April 2017 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Monday, 01 May 2017 12:04

April 2017

Maandag 3 April

Zaterdag j.l. was een absolute zogenaamde OFF day. Ik denk dat ik gewoon teveel gevergd had van mezelf, en derhalve was zondag eveneens een rustdag. Maar nu gaan we op weg naar Johannesburg. Dat wil zeggen .... dat is de bedoeling maar GEEN Maria. Als ik haar eindelijk aan de bel krijg, zit ze nog in Shongoane maar ze belooft vanmiddag zo rond 600 op de farm te zijn om de katten te verzorgen. De gesprekken verlopen nog altijd zo verdomd lastig en de begrippenkaders liggen zo vaak mijlen ver uit elkaar. Ze had wel iets gemompeld vorige week dat ze zondag naar de kerk zouden gaan, maar dat ze maandag heus wel terug zouden komen omdat wij weg moesten.

De boodschappenlijst is conform goed gebruik aanzienlijk. Via de Soete Inval voor de kaas naar Builders Ware House aan Zambesi waar we denken gordijnen te gaan bestellen. Maar we treffen de winkel nog steeds compleet op z’n kop en zijn er dus heel snel klaar. Dan maar de laatste boekenplank in Roodepoort opgehaald. Gerrard is alleen met een jonge, doch veel te vette zoon, van een jaar op 8 – 9. Twee vingers is Gerrad dus half kwijt, in de andere twee hebben pennen gezeten die er vorige week uitgehaald zijn. Hij kan ze een beetje bewegen en met fysio moet dat nog beter worden. Maar het is z’n rechterhand, dus nu probeert hij links te gaan werken. Dat lukt wel maar alles gaat veel langzamer. We wensen hem good luck en waarschuwen de zoon heel goed op z’n vingers te passen als hij papa mee helpt.

Quitin en Lucy exit

Daarna richting Athol waar we zo rond half zes arriveren. Ik zet de twee flessen Graham Beck rosé bubbles, die we enpassant bij de Marko aangeschaft hadden, in de koelkast van de villa terwijl Anka en Ed gesprekken met sollicitanten voeren. Na bijna 10 jaar trouwe dienst hebben Quintin en Lucy ontslag genomen. Ze zijn naar eigen zeggen toe aan iets anders, bij voorkeur iets voor henzelf, en ook Oliver die Athol bestiert, wil het wat rustiger gaan aandoen. Een baan van 9-5 in verband met z’n gezinsleven-nieuwe-stijl met een baby erbij. En dan zit je toch mooi even onthand als twee topfuncties opeens vacant worden.

We genieten van de bubbles en later een werkelijk heerlijk diner in het restaurant. Coquilles en zalm. Werkelijk verrukkelijk en mooie bescheiden porties bovendien.

Tussendoor werd JNB nog opgeschrikt door een aardbeving die Maria c.s. ook gevoeld blijken te hebben. Oorzaak? Fracking in het Khalakgadi nature reserve in Botswana. De planeet zal en moet vernietigd met alles wat daarop leeft kennelijk. Onbegrijpelijk dat het kwartje nog steeds niet wil vallen bij de geld- en machtsbeluste regeringsleiders en oil- and gasindustry waarbij die regeringsleiders keurig aan een lijntje lopen. Ronduit VERACHTELIJK.

Dinsdag 4 april

We maken zelf ontbijt, dat wil zeggen, we dekken de tafel en halen de klaargezette spullen uit de koelkastJ. Na het ontbijt gaan Jan en ik richting Parkhurst, naar een lampenwinkel die volgens de website een assortiment heeft van hier naar Tokyo en weer terug. Het blijkt een hele kleine showroom met bar weinig lampen. Het is niet de eerste keer dat ik me door een website op een verkeerd spoor laat zetten. Vervolgens naar BWH aan Witkoppen voor de gordijnen.

Omdat onze woonkamer tamelijk hoog is, kunnen we niet volstaan met de standaard lengte van 225, doch bij voorkeur 270 hoog. Ik werk alle boeken door, de ideale kleur of stof zit er niet bij, maar toch maar eens informeren wat dat nou allemaal zou moeten kosten. Het grote tabellenboek komt er bij aan te pas en de dame rekent uit, en laat me zien, dat voor 1 raam (we hebben er 3) de kosten R 22,000 bedragen. Pardon? Daar gaan we dus NIET aan beginnen om zoveel geld voor de ramen te hangen. Zwaar gedesillusioneerd verlaten we BWH en een plan B heb ik voorlopig ook nog niet. Gelukkig blijkt de Goyukuru thee bij The Tea Merchant wel voorradig zodat niet de hele dag een aaneenrijging van mislukkingen wordt.

In Rosebank gaan we nog even naar de African Art Market waar we een maskertje uitonderhandelen bij een Ghanees. Zoiets heeft altijd iets weg van een theater voorstelling. Mijn oog was eigenlijk gevallen op een mooi zebrahoofdje bij een ander standje, maar daarvan was de vraagprijs zo hoog, dat zelfs indien we op de helft zouden uitkomen, het nog veel te duur was. Jammer.

Het was de bedoeling om bij DW 11-13 te gaan eten, maar dat kan door onvoorziene omstandigheden helaas niet doorgaan. Dus doen we aan Order-In, bij Ocean Basket dit keer. Drie kwartier later staat het op tafel en het is werkelijk uitstekend. Jan en Ed hebben er frietjes uit het Athol restaurant bij. Vreemde combinatie, maar daar blijken zij helemaal niet mee te zitten.

Woensdag 5 april

We ontbijten tamelijk vroeg omdat Anka en Ed weer volop besprekingen hebben. We nemen afscheid van hen en ook van Quintin die een paar traantjes wegpinkt. Ik ben benieuwd waar ze terecht gaan komen en of we hen ooit weer tegen het lijf lopen. Ze hoorden eigenlijk zo bij de Morurkuru familie als het meubilair, maar je kunt ook niet eeuwig bij dezelfde werkgever blijven hangen waarschijnlijk. Farewell farewell, till we meet again........ farewell farewell till we meet again ...... dat zit in het afscheidslied dat altijd door de staff wordt gezongen als je uit Morukuru vertrekt. Wie weet. The best of luck in ieder geval want of ze het ooit zo goed gaan krijgen als bij de Morukuru family is maar zeer de vraag. De vrijheid, luxe en french benefits waren immers aanzienlijk.

We rijden via Woollies naar Brooklyn voor de medicijnen, die inmiddels vrijwel allemaal vergoed worden op R 50 na. Nog twee hindernissen te gaan, het plastic en de Later Joiner Penalty. Onlangs had ik dame-nummer-zoveel van Fedhealth aan de bel. Ene Fiona, die naar eigen zeggen alle begrip had voor onze klachten, dat vroeger wel buitenlandse verzekeraars door Fedhealth werden erkend (en er dus geen LJP werd toegepast) en dat het inderdaad niet zo slim is om de members geen toegang te bieden tot de best possible practises van dit moment daar waar het om diabetes therapy gaat. En het financieel dus mogelijk zelfs ook nog nadelig is voor Fedhealth om hen die toegang daartoe te ontzetten. Nu het management van Fedhealth nog weten te overtuigen. Ze beloofde ermee aan te slag te zullen gaan.

LJP

Enige toelichting is wellicht op z’n plaats wat die Later Joiner Penalty betreft. Op enig moment is er wetgeving in Z.A. (the medical act) ingevoerd dat elke zuid afrikaan uiterlijk op z’n 35ste moest zijn verzekerd voor medical aid en dat, wanneer hij/zij dat niet deed, hij/zij een boete opgelegd zou kunnen krijgen voor elk jaar dat je later toetrad. Tussen de 40 en 50 : 25% boete, tussen de 50 en 60 : 50% boete, tussen 60 en 70 : 75% boete en na je 70ste : 100%. In de wet staat het omschreven als MAG, niet MOET. Ergo, het is de keuze van verzekeraars zelf om die LJP al dan niet toe te passen.

Zo zit ik dus met de 50% boete opgescheept en Jan heeft nog geluk gehad dat hij bij zijn toetreding (toen Achmea/XHI dus onbetaalbaar werd) mijn ingangsdatum van de verzekering is aangehouden, in plaats van 70+ wat hij op dat moment was. En aldus 75% boete/toeslag heeft.

Achterliggende gedachte voor die wetgeving was het feit dat een heleboel jonge(re) afrikaners willens en wetens de gok namen en zich niet verzekerden totdat ze op latere leeftijd kwamen en krakkemikkig werden. En ik snap ook wel dat dat financieel niet uitkan. Echter wij zijn altijd verzekerd geweest en hebben geen gokjes gewaagd of risico’s genomen. En alle bewijsmateriaal terzake aan Fedhealth toegezonden. Maar Fedhealth (zoals trouwens alle andere Medical Schemes) weigert om niet Z.A. Medical Schemes te accepteren. Wij vinden dit pure discriminatie van buitenlanders ten opzichte van zuid afrikaners, maar Fedhealth ziet dit dus anders .......

Nieuwe tactiek?

Onderweg ontvang ik een appje van Mark Gilpin .... “vanochtend heengegaan” en ik dus lichtelijk verheugd direct aan Ben Schutte denk. Maar helaas het is een giraf zo blijkt uit de foto. Een jong mannetje met bloedsporen in z’n nek. Twee maanden geleden ook al de melding van een dode giraf die opeens van ONS bleek te zijn. Hoogstwaarschijnlijk krijgen we de komende maanden nog 3 van dit soort slachtofferfoto’s teneinde bij de laatste te verklaren dat nu al onze giraffes dood zijn. Wat een smerig verwerpelijk vuil zwijn is die Ben Schutte toch eigenlijk.

Nog later een appje van Amanda Strydom met de vraag of wij wisten dat Harmans samen met hun Sipho de 19e maart naar Tholo was gegaan waar ene Maria zou zijn verkracht. Van de verkrachting hadden we al eerder gehoord en ja we wisten dat Sipho Harmans had opgehaald die zondagmiddag, maar waar ze naar toe zouden zijn gegaan? Wij zagen Harmans dus de volgende dag rond 10 uur met een stinkende walm om zich heen terug. Sipho is van het toneel verdwenen en niet op zijn werk teruggekeerd en nu worden beiden door de politie gezocht aldus Amanda. Of het als verdachten of als getuigen gaat .... geen idee en waar Harmans uithangt ook geen idee. Verkrachtte Maria had een klacht ingediend bij de politie en ze heeft een zaaknummer gekregen, er wordt dus werk van gemaakt. Althans voor de bühne.

Donderdag 6 april

Er wordt driftig gewerkt aan de wildsuiping bij het huis. Ik hoor het aan het geschraap over de bodem met een emmer om hem helemaal leeg te krijgen, daarna grondig bezemen en vervolgens vers water erin. Opeens zie ik Isaac voorbij het raam schuiven. Isaac is de oudste zoon van Magdaleen die hier tijdens de Paasvakantie kennelijk is. Samen heeft hij met Paulina die klus opgepakt. Isaac schijnt het goed te doen op school maar heeft geen geld voor z’n school uniform volgende semester. Hoogstwaar-schijnlijk zorgen wij daar dan wel voor want dat kan en mag toch niet de reden zijn om school af te breken en de zoveelste drop-out in de familie te worden. En zo duur zijn die kleren nou ook weer niet. We hadden het er met Anka en Ed over ... nee, we zijn helemaal niet verplicht om Paulina, d’r kinderen en Magdaleen van voedsel te voorzien, maar laten we het maar op ontwikkelingshulp houden. Zonder tussenpersonen die hun zakken zitten te vullen met het geld van gulle gevers op gironummers als 555.

Vrijdag 7 april

Syrie heeft weer een gifgasaanval op eigen bevolking gedaan, althans dat is het verhaal, en Trump stuurt er op eigen houtje 59 Tomahawks op af. Applaus applaus applaus, maar niet van mij. De Tomahawk company waar hij stakeholder in is heeft zojuist lekker omzet gedraaid, goed voor je shareholders value. En tja, hij moest wat doen aan z’n ratings die dagelijks slechter worden. Zo kinderdachtig doorzichtelijk allemaal, behalve voor diegenen die erin geloven. Dat er dikke shit gebeurt in Syrie, dat leidt geen twijfel, maar welke spelers er op de achtergrond de touwtjes in handen hebben en smerige spelletjes spelen, ik ben geneigd werkelijk helemaal niets en niemand meer op dit punt te geloven en vertrouwen. Sarin is een al lang verboden gifgas, hoe is het dan in godsnaam mogelijk dat het nog steeds bestaat en hoogstwaarschijnlijk via Turkije binnengesmokkeld is door ???????? Zelfs de voormalig britse ambassadeur in Syrië gelooft er niets van.

Zondag 9 april

Stormschade?

Ik maak weer eens een rondje over eigen terrein en kom tegen .... twee varkens, de kleine giraffe en vijf blou wildebeesten. Ik tref ook sporen van een grote giraf, hoogstwaarschijnlijk z’n pa. Kleintje loopt alleen en is ook een mannetje. Ze blijken nog steeds bij de overleden moeder te gaan kijken waarvan nog slechts een paar verspreidde botten resteren. Het is mooi weer voor een wandelingetje van ruim anderhalf uur, half bewolkt en een matig windje zodat ik niet al te veel last heb van hinderlijke rond je hoofd dansende vliegen. Vrijdag j.l. kreeg ik een appje van Amanda, de overbuurvrouw, met de vraag of wij ook stormschade hadden. Storm? Welke storm? Het was bij ons namelijk windstil en als ze geen foto van het afgerukte dak van de schuur had gestuurd, had ik haar voor gek verklaard. Zo bizar want hemelsbreed slechts 2,5-3 kilometer bij ons vandaan.

Er wordt wat af ge-appt want opnieuw een appje van Amanda. Een waarschuwing dit keer voor ’s swartmens wat op Witkop rondstruint. Hij was zomaar bij hen het terrein binnengedrongen en volgens hen met kwade bedoelingen. Hun gate was NOT locked, dus of je dan van binnendringen kunt spreken? Hij zou op zoek zijn naar werk, maar Leon had hem weggejaagd.

Maandag 10 april

Telefoon .... Nelson .... een zwarte stem die vertelt dat hij werk zoekt en gisteren bij ons aan de gate was. Daar had hij kennellijk mijn telefoon nummer overgenomen van het bord dat daaraan bevestigd is. Hij vertelt er ook nog bij dat Frans (Motswedi) een oom van hem is. Dat is dus ongetwijfeld de jongen die Leon gisteren had weggejaagd. Helaas Nelson, wij hebben ook geen werk voor je. Maar het is mooi dat hij er in ieder geval moeite en z’n best voor doet.

Frans heeft trouwens sinds zaterdag een nieuwe baas. Anthoon heeft de farm verkocht (weggegeven naar eigen zeggen) aan Johnny Gualdi. Een italiaan die er permanent komt wonen met in Vaalwater naar schoolgaande kinderen. Ik feliciteer Anthoon dat het hem eindelijk gelukt is, dat ik de admin zal bijwerken in de security group en Johnny graag zal verwelkomen.

Tegen half vijf staan ze op de stoep .. Candice, Johnny, Eton en Gianmarco. De nieuwe Motswedi eigenaren. Volgens Jan, die hen had opgehaald bij de gate, lijkt Candice sprekend op m’n zus, maar dan wel 25 jaar jongerJ. De jochies zijn zo’n 8 en 10 jaar oud schat ik en die moeten dus in  Vaalwater naar school. Een gezellig jong gezin waarbij Johnny (die eigenlijk ook Gianmarco heet) weliswaar italiaanse roots heeft, maar in Z.A. geboren. Ze hadden ook naar de farm van Ben Schutte gekeken, maar te duur en te heuvelachtig. Want ze hebben grootste fokplannen en dat is in bergachtig gebied niet zo practisch. Johnny is bovendien PH (professional hunter) waar hij de meeste inkomsten uit genereert. Overseas filty rich dispicable murderers of our wildlife.

Wij vertellen dat wij absoluut tegen de jacht zijn, en dat we dat onderwerp dus maar moeten laten rusten om het gezellig te houden. Wat jammer dat ze niet voor Ben’s farm gekozen hebben want dan hadden we mischien wat kunnen regelen met de giraffes. De jongens rennen door het huis en zijn op zoek naar de poezen. Alleen Raja is van vreemden gediend, van de rest is geen spoor te bekennen.

Leeuwen-aanval

Johnny vertelt ook een verhaal dat hij in Ellisras oppikte over een kind dat door een leeuw zou zijn aangevallen. Later zal uit de MOGOL Pos blijken dat het om een zogenaamde kleinhoewe (boerderij met land) net buiten Ellisras gaat met daarop twee huizen. De eigenaar van de boerderij, ene Cor Vos met typisch afrikaans figuur, verhuurt het ene huis  aan een mevrouw Marie Strydom van 75 die haar kleinzoon Kristian Prinsloo van 11 op bezoek kreeg. De kleinzoon werd aangevallen door één van de drie leeuwen die de eigenaar in bezit heeft (waar hij vergunning voor heeft) en bij hem op de bank in de huiskamer liggen volgens een bijgevoegde foto. Kind zwaar toegetakeld naar het ziekenhuis overgebracht. Kristian is nog steeds (24 april) in coma en in levensgevaar en (26 april) overleden. Hoe verschrikkelijk ook voor de familie en het kind zelf, maar wellicht het beste in z’n zwaar verminkte toestand. En dan komen de verhalen los natuurlijk ..... het was geen kwestie van OF, maar WANNEER er ongelukken zouden gebeuren.

Woensdag 12 april

Vorige week had ik urinating stress brokken besteld bij Brigitte Vet in de hoop dat die vandaag beschikbaar zijn. We zijn op tijd bij de clinic, tijdens de aangegeven spreekuren, maar de traliedeur zit opslot, de gewone deur is open. Geen hond te bekennen. Ik bel de twee nummers die bij de deur op een schild aangegeven zijn, maar geen gehoor. VREEMD. Jan kijkt door de raampjes naar binnen of er niet iemand dood op de vloer ligt, maar zelfs dat niet. Ik app Brigitte nog even, maar ook daar geen sjoegen. Bizar. Dan maar de gewone boodschappen doen en waarbij het zoals gebruikelijk op groentengebied niet veel soeps is. Daarna toch nog maar een keer bij de Vet langs, weer bellen, nog steeds geen gehoor. Maar als we voor de deur staan, komt de assistente aangeraced. Zijn jullie gesloten of zo? Vraag ik. Nee, dat niet, maar Brigitte is op vakantie naar George en zij moet de schapen dan naar binnen doen. Ik denk eerlijk gezegd dat dat NA het spreekuur de bedoeling is/was en niet TIJDENS. Maar goed, de brokken zijn er en ik neem ook nog wat anti-oormijt spul mee. De assistente kan in de computer niet vinden wat de brokken kosten, maar dat is een aanzienlijk bedrag weet ik uit ervaring. We proberen het gewoon maar weer eens, want Raja blijft overal pissen waar ze een kans krijgt en bij voorkeur ’s nachts. Ik heb het al vaker geschreven .... er is NIETS in het hele huis waar ze niet op gepiest heeft. Gewoon psychisch gestoord.

Pyschisch gestoord kattenwrak

Ondanks alles hadden we toch besloten dat we haar niet weg zouden doen (naar Karisma van der Neut in Ellisras die een hele collectie katten heeft van allerlei signature, dus ze zou heus heel goed terecht komen). Want mensen worden immers ook geconfronteerd met gestoorde kinderen die ze niet weg doen, dus wij moeten dat ook maar accepteren. Maar als ze dan weer eens 3x op een dag de fout in is gegaan dan is er voor haar weinig kattenliefde van mijn kant voor haar meer over.

Die urinating stress brokken helpen een poosje totdat ze ook daar weer aan gewend is, en dan begint het circus weer van voren. EUR 65 voor een zak psychisch gestoord voer.

Donderdag 13  april

Johnny was van plan vandaag vuil te gaan verbranden en had Jan z’n aanbod om standby te zijn met de firefighter met beide handen aangegrepen. Edoch, het waait heel straf en dan ga je NIET branden natuurlijk. Dus Johnny belt af. Dat is nieuw ... een afrikaan die afbelt? Zou het toch dat italiaanse bloed zijn waar nog een restje fatsoensnormen inzittenJJJ.

We kijken naar The Passion met de kale zwarte Jezus. Behalve z’n kleur vind ik hem wel op Jeroen van Koningsbrugge lijken. En die kleine Roel, dat had je toch niet achter hem gezocht wel .... JudasJJJ. Het is weer genieten. Vorig jaar zaten we in Singita Pamushana met Anka en Ed, dus sloegen we een jaartje over.

Vrijdag 14 april

Het had zomaar vrijdag de 13e kunnen zijn .....

Hangertje kwijt .....

Ik draag m’n spang altijd met wisselende hangertjes. Met het uitdoen van de lenzen, gaat ook de spang af en keurig aan z’n haakje in de badkamer. Waarom gisteravond niet .... geen idee, maar ik doe hem pas af als ik in bed stap en leg hem gesloten netjes op de plank ernaast. Het is donker, dus verder niets aan de hand toch? Om half acht begint het te regenen en te stormen dus ik snel naar buiten om nog wat kussens te redden die nog op de stoelen lagen en daarna snel de spang aan z’n haakje ophangen. Ik pak hem op, maar ..... waar is het hangertje? Ik sta verbijsterd naar de spang te kijken en vermoed dat het hangertje gisteren mogelijk bij het afdoen er stilletjes is afgegleden. Dus dan moet het hangertje nog in de buurt zijn. Of zou het in m’n hemd gegleden zijn en ergens tussen het bed en de stoep verloren? Ik vermaan mezelf om nog lekker even in bed te gaan liggen luisteren naar de heerlijke hoosbui waar we smachtend op zaten te wachten, maar helaas ..... dat gaat niet lukken. Dat hangertje zal en moet gevonden en wel NU. Ik loop het traject .... tig keer met de zaklamp maar het hangertje blijft zoek. Dan het hele bed afgepeld, slopen, hoeslakens, kortom alles eraf. Nog steeds geen hangertje. Dan maar de bedden op z’n kant gezet en geinspecteerd. Behalve een heleboel zgn “hooiwagens” maar het hangertje blijft zoek. Alle 8 tuinstoelen op z’n kop, want ik ben er stuk voor stuk overheengebogen om de kussens te pakken en naar binnen te brengen. Noppes. Vervolgens op m’n kniën met zaklamp en veger de hele vloer afgestruind. Niets. Zou Victor Mids met mij, weliswaar op afstand, dezelfde truck hebben toegepast als bij Wendy van Dijk onlangs? Hoopvol kijk ik in doosje met de hangertjes, maar hier is de truck duidelijk niet gelukt.

Goed, wat nu? Het kan gewoon niet weg zijn en dan dringt het volgende scenario zich aan mij op .... Onyx heeft het waarschijnlijk horen vallen met z’n super oren en heeft gedacht ..... gut, leuk speeltje en het de kamer doorgemept. Dus nu alles de slaapkamer uit, de stoel, het liggende (kitsch) hert, alles.

En dan weer speuren. Precies 3 uur later spot ik het hangertje, op z’n kant en met de achterkant voor, rechtop tegen het plint waar ik het liggende (doch niet hijgende aan de jacht ontkomen) hert zojuist had weggehaald. Het was daar kennelijk tot stilstand gekomen en dus de lol voor Onyx  er vanaf.

 

Jan heeft op zijn manier ook getracht mee te zoeken en allerlei gillende onzin opties ten berde gebracht zoals .... al eerder verloren ..... hangertje gebroken ..... En pas nu kan ik rustig gaan ontbijten na mijn, aan het maniakale, fanatische en obsessieve grenzende, speurtocht. Jan heeft het ontbijt allang achter de kiezen en snapt er helemaal niets van dat ik onafgebroken ben blijven zoeken. Iets nog steeds zoek na 5 minuten?  Forget it, vind je nooit meer terug en geef je dus gewoon op toch?

Deel twee van sieraden sores blijft jullie vooralsnog bespaard, maar leed is hetJJJ dat ik met een lieve vriendin, tevens partner-in-crime, samen beleef ........

Zaterdag 15 april

Lampjes

4 april waren we toch bij zo’n teleurstellende lampen showroom in Parkhurst? Afgelopen maandag de bestelling in de webshop geplaatst en betaald, donderdag waren ze al op het adres bij Dr Poortier. Nou ja .... dat  was de bedoeling en dat adres geven we meestal op als een pakket te groot lijkt voor het postkantoor. Hoe groter het pakket, hoe interessanter immers de inhoud. Word ik gebeld door een swartman met de vraag waar ik ben. Hoezo? Hij staat met de doos met lampen in Vaalwater zodat ik het in ontvangst kan komen nemen. Ik leg uit dat wij op een gamefarm wonen die voor de meeste couriers nooit te vinden is, en dat hij het pakket rustig op Sanddriftweg 249 mag droppen. Of het ook bij de apotheek mag, waar hij op dat moment kennelijk staat. Ook best hoor. Laat maar achter bij Madeleine. Het is eigenlijk al te laat om ze op te halen en op Goede Vrijdag is de apotheek helaas niet open. Dus moesten we noodgedwongen tot vandaag wachten. Jan gaat al vroeg op pad en ik tut lekker aan thuis op mijn dooie gemak. Weer thuis heeft hij nog een mooie verjaardagskaart voor me bij zich. Van de Familie Bijsterbosch uit Welsum. Een groot tulpenveld met een molen. Weliswaar op de goede dag, maar verkeerde maand. Zo gaat dat hier. Meestal krijgen we in maart nog kerstkaarten in de busJ.

Jan begint met de montage en vooral op de blauwe muren staan de lampjes prachtig. Nix spectaculairs, maar redelijk strak entijdloos. En zo verdwijnen de wandlampen van de vorige bewoners langzaam aan van het toneel. Het werd tijd. En de hoeveelheid troep die we uit de wanddozen er achter vandaan halen ...... 17 jaar opgehoopte insectenlijken, boorgruis, stukjes steen en een wirwar aan elkaar geknoopte draden.

 

 

 

 

Maandag 17 april

Magdaleen

Gisteravond telefoon van Maria, sy soek die sleutel van die hek. Maar daar heb je een sleutel van toch? Nee sy soek die sleutel van die groot hek want Magdaleen is baie siek en sy wil roep die ambulance. Jan zat voetbal te kijken, dus ging ik de grote gate op het padlock openmaken en even bij hen langs. Alleen Maria was zichtbaar en ze vertelde wat er allemaal mis was. Van alles zo bleek.  En nu belt ze weer .... Magdaleen is dood. En ze moeten dus naar Shongoane. Wat sneu voor hen en Jan is zo goed om ze naar Shongoane te brengen. Maar eerst bij het ziekenhuis langs waar talloze documenten getekend moeten worden.

Zaken die Paulina allemaal waarneemt en zij is de enige die naar de dode Magdaleen gaat kijken. Maria wil niet. Jan heeft haar R2000 geven maar die kon ze kennelijk aan een de of andere kerkelijke oplicht-instantie direct weer afdragen. Eigenlijk wordt ze al bijna 20 jaar afgeperst door die lui en heeft ze haar eigen begrafenis al zo’n 20 keer betaald. Dat ze dat niet (willen) zien of begrijpen. Zoals bij elke religie, ze hebben de wind er goed onder en geen enkel schaap durft uit die opgelegde pas te lopen in een poging om aan hel en verdoemenis te ontsnappen.

En dan belt ze weer, ons soek die hout missizzzz, ons sukkel baie met die hout. Hout wat ze nodig hebben om de grote kookpotten te stoken voor de begrafenis. Ze mag a.s.  woensdag een aantal mensen sturen om hout te sprokkelen.

Woensdag 19 april

Paulina is met twee knullen gearriveerd en tegen de middag hebben ze genoeg hout om de trailer vol te laden. En weer gaat Jan met hen en het hout naar Shongoane. Daar blijken al zo’n 70 mensen aanwezig en Oliver helpt zwijgend mee om het hout af te laden. Maria komt uitvoerig baie dankie zeggen. Op de terugweg gaat Jan veiligheidshalve ook nog even bij Checkers in Ellisras langs want wie weet ligt er witlof. Dat is er zelden, maar nu heeft hij beetJJJ.

Ik ben de wildebeestjes gaan voeren. Een groepje van 10 waar maar 1 kalfje van dit seizoen bij loopt. Tot mijn overgrote verrassing staan pa en kind giraffe ook bij de voerbak en pa eet er zowaar van, kleintje doet reikhalzende pogingen, maar hij moet nog een metertje groeien. Ik moet niet al te dicht bij komen, maar ze gaan ook niet op de loop. Kennellijk gaat er van de rustig etende B.W.’s een geruststellende invloed uit.

Zaterdag 22 april

In Bloemfontein vindt er een happing plaats, een mega gebed o.l.v. Angus Buchan om Zuid Afrika te redden en waar bijna twee miljoen (er circuleren verschillende cijfers van 1, 1,5 to 2 miljoen) mensen op zijn afgekomen. Zelfs Karisma van der Neut, met man Rudi en twee kids waren er voor in de auto gestapt om zo’n 700 kilometer af te leggen. Dat ze christelijk was, dat was bekend maar dat het zover gaat.....???? Buchan die Zuma heeft opgeroepen om niet met God te spelen (Zuma is God denkt hij zelf, dus of de boodschap zal aankomen???). Het is een gemengde aangelegenheid en niet zoals met Pasen, met Moria in Polokwane, waar alleen de zwarte bevolking zich laat brainwashen jaar-op-jaar.

Religie is een abject instrument om mensen onder de duim, en in het gareel te houden en te onderdrukken. Maar ze doen er verder in dit geval niemand kwaad mee en denken zich met het goede bezig te houden. Iets dat in de Islam wel anders is. Moorden in de naam van Allah .....

We gaan even naar de AWA (Africal Wildlife Auctioneers) veiling in Vaalwater. Daar zijn we jaren niet geweest. Want in de Ojalco periode was het er eigenlijk een zooitje. Het veilingsgebouw heeft een ware gedaantewisseling ondergaan en is prachtig geworden. Met grote schermen waar de dieren op getoond worden, keurige comfortable stoelen. Prachtige brochure. Alleen de veilingmeester is onverstaanbaar gebleven. Er zijn ook 7 giraffes, maar tot onze stomme verbazing zijn die al onder de hamer geweest. Tot nu toe bleven die zo ongeveer tot het laatst bewaard, althans bij Mpatamacha en destijds bij Ojalco ook. Voor R 9000 van de hand gegaan.

Zondag 23 april

Geheel onverwacht en niet voorspeld .... de hele dag motter, koud en om 1730 uur donker. We hebben het hard nodig maar eh ....... BAH. Duidelijk is dat de zomer definitief voorbij is want ’s avonds komen de truien en dekens er al weer aan te pas.

Kevertjes plaag

En opnieuw, zoals de afgelopen dagen gebruikelijk .... groene kevertjes opzuigen. De stofzuiger maakt overuren en de stroom kevertjes houdt maar aan. Duizenden. Het is best sneu eigenlijk, zulke kleine wezentjes die sowieso al een korte periode te leven hebben. Zouden ze een plan hebben? Zouden ze kunnen nadenken? En ze zitten echt overal maar houden niet van daglicht. Overdag kruipen ze weg of tegen iets donkers aan. Zoals op de zwarte snoeren van de staande lampen, het zwarte rubber in de sponningen, onder je schoenen, achter schilderijen, onder boeken, kranten. Onder alles wat je optilt ..... kevertjes ..... Elk jaar hebben we wel te kampen met, in onze ogen, ongedierte uitbarsting. En elk jaar van een andere soort. Motten, rupsen, vliegende mieren, kevertjes ....... En we kunnen ze echt niet allemaal onderhouden of gratis onderdak bieden.

Woensdag 26 april

We kijken naar het interview van Wilfried de Jong met W.A. Een beetje eigenaardig mannetje die Wilfried en in 24-uur-met zo nu en dan ronduit onuitstaanbaar. Maar hij krijgt de mensen WEL aan de praat. Gearriveerd in z’n zwarte Jeep, gooit hij z’n sleutels bijna achteloos op de tafel en weet W.A. heel veel persoonlijke zaken te ontlokken. Geen TV want slecht voor je ogen, van Kooten en de Bie als taalleraren en Claus die al heel vroeg met z’n ziekte te kampen kreeg en een eeuwig schuldgevoel aan WO-II had overgehouden. Redelijk openhartig dus allemaal in tegenstelling tot alle voorgaande voorgekookte en voorgekauwde vragen en antwoorden die we gewend waren, zeker bij Trix.

Donderdag 27 april

Jan Taminiau heeft Max weer mooi aangekleed. Niet al te uitbundig, maar gewoon casual-chique. De drie A-tjes dragen eenvoudige jurkjes en Ariana is nog steeds geen gulle lachebek geworden in tegenstelling tot haar grote zus Amalia. En allemaal doen ze mee met het selfies-maken. Kortom, een en al gezelligheid in Tilburg. Wat dat betreft is er toch wel heel veel veranderd sinds het aftreden van de stijvige behoorlijk afstandelijke Trix en het aantreden van Prins Pils W.A.

Ook in het Belgische VRT journaal wordt er aandacht aan besteed, bij monde van Martine Tanghe, met de mededeling dat niemand Koningsdag zo kan vieren, en het Koningshuis zo geliefd is, als in Nederland. De Belgen zijn niet zo gek met hun koningshuis en er wordt ook bar weinig aan gedaan ook. Philip komt gewoon niet uit de verf zal ik maar zeggenJ.

Vrijdag 28 april

Ik ben inmiddels in de keuken beland met m’n schilderproject. De keuken heeft 1 muur die advocaat geel is en dat ook blijft. In die muur heeft vanaf de installatie van de keuken een hele lelijke plek gezeten naast een kastdeur. Daar zat een stopcontact dat net achter die keukenkast zou gaan vallen. Ik wilde dat gat toen eerst vullen, maar de keukeninstallateur en Jan hadden haast. Ergo, nadien vullen bleek een vervelend karwei met nog veel beroerder resultaat. En nu die muur toch een nieuwe lik verf krijgt, ga ik proberen om die doorn in mijn oog opnieuw aan te pakken. Ik heb inmiddels zoveel ervaring met gaten en scheuren vullen gekregen de afgelopen weken, dit moet dus ook beter kunnen. Ik hak het destijds opgevulde gat helemaal uit en dit keer lukt het me om het wel netjes op te vullen en zo glad en strak mogelijk af te werken. Echt een hele verbetering, maar de struktuur krijg ik niet hetzelfde als de rest van de muur, dus ik blijf het toch zien, maar veel minder opvallend nu.

Zondag 30 april

Nog twee muren te gaan dus........ en ja, ik begin er wel een beetje genoeg van te krijgen van al dat geklus. Ik ben wel toe aan een poosje ZONDER. Maar helaas .... Onyx klom eergisteren in het gaas van de schuifdeur in de slaapkamer naar boven. Ik zag het pas toen hij al helemaal boven in hing met z’n ruim 5 kilo gewicht.  Kennelijk achter een lizard oid aan. Ik beval hem er onmiddellijk uit te komen en besteedde er verder geen aandacht aan. En zag zo de aangerichtte schade pas gisteren bij het openen van de glasdeur. Het gaas hing helemaal op half zeven.

Het gaas in alle schuifpuien zit met een dik koord (dat was vroeger dus kit dat ik er allemaal moest uitpeuteren toen het gaas al eerder aan vervanging toe was) in de sponning geperst. Kwestie van terugduwen van het koord denk ik nog hoopvol. Maar dat blijkt een ernstige misrekening, het gaas is over de hele lengte afgescheurd blijkt nuL.

Jan is trouwens meestal ook aan het klussen. Lijsten voor schilderijen, een poppenhuis voor Raja. Een hok waar we haar ’s nachts met bedje, bak en water kunnen opsluiten. ’s Nachts immers vinden de meeste “ongelukken” plaats. Het poppenhuis is nog niet helemaal klaar wat verven betreft, maar we proberen eerst maar even uit of ze er überhaupt in wil ..... We brengen het naar binnen, ik leg een dekentje op de ligplank en vrijwel onmiddellijk gaat ze op inspectie uit en op het dekentje liggen. Niet bij voorbaat afgekeurd dusJ.