februari 2017 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Wednesday, 01 March 2017 12:04

Februari 2017

 

Woensdag 1 februari

Maria heeft net haar lank naweek achter de rug, geld gekregen en staat nu voor m’n neus om R 300 te lenen vir die Society. Daar moet ze elke maand R 300 aan betalen om als ze dood gaat en onder de grond gestopt te worden en de begrafenisgangers van een uitbundig feest te voorzien. We hebben haar al zo vaak verteld dat ze belazerd wordt en tegen de tijd dat ze doodgaat zo ongeveer 10x haar begrafenis betaald heeft. Ik heb het geld niet in huis en we hebben gezegd dat we ook NIET meer aan voorschotten doen. Aan het eind van de maand krijg je je geld en uitsluitend in geval van emergencies ...... ze staat me aan te kijken of ik het geld toch niet even ergens vandaan kan toveren. Als is het maar R 50 want dan kan Paulina dat morgen met een taxi die ook nog R 40 kost naar het dorp kan brengen. Ik blijf op haar inpraten dat sy haar geld MORS en we het dus NIET hebben, en ook niet geven zo we het wel zouden hebben. Ze is dodelijk teleurgesteld. En als Jan haar naar huis brengt met de maandboodschappen doet hij het nog eens dunnetjes over. Het is echt onbegrijpelijk dat die Society, tevens onderdeel van de kerk, haar gelovigen zo bedondert en uitmelkt.

Nog even terug naar de glazen wasbakken  .... het meubel waar ze op gepland zijn is eigenlijk een prachtig stuk vakwerk van rhodesian teak en ik wil dat eigenlijk niet deels verdoezelen of aan het oog onttrekken onder zo’n enge witte bak. Met een transparante bak blijft de impact zo beperkt mogelijk, from there .... Op een paar NL sites heb ik trouwens wel het goede model gevonden en nog aantrekkelijk geprijsd ook. Dus moet ik Anka en Ed maar weer lief aankijken of couriers bedrijf Zeeman bereid is om ze mee te nemen naar Z.A. Twee schalen van 42x42x16 cm zou moeten lukken, afhankelijk van de bagage allowance van de te gebruiken luchtvaartmaatschappij.

Donderdag 2 februari

Theunsina (wat een naam ....) echtgenote van Tienie van Rooijen is met twee medewerkers gearriveerd om de werkzaamheden aan het frame van de 4 watertonnen aan te vangen. Tienie zelf zit inmiddels in Witbank waar ik het vorige maand over had. Hij kan/mag daar 24/7 werken voor zolang de werkzaamh-eden voortduren. Lijkt me nogal een aanslag op je lijf en fysieke mogelijkheden. De 4 tonnen (inmiddels 2 dus) staan op een (te) hoog frame zodat werkzaamheden eraan gewoon lastig en super gevaarlijk zijn voor een man op leeftijd. Het frame wordt ruim een meter ingekort zodat je vanaf de bodem er gemakkelijk bij kunt om kranen en leiding werk te vervangen. We verliezen er een beetje zwaartekracht door maar de toegankelijkheid gaat er 100% op vooruit. Teunsina had gedacht het karwei in twee dagen te kunnen klaren, maar eind van de middag zijn ze nog bij lange na niet op de helft.

Vrijdag 3 februari

Lettie en Pat

Vorige week belde Lettie (de vroegere overbuurvrouw met met Pat en Brian†) dat Pat in het land was en of ze op bezoek mochten komen. Maar natuurlijk, daar kijken we zelfs heel erg naar uit. En nu is het zover. Tegen elven arriveren ze. Lettie is niets veranderd, maar Pat heeft wat aan gewicht gewonnen. Daar had ze zich al eerder over beklaagd en ze krijgt het er niet meer vanaf. Op de farm was ze altijd in de weer hetgeen haar slank hield, maar in Ireland lukt haar dat niet meer.

En ze is een beetje gekrompen. Het is zo’n hartelijk weerzien en voor hen alsof de tijd is weggevallen. Alhoewel Ellisras, waar ze op weg naar ons doorheen reden, wel heel erg veranderd is. We kletsen, halen herinneringen op, honderdduizend vragen en dan vraagt Jan of hij Maria even zal ophalen. Ik had Maria verteld dat Miss Pat in Z.A. en ze mischien op bezoek zou komen. Jan gaat haar halen, maar doet alsof hij haar voor een kort klusje nodig heeft. Als hij om de bocht richting ons huis komt roept Maria ..... DIS MISS LETTIE SY KAR!!!! Inderdaad, Lettie rijdt nog in dezelfde witte Toyota. Maria komt de veranda op, en loopt op Pat af. Mis Pat ..... jy is V E T, nou dat is nog eens een complimenteuze binnenkomer en de dames omhelzen elkaar. Maria kwebbelt er met Pat en Lettie een uur lustig op los, we gaan op de foto en dan gaat ze weer omdat Magdaleen alleen zit en op de twee kleine apies moet passen omdat Paulina nergens te bekennen was. Ze krijgt iets in de hand gedrukt van Pat en ze is ogenschijnlijk ontzettend blij dat ze beiden weer gezien heeft. Laten we hopen dat het niet de laatste keer is/was. Pat had erg tegen de reis alleen opgezien, maar bleek in retrospectief heel comfortabel en ontspannen te zijn geweest met Turkish Airlines. Altijd de goedkoopste. De aanleiding om naar Z.A. te komen was eigenlijk wel een bizarre. Brian onving op hun gezamenlijke Z.A. bankrekening nog een klein pensioen tot aan zijn overlijden. De bank had er nooit aan gewild om het bedrag naar een rekening in Ierland te transferreren en nu hij dood is kan Pat het geld er niet afhalen omdat daar hun beider handtekening voor vereist is. Kortom een heel gedoe en ze is twee weken bezig geweest om de bank-zaken hier op orde te krijgen. Het red-tape waar je in dergelijke gevallen tegenaan loopt is aanzienlijk, maar het schijnt opgelost te zijn.

 

Voor mijzelf is het eigenlijk ook best wel een beetje emotioneel. Ze hebben in het begin toen we hier waren zoveel voor ons gedaan, bijgestaan en bushwise gemaakt. en vooral toen ik van de zwembadrand gelazerd was en met m’n gebroken hielbot niets meer kon behalve kruipen en Jan in Nederland. Ook later nog een keer toen Jan weer eens in een ernstige hypo terecht was gekomen en ik alleen met hem geen land kon bezeilen. Ook toen snelden Pat en Brian te hulp zodat ik een noodshot in z’n lijf kon jagen. Het was een ongelofelijk embarrassing aangelegenheid geweest waarbij ze beiden beloofden het er NOOIT met iemand over te zullen hebben. Ik had ze daar helemaal niet om gevraagd, dus het geeft wel aan hoe embarrassing het was geweest. Ed en Quintin zouden op bezoek komen en ik weet nog dat ik hen probeerde af te zeggen, maar daar kwam niets van in. En tegen de tijd dat ze arriveerden was er aan Jan niets meer te merken. En dan lijkt het altijd of je ergens een compleet circus van gemaakt hebt en de situatie buitensporig overdreven. Hetgeen dus absoluut niet zo is. Pat kan dat nog navertellen, Brian helaas niet meer.

Toen ze terugging naar Ierland, kochten wij hun rifle en Brian liet z’n licentie achter bij ons. Die zou hij immers toch nooit meer nodig hebben. Jan heeft het kaartje opgezocht en geeft het terug aan Pat in de veronderstelling dat ze daar blij mee is. Ze herkent het handschrift van Brian op de envelop onmiddellijk.

Tegen half vier vertrekken ze terug naar Ellisras om andere vrienden en kennissen te bezoeken. Pat heeft nog een aardigheidje voor ons meegebracht ... twee flessen Chardonnay, precies Jan z’n smaak. Enigszins weemoedig nemen we afscheid en zwaaien we totdat we elkaar niet meer kunnen zien. Hun vertrek van hun kant van de farm 6 jaar geleden staat nog op m’n netvlies gebrand. De kat wilde niet in z’n bench, maar ik kreeg hem er uiteindelijk ingepraat. Iedereen tranen wegslikkend toen ze definitief wegreden. Pat, Brian en de kat die nog steeds leeft en destijds bij Lettie terechtkwam. Hij begint wel erg oud te worden vertelde Lettie en wordt ondanks z’n forse intake toch steeds magerder. Ben vergeten te vragen of hij Pat herkende. Hoogstwaarschijnlijk wel.

Maandag 6 februari

Onyx en Luna gaan mee naar de vet, althans dat was de bedoeling. Maar ondanks dat heeft Jan de deuren gewoon opengezet (doodzonde nr 1 hier ivm slangen en de apen die elke dag wel een keer langskomen, maar ik krijg hem dit irritante nonchalante onverantwoorde gedrag maar niet afgeleerd). Ergo ...... Luna NERGENS te bekennen. Nu hebben we katten genoeg, dus neem ik Raja in plaats daarvan wel mee, maar toch balen. Ik zet het deurtje van de bench open en, nieuwsgierig als ze is, loopt ze zo naar binnen. Met Onyx heb ik wat meer moeite, maar uiteindelijk beiden balkend in de bench en op de achterbank. Jan gaat niet mee omdat Theunsina c.s. vandaag aan de constructie van de watertanks komen werken.

We zijn om 1100 uur bij Brigitte en zijn direct aan de beurt. Het is altijd hetzelfde liedje, ze willen NIET uit de bench en na behandeling/vaccinatie weten ze niet hoe snel ze weer IN de bench moeten geraken. Daarna gaan ze veilig in een kennel todat ik klaar ben met de boodschappen want ik ga echt geen risico nemen dat ze ergens gestolen worden. We zijn door omstandigheden een aantal weken achter elkaar op maandag boodschappen wezen doen in Ellisras, maar dat ritme moet echt weer veranderd want er is gewoon helemaal geen groentenaanbod en wat er al ligt daarvan is de hbd hetzij al verlopen, danwel t/m vandaag.

Bij de verfboer vang ik voor de zoveelste keer bot. Volgens het verfmeisje heeft ze de clear base echt wel besteld; zou het eerst afgelopen donderdag, toen vrijdag, toen vandaag en nu morgen komen. Een cheffin die ik eerder had aangeschoten, komt naar me toe en vraagt of ik netjes geholpen ben. Dat wel, maar geen verf he? Ze kan het niet geloven en zet het hele bedrijf op z’n kop waarbij ze toch nog een 1 literblik clear base vindt. Maar ik heb er twee nodig. Neem dan een 5 liter blik, raad ze aan, want dat is goedkoper dan twee maal 1 liter. Heel fijn, maar dat hebben jullie ook niet. Ze loopt met me mee naar de uitgang terwijl ik haar bedank voor de uitgebreide zoektocht en tevergeefse inspanningen. Ze beklaagt zich over het huidige jonge personeel dat niet echt gemotiveerd is om alles uit de kast te halen om de cliëntèle te bedienen en dat zij nog van de oude slag is. Je stinkende best doen en achter dingen aanzitten in plaats van ze op hun beloop te laten. Klinkt goed, maar ik heb er geen verf meeL. I’ll check again next week and see you waarna ik m’n schatjes weer ga ophalen bij Matopi Dierekliniek.

 

Volgende week onderneem ik een nieuwe poging met Luna en Tonnetje alias Tommy en dan moet Raja ook weer mee terug. Haar gebit moet namelijk grondig gereinigd onder narcose waarna er flink anti-biotica in moet. En wilde Brigitte liever niet gelijktijdig met de jaarlijkse vaccinatie doen. Ze zal het wel beter weten dan ik.

Woensdag 8 februari

Ik heb dus een grote knobbel aan m’n rechtervoet. Het gewricht van de grote teen. Ik heb de ongelijk-heid altijd wel gezien tussen links en rechts, maar het drong pas echt tot me door toen Ed een tijd geleden al weer, opmerkte .... wat heb jij een lelijke grote knobbel.

Ik heb er helemaal geen last van tot een paar weken geleden. Ik kocht nieuwe Carvela’s. Dit keer niet van suede, maar van leer. En bij de eerste keer dat ik ze droeg begon m’n knobbel ongelofelijk zeer te doen. Dus verzon ik dat de huisarts er maar eens moest kijken als ik toch in de buurt zou zijn. Het leek Dr Poortier beter om Dr. Gräbe, die ook mijn hielbot opereerde in 2008, er even naar te laten kijken en dat gaat vandaag dus gebeuren. Maar eerst langs de postbus in Vaalwater waar ik weer een handje  vol kerstkaarten tref.

Royaal op tijd zijn we bij St. Vincent ziekenhuis in Warmbad waar hij 1x in de maand zitting houdt. De oude duitse assistente/secetaresse blijkt met pensioen en de nieuwe is ook niet meer een van de jongsten. Ze heeft mijn dossier al gelicht en we moeten nog steeds contant betalen. En het bedrag is t.o.v. 2008 verdrievoudigd.

Wat? Arthritis? Ik?

Na de beleefdheden over en weer uitgewisseld te hebben pakt hij mijn voet, buigt m’n teen en vraagt of het zeer doet. Neen dus. Toch denkt hij aan arthritis. Ik schrik me rot, met die mogelijkheid had ik nu werkelijk GEEN seconde rekening gehouden. Hij stuurt me door naar de x-rays waar 3 foto’s worden gemaakt door opnieuw een mevrouw op leeftijd met een haar-arrangement zoals je dat in de vijftiger jaren ook wel tegen kwam. Grijs opgekamd met een knoet bovenop. Ze kijkt zuinig en heeft een zuinig mondje en handelt als een soort robot. Even komt er iets menselijks uit haar als ze vraagt of ik duitse ben. Nee ek is van Holland.

Met de selfies van m’n voeten terug naar Gräbe die opnieuw tot de conclusie komt ..... arthritis in m’n grote teen, de rest is helemaal gaaf en schoon. Hij kan het schoonmaken of ik laat het nog een poosje op z’n beloop. Aan mij de keuze ..... Ga nog thuis nog wel eens heel rustig over nadenken want snijden als ik (nog) geen pijn heb .... nou, dacht het niet hoor.

Eerlijk gezegd kan ik het NIET geloven en ben nogal verbijsterd. Dit hele circus heeft dus veel langer geduurd dan gepland en de rest komt allemaal behoorlijk in de knel. Want de bedoeling was nog even door naar Pretoria voor Woollies en BWH. Ik heb een aantal accessoires nodig voor het gastenhuis en aangezien het woensdag=seniorendag is, krijgen we 10% kortingJ. En daarna nog even naar Brooklyn waar we de taken maar verdelen om niet al te laat weer thuis zijn. Dat wil zeggen ......... Jan naar de boekwinkel, ik de verplichte nummers. De grootste aantrekkingskracht voor mij zit natuurlijk in de groenten bij Woollies waar ik behoorlijk van een koude kermis thuis kom. Er is zo ongeveer niets en veel schappen gewoon leeg.

Zwaar gefrustreerd zit ik weer in de auto tegen vieren, richting huis. Het is wel duidelijk dat dit mijn dag dus blijkbaar niet is, maar Jan is gelukkig met weer een tas vol boeken.

Is er tenminste een iemand die blij is en krant zit te lezen terwijl ik chauffeer. We zijn net de eerste (Pumulani) tolpoort door als het begint te hozen. Als je dat nog nooit hebt meegemaakt, kun je je gewoon niet voorstellen hoe hard het hier kan hoooooozen. Snelheid zakt terug naar 60 kilometer, knipperlichten aan, alhoewel er altijd gekken zijn die 130-140 blijven rijden. Echt testosteron gekkenwerk.

Pas na Warmbad begint het op te klaren zodat ik weer wat ontspannender kan rijden. Bij Vaalwater neemt Jan traditiegetrouw het stuur weer over.

Donderdag 9 februari

River Styx

Behalve balen gisteravond, ook nog eens zitten nadenken .... De grote teen van m’n rechtervoet heeft tweemaal een zware opdoffer gehad. Beiden tijdens een reisje met AVEC. Het europese overkoepelende georganiseerde kippenbal. Elk jaar was een van de deelnemende landen gastland en zo kwam je nog eens ergens. Dit keer was het dus Griekenland waar we gingen varen op de River Styx, uit de griekse mythlogie. De boot lag ruim een meter, mischien zelfs wel anderhalve meter, lager dan de wal. Ik had een lange jurk aan en ik wilde zelf en gecontrolleerd op de boot springen. Edoch een handige helperd (notL) greep m’n pols en trok me op de boot waardoor ik m’n evenwicht min of meer verloor en knalhard op m’n rechter grote teen terecht kwam. Ik ging door de grond van de pijn. Maar goed, we waren 3 dagen gezellig uit, niet zeiken en de pijn maar verbijten. De pijn verminderde trouwens in de loop der dagen en eenmaal weer thuis eigenlijk geen aandacht meer aan besteed.

De tweede keer was op Sardinië tijdens een BBQ. Alles in het pikkedonker en ik moest naar toilet waar iemand mij heenloodste en ik met diezelfe rechterteen knalhard tegen een rot botste. Het bloed gutste eruit, maar iedereen was inmiddels straal bezopen en niemand die nog een fatsoenlijk woord wist uit te brengen danwel op zoek te gaan naar verband of zo. De rest van de avond heb ik er wodka en whiskey overheen zitten gieten in de hoop dat dat ontsmettend zou werken. De volgende dag was er een boottripje georganiseerd waarbij ik de hele dag met m’n voet in een emmertje met zout zeewater zat. Het bloeden was danwel opgehouden, maar m’n nagel gescheurd tot in het nagelbed en dat is nooit meer goedgekomen.

Mijn theorie

Dit verleden overziende zou het best wel eens mogelijk kunnen zijn dat de beschadiging in het gewricht toen al is ontstaan. Ik leg deze theorie aan Dr. Gräbe voor die mij laat weten dat het niet uitgesloten is .... voorlopig hou ik het daar dus maar op, discussie gesloten.

Ik ga de gaten en kieren vullen in het gastenhuis waar ik de houten accessoires heb verwijderd. Ik was er opeens klaar mee, sommige begonnen los te laten omdat de pluggen uit de muur kwamen. Weg die zooi van het prutsteam van 18 jaar geleden. Gaten in tegels geboord in plaats van de voegen. En tegels kennelijk pas gevoegd toen de accessoires al aangebracht werden.

Helemaal onzichtbaar worden de gaten in de tegels niet, maar je blik wordt er ook niet als eerste naar toe getrokken, zeker als je de oude situatie niet kent. Met een vochtige spons het overtollige vulmiddel verwijderen en dan maar een poosje laten drogen.

Voor de toiletrolhouders kan ik één van de oude gaten gebruiken met een nieuwe grotere plug maar voor de handdoekrails moeten er gaatjes bijgeboord (in de voegenJ) en daar moet Jan aan te pas komen. Ik heb het nog nooit geprobeerd, dus mischien kan ik dat ook wel zelf maar dat vind Baas Jan niet goed. Als alles geinstalleerd is, ben ik toch weer zo ontzettend blij en tevreden met mezelfJJJJ. Valt jullie dat ook opJJJJ????? Mijn ZELFGENOEGZAAMHEIDJ)))). Altijd leuk als je door eigen ideeën, inzet en arbeid dingen ziet verbeteren.

Maandag 13 februari

Boer zoekt VROUW

Het is er weer tot ons grote genoegen.... boer zoekt vrouw. Er zitten twee leuke boeren bij en ik zou voor Mark gegaan zijn, ujit Zambia, maar ik ben reeds voorzien. Zit aan tafel te eten met een grijze kat op schoot. Dat moet een lieve compassionate man zijn, dat kan niet andersJ.

Dinsdag 14 februari

Resteert nog de installatie van de vitrine kast en we met z’n vieren (lood- maar dan ook loodzwaar) naar het gastenhuis dragen. Jan heeft eerst een lat tegen de muur geschroefd waar hij deels op kan  rusten, want anders zouden wij niet weten hoe we hem ooit op z’n plaats en nog waterpas ook zouden moeten krijgen. Het is een hele operatie, maar uiteindelijk weet ik de punten aangestipt te krijgen waar de nieuwe gaten (jawel IN de tegels want anders komt het nietLLL) geboord moeten worden.

Kakpraat

Ondertussen vertelt Maria ons dat volgens George Grootwater (meer waarschijnlijk z’n personeel) wij onze farm aan hem verkocht hebben, danwel aan het verkopen zijn. Dat kan niet waar zijjn had ze geantwoord, dan zou die missizzz dat heus wel hebben gezegd soos baas George (Talbot, de vorige eigenaar hier). Maria, ons loop. Precies Maria en ons loop nie. Wat ’n kakpraat. Maar als George Grootwater R100M biedt ...... kopen we wel ergens anders iets leuks terug en blijft er voor jullie ook nog wel wat overJ.

Intussen is Theunsina vanaf vanochtend 08.00 met haar twee mannen aan het werk om het tweede gedeelte onder de watertanks te verlagen. De mannen doen snij- en laswerk, zij werkt de plekken bij met menie anders roest/rot het ijzer onder je ogen weg.

Harmans, Maria’s zoon, is een goedwillend joch, dat is het probleem niet. Maar wel oliedom. Als Jan hem karweitjes opdraagt en vraagt of Harmans snapt wat hem opgedragen wordt, zegt Herman stevast  ja terwijl hij eigenlijk nee bedoelt. Je hebt er geen idee van hoe groot het gat in kennis is, en dat leidt zo vaak tot irritatie waardoor Jan dan (al dan niet terecht) uitvalt en Harmans steeds verder in z’n schulp kruipt. Mogelijk zelfs bang en dat vind ik vervelend voor hem (en voor ons) dus waag ik er maar een praatje aan met hem en druk hem op het hart dat het helemaal niet erg om te zeggen als hij iets niet begrijpt.

Integendeel, je moet het juist WEL zeggen ..... baas Jan ek is jammer, maar ek hoor jou nie mooi nie hoor of ek jou nie verstaan nie. Ik heb zelf soms ook grote moeite om te begrijpen wat Jan bedoelt hoe iets (of hoe het juist niet) gedaan/uitgevoerd moet worden.

 

Vrijdag 17 februari

Het is echt hollands TAKKEWEER. Wel zo ongelofelijk NIET afrikaans. En dus was het gisteravond weer de AVOND VAN DE VLEUGELTJES. Er liggen talloze vleugeltjes op de stoep. Gelukkig niet

in de kamer dit keer omdat de regen begon nadat wij al naar bed waren gegaan en de lichten uit. Regen lekker voor het veld maar slecht voor de zonneboilers en de gasten die onderweg zijn. Jeanette en Gijs Oosterwegel. Een nicht van Jan. Ze hebben er ruim 6 weken Afrika opzitten met een zogenaamde “Overlander” een bus met veelal jong volk die diverse landen doorkruist. Ik zou er volstrekt ongeschikt voor zijn om elke dag met dezelfde mensen opgescheept te zitten terwijl je er eigenlijk niet echt tussenuit kunt knijpen. Sommige mensen ga je ongetwijfeld aardig of leuk vinden, maar het aandeel hufters en horken .... Met Dolph 2x een georganiseerde reis (Amerika en Indonesië) gedaan en met Jan 1 keer, naar Alaska deels met de trein en deels op zo’n varend hotel met 24/7 (vr-)etende amerikanen. Was een prachtige reis (waarbij we met z’n tweeën ook Afognak aandeden om grizzlies te spotten) maar we ergenden ons kapot aan het gedrag de medereizigers die van het ene restaurant naar het volgende waggelden om er nog meer bij te proppen. Zat immers allemaal bij de prijs inbegrepen nietwaar?

Gisteren had Theunsina c.s. de laatste werkzaamheden aan de watertank constructie afgemaakt zodat vandaag de twee laatste nieuwe tonnen geplaatst zouden kunnen worden. Maar dat feest gaat niet door omdat het veel te hard waait. Zo’n 5000L lege tank is ongelofelijk windgevoelig natuurlijk. Jan had gehoopt dat het in de loop van de dag beter zou worden, maar het wordt alleen maar slechter.

Tussendoor hadden Jeanette en ik zo nu en dan geappt en ik had haar gevraagd bij de Spar even een app te sturen zodat we weten hoelaat ze ongeveer arriveren. We besluiten naar de tarroad te rijden waar Jan de Fortuner op de hoek parkeert. Er komt een autootje aangereden dat ons wel ziet maar geen link legt. Wij erachteraan en zij zien opeens dat er een auto achter hen aan scheurtJ.

Jeanette is de dochter van tante Paula† die op haar beurt een zus was van Jan’s moeder. Tante Paula heb ik wel gekend, maar Jeanette en Gijs nooit gezien bij mijn weten. Jeanette lijkt sprekend op haar moeder en ze rijden achter ons aan richting Leopard Leap waar als eerste natuurlijk ons one-million-dollar-view (zoals Anka het onlangs noemdeJJ) bewonderen en dan gaan ze aan de drank. Ik had het een beetje druk gehad, dus eerst nog m’n gebruikelijke mok rooibos thee voordat ik aan de alcohol begin. Voor J&G was de dag al om 0500 vanochtend in Kaapstad begonnen waarna ze naar JNB waren gevlogen.

Het blijft altijd zo ontzettend afwachten als je vreemde mensen op bezoek krijgt, of het wel gaat klikken. Er zijn nu eenmaal mensen die je liever ziet gaan dan komen immers. Maar het blijken hartstikke gezellige lui met zo ongeveer dezelfde politieke opvattingen als wij. Jeanette doet iets moeilijks met pacemakers in het ziekenhuis, Gijs is gepensioneerd trein machinist. Jeanette heeft bijna twee maanden de nootmuskaatnoten bij zich gedragen en ze brengen twee flessen Leopard Leap wijn mee. Dat leek hen wel gepast.

Zaterdag 18 februari

Reizen met zo’n Overlander van Nomad is goed te doen, maar 42 dagen zijn in retrospectief gewoon TE lang. Elke dag onderweg zonder tussenpauze behalve de laatste paar dagen in CPT. Dus vandaag doen J&G het rustig aan en maken we een wandeling over de farm waarbij we behoudens Vlakvarks helemaal niets tegenkomen. Later in de middag gaan ze lekker zwemmen en bij het zwembad een boekje liggen lezen. Jeanette blijkt een G&T drinker te zijn en we borrelen gezellig op het terras bij heerlijk weer. Gisteren was het te onaangenaam en koud om buiten te eten, maar vandaag kan dat gelukkig wel terwijl de vleermuizen over- en weer vliegen.

Zondag 19 februari

De Mokolo Dam

Het is mooi weer en we besluiten richting de Mokolo Dam te gaan. We gaan met ons vieren omdat de wegen ernaar toe eigenlijk 4x4 zijn en dat is hun huurautootje niet. Het is en blijft een prachtige tocht, maar we spotten niet veel wild langs het Hermanusdoringspad. Bij de brug over de Mogol stoppen we even om naar de prachtige stroom water te kijken die over en tussen de rotsen door stroomt. Er staat gelukkig best weer veel water. De route leidt ook langs de citrus farm in Bulgerivier, maar de sinasappels zijn nog knalgroen. Bij de dam mogen we zowaar gratis naar binnen. De dam (bedoeld wordt hier het water) hebben we nog nooit zo laag gezien. De hele betonnen strook waar je je boot te water zou kunnen laten, staat helemaal droog. We lopen een eindje langs het water waar we alleen kleine visjes treffen. Verderop zit een zwart gezinnetje te vissen dus ga ik maar eens vragen of ze nog wat vangen. Ik vraag naar de vangst en z’n naam. Willem. Hij toont met trots twee forse baarzen. Z’n vrouw sleept een mini visje uit het water dat Willem weer terugzet wegens te klein en als je dit al opeet, dan zit er straks niets meer in de dam he Willem? Inderdaad beaamt Willem. Hij heeft gisteren nog een grote karper gevangen en desgevraagd zegt hij vorige week een grote krokodil te hebben gezien. Maar Seekoeie, nee dat is al zo lang geleden dat die hier zaten. Normaal gesproken moet je betalen als je wilt vissen, maar Willem woont vlakbij en hoeft dus niet te betalen. Willem vraagt naar een jongen die bij ons gewerkt zou hebben, maar de naam zegt me helemaal niets dus hij zal ons wel verwarren met iemand anders. Dis baie lekker om met jou te gesels hoor Willem, lekker dag nog waarna we het vistoneel verlaten. We rijden richting Ellisras waar we nog wat boodschappen doen en een paar schotels bij Ocean Basket ophalen. Lekker gemakkelijk straks voor het avondeten. De ambiance is TE ongezellig om daar te gaan zitten eten. En thuis kun je er een lekker glas wijn bij drinkenJ.

Maandag 20 februari

J&G hebben het Waterberg Meander boekje bestudeerd en een route uitgekozen die ze samen gaan rijden. Een prachtige scenic route weten wij uit ervaring. Wij zelf moeten even naar het dorp omdat Jan een aantal dingen mist om het project watertanks voor te zetten en gisteren was alleen P’nP nog open waar het aanbod groenten zo ongeveer nul was. Dus ook de koelkast moet worden bijgevuld. Gelukkig is de verf-base inmiddels wel gearriveerd bij Buco, dus neem ik nog twee blikken mee. Kan ik na vertrek J&G direct weer aan de slag.

Ze hebben van de tocht genoten en er ligt een braailap te wachten om gegrild te worden. Het is een prachtige dag geweest en elke avond gaat er bij hen wel een glaasje Amarula inJ.

Dinsdag 21 februari

Het was voorspeld ..... regen en dat blijkt tot zeker zaterdag a.s. aan te houden. Erg sneu voor J&G maar goed voor het veld en nu hebben ze royaal tijd om hun bagage te sorteren wat wel/niet meer naar NL gaat. En verder de tijd maar stukslaan met lezen en internetten en ’s avonds lekker lang tafelen binnen bij de openhaard, want ja zo koud is het buiten. Voor het eten hadden J&G nog uitgebreid gefacetimed met hun dochter Emy die vorig jaar deze Nomad reis ondernam, daarna zoon Ivo en tenslotte pa Wim die inmiddels 92 jaar oud is en been beetje vergeetachtig begint te worden.

Woensdag 22 februari

Het regent onverminderd, weliswaar zachtjes, maar toch. We hadden J&G aangeraden op weg richting ORT nog bij het Voortrekkers Monument langs te gaan. Maar ook in JNB en Pta giet het en is het uitzicht vanaf het monument waarschijnlijk ook nul. Het blijft desalniettemin een imposant bouwwerkt, maar J&G besluiten dat nummer te skippen en begin van de middag op hun gemak richting ORT te toeren. We begeleiden hen tot aan de tarroad omdat daar niet geheel toevallig ook Paulina en Magdaleen op ons staan te wachten. Gisteren had Maria bericht gekregen van een verpleegster dat Magdaleen terug was uit Pietersburg/Polokwane maar te laat om haar nog op te halen op Paulina met een taxi naar het dorp te sturen. Dat hadden we dus vanochtend gedaan, want geen zin/tijd om weer eens als taxi dienst te doen. Bovendien kost het ons aan diesel en afschrijving veel meer dan de R 80 voor de taxi heen-en-terug.

 

We nemen afscheid van elkaar en van een super gezellig samenzijn met hen. Gewoon een hartstikke leuke (maar ook best drukke) periode met hen beleefd waarbij uiteraad ook veel over de familie maar vooral ook politiek gesproken is. Wij rijden terug met onze passagiers. Normaal gesproken gaat alles uit het gastenhuis direct de was in, maar met de regen lijkt me dat een dom plan.

Het is eigenlijk te bizar voor woorden, maar behalve de vlakvarks hebben we vijf dagen lang GEEN dier gezien bij ons op de farm.

Kapotte zooi

Twee weken geleden begaf de Quooker het opnieuw en als het goed is, is het onderdeel waarvan Jan vermoedt dat het de oorzaak ervan is, met Ed meegekomen en ligt het bij Athol op ons te wachten. Dat resulteert er vooralsnog in dat ik theewater in de rvs fluitketel kook.

Ik ga de ketel vullen voor een mok thee en dan breekt opeens het handvat af en komt de ketel precies op z’n bolle kant terecht met een ernstige deuk tot gevolg. En daar sta ik dan met het handvat in m’n handen en de verongelukte ketel en het uitgestroomde water op de vloer. Begin jaren negentig gekocht bij ik Oldenhof in Zwolle en onderdeel van de rest van de Fissler pannenset. Hij is dan wel op leeftijd, maar het was zo’n prachtige nog steeds estethisch verantwoorde ketelL.

De microwave had het opnieuw begeven, de coffee machine inmiddels ook weer. Zelfde euvel als de vorige keer waar ze toen ook al ruim 6 maanden lang geen raad mee wisten, toilet-douche-bril ook zum Kloten, nog geen twee-en-half jaar oud, en de rvs deur van de vaatwasser begint ernstig te roesten. Het ligt aan Eskom is een veelgehoorde opmerking/smoes daar waar het electronica betreft vanwege de pieken die zo nu en dan door het net gejaagd zouden worden. Maar dat is helemaal niet waar omdat de generator dit soort fluctuaties waarneemt en ernstige uitschieters er nooit tussen zitten.

De Miele-pain-in-the-ass machines .... we geven er geen cent meer aan uit en verspillen er ook geen kilometers meer aan.

Donderdag 23 februari

Ik tref de voorbereidingen in de badkamer om ook daar met de blauwe verf aan de slag te gaan. Ca. 3 jaar geleden heb ik 1 muur geel geverfd met deels een strepenpatroon. Vanaf het begin had ik een hekel aan die verf en kleur omdat: a. De kleur pakte totaal anders uit op de muur. Ipv advocaat- of Calimero-geel was het meer citroen geel en bovendien b. Het was geen muurverf op waterbasis die ik besteld had, maar op terpentine basis. Enamel zoals ze dat hier noemen. Dus stinken als de hel in de bad-slaapkamer een paar dagen lang.

Maar goed, toen had ik alles ook zorgvuldig voorbereid en dat ga je toch maar verder met die verf. Spijt als haren op m’n hoofd. Ik schuur me de hele dag het apelazerus om in ieder geval het oppervlak op te ruwen en de strepen zo goed mogelijk vervaagd te krijgen. En er moeten weer de nodige gaten gevuld waaronder een heel groot gat ter plaatse van de nog steeds aanwezige thermostaat (1 van de4) van de in 2014 ontplofte vloerverwarming. Nou zit dat ding niet echt in de weg, maar er brandt 24/7 een klein lampje in dat we niet uitgezet krijgen. Weg ermee dus. Om draden en kroonsteentje geheel in de muur te laten verdwijnen achter de crackfiller vereist enig hak- en breekwerk.

Het is nog steeds zwaar bewolkt en soms valt er een spatje regen. Jan is onverminderd bezig met het watertanksproject dat wel op z’n eindje begint te lopen. Alle 4 staan nu een verdieping lager en nu is het een kwestie van de electriciteit en oranje alarm bal weer installeren en Harmans de stellage te laten schuren en weer in de menie te laten zetten. Het ziet er echt keurig uit, het MOET gezegdJ

Zaterdag 25 februari

Ondanks mijn geschuur eergisteren, wilde de verf niet in één keer dekken en bleef het resterende geel er gisteren doorheen schijnen. En met het nattige weer wilde de verf ook niet zo snel drogen en kon ik dus ook geen tweede laag opbrengen. Maar dat gaat nu gebeuren en zowaar, ik krijg alles eronder maar  hou geen druppel verf over. Ik was even bang dat het niet ging lukken, wel dus, maar er is niets meer over om nog bij te punten hetgeen ongetwijfeld noodzakelijk zal blijken te zijn bij de herinstallatie van lampjes, spiegel, schilderij etc.

 

M’n LV

Ik kijk ’s avonds naar Hoe Heurt Het Eigenlijk met Jort die dit keer een treinreisje gaat maken met de gasten die over het algemeen het geld ervanaf willen laten SPATTEN. Dan verschijnt er ene mevrouw Geurts in het beeld met precies dezelfde Louis Vuitton toilet koffer als de mijne, maar dit exemplaar ziet er aanzienlijk nieuwer uit ondanks het feit dat deze niet meer gemaakt worden. Ooit, zo’n 32 jaar geleden, gekocht in Lissabon.  Het vervangende model staat tegenwoordig voor R 29,000 hier in de LV winkel in Sandton. Ik ben trouwens op zoek naar twee kleine vintage looking koperen scharniertjes. Mijn behoorlijk afgeleefde koffer scharniert niet meer omdat het leer, dat deksel en koffie bijelkaar hield, afgescheurd is. We hebben Louis al vaker opgelapt dus dat gaat nu ook hopelijk weer lukken. Want nieuwe LV-tjes zitten er niet meer in. Maar nog afgezien daarvan, je dumpt zo’n trouwe metgezel toch niet voor een nieuw exemplaar/model?

Dinsdag 28 februari

Het boodschappenrondje gisteren was weer het toppunt van teleurstelling kwa groenten en nergens blommen. Aan het heilige voornemen om later in de week te gaan kon helaas geen uitvoering worden gegeven omdat de koelkasten leeg waren. Wij zelf kunnen wel een paar dagen op een houtje bijten, maar de staff niet. Ook is het vaste clubje zebra’s sinds een paar dagen weer opgedoken. Die ene met haar dikke buik en waar we al weken op een veulen zitten wachten ook. Zonder dikke buik en zonder veulen. Wat ze met haar veulens doet is ons een raadsel. Vorig jaar stierf haar veulen toen het net een paar dagen oud was. We zullen er wel nooit achterkomen.

Vandaag zien we ook de zon weer voor het eerst sinds vorige week dinsdagJ