Juni 2017 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Saturday, 01 July 2017 11:52

Juni 2017

Vrijdag 2 juni

We hadden Ed volgende week dinsdag in Athol zullen treffen maar zijn programma werd overhoop gegooid en de afspraak met Dr van den Berg was al gemaakt. Had Ed dus ge-appt dat het jammer was dat we hem mis gingen lopen. Krijg een berichtje terug dat hij eigenlijk van plan was om morgen even langs te komen en z’n eigen vlees wel meebrengtJ. Dat is leuk en gezellig! Het betekent wel even snoeihard aan het werk want de nieuwe wastafels zijn nog niet aangesloten. Met stoom en kokend water wordt er in ieder geval 1 wasbak wasklaar gemaakt. Ed heeft aldus DE primeur van de nieuwe vanity, en ik vlieg met de stofzuiger en stofdoek door het gastenhuis. De laatste keer dat Anka en Ed bij ons waren, had hij een koude douche. 1 van de panelen bleek te lekken terwijl er twee dagen tevoren nog wel heet water uit de kraan kwam. Die zien we hier dus nooit meer was toen de gedachte, maar gelukkig hadden we dat mis. Uiteraard gecontrolleerd of het water nu wel heet is.

’s Avonds kijken we naar een nieuwe serie “de Maatschap” met Pierre Bokma. Wat een geweldige acteur is dat toch. En Daan Schuurmans die ik toch liever in Heer en Meester zieJ

Zaterdag 3 juni

Ed is er tegen tweeën met twee prachtige stukken tonijn en steak voor de mannen zelf. En het lijkt al G&T tijd te zijn. We zitten lekker in het zonnetje en Ed heeft de twee ringen bijzich die in Amsterdam vermaakt werden. Maanden over gecorrespondeerd en 6 maanden lang alles wat fout kon gaan, ging ook fout. Ondanks het feit dat de stapel emails aanzienlijk was over uitvoering en maat etc. Toegegeven, ze zijn echt prachtig geworden en ik schuif ze om m’n rechter ringvinger waarvan ik de maat heb op gegeven. Tot mijn verbijstering passen ze in de verste verte niet. Met moeite wel om m’n linker ringvinger die al snel ernstig begint te kloppen wegens te weinig doorbloeding. Hoe is het in hemels-naam mogelijk? Jan meet ze op en ze zijn ruim 1 maat te klein. Werkelijk onbegrijpelijk.

Aan het eind van de middag gaan we met z’n driën voeren en tevens gamedrive maken. Het moet gezegd, alles wat we nog hebben, laat zich zien ook. De blouwildebeesten, kleine girafje, elanden, njala’s,  zebra’s, de laatst overgebleven 3 rooibokkies en varkens.

De mannen braaien de steak en ik “sear” de tuna. Het is allemaal heerlijk, super gezellig en de wijn vloeit rijkelijkJ terwijl de openhaard lekker snort.

Zondag 4 juni

Na het ontbijt vertrekt Ed weer richting Athol en nemen we afscheid bij de gate. Daarna de was en ons voorbereiden op onze a.s. achtdaagse reis naar het Zuid-Oosten in Kwazulu Natal. In ieder geval moeten de heetwater kruiken en bedsokken mee, niet wetende wat we waar zullen aantreffen. Je kunt er maar beter mee dan om verlegen zitten zei mijn moeder vroeger altijd, en gelijk had zeJ. Op de heenweg zullen we in Athol verblijven omdat de reis voor 1 dag veel te lang zou zijn.

 

 

 

Maandag 5 juni

Botte pech op het verkeerde moment

Maria c.s. komen pas eind van de middag opdagen, ofschoon hier tweede Pinksterdag GEEN officiële feest- en vrije dag is. Ik had haar gebeld dat ze uiterlijk om 14.00 hier moesten zijn omdat Jan nog het een en ander aan Johannes en Manas uit te leggen heeft en te bespreken wat er de komende week van verwacht wordt. En als ze er dan eenmaal zijn blijkt hun watertank leeg, en is de zon ook al onder. Ergo, met Eskom moet het water naar boven gepompt. Eenmaal per maand draait die pomp even om niet vast te roesten mochten we er ooit een beroep op moeten doen wegens dagenlang geen zon of kapotte solarpomp. De pomp blijkt het nog te doen, maar de waterleiding naar de staffquarters en naar 1 van de drinkplaatsen barst open. Waarom juist nu, op dit moment als het helemaal niet uitkomt? Jan legt noodverbanden aan, maar de juiste onderdelen zijn niet in huis. De staff ton zit weliswaar weer vol, maar die ene drinkplaats moet dus noodgedwongen droog blijven staan. Jan legt dat ook aan M&J uit dat die leiding dus tot nader order niet gebruikt kan worden en dat het ook niet heel erg is omdat er nog 3 drinkplaatsen her en der verspreid liggen die ze moeten bijhouden. Hoe kun je het nog duidelijker uitleggen?

Dinsdag 6 juni

Jan rijdt nog even met M&J rond om alles te wijzen van het hoe, wat, waar en waarom waarna we om half negen vertrekken. Voor Onyx vind ik altijd het meest sneu, die zit maar in z’n eentje terwijl de andere 3 elkaar hebben om het leven zuur te maken. Maria ook nog wat extra opdrachten waaronder m’n kruiden-potten-tuintje. Elke dag even voelen of de grond nog vochtig is en dat ook zo houden. Niet te nat en niet te droog dus. De kas daarentegen hoeft maar eens in de drie dagen. De veel dikkere laag grond heeft immers veel meer buffer dan aardenwerkenpotjes. Ze zegt alles te begrijpen ....

De eerste stop is bij Emelda in Vaalwater die 24 jugnets voor me klaar heeft liggen voor Ocean House. Behalve 1 allemaal keurig, maar gelukkig blijken het er 25 te zijn.

Onderweg telefoon van Maria. Telefoneren gaat bij haar/hen altijd met veel geschreeuw gepaard zodat je er nauwelijks tot niet wijs uit kunt worden. Eindelijk begrijp ik dat er geen water uit de leiding van die 1e drinkplaats/bak komt. Ik vertel haar dat we dat weten, dat we het aan M&J uitgelegd hebben, dat die kraan stukkend is, en dat het helemaal niet ergs is. NO PROBLEM! Weinig overtuigd hangt ze op. Naderhand zal blijken dat M&J met de kruiwagen en 25 liter vaten toch water naar die drinkbak gekruid (met d of t??) hebben. Harstikke sympatiek en zorgzaam maar hoe moeten wij nou begrijpen als zij zeggen iets te begrijpen, ze het kennellijk niet begrijpen of begrepen hebben?

We zijn keurig op tijd bij Dr van den Berg ofschoon het nog een hele kunst is om haar te vinden. Het zuid afrikaanse hospitaal heeft een grondige verbouwing ondergaan en in het gebouw waar ze zat, is een complete verdieping bovenop gekomen. Ze waren pas afgelopen weekend overgegaan en nog nergens naambordjes te bekennen. Haar nieuwe onderkomen is een hele verbetering ten opzichte van de oude zooi waarin zij en haar assistente gehuisvest waren. En haar gebroken elleboog is na een tweede operatie ook weer goedgekomen. DE ideale diabetespatiënt zou z’n bloedsuikerwaardes netjes in de pomp opslaan, maar Jan vertikt dat. En zo kan het zijn dat de gemiddelde waarden wel kloppen, maar van de uitschieters merkt de arts niets. En die zijn er, alhoewel dat ook met vlagen gaat. 4 – 5 uur na ontbijt moeten er koolhydraten in en dat gebeurt zelden tot nooit als ik er geen opmerking over maak.

Vooral onderweg ben ik daar zeer alert op want ik heb geen zin in avonturen met onzekere afloop (hypo’s tijdens het rijden, is onlangs in Amsterdam geloof ik ook gebeurd met alle ellendige gevolgen van dien?).

Ze schrijft een nieuw recept uit voor een jaar en dan vertrekken we richting Sandton voor een lekkere Mug & Bean cappucinno en daarna naar Athol waar we de nieuwe manager treffen. Allan. We maken kort kennis, drinken een biertje, en gaan dan bij The Big Mouth eten. Risicoloos en prima. Terug bij Athol blijkt Rinse er ook te zijn. Rinse is de Morukuru-Family-marketeer wereld wijd. We gaan gezellig bij hem zitten en bespreken alle wereldproblemen en de o zo voor de hand liggende (maar door politici en wereldleiders niet geziene) oplossingen onder het genot van een wijntje.

Woensdag 7 juni

Op naar een nieuwe route en avontuur

We willen om 0800 rijden en dat lukt nog ook. We rijden via de N17 richting Ermelo. We passeren onderweg Secunda (waar onze buren van Grootwater, George en Annie du Toit wonen) en dat een echt landbouwdorp blijkt te zijn. Daarna richting Piet Retief (dat tegenwoordig ook zonodig anders moet heten, alsof je zo het verleden uit een land kunt wegpoetsen) en maken onderweg een fotootje voor Mart met een quiz vraag waar we zijn.....

 

Heel even twijfelt hij of we in NL zijn, maar komt dan tot de conclusie at de verkeersborden in NL met Ermelo en Amersfoort erop er totaal anders uitzien. Grappig toch?

Het is best een lange tocht en elke twee uur wisselen we. Aanvankelijk is het landschap behoorlijk saai en vlak maar dan begint het heuvelachtig te worden en passeren we volgebouwde heuveltoppen, suikerrietvelden maar vooral ook heel veel bomen plantages van SAPPI.

In Piet Retief moeten we tanken en het blijkt toch koud buiten met een straffe wind. Brrrrrr. Tijd voor een bakkie hebben we niet en pas tegen half vier bereiken we Emphangeni waar we Aphi van Thula Thula  moeten bellen zodat ze een idee heeft wanneer we bij de gate zullen zijn. Dat is trouwens ook nog een hele kunst want er is sprake van een omleiding en die hebben ze zo (vrouwen natuurlijk volgens Jan) beschreven dat de twijfel al heel snel toeslaat. Maar we vinden de omleidingsroute tenslotte en klimmen hoog de bergen in met 360˚ uitzicht over het heuvel-bergachtige landschap. Geen eindeloze uitgestrekte velden, maar vrijwel alles bebouwd. Nkandla is hier trouwens vlakbij, maar de lust om daar een kijkje te nemen? Nou nee. Nkandla van Zuma of beter gezegd, van onze belastingcenten. R 126M op kosten van de belastingbetaler aan verspijkerd en nog een chaotische klerezooi. Kan zo tegen de vlakte zo ik het zou verkrijgen.

Als we bij het kantoor, tevens huis van Françoise, aankomen komt ook juist de gameviewer langs waar ze zo in kunnen stappen. Wetende hoe koud het kan worden, halen we wel onze truien uit de auto en maken we kennis met de andere gasten: Ian, Luke, Omar, Dionne en Gabe.

Die andere gasten

Ian from Australia, hij is werkzaam in een ziekenhuis in Perth in de finance en heeft net een marathon hier in Z.A. achter de rug. Het is aan alles te merken dat hij marathonloper is, want wat hij ook voorgezet krijgt, het gaat er allemaal in terwijl de porties toch echt niet klein zijnJ

De 70-tigers Dionne en Gabe from the United States of America en Trumper dan zij kun je het niet krijgen. Hij blijkt nog steeds werkzaam in de ontwikkeling night-vision-sector om de vijand in het donker nog beter te kunnen detecteren. Ze zijn speciaal, naar aanleiding van de boeken van Lawrence Anthony waar Gabe royaal uit weet te citeren, naar Thula Thula gekomen voor slechts 1 week. Ze waren 30 uur onderweg geweest ivm allerlei vertragingen etc. Armlastig blijken ze niet te zijn en over twee kasten van huizen te beschikken. De zomers worden in Connecticut en de winters in Florida. Dione is hort mager, lijdt aan gluten allergie, en verwerkt eveneens flinke hoeveelheden voedselJ. Ze vinden alles HEERLIJK en ze genieten overal zichtbaar van.

Tenslotte Luke uit Detroit en Omar uit Pakistan. Die zijn hier samen in Z.A. voor een project. Hoogst-waarschijnlijk I.T.ers. Verdere bijzonderheden komen we, vanwege hun korte verblijf, niet te weten.

Mijn schoenenJ

Eigenlijk voel ik me een beetje overvallen door de plotseling tussenkomende gamedrive want ik heb geen water bij me, en dat blijkt ook in de gameviewer niet aanwezig. Onze tracker heet Kaya en de ranger heet Chandu. Aan Kaya is het niet af te zien maar Chandu is wel op en top ZULU, tevens een beetje (heel erg te) druk baasje. Op enig moment moeten we door een drift waar water in staat en er heel erg modderig en diepe sporen uitziet. Chandu neemt een te korte aanloop en blijft midden in de modder steken. Het begint al te donkeren en hij vertikt het om assistentie te vragen. De ZULU trots zullen we maar zeggen. Hij verliest de krik in de modder en wij zijn allemaal al lang uitgestapt. Chandu blijft het proberen en zich dus steeds dieper in te graven. Dan gaan de mannen helpen duwen en komt de gameviewer eindelijk vrij uit de modder, maar wel aan de overkant van de modderstroom. En ik ga toch echt m’n schoenen daaraan niet verpesten. Vrij nieuwe maar o zo comfortable reisschoenen van .... jawel .... Carvela. Lijkt een beetje op de TODD’s die je in NL koopt. Kaya heeft een alternatief pad gevonden maar ook daarin moet een stuk modder worden overgestoken en dat gebeurt op Chandu’s rugJ. En zo komen Dionne en ik veilig en schoon aan de overkant.

Intussen staat het liefelijke tuinroute dorpje Knysna al bijna een week in de fik en is grotendeels verloren gegaan. Het vuur lijkt maar niet te bedwingen. Ook in Portugal is het weer prijs met dodelijke slachtoffers tot gevolg. Gevangen door het vuur in het poging met hun auto’s weg te vluchten. Wat een afgrijselijke gedachte dat je zo aan je eindje moet komen. Echt verschrikkelijk. Zo ook de grotendeels door brand verwoestte torenflat in Londen dankzij grove nalatigheid wat de brandveiligheid betreft.

 

 

Donderdag 8 juni

Om 0700 gaan we op game drive met z’n allen. Indachtig hoe koud het gisteravond was, trek ik alle truien aan die ik bij me heb. Op de vraag waar de dekens waren had Chandu geantwoord dat die onderweg alleen maar vies zouden worden.

We komen een paar van de 30 olifanten tegen, ze lopen nogal wijd verspreid te fourageren. Er lopen ook opvallend veel mannelijke njala’s, meer dan vrouwtjes lijkt het wel. Op de terugweg spot ik nog een crowned eagle in een boom. Ik heb wel meer dingen eerder gezien dan Kaya die voorstelt om van stoel te verruilenJ.

De ontbijttafels staan buiten gedekt met de cereals, joghurt etc en we krijgen een menu kaart met daarop 3 gerechten naar keuze. Ik verdraag op nuchtere maag geen gebakken voedsel, dus blijft het bij een gekookt ei. Dat is een begrip dat ze hier niet kennen .... één, meestal komen er twee. Nu dus ook, maar wel precies conform specificatie: boiled for 10 minutes and start counting only once the water is boiling. Het komt/kwam in het verleden met regelmaat voor dat ze al beginnen te tellen bij het opzetten met koud water. Deze toevoeging blijkt geweldig te helpen.

Aan de wandel

Na het ontbijt gaan we op wandel safari. Kaya, Dionne, Gabe, Ian en ik. Van Luke en Omar hebben we afscheid genomen, Jan heeft geen zin. Kaya heeft de rifle bij zich. Ik vraag hem zachtjes of hij Fgasa 4 heeft, maar hij is bij 1 blijven steken. Dejure mag hij dus helemaal niet op walking safari, but who cares. En de kans op inspectie is te verwaarlozen. We moeten netjes in ganzenpas achter hem blijven. Het klinkt allemaal heel erg imponerendJ vooral voor de leken.

Het is verbazingwekkend hoe weinig de anderen (behalve Kaya danJJ) weten van dieren, sporen, droppings. We komen giraffensporen tegen en Kaya vraagt welke kant ze oploopt. Je kunt aan de vorm van de hoef zien of het een huh-of-ze is. Ze is iets afgeronder dan die van een bull. Ze loopt voor uit ons, van ons af zeg maar. Maar ik geen geen sporen dat ze eerst de andere kant is opgelopen zegt Gabe. Het kan niet anders volgens hem, dat wanneer ze nu van ons af loopt, ze eerst onze kant heeft moeten opkomen. Kaya legt uit dat dieren niet precies de terugweg zo afleggen als de heenweg. Gabe blijft het vreemd vinden. Kaya stelt ook drollen-vragen en doceert op enig moment dat er sprake is van rooibokdrollen. Ik weet zeker dat het geen rooibok is, want daarvoor zijn de droppings echt te klein, maar ik laat het maar zo. Want voor de rest heeft hij het allemaal aardig bij het rechte eind.  En dan spotten we een aantal giraffes voor ons. We tellen er zeven waarvan 1 stel (pappie, mammie, baby) vlakbij. Iedereen helemaal verrukt natuurlijk.

Na de wandeling volgt de lunch met wederom een 3 gangen keuzemenu en waarbij Françoise haar opwachting komt maken met twee kleine hondjes. De ene een soort minipoedel die loopt te hinken en waarvan de oorzaak onzichtbaar is. We maken kennis, kletsen een poosje en gaan op de foto. Dionne en Gabe ook op mijn iPhone. Ik stuur hen de foto’s later toe waarover ze ook weer helemaal verrukt zijn.

Om half vier weer op gamedrive, langs een dam met daarin Romeo, Julliet en baby Chomb. Hippo’s die ze hierheen gehaald hebben. Nu komen we wel een groot deel van de kudde Olifanten tegen en waarbij E.T. (Enfant Terrible die, voordat ze naar Thula Thula kwam, haar hele familie voor haar ogen zag afknallen). Maar kennellijk heeft ze het geluk hervonden en erg gemakkelijk in de omgang.

Echt hoor .... lezen dat boek The Elephant Whisperer van Lawrence Anthony, dat nu nog meer tot onze verbeelding spreekt nu we de omgeving en olifanten zelf zien.

 

 

Vrijdag 9 juni

De kamers zijn kwa aankleding een beetje outdated aan het worden maar de bedden zijn van super-kwaliteit, het bedlinnen ook. Plus een electrische deken die ze gisteravond overigens vergeten waren aan te zetten. De strakheid en discipline zouden een paar tandjes beter kunnen. En een heet bad was er ook niet bij nadat Jan gedoucht had terwijl ook de handdoeken erg dun en rafelig beginnen te worden. Beetje sleets allemaal.

De wekker staat opnieuw op half zeven, maar het is buiten zwaar bewolkt, ijskoud en dat betekent meestal ook .... de dieren hebben er ook geen zin in. Dus ik blijf lekker liggen, Jan gaat samen met Ian wel op gamedrive waarbij ze nauwelijks iets tegengekomen blijken te zijn.

Nadat de heren terug zijn volgt het ontbijt met wederom een 3 keuze hot breakfast menu. Tot nu toe hebben we behalve heerlijk cocos ijs nog niet eenmaal hetzelfde voorgeschoteld gekregen.

Na het ontbijt vertrekt Ian, Dionne en Gabe zijn vandaag naar Hluhluwe Mfolozi, het nabij (nou ja, ruim twee uur rijden) gelegen gamereserve van zo’n 96.000 groot. Effectief zullen we er maar zo’n 3 uur zijn en dat lijkt mij toch wel aan de veel te krappe kant en geen recht doen aan het reserve. Maar het is nu eenmaal, samen met St. Lucia en de plaatselijke Sangoma, een dag-uitje dat Thula Thula aan haar gasten aanbiedt.

 

 

Morgane Petit

Daarna nog een poosje lummelen en dan verschijnt er opeens een nieuwe gaste. Morgane Petit, reisagente. Francaise zoals Françoise en als die twee eenmaal in het rappe frans beginnen te ratelen, is er geen touw meer aan vast te knopen. Morgane en haar partner wonen in de buurt van Durban aan de kust, zijn beiden erg sportief en proberen als reisagenten sportieve vakanties te organiseren voor Fransen waaronder ook speciale damesreizen. Maar ook het betere marktsegment wordt niet geschuwd, vandaar haar bezoek aan TT. Ze gaat mee op gamedrive in een kniebroek en dun shirt. Ik vraag haar of dat alles is wat ze meeneemt. Ja, want verder heb ik ook niets bij me, antwoord Morgane. Ik heb net de twee lege kruiken bij het keuken personeel ingeleverd om met heet water te vullen (de waterkoker op de kamer doet het namelijk niet) en vertel Morgane dat het toch wel heel erg koud gaat worden. Het pand blijkt toch over dunne dekentjes te beschikken waar ze zich in kan wikkelen en Jan is zo lief om haar zijn kruik aan te bieden. En wat ben ik superblij met m’n hete kruik op m’n buikJ.

The Orphanage

Als eerste bezoeken we de gloednieuwe orphanage waar Meg en hond Bruce ons rondleiden. Meg is engelse, super jong nog, biologe en is super enthousiast over het nieuwe onderkomen voor wildlife wezen en/of slachtoffers. Het is mooi opgezet met hele ruime buitenverblijven en een speciale kamer met verwarming of airco voor prematuurtjes. Een hele grote couveuze zou je kunnen zeggen. De camerabewaking is alom aanwezig. Er was een orphanage op ThulaThula, maar dat werd een paar maanden geleden op brute wijze overvallen, de oppassers vastgebonden en onder hun ogen de twee rhino kalfjes op gruwelijke bloederige wijze van hun mini hoorntjes ontdaan en afgeslacht. Het kan niet anders of de oppassers moeten daar een trauma aan overgehouden hebben. Na de rondleiding nemen we afscheid van Meg en wensen haar mega veel succes ofschoon het natuurlijk te hopen is dat er juist GEEN dieren komen. Maar dan blijft altijd de optie van Cheetah breeding nog over.

We komen opnieuw de kudde tegen en opnieuw komt E.T. op de gameviewer af en probeert me te besnuffelen, zie voorgaande foto met haar slurf omhoog. Dit keer word ze net een beetje TE vrijpostig terwijl ze op een tak staat te kauwen. Beetje tegen de gameviewer aanduwen en zo. Dus krijgt ze een standje van Chandu dat haar klaarblijkelijk helemaal niet bevalt. Met een woedend beweging van haar slurf smijt ze de tak weg met een gezicht van fuck-you-man en druipt vervolgens zwaar beledigd af. Frankie hadden we al eerder gezien, maar nu is ook Nana, de matriarch, van de partij. Dat zal niet lang meer duren, want Nana is al op leeftijd en Frankie lijkt in haar voetsporen te treden.

We leren ook weer wat nieuws (of anders?) over males-in-musth. Zweten doen alle olifanten bij tijd en weilen langs hun hoofd, dus het is meer het urine-drip-gedrag van de bullen die deze musth-periode verraadt. En waarom ze bij voorkeur de schors van bomen eten in plaats van de takken zelf? De schors is veel zachter dan de hardere binnenkant en dat doen ze bewust om hun tanden te sparen. Des te gezonder en sterker je tanden, des te langer je immers leeft.

Dionne en Gabe zijn terug uit Mfolozi, vonden het een veel te lange reis en niets gezien. Volgens de ranger lagen er leeuwen in de verte onder een boom en dat had Gabe dus gefotografeerd met flinke zoom zonder de leeuwen te zien. Maar surprise surprise, ze blijken wel op de foto te staanJJ.

We eten weer in de boma en Francoise zit mee aan tafel. Het is oergezellig en Françoise laat nog een paar extra flessen wijn aanrukken. Ik heb seared tuna, zou heerlijk zijn geweest mits de binnenkant niet nog bijna bevroren was. Mischien zouden ze de menu keuze moeten laten door vòòr de tweede game drive in plaats van daarna. Dan hebben de bevroren items langer tijd om te ontdooien. Voor verse bevoorrading zitten ze TE ver van Durban af en dus begrijpelijk dat alles uit de vriezer komt. Maar zonde is het wel natuurlijk.

Zaterdag 10 juni

Morgane is met Kaya wezen lopen, wij pakken onze spullen en ontbijten voor de laatste keer samen met Morgane, Francoise, Dionne en Gabe. We zitten lekker in het zonnetje buiten ondanks de straffe wind die het tafellaken en servetten wil meenemen. Uiteraard hemel ik de Morukuru Family nog hevig op bij Morgane en beloof haar bij terugkomst thuis de contactgegevens te zullen verstrekken. Ze vertrekt gelijktijdig met ons naar huis, wij richting St Lucia. Dionne en Gabe gaan naar the cultural village met Songoma etc. maar niet nadat Dionne me bijna fijngeknepen heeft en hoe geweldig het was ons ontmoet te hebben. Vertel mij watJJJJJ.

The cheesefarm

Het is niet ver naar St. Lucia dus maken we een tussenstop bij de cheese farm.  We hadden heerlijke cappucinno en espresso verwacht na 4 dagen zonder, het kon slechter maar de lemon-meringue taart is echt heerlijk. We maken een praatje met het blanke nogal gezette dienstertje en vragen haar waar de koeien dan lopen want die zijn in de verste verte nergens te bekennen. Het is een nogal treurig verhaal.

Twee jaar geleden werd KZN getroffen tot de ergste droogte ooit en was er geen voer en water meer voor de koeien die lagen te creperen en doodgingen. Bij de buren was het beter afgelopen en nu werken ze samen. De buren leveren alle melk aan hen, en zij maken er kaas van. Oude kaas hebben ze helaas niet, alleen jonge zachte varianten met allerlei geheimzinnige toevoegingen waar wij het niet zo op hebben. We vertellen haar waar we zojuist geweest zijn, laten haar de olifanten foto’s zien en ze is helemaal enthousiast. Thula Thula ontvangt ook day-visitors dus bevelen we haar van harte aan om zelf te gaan kijken.

De cheese farm is tevens kinderboerderij met van die kleine smerige betonnen groen uitgeslagen waterpoeltjes met een stuk gaas erom heen plus nog 1 vierkante meter gras waarop de eenden en ganzen zich moeten zien vermaken. Het ziet er ellendig, vies en treurig uit.

Lions for display reasons only????

Als we gaan afrekenen worden we aangeklampt door de eigenaar die uit hetzelfde gezette hout gesneden blijkt als z’n dienster-dochter. Hoe hij er aan komt weet ik niet, maar hij veronderstelt ons kennis van leeuwen te hebben. Wellicht aan de hand van ons leopard logo op de auto. We hebben er niet voor gestudeerd, maar enige kennis van leeuwenzaken hebben we inmiddels wel ja. Hij heeft 2000 vierkante meter grond over en daarop wil hij 3 leeuwen huisvesten om aan het publiek te tonen. We proberen het hem uit z’n domme kop te praten om tal van redenen. Vooral voor de leeuwen zelf natuurlijk, maar hij lijkt weinig overtuigd en zegt de vergunningen te zullen verkrijgen. Alleen nog een electric fence en klaar is Kees. BIZARL

 

St. Lucia blijkt heel mooi, schoon, klein, keurig aangeharkt en Whalesong B&B (booking.com) echt top met Toni als hostess die ons adviseert wat we morgen het beste kunnen doen om zoveel mogelijk van St. Lucia mee te krijgen. Een hartstikke leuke meid, italiaanse, in de USA opgegroeid en nu helemaal hier op haar stekkie met Kat Hope die eenzelfde knik in z’n staart heeft als Tommy.

We genieten een sundowner bij de waterskiclub met uitzicht op graafmachines. Wat voor vernieling is daar gaande vraag ik de forse ober, die ons uitlegt dat het dit keer eens niet om vernieling, maar juist om rehabilitatie gaat en wordt gefinancierd door GEF en de Wereldbank. Meer en interessante informatie op:

https://isimangaliso.com/newsflash/south-africas-largest-wetland-rehabilitation-project-achieves-important-milestone/

Zo’n 8 - 9 jaar geleden meende de CEO van het Wetlandpark dat Lake St. Lucia van de Oceaan afgesneden moest gaan worden (money driven reasons en om hoegenaamd de boeren en garnalen-kwekers tegen tidal floods/overstromingen te beschermen) en liet een heel groot kunstmatig duin aanleggen waardoor de mond werd afgesloten. En dat hebben ze geweten in St. Lucia. Want zoals hiervoor al vermeld, twee jaar geleden heerste de ergste droogte ooit, en was The Channel dat daarvoor met de Indische Oceaan in open verbindng stond naar Lake St. Lucia nog slechts 2 meter breed en 1 meter diep waardoor alle dieren of verder wegtrokken waren of gewoon lagen te crepéren en het leven lieten wegens gebrek aan water en voedsel. En de bevolking moest leven op een 25 liter watervat per dag. Het was rampzalig gebleken en uitgepakt dat tegennatuurlijke duin.

Op enig moment komt er een stel naast ons zitten. Een man en twee dames zelfde leeftijdscategorie als wijzelf. Duitsers volgens Jan, maar ik hoor ook Zuid Afrikaans en engels. Helemaal duidelijk wordt het ons niet, maar dat gaat niet lang meer durenJ. Komen we terug bij de Whalesong, komt er nog een gezelschap aan. Diezelfde mensen als bij de waterskiclubJJJ. Hoe is het mogelijk! Een duits echtpaar met een Zuid Afrikaanse reisleidster uit Kaapstad. Ze zijn ruim 4 weken onderweg en bezig aan een hele mooie rondreis.

’s avonds eten bij Dune en Reef. Jan neemt Tong en ik de gegrilde visschotel maar die blijkt werkelijk niet te (vr-)eten. Er liggen 6 mosselen in hun schelpen. Althans ik vermoed dat het de mosselen zijn want ze hebben een rare kleur en tot meer dan de helft gekrompen in vergelijking tot hun behuizing. Ik steek de eerste toch maar in m’n mond en dat is gewoon een rubberen kogel. Ik probeer nog een tweede en dan ben ik er helemaal klaar mee. Want de garnalen blijken idem dito en drijven in het vet. Ik wenk de ober dat hij de schotel mee kan terugnemen. Hij vind het erg vervelend en gaat de manager halen. Ik leg de manager uit waarom ik de schotel niet blief en dat wanneer iets als gegrild wordt aangeprezen je niet op een vette taaie hap hoeft te rekenen. Hij erkent dat het inderdaad een nogal “rich” gerecht is en biedt een tweede poging aan. Maar m’n maag begint inmiddels al behoorlijk op te spelen, dus bedank ik er vriendelijk voor. Hij is zo sympatiek om het gerecht niet in rekening te brengen.

 

 

 

 

Zondag 11 juni

iSimangaliso Wetland Park

Na een heerlijk ontbijt en gezellige Toni Kwebbel pakken we de auto om door het ISimangaliso Wetland Park naar Cape Vidal te rijden. Aanvankelijk dacht ik zelfs aan Kosi Bay maar dat schijnt 245 kilometer verderop te liggen. Wat een afstanden allemaal die ik uit de gewone wegenkaart niet had kunnen afleiden. Toni heeft ons geadviseerd bij elk uitkijkpunt toch maar even te stoppen want ze zijn allemaal even leuk en gevraagd of we beach towels mee willen. Maar het is hartstikke koud Toni, maar dat gaat volgens haar op het strand reuze meevallen. We zijn geen strand figuren en gaan onze tijd daarop zeker niet liggen verdoen. We hebben tot half drie de tijd omdat tegen driën de boot in het Channel (dat naar Lake St. Lucia leidt) vertrekt om hippo’s en croc’s te spotten.

Het is een verrassend prachtig gebied met 5 verschillende eco-systems. Eigelijk hadden we hier 3 nachten moeten blijven want er blijkt zoveel te zien, maar helaas. Dus varen op Lake St. Lucia zelf is er niet bij. We rijden door dichte subtropische gebieden, dan weer open velden met vergezichten over Lake St. Lucia. We stoppen bij de Mission Rocks. Een gebied dat een beetje weg heeft van De Hoop, en waar mensen aan het vissen zijn.Vervolgens naar Cape Vidal waar we het strand oplopen en het inderdaad heerlijk strandweer blijkt te zijn met her en der badgasten want het is zondag.

 

 

Het stikt er van de blou apies die de vuilnisbakken omwroeten en leeg eten, gelardeerd met groepjes Mongoose die daar ook aan meedoen. Ondanks dat ze bestaan, hier geen apen-proof vuilnisbakken hetgeen toch het landschap en de dieren ten goede zou komen. We komen diverse dieren tegen: blou wildebeesten, zebra’s, kudu meisjes, een grote en kleine antiloop die wij eigenlijk niet herkennen, red duiker, blou apies, mongoose, waterbok, hippo’s, crowned eagle, fish eagle en nog een vreemde vogel die ik nog moet opzoeken in het vogelboek.

 

Het tweede gedeelte na Lake Bhangazi heeft recentelijk in de fik gestaan, maar zo hier en daar zie je toch al weer jonge grassprietjes. Bij de uitgang van het park informeren we naar de reden van de brand, die volgens de dienstdoende ranger zo’n 3 dagen geleden plaatsvond onder de naam van “controlled burning”.

 

 

 

 

 

 

Op tijd zijn we terug bij de Jetty om op de boot te stappen. Iedereen is nogal luchtig gekleed en daar gaan ze spijt van krijgen. Wij hebben onze winddichte regen jacks mee, aan ons lijf een koude polonaiseJ. De gids heeft aardige en leerzame praatjes, maar elke 5 minuten dat hij even z’n mond kan houden rent hij naar buiten op het dek om een sigaret weg te paffen. Om de een of andere reden verzwijgt hij het hele rehabilitatie project waarvan ik al eerder het gevoel kreeg dat het mogelijk nogal controversieel lag. Hij vertelt dat een kudde hippo’s een “pod” heet, net zoals walvissen en dolfijnen, en dat als er een babietje geboren wordt van het mannelijk geslacht de moeder dan 6 maanden uit de buurt van de vader blijft die het kind anders wegens concurrentie doodbijt. Ook dat ze niet kunnen zwemmen maar over de bodem lopen.

We spotten slechts een 5-tal kleine krokodillen scharminkels waarbij er eentje is die in no-time toch 5 tilapias weet te scoren en achter z’n kiezen te werken waarbij je de kaken steeds op elkaar hoort kletteren. In retrospectief vragen we ons af of dit nou de moeite waard was, deze vaartocht ....

Gepersonaliseerd kunstwerkje

Bij de parkeerplaats staan jongens die souveniers maken. Waxinelichtjes houders gehouwen uit Monkey-apples die ongeveer even groot zijn als een flinke grapefruit. Een van hen was op Jan toegelopen om hem zo’n Monkey-apple aan te smeren en waarbij Jan zich niet realiserende dat de jongen onze naam en logo erop gemaakt had. Als de jongen op mij toeloopt zie ik het. Hij steekt z’n handen uit en zegt It’s only R 50. Hij heeft twee uur lang z’n stinkende best gedaan en eerlijk waar, hartstikke mooi en goed gelijkend. Ik verontschuldig mij voor het gedrag van mijn echtgenoot door te zeggen dat hij zich niet realiseerde wat voor mooi gepersonaliseerd kunstwerk de jongen van de Apple gemaakt had.

Ik geef hem het geld en breedlachend neemt hij afscheid en zwaait ons na totdat we uit het zicht verdwenen zijn. In ieder geval een jongen met ondernemingsgeest. We gaan opnieuw voor de sundowner naar de skiclub of jachthaven or whatever. Als het begint te schemeren duiken de hippo’s op en maken zich gereed om aan land te gaan om te gaan grazen.

 

Hippo-gevaar

Toni had ons bijna als eerste gewaarschuwd ’s avonds goed op te passen omdat de hippo’s over straat kunnen lopen. Dus ’s avonds niet te voet over straat, maar met de auto. Ze had er nog bij verteld dat een van de buren onlands z’n halve onderlijf verloor. Bij het uitstappen bij z’n garage had hij de hippo niet achter de grote bloempot zien staan. Beiden waren zich kapot geschrokken en de hippo had z’n heup en onderbeen van het lijf gebeten. Op de boot hadden we een hippotand in de hand gedrukt gekregen. Ivoor, 50 cm lang en loodzwaar. Vanwege dat ivoor worden hippo’s tegenwoordig ook gestroopt. Hippo’s zijn jaarlijks verantwoordelijk voor de meeste dodelijke slachtoffers. Kom nooit tussen een hippo en haar baby en/of water.

We eten bij John Dory’s waar de kwaliteit van het voedsel over het algemeen gegarandeerd is, zo ook nu weer met een super aardige ober die kennellijk lol in z’n vak heeft in plaats van de gerechten ongein-teresseerd en zonder je gasten aan te kijken op tafel zet.

Maandag 12 juni

Bij het ontbijt heeft Toni er weer iets moois van gemaakt met totaal andere kazen en broodbeleg dan gisteren. Het duitse stel zit ook aan tafel en er worden gegevens uitgewisseld met de touroperator. De duitsers komen vast weer terug over 2 – 3 jaar laten ze weten en wie weet komen ze dan wel langs. Zo verlopen dit soort gesprekken meestal .... de volgende keer ..... We kletsen nog wat, nemen afscheid en gaan ieder ons weg. Wij richting Johannesburg met nog een overnachting ergens halverwege. Je kunt het in 1 dag redden, maar we hebben geen zin om ons rot te haasten om vanavond afgepeigerd nog in Johannesburg te kunnen belanden.

AVO’s zoooo groooot

Maar eerst nog even bij de locale markt langs want daar lagen prachtige AVO’s en grenadilla’s, die kunnen we niet laten liggen. Een hele grote zak grenadilla’s voor R 40 en R 40 voor de AVO’s. Ik wil de grootste (passen net niet in mijn handpalm) maar de verkoper houdt maar vol ... de kleinere hebben meer boter. Stronteigenwijs als ik ben, neem ik toch de grootste gewoon omdat ik die nog nooit ergens met zo’n omvang ben tegengekomen. Pas als we op weg zijn realiseer ik me de inhoud van zijn opmerking. Hij bedoelde waarschijnlijk te zeggen, dat de kleinere soort gewoon zachtiger en smeuiger wordt. We zien wel als ze rijp zijn of het ja/neen een miskoop isJ

Ballito

We rijden via de N3 en bedenken dat we koffie gaan drinken in Ballito, een zeer populaire vakantie bestemming met veel timeshare appartementen. Onze z.a. buren in NL hadden er ooit ook hun vakantiehuis.

Ballito blijkt helemaal uit z’n voegen gebarsten en er is een Shopping Mall neergezet vrij recentelijk van enorme afmetingen. Dat het modern en nieuw is kun je ook zien aan de branding .... alle logo’s in zwart/wit een paar uitzonderingen daargelaten.  Mijn voorstellingsniveau ging niet veel verder dan een klein gezellig dorp aan zee met leuke winkelstraatjes en cafeetjes, maar ik zit er behoorlijk naast. We kijken even op het strand waar surfers de golven proberen te bedwingen en drinken vervolgens bij het enige restaurantje in de buurt, een italiaan, cappucinno die heel behoorlijk isJ. Daarna verder via de outskirts van Durban naar het noorden.

Het is waanzinnig druk op de enige snelweg tussen JNB en Durban met aaneengeregen vrachtverkeer zo lijkt het wel. Met name het stuk tussen Durbs en Pietermaritzburg vormt een grote slang. De perfecte weg slingert zich door de bergen hetgeen schitterende vergezichten oplevert. Gelukkig rijdt Jan dit stuk want ik kan niet zo goed tegen slingeren door de bergen. Word er zelfs een beetje misselijk van als ik achter het stuur zou moeten. Maar als co-piloot heb ik het prima naar m’n zin en geniet van het uitzicht.

Ik heb nog niets gereserveerd voor vannacht omdat we wilden kijken waar we teven vieren zouden zijn. Het gaat Ladysmith worden en ik boek een B&B. Lekker handig dat dat tegenwoordig gewoon in de auto op je telefoon kan. Bullersnest heeft een hele goede rating, dus dat moet het maar worden. Ik rijd het laatste stuk door wederom heuvelachtig landbouw landschap met de ondergaande zon recht voor m’n ogen en dat is geen feest. We vinden de B&B en hebben kamer nummer 12. Een heel raar hokkerig gebouw en een badkamer waar je je achterwerk niet kunt keren, maar wel een mooie flatscreen waar zelfs nog BVN nog op te vinden blijkt.

Op aanraden van de receptioniste gaan we naar het (volgens mij enige) restaurant in de buurt, De Tarentaal. De zalm die op m’n bord ligt heeft een hele rare kleur en is vrees ik ....tig keer opgedooid en weer ingevroren. Het kan zo retour. Dat je gasten zo iets überhaupt durft voor te zetten. Jan z’n frieten daarentegen blijken wel goed, althans ze gaan schoon op. Terug op de kamer nog even tv kijken en pitten......

Dinsdag 13 juni

Om half vijf begint het lawaai met potten, pannen, kwekken, lachen ..... We blijken precies boven de keuken te liggen waar het deeg voor het brood en de muffins gemaakt wordt en ze alvast beginnen om de bacon te bakken. Gatverdamme wat krijg ik daar slechte zin van. Bij vertrek vraagt de eigenaar hoe ons verblijf was. N O I S Y. Tja, het is bekend dat kamer nummer 12 erg gehorig is. Sorry about that. Wat heb ik daar aan? Zeg het tevoren of plaats het op je website dat dit niet de meest ideale kamer is indien men van z’n of haar nachtrust gediend isLLL.

Het aardige aan het pand is wel dat de openbare ruimtes volstaan met dingen van een eeuw geleden of nog ouder. Alsof je zo bij je oma en opa binnenstapt zoals de D.E. koffiemolen aan de muur.

Tijdig zijn we op weg naar JNB waar we in Athol blijven en de gordijnen moeten ophalen in Randburg. Het is wederom een prachtige tocht die ons over de Van Reenen Pas leidt van 1690 meter hoog. Het uitzicht is werkelijk spectaculair met hier en daar vreemd gevormde bergtoppen. Jammer nou toch dat ze vergeten zijn een parkeerstrook of view point aan te leggen om even op je gemak 360˚ rondom van het uitzicht te kunnen genieten en een fotootje van te maken.  Even verderop wel een tankstation met een Mugg & Bean waar ik alsnog dat uitzicht verwacht, maar dat blijkt niet het geval.

TRANS VAAL

We rijden een stukje door de Freestate (DE landbouw staat)) en daarna passeren we De VAAL rivier en zijn we in de toenmalige provincie TRANSVAAL. Over de Vaal dus, een begrip uit de Voortrekkerstijd, en tegenwoordig Gauteng genaamd. (https://en.wikipedia.org/wiki/Transvaal_Province)

We zijn bijtijds in Gauteng zodat we vandaag nog de gordijnen kunnen ophalen en zoals altijd is het proppen geblazen in de auto. Het is een flinke stapel en alles lijkt vooralsnog te kloppen kwa afmetingen etc.

Daarna naar Athol en eten bij de Italiaan waar we wel vaker komen. Minestrone soep en een greek salad met avo. Het is heerlijk maar het bord met salade is onwijs groot. Als de eigenaar komt vragen of alles naar wens is, is het antwoord ronduit JA, MAAR biedt ook halve porties aan. De ober zegt: ja ... daar hebben jullie het al vaker over gehad en dat doen we tegenwoordig dus ook. En inderdaad, met hele kleine lettertjes staat ergens onderaan de kaart dat je van bepaalde gerechten ook halve porties kunt bestellen. Er zijn mensen waarbij alles schoon opgaat, maar er wordt inderdaad heel veel voedsel verkwist weet ook de eigenaar. Het is een gezellige kwebbel terwijl wij de laatste wijn wegklokkenJ.

Woensdag 14 juni

We zijn heel snel klaar met het toiletmaken en ontbijt, maar dan stuiten we op Allan en Nel-Marié waar we nog een tijd mee staan kletsen. Ze komen uit Kaapstad en het is wel heel erg wennen aan het koude weer hier. Ze hebben op toplocaties gewerkt zoals Graf Delair Estate in Stellenbosch en Ellerman House in Kaapstad en zijn hartstikke blij met de door Anka en Ed geboden kans binnen de Morukuru Family. Allan vraagt of we er wel eens verbleven zijn bij Delair of Ellerman House. Nou eh ..... past niet bepaald binnen onze begroting.

Naar Woollies on Nicol, en vervolgens naar Brooklyn waar ik m’n lenzen kan ophalen. Vroeger gingen lenzen met gemak 5 jaar mee, maar de vorig jaar bij Kieft in Hattem meegekomen lenzen moesten al binnen het jaar gepolijst worden. Dat merk je als ze zo ongeveer je ogen beginnen uit te branden. Dus had ik ze vorige week achtergelaten in Brooklyn en de reserve lenzen ingezet. Toen ik ze achterliet met mijn polijstverzoek had Natasha gezegd dat als lenzen gekrast zijn, je dan nieuwe moet kopen. Ik had haar geantwoord dat het i.c. om harde lenzen ging waarbij ze zo ongeveer achterover gekukeld was van verbazing. In Z.A. worden namelijk vrijwel uitsluitend soft lenses gedragen. Dus ja, ze konden gepolijst worden maar de desbetreffende medewerkster was aan het lunchen zodat ik er niet op kon wachten. Ik tref opnieuw Natasha en ze haalt de lenzen tevoorschijn. We hebben ze in een mooi nieuw doosje gedaan zegt ze er tenovervloede bij. Met mijn eigen doosje was volgens mij helemaal niets mis .... Dan nog even naar Ineke Kwek bij De Soete Inval voor de hollandse kaas. Haar echtgenoot doet veelal buitenlandse projecten en dan vind ze het heerlijk als hij een paar weken naar huis komt. Maar nu even geen buitenlands project, maar dichtbij in Rustenburg. En dus elk weekend thuis. Tijd dat er zich weer een buitenlands project aandient verzucht ze. Want we beginnen wel heel erg op elkaars lip te zitten en in elkaars spaces binnen te dringenJJJ.

Op de N1 richting huis is het extra opletten geblazen want de politie autootjes in de middenberm met speedtraps zijn ingeruild voor onopvallende afstanse bakkies in neutrale kleuren ergens onderaan de berm en alleen de camera op een dun pootje langs de weg.

Katten helemaal door dolle heen dat we er weer zijn, vooral Onyx. We zijn niet bij de staff langsgeweest, dat komt morgen wel. Katten waren gewoon belangrijker om zo snel mogelijk in de armen te sluiten.

Donderdag 15 juni

We hadden bij Woollies een kilo-pot met snoep voor de kleine apies meegenomen die ze glunderend in ontvangst nemen. De hele dag staat in het teken van opruimen, wassen en aan het eind van de middag de dieren voeren. Jan heeft vanochtend Johannes en Manas betaald waarna die vertrokken waren. Wij denken dat we hen netjes behandeld hebben kwa vergoeding hetgeen door Maria bevestigd wordt ... die baas het mooi betaal ....

Richting factory waar het luserne opgeslagen ligt, komen we langs de staff waar de snoeppot voornoemd leeg midden op het pad ligt. Ik kijk er vol verbijstering na en kijk vervolgens Maria vragend aan. Ja die kinders het alles klaar ge-eet. Dat zie ik ja. Waarom niet gewoon elke dag een klein handje in plaats van alles in een keer op. Maar zo gaat het altijd. Ik geef eigenlijk liever extra fruit, maar Jan vindt snoep nu eenmaal bij kinderen horen, from thereJ.

Maandag 19 juni

Ik lig nog steeds met Fedhealth in de clinch over (a) de Later Joiner Penalty en (b) het feit dat ze het plastic voor Jan z’n pomp therapie niet willen vergoeden. Het heeft zo ongeveer 6 maanden geduurd voordat ze voor alle medicijnen over de brug kwamen maar nu dus nog twee hindernissen te gaan. Wat we ook proberen ... ze blijven halstarrig weigeren want de hele CSII (insuline pomp therapie) wordt door hen niet erkend. Ze zijn in het stenen tijdperk van de injectiepen blijven steken.

Maar nu dient zich een nieuwe aangelegenheid aan; de komende Annual General Meeting en ik ga die beide onderwerpen daar op de agenda proberen te krijgen. In samenspraak met mijn echtgenoot is er een waterdichte redenering op papier gekomen waarom die LJP puur discriminatoir is en het te gek voor woorden is dat Fedhealth hun diabetes patiënten de pomp therapie onthouden. Ik krijg van beide dames (Fiona en Hanri) waarmee ik bij Fedhealth regelmatig contact heb de bevestiging dat onze brief in de vergadering aan de orde komt. We kunnen zelf ook naar die vergadering maar om even een hele dag op en neer te karren naar JNB is nu ook weer zo wat.

Mogelijk krijgen we iemand bij Medtronic (dat ook in JNB gevestigd is) zo gek dat ze ons op dat punt in die vergadering willen vertegenwoordigen om Fedhealth kennis te laten maken met de nieuwste stand van zaken daar waar het diabetes betreft. Dus ook daarover moet druk gebeld en gecorrespondeerd. Ik heb er m’n handen vol aan.

Woensdag 21 juni

De kortste dag

Het is al weer de kortste dag van het jaar en zoals de afgelopen 10 jaar gebruikelijk gaat de zon onder precies in het snijpunt van “onze” berg en die van de verste berg range die we kunnen zien. Vanaf morgen gaat hij zijn terugreis naar het punt van de langste dag weer beginnen, links van de afgeplatte berg.

Donderdag 22 juni

Wezenpensioen

Maria, Isaac en Sinkie gaan met ons mee naar Ellisras. Isaac en Sinkie zijn de wezen van Magdaleen en er moeten formaliteiten bij SASSA verricht worden om hen voor wezenpensioen in aanmerking te laten komen. Isaac had al zitten huilen, moeder dood en geen geld voor schoolkleren nieuwe seizoen. Maria had hem gerustgesteld, ek is nou jou ma en koop jou klere. Een belofte die ze helemaal niet waar kan maken natuurlijk. De wezen waren samen met Tanya afgelopen zaterdag naar de farm gekomen vanwege de schoolvakantie.

Nu hadden wij zelf al wel voorzien dat het allemaal krabben en bijten zou worden wat het nieuwe schooljaar betreft want ze zijn ook nog eens zo kinderachtig geweest bij die school om het schooluniform compleet te wijzigen zodat de kleren ook van elkaar niet langer afgedragen kunnen worden. Dus krijgen ze elke dag kleine klussies te doen om die kleren bij elkaar te sparen. Auto’s wassen, grond aanharken, luserne op een hoop vegen en dat soort dingen. Want ze moeten zeker niet het idee krijgen dat hier alles gratis en voor niets te halen is.

We droppen hen dus bij SASSA in Onverwacht en spreken af dat Maria belt als ze klaar is, danwel ik bel als wij klaar zijn en op weg naar huis. Denk je toch dat je een duidelijk afspraak hebt. We zijn twee uur later klaar en ik bel Maria. Maar zij is nog niet klaar en de vraag of ze naar Pick ’n Pay moet komen. NEEEEE, daar bij SASSA blijven. Wij gaan nog wel even koffie drinken en bellen dan nog wel een keer.

Na de koffie weer bellen met de vraag of ze klaar zijn. Nog niet, maar het kan niet lang meer duren. Dus wij terug naar SASSA waar ik weer bel met de mededeling dat we voor de poort staan bij SASSA. SASSA vraagt ze? Ik ken hom nie? Komop Maria, daar hebben we je vanochend toch uitgelaten. Jan stapt uit en gaat binnen polshoogte nemen, maar geen Maria te bekennen. Dus die komt weer naar buiten ... Het is wel goed met ze, we gaan naar huis ... Ik doe nog 1 poging om haar aan de bel te krijgen en zie haar plots komen aanstormen. Ze had Jan binnen gezien en komt nu achter hem aan. Het gebeurt wel vaker dat Jan dingen niet ziet die er wel zijn, c.q. hij wel zou moeten zien. Nog 5 minuutjes en dan ek is klaar .... De kans dat ik nog even nieuwe kruiden plantjes kan gaan kopen is nu wel voorgoed voorbij vandaag. Maria had ze immers laten verdrogen ondanks mijn toch glasheldere instructies over de verzorging ervan ... zorgen dat de grond vochtig blijft.

Eindelijk zit het gezelschap weer in de auto en gaat de wezenuitkering er komen tot hun 18e verjaardag. Isaac is inmiddels al 17 en Sinkie 12. Nooit kinderen willen hebben, maar ongewild en geheel tegen m’n zin toch moeder van een heel weeshuisLLL

Zaterdag 24 juni

Een paar weken geleden vond ik tot mijn grote geluk Andries weer. Ik had her en der rondvraag gedaan want het telefoonnummer dat ik van hem had, bleek inmiddels van iemand anders. Andries heeft tot dusverre de grasdakwerkzaamheden bij ons tot super tevredenheid verricht. Er zijn grasdekkers genoeg beschikbaar, maar het gebeurt niet zelden (vooral bij farms die niet permanent bewoond worden) dat een paar weken later dan je hele handeltje weggedragen blijkt te zijn. En daar hebben wij gewoon geen zin in.

Nog meer communicatie misverstanden

Hij staat om 0900 bij die cross had hij laten weten. Nu is het 0900 dus toch veiligheidshalve maar even bellen. Ja by die cross antwoord Andries als hij opneemt. Ik vraag het voor de zekerheid nog een keer ja ja ja bij die cross, dus Jan op pad om hem op te pikken op de kruising Witkop/R33. Om half tien Jan terug ZONDER Andries. Weer bellen, maar ik krijg voicemail.

Om 11.00 Andries aan de bel. Hij staat bij het blauwe hek. Hij was om 10.00 bij die cross, maar toen kon hij mij niet bereiken. Cellphone receptie is hier inderdaad nogal onbetrouwbaar en onvoorspelbaar, maar hij is er in ieder geval. Hij ziet er goed schoon en netjes verzorgd en ik wordt in een hug fijngeknepen.

Hij loopt alle plekken na die voor herstel/vernieuwing in aanmerking komen en drinkt dat thee terwijl hij over zijn andere werk verteld. Bij duitsers die hem veel te weinig betalen. En dat van z’n 5 kinderen er twee inmiddels Matriek gehaald hebben, maar geen geld om verder te studeren. Met Matriek kun je in principe naar de Universiteit. Het hangt af van de cijferlijst. Een universitaire study kost zomaar R 30,000 per jaar en dat is voor het leeuwendeel der zwarte mensen gewoon niet weggelegd. Wel zo doodzonde .... Ik had twee stroopwafels bij de thee geserveerd die hij lekker zit op te peuzelen. Koek van Holland vertel ik erbij. Hij vindt het baie baie lekker en veegt de kruimeltjes netjes van de tafel af op z’n schoteltje. Kijk Jan, zo hoort dat in plaats van op de grondJJJ. Jan brengt Andries terug naar de tarroad waar hij gemakkelijk een lift kan krijgen. Maar na driekwartier gaat de telefoon. Het is Maria die meldt dat Andries weer terug is komen lopen want hij is z’n telefoon kwijt. Waarschijnlijk uit z’n zak gegleden want ik vind hem tussen de stoel en het middenconsole.

Volgende week zaterdag komt hij terug met 4 jongens en Jan gaat hem ophalen in Vaalwater want de kans op een taxi met 5 personen is minimaal. En een kamer op orde brengen voor de 4 jongens die blijven slapen en ook van voer voorzien moeten worden.

Het grasdak begint op verschillende plekken gewoon slecht te worden. Vooral in de valleien waar al het water zich verzamelt. En de bavianen hebben het gaas op de hide kapot getrokken en tijdens onze afwezigheid ook de twee kleine stukken bij de badkamer, waar geen gaas op zat, verruïneerd. Maria had het al gemeld en inderdaad ... hele bossen gras eruit gerukt. Ze worden steeds brutaler en onlangs klom er eentje in een paal op het terras waar de solar lampjes aanhangen. De aap lichtte het lampje uit de haak en kwakte het zo op het terras. Lampje stuk natuurlijk. En niet het eerste solar lampje dat ze stuk gooien. Met steeds grotere regelmaat kan ik ze wel schieten.

Maandag 26 juni

Mankementen

We hebben een blou wildebeest dat mank loopt dus had Jan een mailtje aan ex-vet Hans Vestjens gestuurd. Blijkt Hans toevallig in Z.A. samen met z’n oudste broer Jacques en ze komen wel even kijken zo laten ze weten. Gezellig!

Niet alleen het b.w. is mank, het bakkie ook. Daar was Jan gisteren mee naar “beneden” richting de waterval gereden. Dat pad is inmiddels zo slecht dat ik er geen auto meer aan zou wagen, maar hij wel. Toen we gisteren moesten gaan voeren, stond het bakkie met (a) een lekke band en (b) braken er twee schroeven af toen hij de band wilde verwisselen. Hij waagt het er toch op om met twee schroeven minder naar Ellisras te rijden voor reparatie.

Tegen vijven staan Hans en Jacques op de stoep en ze gaan direct naar de voerplek waar de blou wilde-beesten altijd komen eten. Zo ook nu en Hans vermoedt direct dat er sprake is van een bacteriële ontsteking tussen de hoef dat te genezen zou zijn met Sulfa. Een medicament dat je bij de dierenarts kunt kopen. Daarna gezellig kletsen onder het genot van een drankje en ik maak gebakken aardappelen met sperciebonen en gebakken tong. Dat had ik toevallig nog in huis want Jan had geen tijd voor boodschappen gehad in Ellisras. Jacques vindt het dessert zo lekker, dat hij er nog eentje vraagtJJJ.

 

Monique en Hans hebben hun farm Rhenosterfontein in de verkoop omdat het vliegen voor Monique te bezwaarlijk wordt kwa ademhaling en zuurstofvoorziening. En er blijkt sprake van een gegadigde die aanpalend al 8000 ha in bezit heeft en graag zijn grondbezit nog verder wil uitbreiden. Dat het maar moge lukken en inmiddels hebben ze al een vervangend boerderijtje in Heino aangeschaft. Jacques wil graag een boekje van me kopen waarvan ik nog slechts enkele exemplaren heb. En neen, er is geen nieuw boek in de maak want het is een nogal verliesgevende operatie gebleken.

Dinsdag 27 juni

Jan dus onmiddellijk naar de vet in Ellisras om het spul aan te schaffen maar komt zonder thuis. (Wel met 4000 bosjes gras voor de dakreparatieJ).

De jonge vet die Jan treft bij de praktijk van Raman Marais ziet 3 opties:

  1. Dartgun lenen en medicijn per dart toedienen. Maar met 1 shot ben je er niet, het moet nog een paar keer herhaald. Maar je ziet haar de eerste weken waarschijnlijk niet terug van de schrik. Nog afgezien van het feit dat de rest van de dieren ook de schrik van hun leven krijgen door het schot en wegblijven.
  2. Darten zodat ze tijdelijk onder zeil is, en dan het middel toedienen op opsmeren of
  3. De vet komt zelf à raison van R 3000 of meer.

Hans z’n idee was om het medicijn over het voer te gooien maar dan weet je niet of ZIJ er wel genoeg van binnenkrijgt. Bovendien krijgen de andere dieren het ook binnen die daar alsdan resistentie tegen opbouwen. Dom plan dus aldus onze Ellisras vet.

Ik vraag de buren of iemand een dartgun heeft en Kobus Venter van Nungu wil best komen helpen, maar ook zijn bezwaar is zoals onder 1. hierboven vermeld. Hij adviseert het nog even aan te zien hoe het zich ontwikkelt danwel of het vanzelf beter wordt. En dat doen we dan nog maar een week of zo.

Donderdag 29 juni

Ik ga boodschappen doen, Maria, Isaac en Sinkie gaan ook weer mee. Vorige week deugde er iets niet aan haar ID en dat moet ze nu gaan oplossen bij Home Affairs en dan terug naar SASSA voor de finalisatie van het wezenpensioen. Isaac zit op de heenweg met z’n oortjes in naar muziek te luisteren op z’n telefoon. Ik heb een hele waslijst weer. Plank bij laten bijschaven, potje zwarte acrylic verf gloss, voedsel voor minstens een week lang 10 volwassenen en 2 apies. Ik laat m’n passagiers bij Home Affairs achter en ga m’n lijstje afwerken. Bij Mica durven ze het niet aan om de plank bij te schaven, en bij 3 winkels geen zwarte gloss acrylic. Bij Buco (waar de plank wel geschaafd wordtJJ) houd een mevrouw vol dat je geen acrylic verf in gloss kunt krijgen. Nou heb dat hier al vaker gekocht, maar ze houdt voet bij stuk, bestaat niet. Ik heb Jack’s Paint nog achter de hand, dus geen zin in deze welles/nietes discussie. Zoek het lekker uit.

Intussen Maria opgehaald bij Home Affairs en bij SASSA weer afgezet. Had ze dat niet kunnen lopen? Nou nee, dat is een beetje te ver want ik schat de afstand tussen die twee zo’n 10 kilometer. De Fortuner begint steeds voller te raken en Maria wil ook nog wat boodschappen doen om bijvoorbeeld Vetkoek te kunnen bakken voor de hele meute.

Pas tegen vieren zitten we werkelijk afgepakt en stampvol weer in de auto. Isaac en Sinkie 40 minuten luid kauwens op chips en wat voor vieze kunstmatige zoetige geuren ik nog meer aan m’n neus voorbij ruik komen. Waarom geen gezond broodje als je honger hebt? Omdat dat waarschijnlijk minstens 4x zo duur is als chips. Maar eerst nog even bij Jack’s Paint langs, m’n laatste verf-strohalm ........ ook hier hebben ze NO STOCK, mischien volgende maand weer. Nu is dat al over twee dagen ......

Vrijdag 30 juni

De kinderen hebben 1 kamer in het zogenaamde Rattenhol helemaal schoon gemaakt, 4 bedden erin gezet en samen met Jan opgemaakt en handdoeken met een stuk zeep klaargelegd. De spullen die ooit in de bush tenten stonden. Kleedje op de vloer, koffie, thee, suiker, zout, afwasteil en –borstel. Nog steeds geen 5 sterren accommodatie maar veelal moeten ze op de vloer slapen als ze op karwei zijn en dat is iets wat er bij ons niet ingaat.

’s Avonds komt André Rieu weer eens langs. Best leuk maar het begint een beetje eentonig te worden z’n repertoire. Maar voor zijn wereldwijde publiek is hij echt geweldig en gastvrij en die laatste-wens-taxi. Petje af hoor André ondanks het feit dat je veroordeeld bent voor kinderarbeid. Nederland op z’n best.

Het blou wildebeest lijkt iets minder ongelukkig te lopen en gisteren probeerde ze zowaar een sprintje te trekken richting voer. Ze was haar ongemak even vergetenJJJ