erg niet realistisch was. Ik heb een paar keer in m’n leven diepe gaten gegraven (voor de poezen in Wapenveld en de vijver naast de oprit die 1,8 meter diep was. Daar heb ik weken over gedaan en niet een uurtje, en daarna alles nog keurig aangeharkt en schoongeveegd. Maar Wally ligt toch maar mooi met z’n schietijzer onder de zodenJJJ.

Vrijdag 26 mei

Vandaag opnieuw afscheid, nu van Smeris, ook een geweldige serie. Maar of je vingerafdruk ook nog werkt als je hand is afgehakt? Ik waag het te betwijfelen, maar het begin van een nieuwe serie is aldus al weer geboren. Eerder vandaag had ik de stopcontacten etc op laatste twee muren die nog geverfd moeten worden in de keuken alvast met afplakband beplakt zodat ik zaterdag direct aan de slag kan. En een gebroken tegel weer aan de vloer gelijmd en gevoegd. Mevrouw is klusser, dat kun je wel stellen. Jan ook hoor, maar die is van de houtbewerking. Hij heeft het al 10 jaar over een “planer”. Een of ander machine waar je planken mee kunt schaven oid. Soms verzucht ik .... ga aub zo’n ding kopen (ben ik van het gezeur afJ) maar Jan wil niet van z’n zeur-onderwerp af ....

Maandag 29 mei

Giro d’Italia

Tom heeft het op gisteren de valreep nog gered nadat hij vrijdag z’n rose trui kwijtraakte. De Giro d’Italia gewonnen. Ik meen dat het 37 of 38 jaar geleden was dat er een Hollander nog eens ee wielerronde won. Jan Jansen en Joop Zoetemelk. Ik herinner me dat eigenlijk nog best goed zo lang na dato. En ik ben klaar met verven voorlopig en heb alle verspullen netjes opgeruimd. Een mega-klus maar ook veel voldoening ervan. Jan is naar Vaalwater gegaan om de val sinasappels op te halen waar maar weinig mis mee is, anders dan dat ze er minder florissant en gelijkmatig uitzien. Als we gaan voeren, komen we altijd langs de staff en daar zie ik de bruine pop met haar gezicht op het beton liggen. Ik stap uit en zet de pop rechtop in de deurpost. Ik gooi jullie toch ook niet op jullie gezicht op de grond vraag ik die kleine apen. Dat doe je gewoon niet. Ze lachen er een beetje stompzinnig/schaapachtig bij, maar de pop heeft in ieder geval het weekend overleefd en dat is al meer dan we verwacht hadden.

Woensdag 31 mei

Opsporing verzocht

Gisteravond werd “Opsporing Verzocht” uitgezonden maar niet via BVN zo bleek. Dat is kennelijk uit de programmering geschrapt. Niet dat we er ooit naar kijken, althans ... bijna nooit maar soms drong het onbedoeld en ongewenst de huiskamer binnen. Aan het eind van zo’n uitzending was er dan altijd nog Opsporing International waar zo ongeveer 10 jaar lang dezelfde louche figuren opnieuw langskwamen. Eentje ervan zogenaamd zwaar diabeet die dringend medicijnen nodig zou hebben. Als je dat 10 jaar weet vol te houden die boodschap, dan heeft hij die medicijnen inmiddels wel gevonden of is reeds lang dood.

De reden dat we nu wel willen kijken is vanwege het feit dat er aandacht wordt besteed aan de bizarre dood, en/of omstandigheden waaronder Wilbert is overleden. Want bijna 3 maanden na dato is er nog geen begin van een spoor of dader gevonden. Er zijn wel camera beelden die, behalve iemand die midden in de nacht z’n hond uitlaat, weinig aanknopingspunten lijken te bieden. We hopen zo van harte dat er bruikbare tips binnenkomen die een einde maken aan de alles verterende onzekerheid en twijfel waarin het gezin, de familie en vrienden verkeren.

Jan is met de Fortuner voor de jaarlijkse beurt naar de garage geweest en heeft de 3 Cheetah prints mee gebracht. Ze zijn echt heel mooi. Nu nog een lijst maken waar ze alle drie naast elkaar in geplaatst gaan worden in de juiste volgorde.

Trump heeft Parijs opgeblazen, nou ja, het klimaatverdrag dan. Hij is inmiddels hard op weg DE RISÉ van de planeet te worden en wordt door niemand (behoudens dan z’n GOP medemakkers) meer serieus genomen. Gewoon straal negeren de komende 4 jaar dat eiland zou ik menen, en richten op Rusland en China waar het verstand zich vooralsnog lijkt te bevinden wat o.a. klimaat betreft.