Januari 2017 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Friday, 03 February 2017 13:36

Januari 2017

 

Zondag 1 januari

 

De zon laat zich gelukkig weer zien. Het is 9 dagen onafgebroken grauw en grijs geweest. We krijgen vanmiddag bezoek van Bybeat, want ze wil ons huis en de farm heel graag aan haar zoons laten zien die in de kerstvakantie over zijn uit Zimbabwe. Dus nog even snel de toiletten langs, aanrecht gepoetst, versnaperingen klaargezet etc. En dan belt Friedhelm om Glückliches Neu Jahr zu wünschen. De gesprekjes worden wel steeds korter en ondanks de bedekte termen waarin, kwa gezondheid laat het steeds verder te wensen over. Tuty braucht viel Aufmerksamkeit hetgeen waarschijnlijk een eufemisme is. Zelf kan hij in de buurt  (ze wonen in Essen-Heisingen) nog wel met z’n Mercedes Benz uit de voeten, maar de bewegingsvrijheid wordt steeds minder en tussen de regels door hoor ik dat dat enorm stoort. En dat kan ik me heel goed voorstellen. Altijd actief gebleven in het bedrijf, skiën, golfen, naar hun appartement in Bad Brück Oostenrijk, en als je dat allemaal moet inleveren .... waardeloos.

En dan staan ze voor de deur, Bybeat, Mandla, Alex, Allen en Elma. Bybeat en Mandla zijn hier alleen in het donker geweest tot nu toe en kijken hun ogen uit. De jongens zien het zwembad en ik vraag of ze kunnen zwemmen. Nou en of. Maar wil je ook zwemmen? YES! Ik leg handdoeken voor ze klaar en meen dat ik nog ergens een opblaasband in de kast moet hebben liggen. Hij blijkt roze van kleur. In no-time liggen ze in het water en Elma is boos dat zij niet kan zwemmen. Maar ze mag in de band onder het toeziend oog van Bybeat en de broertjes.

Het leed van Zimbabwe

Wij zitten met Mandla aan tafel te praten over z’n verleden, opleiding, werk etc. Toen z’n moeder overleed, hij was enigst kind Maar z’n vader hertrouwde en mocht Mandla z’n opleiding niet afmaken. Hij moest gaan werken. Mandla zat in z’n laatste jaar en had nog geprobeerd met bijbaantjes in het weekend z’n opleiding alsnog af te maken/te betalen, maar dat was niet gelukt. Bovendien vond pa dat Mandla bij het leger moest, dat moest namelijk iedereen in die tijd onder Mugabe. Mandla had het zes maanden uitgehouden en toen uit het leger ontsnapt. Dat werd destijds al desertie gezien, maar hij is er nooit voor opgepakt. Gelukking kreeg hij een baan waar z’n ambitie wel lag, in een National Park waar hij tot Ranger werd opgeleid en poaching controlling deed o.a. in Ghonorazou, Manapools en Hwange totdat Mugabe verzon dat alle bezit van de wittes onteigend moest worden. Z’n toenmalige werkgever, eigenaar van een uitstekend lopende lodge met meer dan 200 werknemers, kon dus ook zijn toko inleveren en moest iedereen ontslaan behalve een paar swartmense die de toko moesten gaan runnen. Mandla behoorde daar niet bij en de lodge en omgeving was in no-time leeg- en kaalgevreten. Zoals bij zovele lodges waar de wittes verjaagd werden. De werkgever was trouwens een hele goede geweest en Mandla had na 12 jaar dienst een keurige ontslagregeling gekregen en die op z’n bankrekening stond. Een mooi appeltje voor de dorst en intussen was Mandla in 2008 naar Z.A. uitgeweken om daar  z’n brood proberen te verdienen. En dat lukt min of meer met seizoensgebonden hunting, loodgieters werk, chauffeur, etc. Bybeat helemaal niet blij met de hunting, wij ook niet natuurlijk.

 

Mandla was nog maar net in Z.A. aan het werk toen Uncle Bob van de Zimbabwaanse Dollar afwilde. Iederen met een banktegoed werd opgevorderd om binnen 1 week z’n of haar geld van de bank te halen. En ondanks dat het kwa werk helemaal niet uitkwam, ging Mandla toch naar z’n bank in Zim die vertrokken bleek. Ergo, zijn banktegoed werd bevroren, is nog steeds in de computer terug te vinden, maar de kans dat hij het ooit nog krijgt schat hij inmiddels bijkans nul.

Eigenlijk zou hij graag terugwillen naar Zim want als buitenlander ben je in Z.A. niet erg geliefd onder de zwarte bevolking. De veel gehoorde klacht dat die Zimmers het werk van de Afrikaners afpakken. Deels is dat ook zo want het zijn harde werkers, goed opgeleid, goed in de engelse taal, willen wat van hun leven maken. Kortom ze hebben nogal wat voor op de Afrikaners die integenstelling tot de Zimmers over het algemeen aardslui en volstrekt ongemotiveerd zijn. In Vaalwater wordt hij vaak met scheve ogen aangekeken omdat hij zo nu en dan wat kan kopen. De Mahindra waarin hij rijdt heeft hij zelf bijeengespaard. Van m’n salaris gaat elke maand R 1000 naar de spaarrekening, terwijl veruit meeste de Afrikaners hun salaris in 1 avond wegzuipen vervolgt Mandla z’n verhaal. En ja, ook dat is een overbekend fenomeen.

Tot overmaat van ramp dreigt Home Affairs in Limpopo een nieuwe spaak in het wiel te gaan steken. Het is nog niet zeker, maar er doen verhalen de ronde dat de workpermits van Zimmers per 15 januari a.s. NIET meer verlengd worden en dan moet je het land uit. Een zielige poging van Zuma om werkgelegenheid terug te geven aan de locale bevolking en daarmee hopelijk weer zieltjes te winnen voor het noodlijdende ANC dat op het platte land nog steeds redelijk veel aanhang is terwijl dit in de steden zienderogen aan het wegslinken is.

Het wachten is op het heengaan van Uncle Bob, maar zelfs dan, met een nieuwe president, zal het geplunderde land niet van de een op andere dag weer up-and-running zijn, dat realiseerd Mandla zich ook wel. Daar gaat waarschijnlijk een hele generatie overheen, maar hopelijk hebben z’n kinderen er een toekomst is Mandla’s grote wens. En that the whites come back to organize and manage the businesses again. Wij hopen dat met hem natuurlijk en hoe schrijnend en weerzinwekkend toch dat z’n idioot van een Mugabe z’n eigen bevolking laat crèpéren, besteelt en overal miljoenen over de balk aan het smijten is. Het laatste schandaal was een of andere knoeperd van een briljant van een paar miljoen voor z’n jonge money spending machine Grace die de staatsschulden aan China afkoopt met o.a. de roof van 36 jonge olifanten uit het wild en die naar Chinese dierentuinen gevlogen zijn. Werkelijk godgeklaagd. Zuma is niet veel beter, maar zo bont als Mugabe maakt hij het niet en krijgt hij hopelijk ook niet de tijd meer voor.

Jan heeft ijs voor de kids gemaakt met slagroom en fruit dat ze bij het zwembad opeten. De lege kommen komen ze keurig terugbrengen met thank-you-very-much. Keurig opgevoede kinderen en ook netjes gekleed. De jongens moeten deze week weer terug naar Zim omdat de scholen volgende week weer beginnen. Bybeat had eigenlijk ook wel ijs gewild, dus haalt Jan de laatste Magnum uit de vriezer. Niet handig want ik zie de ogen van de kids .... Elma kruipt bij moeders op schoot, pakt het ijsje uit haar handen en begint er zelf aan.

 

Bybeat heeft de hele bestelling op 1 tablenet na klaar en heeft dus weer een tasvol bij zich. Op deze manier, met de glazen- en tafelnetjes, heeft ze een beetje bijverdienste maar ik heb geen uitstaande orders meer helaas.

Dan vertrekken ze, na nog een fotoshoot bij de kerstboom. We worden opnieuw uitvoerig bedankt voor alles en wij hopen maar dat ze een hele gezellige middag ervaren hebben. De jongens laten weten er op school over te gaan schrijven. Later krijg ik een whatsapp met nogmaals dankbetuigingen en that the Almighty may bless us ...... Zou fijn zijn ja.

Dinsdag 3 januari

De Hooligans zijn weer lekker bezig. Verjagen heeft geen enkele zin. Ze zitten in de hide, poedelen in de wildsuiping en breken de Frangipangi verder af. Zo zonde want hij stond er zo mooi bij totdat hij “vorken” begon te krijgen waar je als aap mooi in kunt zitten, maar die diegene van 60+ kilo. Ik ben er van overtuigd dat hij zwaarder is dan ikzelf. Achteraf blijken ze nog een paar takken van de Cape Ash afgebroken te hebben en op de potplanten gesmeten waar nu helemaal niets meer van over is. Na een uur of 4 kattekwaad vertrekken ze meestal weer zonder even gedag te komen zeggen en te bedanken voor het aangenaam verpozenJ.

Donderdag 5 januari

We gaan even buurten bij Mariana en Pieter Ras. Tot onze grote verbazing en blijdschap staat er zomaar een giraffe op het pad richting gate. Het is een mannetje in z’n eentje. We kunnen helaas niet blijven staan want we hebben om 1600 bij hun gate afgesproken. Ik meende al keutels te hebben zien liggen, maar er geen opmerking overgemaakt om geen valse hoop te wekken. Mannetje alleen betekent dus hoogstwaarschijnlijk dat de dode van vorig jaar een vrouwtje geweest is.

Bij Pieter op de farm treffen we z’n 5 giraffes, kudu meissie, rooibokkies, blesbok. We treffen er ook een andere buurman met z’n zoon: Andries en Dries Hennops die op het punt van vertrekken staan. We bewonderen het nieuwe huis (vorige was vorig jaar immers tot de grond toe gelijk gebrand) maar het zal onze smaak niet worden. Zij zijn er content mee en dat is het belangrijkste. Hun zoon Christaan is de Hennops’ wezen wegbrengen naar de gate en komt lijkbleek terug. Over het pad lag een hele lange black mamaba, maar de remmen van de quad bleken niet goed te functioneren. Hij kan dus niet meer stoppen en probeert nog op de kop van de mamba te mikken om niet gebeten te worden. Zou je over de staart rijden dat staat dat zo ongeveer gelijk aan je doodvonnis.

Mamba’s kunnen zich wel 2/3 van hun lengte oprichten en je bijten, want ze zijn sneller dan het licht. Het is maar ternauwernood goedgegaan, en de kop van de mamba was rakelings langs z’n been tegen de wielkast gekomen. Christiaan is toch al zo bang voor slangen dus er zit maar 1 ding op .... naar een slangencursus zoals wij dat jaaaaaren geleden ook deden. Ook Pieter is er als de dood voor en begrijpt niet dat wij onze resident spitting cobra niet verwijderen. Christaan blijft nog een tijdje, in de armen van z’n lieffie, min of meer na-hyperventileren, maar er is geen spoor van schampbeet op z’n been te zien.

Pieter is er van overtuigd dat ze anti-venom in huis moeten halen hetgeen voltrekt zinloos is vanwege hele korte houdbaarheid, super duur, en heel veel mensen zijn er allergisch voor. Ze gaan dus niet dood aan de snake bite, maar de allergische reactie op de proteinen uit het paardenbloed. Anti-venom wordt immers uit paarden gewonnen nadat ze er eerst mee ingespoten zijn. Waar een stoom cursus snake handling allemaal niet goed voor is. En hoe denk je dat dan te gaan spuiten? Subcutaan, intraveneus? Slecht plan gewoon.

Bij aankomst troffen we een grijze poes, Tommy, die ik natuurlijk even aaide en in z’n nek kriebelde. Had ik beter niet kunnen doenJ. Hij loopt achter me aan, klimt in m’n benen en wil in m’n nek liggen. Mariana kijkt haar ogen uit. Dat is haar nog nooit overkomen dat Tommy bij een wildvreemde in de nek wil liggen. Zo sjouw ik hem mee het hele huis door tijdens de bezichtiging totdat hij aangeeft dat het wel welletjes was, naar buiten liep en in een boom klom. Hij heeft een “diamanten” bandje om z’n nek en ik vraag of er elastiek in zit. Niet dus. Ik vertel waarom dat wél verstandig is. Ze gaan er volgende week direct, terug in Pta, achteraan.

Pieter wil dat we blijven eten, maar dat was helemaal niet de bedoelingen bovendien zijn thuis al de voorbereidingen getroffen. Doen we volgende keer en we vertrekken. We stuiten opnieuw op de 5 giraffes, kudu meissie, rooibokkies en hartebeest. Ik ben wel blij buren op niet al te grote afstand waar je gewoon even binnen kunt vallen voor een bakkie.

Vrijdag 6 januari

M’n ex wordt vandaag 66 en we krijgen Tienie van Rooijen op bezoek. Hij heeft z’n vrouw meegebracht en met z’n vieren lopen we naar de watertanks waarmee Jan een buitengewoon dom, gevaarlijk en extreem duur plannetje heeft. De 4 tanks zijn schatten we zo’n 18 jaar oud en de bodems beginnen te vervormen omdat de houten platen waar ze opstaan, volledig vergaan zijn. Ergo, ze rusten nu alleen op ijzeren tussenbalken. De tonnen staan op een stellage van zo’n 2,5 meter hoog en als er iets mee is moet je op een laddertje naar boven en op een uiterst dun randje manoevreren. Ik wil die tonnen dus naar beneden hebben en daar zijn al wat woorden overgevallen. Dat is gewoon niet meer weggelegd voor iemand van 72 en bovendien is Jan al twee keer met een ladder verongelukt. De laatste keer bij het vullen van de solar geyser en waarbij z’n geheugen meer dan een uur zoek was. Ik had het nogal alarmerend gevonden en zit niet op herhalingen te wachten. Dus hopelijk heeft Tienie z’n gezonde verstand bij zich. Ik hoef er niet lang op te wachten ..... you have to bring them down Jan, this is way too dangerous. Hoezo, heeft Maya je gebeld of zo ...........

Maar Jan wil nog niet door de pomp, dus moet er een quote voor beide varianten komen. Daarna lopen we naar de kas die Tienie ooit van schaduwnet voorzag.

Vanochtend hebben de apen het hele dak opengescheurd, onrijpe mango’s geplukt en de avocado boom volledig verwoest. Er was kennelijk 1 rijpe bij waar ze aan hebben zitten vreten, de overige 10 liggen her en der verspreid op de vloer. Banaan-zonder-bananen kan ook worden omgehakt.

M’n zus opperde een electrisch draadje erom heen, maar geen aap die zich daar wat van aantrekt, ze springen uit de omringende bomen boven het dak waarna het “feest” kan beginnen. We gaan het dus veranderen, maar wanneer we aan een volgende project toe zullen zijn?

Na de ravage te hebben aanschouwd, nemen we nog een bakkie op het terras waarbij z’n business aan de orde komt. Ellisras en Medupi zijn klaar wat bouwen betreft dus een groot deel van z’n business is weggevallen. Daarom heeft hij nu een bijbaan bij Medupi op een ander vlak en verhuist later dit jaar met Eskom mee naar Witbank waar nog bouwwerkzaamheden plaatsvinden. Hij heeft geen keuze omdat z’n enige zoon een universitaire studie moet kunnen gaan volgen en dat kost geld. De huidige toko loopt door onder aanvoering van z’n vrouw en goed gekwalificeerd personeel. Tienie is eigenlijk zo’n beetje de enige die door de jaren heen goed werk heeft geleverd, afspraken altijd is nagekomen en nooit de neiging gehad om die hollanders een poot uit te draaien.

Zondag 8 januari

Vannacht is er lekker veel regen gevallen en vandaag miezert het lekker door. Gisteren bijna twee uur gelopen en dat moet ik de volgende dag altijd bezuren. Kwam een klein slangetje tegen, blou wildebeeste waarbij nog steeds geen jonkies lopen, zebra’s en verse giraffe sporen. Mijn best guess is dat ze zo nu en dan even bij hun partner/moeder komen kijken, en dat blijkt dus ook nu weer het geval. Haar botten liggen her en der verspreid, er is nog een stukje huid van over plus het bosje haar wat op haar kop stond. We zijn er inmiddels zeker van dat het de moeder van het kleintje was, omdat dat nu twee keer samen met de grote bull gespot is vrijdag j.l. door zowel Tienie als Jan. Het kleintje is ook een mannetje en of het een lang leven beschoren zal zijn? Het heeft dus maar nauwelijks 5 maanden bij de moeder kunnen drinken terwijl ze normaal gesproken doordrinken totdat er zo’n 18 maanden later weer een nieuwe baby komt. Waarschijnlijk kampt het dus met een ernstig proteïne gebrek dat in bladeren nauwelijks beschikbaar is.

Onze “vakantie” zit er ook weer op. Maria c.s. is naar zeggen ongeveer de hele dag onderweg geweest. Alle taxi’s waren vol omdat iedereen weer terug moet naar het werk. En de regen speelde parten. Ze heeft ook Magdaleen weer bij zich, nog magerder dan toen ze vertrok, ze ziet er vreselijk uit en het gaat niet lekker. Ik baal er van als een stier dat ze haar weer hebben meegebracht. Waarom niet gewoon thuisgelaten bij de familie in Shongoane? Dat belooft hoopjes gezeik de komende tijd vrees ik zo...... Ik lieg niet, ik onder- en overdrijf ook niet maar van de zijkant gezien is ze nauwelijks nog 10 cm breed en volgens Maria eet ze nauwelijks en kotst ze alles uit.

Paulina heeft een van de jurken aan die ik in de kerstbox gedaan had. Past haar uitstekend en staat haar hartstikke goed. Lange, met leopardprint. En de kleintjes hadden in bij Oma geroepen dat ze naar huis wilden. Oma had verteld dat ze thuis waren, maar nee hoor, thuis is by die missizzz en baasJJJ.

Maandag 9 januari

We gaan richting Athol voor een gezellig avondje met Anka, Ed, Marian en Erik. Op de heenweg doen we De Soete Inval aan waar helaas GEEN jonge kaas voorradig is. Bij Builders Ware House moet een nieuw onderdeel voor de zwembadpomp aangeschaft, want ik kan niet meer backwashen en dus ook niet meer zwemmen omdat ik de waterkwaliteit niet vertrouw. De kogellagers van de handle om de pomp in backwash en rinse stand te zetten zijn totaal versleten en er was geen beweging meer in te krijgen. Het blijkt een hartstikke duur onderdeel te zijnL. Bij de thee-boer m’n favoriete thee niet beschikbaar. Het blik staat er wel, maar ze hebben er een andere soort ingekieperd met een plakkertje erop. In Sandton nemen we een bakkie troost bij Mugg&Bean en hebben nog ruim een uur browse-time. Althans dat dachten we. Telefoon .... Maria die in de telefoon gilt dat Magdaleen baie baie siek is. Begint het gedonder nu al dus. Ik zit ruim een uur te bellen naar de buren waar ik overal de voice mail krijg. Ook Frans van Motswedi krijg ik niet aan de bel. Pieter Ras wel, maar die is in Pretoria en vraagt of we vanavond gezellig langskomen. Neen dus. Uiteindelijk krijg ik Frans z’n baas Anthoon aan de bel en doe m’n verhaal. Hij gaat Frans proberen te contacten en naar onze farm te sturen. Intussen Maria nog ....tig keer aan de bel dat Magdaleen baie baie siek is. Uiteindelijk belt Frans terug, ik leg hem uit wat er aan de hand is en hij gaat Magdaleen ophalen en naar het ziekenhuis brengen belooft hij plechtig. Dus Maria weer geinformeerd dat Frans eraan komt ......... halverwege de avond weer telefoon van Maria ..... Frans het nie gekom nie, môre oggend vroeg, maar sy is baie baie baie siek. Ik weer bellen, maar niemand bereikbaar. En ik kan er verder niets aan doen behalve de suggestie om Herman naar de overkant naar Amanda en Leon te sturen met de vraag om hulp. Eén ding is WEL zeker, ze komt niet meer terug naar de farm. Ze gaat, mocht ze nog uit het ziekenhuis komen, mooi naar Shongoane waar de taxi busjes af- en aanrijden naar Ellisras. Het wordt allemaal op ons bord geworpen alsof het ons probleem is. Ik heb hem al weer behoorlijk zitten.

Bij Athol treffen we Anka en Ed nog in vergadering, maar daarna is het gezellig borrelen in de bar en daarna lekker eten met hen. Later op de avond arriveren ook Marian en Erik vanuit NL. Marian heeft net een 14 daagse bijzonder ernstige longontsteking achter de rug en is daarvan nog niet helemaal bekomen. Nooit ziek geweest, foute diagnose van de huisarts. Ook voor hen staat er nog een bord vol met lekkers te wachten.

Dinsdag 10 januari

Om 0700 telefoon .... Maria dat Magdaleen in het ziekenhuis is. En ik maar denken dat Frans haar daar naar toe heeft gebracht.

Het is gelukkig weer mooi weer (Erik heet MooiweerJJJ) en na het ontbijt nemen we afscheid. Anka gaat met Marian een stadstoer doen, Erik, Ed en Quintin gaan naar de kippefarm van Dawie (vroegere piloot van de EPZ) in Delmas. Wij gaan naar Woollies on Nicol en daarna naar huis en bij Maria langs. In tegenstelling tot mijn veronderstelling zitten ze allemaal op de stoep en vertelt Maria dat ze gisteravond uiteindelijk een ambulance gebeld hebben die Magdaleen had opgehaald. Frans is nooit komen opdagen en dat is wel heel bizar. Z’n baas had het hem bevolen, mij had hij het plechtig beloofd .... Een behoorlijke deuk in m’n vertrouwen en achting voor hem.

Donderdag 12 januari

Magdaleen is weer uit de bijna-dood herrezen en ik vertel Maria dat we haar hier niet meer op de farm willen. Laat Paulina haar maar in Shongoane gaan verplegen. Nou, daar komt helemaal niets van in want in Shongoane gaat ze zeker dood. Wat moet ik hier nu mee. Het is dat we de kattenoppas kwijt zijn, maar anders kon de hele handel wat mij betreft vertrekken. De facto, noch de jure zijn wij verant-woordelijk. Moreel dan? Daarover kan men van mening verschillen natuurlijk, maar wij voelen het in ieder geval niet.

Vrijdag 13 januari

Ik ga lopen om te kijken of ik het wildebeest kalfje kan vinden. Maria had de komst ervan gemeld. Ik kom het clubje inderdaad tegen en ja er loopt 1 kleintje bij. Het is het schichtige clubje dat er altijd als een hazewind van door gaat. Later spot ik ook het groepje waar de twee ooit-tamelijk-tamme-kalfjes bijlopen. Die blijven altijd staan kijken terwijl de rest ervan doorgaat. Hier helaas geen kalfjes te bekennen nog. Ik tref ook overal redelijk verse giraf sporen, maar van de eigenaar ervan niet en het lijkt erop of de baby giraffe, die nu ongeveer een jaar oud zal zijn, in z’n uppie loopt. Ik kom ook kromme-eland-hoorns nog tegen, groepje vlakvarks met jonkies, onze resident roofvogel die we nog steeds niet hebben kunnen benoemen. Het is van de soort met korte staart die bijvoorkeur tussen de bomen vliegt.

Bij het huis het vaste groepje van 5 zebra’s die elke dag om brokkies komen bedelen. Een van de vrouwtjes (die eind vorig jaar een lelijke snee op d’r billen had, maar volledig en zonder ingrijpen genezen) staan min of meer op knappen volgens ons. Afgelopen tijd hadden we al 3 baby-braatjes gespot.

Zaterdag 14 januari

Van buurman Hans Nel een whatsappie .... volgens zijn staff is Nungu van Peter Malungani aan de overheid verkocht en heeft Peter Mahakalas gekocht. Of wij dat kunnen bevestigen. Nee dus. Ik stuur de beheerder van Nungu, Kobus, een whatsappie met de vraag en krijg een reactie van wie deze roddel afkomstig is. Zoals gebruikelijk van de bush-phone. Hij reageert op een manier die mij zo maar doet vermoeden dat we het dan kennelijk niet helemaal bij het goede eind hebben maar .......” we would NEVER sell to the government and the stupid workers never know what they are talking about” ..... Maar heel vaak hebben ze het wel bij het juiste eind.

Hans is er in ieder geval zeker van dat Peter Mahakalas gekocht heeft. Geweldig nieuws eigenlijk want Nungu en Mahakalas grenzen aan elkaar. 6000+4500 ha zou toch een geweldig reserve kunnen vormen met leeuwen en ellies. Na deze whatsapp discussie vertel ik Jan het verhaal. Hij kijkt me aan en zegt, toen ik gisteren buiten was, zou zweren een leeuw te hebben horen brullen, maar niets daarover gezegd vanwege “belachelijk”.

De operatie/reparatie backwash is gelukt en dat proces verloopt nu toch weer soepeltjes. En dan pas realiseer je je hoe moeizaam dat de afgelopen twee jaar ging en ik er steeds meer als een berg tegenop ging zien.

Ik ga weer een wandeling maken en kom het groepje van 6 blou wildebeesten tegen, samen met zebra’s. Ze staan te ver weg om te zien of er inmiddels ook in dit groepje een kalfje te vieren is. Dus spreek ik ze vanuit de verte toe waarbij zij aandachtig staan te luisterenJ.

Zondag 15 januari

Elke dag regent het een beetje, zo ook nu weer. In de regenmeter stelt het niets voor, maar alle beetjes helpen. Jan is in de workshop bezig en meldt dat er twee blou wildebeesten bij het gastenhuis staan waar ze tot november j.l. gevoerd werden. Ik sluip achter het gastenhuis om en zie het groepje van 6 van gisteren met ......... een kalfje. Zouden ze speciaal zijn langsgekomen om het ons te laten zien?

 

Ouder dan 2 dagen kan het niet zijn. En zo te zien zijn er nog meer in aantocht.

Humus

De avo’s die de apen van de boom geragd hadden, beginnen behoorlijk te rijpen en we kunnen toch moeilijk 10 avo’s gelijk opeten. Dus maak ik er humus van dat niet helemaal lukt, ik heb er teveel kikker erwten bijgedaan waardoor de smaak daarvan te overheersend is, maar desalniettemin super gezonde vegan-boter  dat ik als spread gebruik op de rijstwafels onder een hart gekookt eitje, met zelf gemaakte mayo en afgedekt met tomaat en himalaya zout.

Nog meer black mamba avontuur ....

Maandag 16 januari

We hebben boodschappen gedaan in Ellisras waar ik de Mogol Pos gekocht heb voor de meest recente nood- en alarm nummers. Voor onszelf, maar ook voor Pieter Ras want er staat op de voorpagina een artikel over een black mamba bite, veroorzaakt op dezelfe manier als bij Pieters’ zoon Christiaan. Op de quad over de slang gereden, maar in het artikel heeft de slang het been van het slachtoffer, ene Andrew Schoeman, geschampt. Gelukkig een buurman met een heli in de buurt die Andrew bij de Mediclinic in Ellisras had gedropt en waar onze slangenexpert, Dr Willie Barnard, al klaarstond met een team.

Anti-gif toegediend waar Andrew allergisch voor bleek te zijn, toen weer anti-dot, en aan de be-ademing. Barnard vertrouwde het niet helemaal, want het ging steeds slechter met de ademhaling, dus overgevlogen naar Pretoria Oos Hospitalwaar het weer beter lijkt te gaan. Advies van Dr. Barnard ..... koop een “ambusak” bij Koedoes apotheek in Ellisras om in ieder geval de ademhaling te kunnen ondersteunen in voorkomende gevallen. Blackmamba gif is overwegend neurotoxisch dat de spieren verlamt en dus ook de ademhaling. Dus gaan we volgende week daar maar eens buurten om te zien wat het product inhoudt.

We worden ook weer getracteerd op een lekker buitje dat uit het westen oprukt en waar zelfs een beetje hagel bijzit plus het gebruikelijke gedonder en gebliksem. We kunnen de wolken bijna aanraken.

 

Dinsdag 17 januari

Maria deelt mede dat Magdaleen uit het ziekenhuis ontslagen is op een manier van .... je kan haar dus ophalen. Het schiet me wel zo ongelofelijk in het verkeerde keelgat en ik word er zo razend om dat ik nauwelijks kan praten. Ik voel me in m’n eigen huis niet meer op m’n gemak en het lijkt wel of WIJ het personeel zijn in plaats van andersom. Uitdrukkelijk tegen onze zin en wil kwam het wandelende lijk toch weer mee naar de farm. Weet je wat Maria .... Paulina gaat haar maar ophalen met de taxi. Ik sta zo op ontploffen dat Jan haar geld geeft voor de taxi en Maria naar huis stuurt, want die moet natuurlijk op de apies passen als Paulina weg is. Het bloed blijft nog lang na-razen en koken in m’n lijf. Had gisteren nog expliciet gevraagd .... nog nieuws over Magdaleen want ons loop nou by die dorp. Nee, geen nieuws.

Weer een dode giraffe

Ben Schutte doet nog een schepje erbij op middels een SMS dat de giraffe die vorig jaar in het fence terechtkwam, en dus ook op zijn farm loopt, dood bij de Poer se Loop ligt. En als we dat willen, we kunnen gaan kijken. Dat willen we niet, zonder de aanblik ben ik ook al treurig genoeg. Nu ze dood is, is het opeens weer onze giraffe .....

Woensdag 18 januari

We raakten ooit een vork kwijt van het bestek die ik gelukkig bleek te kunnen nabestellen. Om de andere dag wordt er dus tegenwoordig geteld of alles er nog is. Maandag j.l. was dat zo, vanochtend niet. De vuilniszak op z’n kop ..... niets. De plek waar ik het keukenafval gooi voor de dieren ..... niets behalve twee grote pantserakkedisse en een pen van een pancolin. En dan komt er opeens iets bovendrijven .... Maandag waren we naar Ellisras geweest voor de boodschappen. Ik ben daarna altijd nog een tijd zoet met alles opbergen en portioneren zoals het gehakt voor de katten. Ik was er nog niet aan toegekomen, dus stond de verpakking op het aanrecht te wachten op z’n beurt. Op enig moment echter is het gehakt weg en ik denk nog ...... zozo Jan ook eens een keer de handen uit de mouwen gestoken. Hij staat er altijd wel van te snoepen (BAH!!!! Maar Jeroen Meus, belgische TV kok doet het ook dus .......) maar in porties verdelen, ho maar. Positive meevaller toch weer.

Toen ik gisteren een portie voor de katten uit de vriezer haalde dacht ik nog .... dat is ook raar, er hadden er veel meer moeten liggen, en ging er een lampje branden dat Jan het mogelijk, gemakzuchtig als hij is,  in een van de koelkasten had gezet. Maar in beide trof ik geen gehakt.

En jawel hoor, de aangebroken verpakking staat in de micro-wave met de vork erin. Enig idee hoe gehakt eruitziet en ruikt na 48 uur in zo’n graad of 30 te hebben staan ruften? Jan dus wel de verpakking opengemaakt om er uit te snoepen en vervolgens in de micro-wave gezet zodat de katten er niet bij zouden kunnen. Waarom niet gewoon netjes in porties verdeeld, mr. Gemakzucht? Dat wordt dus een week uitsluitend vegetarische hap voor hem.

Maria vraag ik of ze het nummer van de ambulance in haar telefoon heeft opgeslagen en dat in eventuele volgende gevallen ze direct de ambulance moet bellen in plaats van ons.

Vrijdag 20 januari

De inauguratie van een Horror Clown

Jan kijkt wel, maar ik WEIGER naar de inauguratie van Trump te kijken. Dat is te veel eer voor hem. In de loop van de avond word je er weliswaar onophoudelijk mee geconfronteerd, maar dat is toch anders dan rechtstreeks gadeslaan hoe de pussy-grabber, samen met z’n hooker-lady, met hun handen op de bijbel, wordt beëdigd. Verder dan z’n verkiezingsretoriekmantra komt hij niet in zijn toespraak, en gevreesd moet worden dat hij in die modus de komende vier jaren ook blijft hangen. En hoe sadistisch is het, dat hij de pennen waarmee hij de ene na de andere vernietigende “bill” ondertekent, geeft aan die vooralsnog naieve onschuldige kindjes. Die gaan pas later gaan die beseffen dat zij zojuist de pen in ontvangst hebben genomen waarmee de nieuwe President hun doodvonnis heeft getekend. Weg Obama-care, weg klimaat maatregelen, weg tot nu nog 25 strafbare vergrijpen tegen vrouwen, weer volop olie uit de grond and fracken om z’n Exxon nominee te pleasen en nog rijker te maken ....... en z’n aanhangers met MADE IN CHINA caps op hun kop. Ze hebben het vrees ik allemaal niet begrepen nog.

Alhoewel het erop lijkt dat het gaat regenen, toch de planten maar even begieten. In één van de potten blijkt een gespikkelde bosslang lekker opgerold z’n rustplek gevonden te hebben. Voordat ik dat goed en wel in de gaten heb, gaat hij/zij er als een speer vandoor.

Zondag 22 januari

Krabpaal renovatie

De kattenkrabpaal stamt uit 1986 en begint hier en daar slijtage te vertonen. In de hangmandjes (een ijzeren frame met daar stevige doch zachte stof omheen gespannen) beginnen gaten te ontstaan en we kunnen niet hebben dat een kat er op enig moment doorheenzakt natuurlijk en op de vloer klettert. Ik heb nog stof (dat wil zeggen fleece dekens die op enig moment bij P’nP in de aanbieding waren) liggen, dus naald, draad en schaar komen er weer aan te pas. Ik ben een volstrekte onbenul met naald en draad maar dit is een niet al te moeilijk opgave. Als de nieuwe stof gespannen is (over de oude stof om nog zachter te liggen) komt er een tang en een gloeiende spijker aan te pas om de gaten er weer in te branden waar de bouten doorheen moeten. Branden levert tevens een stevige harde rand op die niet zo gemakkelijk openscheurt. Als alles klaar is, en schoongemaakt brengen we het geheel naar de bieb want in de woonkamer staat hij eigenlijk net niet handig. Luna gaat het bouwwerk als eerste verkennen en stevig z’n geur afgeven middels kopjes geven. Raja en Tonnetje vertikken het om er zelfs maar naar te kijken. Lekker dankbaar toch weer.

 

Er moet iets opgewarm in de micro-wave die zich binnen 2 seconden weer uitschakelt. Zelfde probleem waarmee het ruim twee jaar geleden begon. De truck met het ducktape heeft precies 1 maand gewerkt en nu doen we er niets meer aan. Geen zin om er voor een derde keer mee naar JNB te karren om hem toch niet werkend weer terug te krijgen. Hij blijft in z’n hok om geen gat te laten vallen, maar daarmee is dan ook alles gezegd. NOOIT meer MIELE!

Maandag 23 januari

In Ellisras gaan we bij Buco blauwe verf kopen. Ik neem de staalkaartjes weer mee naar de winkel en schuif ze weer terug waar ze vandaan kwamen. Van de verf die ik heb uitgekozen heb ik 4 – 5 liter nodig, maar ze hebben de 5 liter helaas niet op voorraad, doch slechts 4x1 liter blikken. En daarmee ben je natuurlijk aanzienlijk duurder uit dan met een 5 liter blik. Balen, maar ik wil aan de slag. Tja, de verf omzet de afgelopen 4 weken is ronduit slecht en niemand heeft op de voorraad gelet laat het verfmeisje me weten. Ik blader 1 blad terug in het verfboek en zie dat sinds mijn vorige aankoop er maar bar weinig verkocht is. In dat boek worden de stalen/kleur plus nummers opgeschreven voor eventuele herhalings aankopen mocht je dat zelf niet bijgehouden hebben.

Donderdag 26 januari

Tienie van Rooyen had gevraagd of hij volgende week de werkzaamheden kan komen verrichten en of de eerste twee tonnen al leeg en verwijderd zijn. Neen dus, maar Jan gaat aan de slag met Herman (die blijkens zijn nieuwe ID Harmans blijkt te hetenJ) en begin van de middag komen de eerste twee tonnen naar beneden.

 

 

De ene blijkt nog volledig in tact en heeft de val van een paar meter overleefd. Hoezo moesten ze vervangen worden omdat ze op punt van collapse staan? Nummer twee is wel gescheurd aan de bovenkant, maar de onderkant is nog best bruikbaar voor Tienie die er graag 1 zou willen hebben om als ganzenbad te dienen. Van Tienie krijgen we t.z.t. een rekening, maar krijgt de ton van Jan gratis. Jan houdt nu eenmaal van uitdelen.

 

Goede voorbereidingen, altijd het meeste werk maar loont wel ....

Gisteren ben ik begonnen met gaten vullen en afplakband aanbrengen. Dat soort voorbereidende werkzaamheden vergen vaak meer tijd dan de hele verfklus zelf. Tegen de muur bij de kluis staat nog steeds de kast plus bijbehorende hangkast van George Talbot en daar waren we na 10 jaar wel klaar mee. Maar het volgende leven voor die twee rhodesian teak attributen is al weer uitgestippeld.

Zoals alles was vooral de hangkast weer zo bizar bevestigd. Normaal gesproken boor je eerst de gaten, dan stevig plug erin, kast ertegen en flinke schroeven. Maar George c.s. hebben de pluggen door de kast geboord. Ergo het is een heel gedoe om de kast los te krijgen. Daar moet de gatenboor tenslotte aan te pas komen. Nu is Jan’s workshop gelukkig van alle mogelijke denkbare gereedschap voorzien, dus grijpen we zelden tot nooit mis. Dit laatste zal hij trouwens zeker niet met me eens zijn, want de waslijst van wat hij allemaal mist is aanzienlijk. Beiden kasten zijn loeizwaar, dus eerst alle deurtjes en laadjes verwijderen voordat de gevaarten in beweging te krijgen zijn.

Jan is tussen de bedrijven door ook bezig met de kas renovatie nadat deze door de hooligans volledig vernield is. Hoge palen worden er aangebracht waar straks eerst kippegaas overheen komt en daarna het schaduwnet in de hoop dat ze door het gaas niet heenkomen alhoewel ik het waag te betwijfelen. En zo lopen er diverse projecten door elkaar en zijn we er hele dagen zoet en druk mee.

Vrijdag27 januari

Ik ben de hele dag aan het verven en ik moet twee lagen aanbrengen om het bruin eronder te krijgen. Als ik klaar ben en het afplakband verwijderd is, blijkt het zich niet goed gehecht te hebben ondanks dat ik het toch heel goed aangedrukt heb. Daar moet ik maar een ander list op verzinnen, want de verf is er onder- en tussendoor gekropenL. Maar de muur zelf is prachtig geworden al zeg ik het zelfJ.

Zaterdag 28 januari

Dagelijkse slechte soapserie

Als het allemaal niet zo treurig en schadelijk was,  zou je je er elke dag een breuk om kunnen lachen om Horror Clown en brekebeen Trump, the daily horrorshow. Geen moslim meer het land in uit 7 moslim staten, maar laat hij nou net de twee staten die de meeste terroristen hebben voortgebracht en waarin hijzelf vette zakelijke belangen heeft, buiten schot gelaten hebben. Dat is gewoon puur willekeur en het juiste recept om het weer van tafel geveegd te krijgen door een rechterlijke instantie. Ook het feit dat het ook mensen treft met een Greencard is natuurlijk belachelijk. Op zich ben ik het er helemaal mee eens dat het geen kwaad kan om de grenzen te sluiten en op individuele basis toelating te beoordelen. Maar dan nog heb je de maatregelen aan te kondigen met ingang per die-en-die datum en dat diegenen die alsnog een ticket aanschaffen en op het vliegtuig stappen VETTE PECH op het vliegveld hebben en geretourneerd of in detentie genomen. Dan ben je immers gewaarschuwd en hoef je geen dikke krokodillentranen te huilen. Zelfs al geef je maar twee dagen voordat de maatregel ingaat. Hij had er echt niet bang voor hoeven zijn dat alle moslims en terroristen in die twee dagen nog Amerika binnen zouden geraken, gewoon omdat daar geen vervoer, c.q. vliegtuigen genoeg voor zouden zijn geweest.

En jawel, de eerste rechter verklaart het decreet deels contra-legem en de juristen strijken in grote getalen neer op de luchthavens om het gestrandde volk gratis bij te staan.

Eigenlijk heeft de maatregel maar twee europese bewonderaars, May en Wilders. Het is dan wel zijn ding de grenzen dicht, maar ik vrees dat de fascinatie voor Trump hem de kop gaat kosten. Echt zo dom om je met die randdebiel te meten. Geertje Geertje toch .....

Maandag 30 januari

We gaan richting Athol voor een gezellig avondje met Anka, Ed, Vera en Dirk vergezeld door de trailer. Die moet afgeleverd bij het bedrijf waar Jan z’n speeltje heeft gekocht, om hem de volgende dag weer op te halen. Want het is gewoon super onhandig om met die trailer in de stad te rijden, je kunt er immers vrijwel nergens mee parkeren.

In de brievenbus in Vaawater treffen we diverse kerstkaarten. Ze zijn er lekker vroeg bij moeten we ons maar bedenken en m’n zus heeft ook geen risico willen nemen ... ook m’n verjaardagskaart zit er al bijJ. Daarna naar de Soete Inval voor de kaas en Builders Ware House. Ik heb een heel leuk idee (vind ik zelfJ) voor de rhodesian teak kast die het veld moet ruimen voor een moderne boekenkast waar Rob hopelijk één dezer dagen aan gaat beginnen. Hij gaat naar het gastenhuis om als wastafel te dienen. Twee glazen waskommen en bijpassende kranen erop. Ik zie het helemaal voor me. Jan minder, maar laat de esthetica nu maar aan mij over. En ik weer ZEKER dat ze bij BWH die glazen kommen hebben en weet nog precies waar ze staan ook. Niet dus. Desgevraagd ... nee hoor die verkopen we niet. Welles, Nietes, Welles, NIET DUS.

Tamelijk gedesillusioneerd vertrekken we er weer richting de schilderij-hangrail-boer. Ik had het adres op internet gevonden met toevallig nederlands product. Een mooie website met diverse modellen/ systemen. Kat in het bakkie denk je dan. We zijn er om 16.25 uur ....

We worden ontvangen door een vlaamse dame die hoort dat wij nederlanders zijn. Aan de wand spotten we het meest iele systeem dat er op de website staat en ja waar zijn al die andere modellen. Die hebben we hier niet en moeten geimporteerd worden uit NL hetgeen 6 – 8 weken duurt. Maar dan kun je toch nog wel van al die modellen 2 meter aan de muur bevestigen zodat mensen er aan kunnen voelen, ruiken, en beoordelen hoe soepel het wel/niet loopt. Je wordt gelokt door een gelikte website waar we ruim 1 uur voor moeten omrijden. Het is nog steeds weliswaar in Johannesburg/ Robertville, maar JNB is heeeel groot. Ik baal als een stier. Jan is geneigd om het iele systeem dan toch maar aan te schaffen, maar dan zegt de vlaamse doodleuk .... het is half vijf en we zijn nu gesloten. Nou ja zeg, doe niet zo belachelijk, je kunt toch nog wel even 6 meter van die strips uit de opslag halen. Geen sprake van, we zijn gesloten en ze vertrekt gewoon ons in totale verbijstering achterlatend. Ze had intussen nog wel verteld dat haar moeder altijd naar BVN kijkt en dus ook naar dat programma waar ik het eerder over had (en nu helaas is afgelopen) “Het Goeie Leven”. Maar dat zij niet naar BVN mag kijken van haar man omdat hij er niets van verstaat......... Dat is nog eens een inschikkelijke ideale vrouw zegt Jan. Inderdaad, ga maar vast op zoek.

Nu hebben we tevergeefs uren besteed aan twee items op mijn verlanglijstje en wat ik ook google, ik krijg geen andere aanbieder van rail aan de telefoon. Ze zijn er wel, maar vermelden geen physical adres op de website en bij de telefoonnummers krijg ik de voicemail.

 

 

Jubileum

Dan gaan we maar troost zoeken op Athol bij Anka, Ed, Vera en Dirk. Onderweg had ik bij de Makro nog een fles bubbles gekocht en bij De Soete Inval kroketten, mijn eigen boekje als kadootje voor Vera en voor Anka een grote rijpe mango uit eigen tuin, nog uit de poten van de hooligans gered. Vera heeft twee flesjes Zwarte Kip meegebracht yummie! Het wordt een super gezellige avond en vandaag 10 jaar geleden waren we op weg naar Amsterdam om Taiga in te leveren en later te eten bij Joop Braakhekke. Dus heeft chef Willie een prachtige meringe taart gemaakt met bosvruchten om dit jubileum te vieren. De taart is goddellijk lekker en wat lief. Helemaal vergeten hem op de foto te zetten. Ook de rest van het diner was verrukkelijk met een perfect stukje zalm voor mij.

Later op de avond arriveert Isabelle met de KL, de dochter van Marion en Arend (close friends van Anka en Ed). Ze heeft de hogere hotelschool gedaan en wilde graag bij Athol de hotelcomponent wat beter leren kennen de komende maanden. Het is een mooi meisje dat sprekend op haar moeder lijkt en waar we nog een lekker glaasje rode wijn mee drinken alvorens als een blok in slaap te vallen.

Dinsdag 31 januari

We ontbijten en nu zijn ook Ella en Isabelle gezellig aangeschoven. Ella is de MD van Ellermanhouse, een high end establishment in Kaapstad waarmee Anka en Ed goede contacten en een uitruil-arrangement hebben. Ze is bijna 60 (is haar absoluut NIET aan te zien, in tegendeel, ze ziet er prachtig uit) en volgens haar arbeidsovereenkomst moet ze dan opstappen. Haar baas is niet van plan de overeenkomst te wijzigen en laat zo een uitstekende medewerker vertrekken op belachelijke gronden m.i. Ze is dus haar kansen op de arbeidsmarkt in de hospitality aan het verkennen. Zo’n aardig mens in de omgang en om aan te zien. Hopelijk vindt ze snel iets naar haar gading waar ze haar passie voor de hospitality verder vorm kan geven en uitbouwen. Haar dochter zit in hetzelfde vak en thans werkzaam op Madagascar dat ook nog op mijn bucketlist staat.

Lucy en Quintin komen ook even gedag gezeggen en elke keer als we haar zien, lijkt Lucy weer verder gekrompen. Vera en Dirk gaan gezellig shoppen in Sandton City dat wij dit keer wegens tijdgebrek helaas moeten overslaan, Anka c.s. gaan hard aan het werk en vergaderen en morgen vertrekt het gezelschap naar het Ocean House waar hopelijk de zon volop schijnt. Want het weer in Madikwe heeft nogal tegen gezeten, ofschoon ze toch nog best veel wild gezien hebben tussen de aanhoudende regenbuien door. Die overigens hard nodig waren en zijn om de dammen weer gevuld te krijgen en blad aan de bomen. We nemen afscheid en krijgen van Anka nog een tas vol met Glossies mee zodat we thuis weer helemaal kunnen bijlezen wat er zich in het NL glamour wereldje al dan niet afspeelt.

De glazen wasbakken

Na Woollies (waar we tot onze schrik de kroketten in de koelbox met ijsflessen treffen die wij bij Athol in de keuken hadden afgegeven en vanochtend teruggekregen hadden .... zou het een statement zijn dat ze niet op prijs gesteld werden?) gaan we het Monster ophalen in Kya Sand. Vlak daarvoor treffen we nog een hele grote BWH. Toch maar even binnenloeren want dat van die glazen wasbakken zit me eigenlijk behoorlijk dwars. Desgevraagd verkopen ze GEEN glazen wasbakken. Ik speur de afdeling sanitair desalniettemin af en zie tot mijn verbazing, ergens onder in een schap, twee glazen wasbakken. Ze zijn hevig afgeprijsd omdat ze ernstig beschadigd zijn. Kansloos dus dat je die ooit nog verkoopt. Ik til één van de bakken op en loop er mee naar de dame die het bestaan ervan zojuist nog ontkende. They have been discontinued laat ze doodleuk weten. Had dat dan zonet verteld (trut).

De laatste paar keren bij BWH tasten we hoofdzakelijk mis en treffen we lege schappen. Tot voor kort was dat eigenlijk nooit het geval. Het begon met de glazen plank bij BWH (ik schat dat er in JNB zeker 15 BWH’s gevestigd zijn) aan Zambesi. Die waren ook discontinued. Er lagen er toen nog drie van de verkeerde afmeting schots en scheef door elkaar. Nu 2 maanden later lagen ze nog in de exact dezelfde positie. 5 van de 8 bakken met pluggen/stekkers LEEG, rek kattenknabbels leeg, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Op hetzelfde terrein bevindt zich ook CTM, maar ook daar geen glazen wasbakken. Iemand verwijst ons naar het naast gelegen ItalTile. Maar ook daar verkopen ze ze niet. De verkopen waagt nog te vragen waarom ik eigenlijk glazen wasbakken wil, nou gewoon omdat ik die wil. En dat praat je haar niet uit d’r kop voegt Jan er nog aan toe. Zo is dat.

Het Monster (zo heet het ding, Monster D460 en het geluid is er ook na ......) staat klaar op de trailer, maar het papierwerk vergt nogal wat tijd zodat hierna niets resteert dan linea-recta richting huis te rijden vanwege het inmiddels vergevorderde tijdstip. Het is een handig ding ter vervanging van de tractor en je kunt er kleine vrachtjes tot 500 kilo mee vervoeren. Ook ideaal straks als het lusernvoertijd-perk weer is aangebroken. Maar of ik er zelf op zal rijden? Het is echt een ongelofelijk lawaaibak en daarom zie je mij ook nooit op de quadbike.

 

Jan heeft weer een vervelend vlekje waarmee hij denkt naar de huisarts te moeten later deze week. Waarom dat niet gewoon practisch aangepakt en nu, nu we er toch langskomen? Ik bel Doris bij Dr Poortier of hij er nog is, we zullen immers pas na vijven in Vaalwater arriveren. Ja hoor, Poortier is er nog en zal wel even op ons wachten. Dat is het allerbeste wat ons hier in Z.A. is overkomen, een perfecte huisarts. Hij herkent het vlekje onmiddellijk hetgeen een resultante is van het diabeet zijn. Dus een zalfje en twee pillen moeten het probleem weer verhelpen. Rollermeule voere is helaas al dicht zodat we een zak mieliemeel bij de Spar moeten kopen. Kost bij Rollermeule voere R 80, bij de Spar R 181,99. Tien jaar geleden begonnen met R 25 per 12,5 kilo.

We leveren de zak bij de staff af plus een fles masi (zure melk) en waar we Magdaleen treffen met haar voeten in ijswater. Ze had vandaag naar het hospitaal gemoeten maar aangezien het taxi bedrijf niet aanwezig was .....

’s Avonds een whatsappie van Ed ........ WAAR ZIJN de kroketten gebleven ........ ????? Tja ..........